Ik heb iets met hypes. Of beter gezegd: niets, want ik doe er zelden aan mee.
Neem nu de commotie rond die film "the broken circle breakdown". Iedereen vindt zo'n oscarnominatie geweldig. En toegegeven: het blijft een hele prestatie. Toch weiger ik een cinematicket te betalen puur omdat het zo hoort.
Het onderwerp van de film lijkt me veel te triest, maar vooral: de cast bestaat niet uit mijn favoriet kransje aan acteurs. Ik kan mij vergissen. Maar voor mij zijn dit echter redenen om thuis te blijven. Ach ja, u doet maar. Het staat u volledig vrij. Volg de publieke opinie en voel u moreel verplicht tot het aanhangen van hypes.
En om in diezelfde sfeer te blijven:
Ik herinner me nog levendig de titanic-hype. Ik was toen 15, dé leeftijd waarop tienermeisjes hun idolen verafgoodden. Niemand sprak over het dramatische verhaal achter de film. Een enige constante bleek het fenomenale charisma van Leonardo Dicaprio, zijn posters in de joepie, jaloezie ten opzichte van Kate Winslet, die ene dubbelganger vanop de chirofuif, ....
Ik heb het allemaal gehoord.
En na al die jaren en ettelijke vertoningen op tv geef ik toe: ook titanic behoort niet dat mijn klassiekers. Want een ruim drie uur durende film in combinatie met hormonen bezeten van ADHD: dat komt zelden goed.