Nu wil ik in de toekomst mijn best doen om positieve onderwerpen te benaderen.
Toch zal een welbepaalde zin me steeds bijblijven. Mensen hebben geen begrip. Ik zou deze woorden voor eeuwig moeten vasthouden. In elke situatie, bij elke ontmoeting moest ik mezelf realiseren dat niemand ooit begrip zou tonen. En eigenlijk had die vrouw gelijk. Wat kan het iemand schelen dat je je job verliest? In het beste geval krijg je een cliché over je heen. Iets in de trend van: je vindt wel iets. Duidt dit op begrip? Niet echt, maar het houdt de conversatie staande.
Wat kan het anderen schelen dat iemand dakloos wordt? Er zijn organisaties die deze problematiek uit de wereld moeten helpen. Toch is er een toenemend aantal daklozen. Maar zeg nu zelf: als je morgen op straat belandt, denk je dat iemand de deur zal openen en zeggen: kom binnen, ik geef je een kans. Nogmaals het bewijs: mensen hebben geen begrip. Ze vinden het hooguit "erg" of verzinnen tal van redenen om je met de vinger te wijzen. Maar begrip? No way.
En wat met verdriet? Ooit dacht ik: wanneer iemand in mijn omgeving sterft, zal ik overladen worden met begrip. Zal iedereen keihard met me meevoelen en steunen. Tot het me overkwam. Ik kreeg niet meer dan enkele elementaire bewoordingen over me heen. Innige deelneming. En dat was het dan. Niet meer of niet minder. Het overkomt ons allen, maar dat maakt de pijn er niet "minder" om.
En heel af en toe bestaat het toch. Wat zeg ik? Je moet er blijven in geloven. Vertrouwen dat je ooit iemand vindt op wie je kan rekenen. Misschien heb je hem of haar al ontmoet. Koester die persoon want het is er één uit de duizend. Want wat is het moeilijk om iemand te vertrouwen. Mijn hart zegt: stel je open voor iedereen, mijn mensenkennis: "bijna" iedereen is niet te vertrouwen.