Ik moet ongeveer 18 jaar geweest zijn toen ik Mazhar (Indier) via het internet leerde kennen. Gedurende een lange tijd hadden we contact met elkaar maar na enige tijd vervaagde het contact. Begin februari mailde mijn mammie me dat Mazhar had gebeld. Pappie had hem laten weten dat ik in India zat en hij had zijn telefoonnummer nagelaten.
Het voelde niet eens vreemd aan, het liep allemaal zo spontaan. Het is het lot. Na al die tijd hebben we opnieuw contact en dat op het moment dat ik in India ben. Ongelooflijk. Ik was niet eens zo veraf van hem. Hij had me gewaarschuwd voor het Holi festival. Hij raadde me aan om binnenshuis te blijven. Ik dacht dat het allemaal niet zo erg kon zijn en bovendien no way dat ik hier een Indisch festival mis, zeker en vast Holi festival niet.
zondag 4 maart, Holi festival ... het kleurenfestival om het begin van de lente te vieren ...
Van 's morgens tot in de vroege namiddag gooien mensen met kleurenpoeder. Alle kleuren van de regenboog, niet meer dan dat. In een stoet gaat men al dansend met drums doorheen de stad. Er wordt volop met water en kleuren naar elkaar gegooid. De toeristen waren soms erger dan de Indiers zelf. Het was spectaculair. Wat een feest, wat een uitbundigheid. Ik had alle kleuren in mijn gezicht. Het kostte me gans de namiddag om iets fatsoenlijk naar buiten te kunnen komen. Mijn haar is nog steeds roze. En ge weet hoe zot dat ik van mijn blond haar ben. Zelfs mijn wenkbrauwen zijn roze. Ge kunt al denken wat een mooi zicht dat het niet moet zijn. Tandpasta leek het enige wat hielp om weer wat wit te zien. Mijn gezicht zag rood van het scrubben alleen.
dinsdag 6 maart, ontmoeting met Mazhar in Hospet (vlakbij Hampi)
Ik wist niet wat te verwachten en ik had ook geen verwachtingen. Mijn intuitie voelde goed aan en het was ook goed. Het leek alsof we elkaar kenden van kindsaf. Het contact liep zo spontaan. Indiers zijn op zich zeer spontane mensen en ze noemen zich gauw een vriend van je. Maar met Mazhar voel ik het anders. Het zal een blijvend contact zijn, een contact waar ik blij om ben. Onze ontmoeting was van korte duur. Ik had ondertussen mijn boot gemist om naar Hampi te gaan en besloot om in Hospet te overnachten. Geen ene hersenbol die eraan had gedacht om mijn 'guesthouse' te verwittigen. Ik heb er zowieso al een hekel aan om anderen te informeren over mijn doen en laten. Zo'n schorpioen als ik, daar doe je niet mee wat je wilt. Op mijn duizendste gemakken kwam ik de volgende dag aan in mijn guesthouse. Ik voelde me wat op het matje geroepen toen ze me zeiden dat ze me de vorige avond hadden gezocht. Ze zagen zich zelfs genoodzaakt om de politie op de hoogte te brengen dat ik 24 uren afwezig was. Wie had dat nu gedacht? Ik zag mijn moeder al het programma 'Spoorloos' contacteren om me te vinden ergens in India. Sabine Devos live in India..
English version
I must have been 18 years old when I met Mazhar (Indian) by internet. For a long time we had contact with eachother but after a while we lost contact. Begin february my mammy mailed me that Mazhar phoned. My daddy told him that I was in India and Mazhar left his number
It didn't feel strange, everything went so spontaneous. It must be destiny. After all these years we have contact again and just on the moment that I'm in India. Incredible. I was even very near to him. Mazhar warned me about the Holi - festival. He adviced me to stay inside. I thought it couldn't be so bad and no way that I will miss an Indian festival, definitely not Holi.
Sunday 4 march, Holi festival ... colour festival to celebrate the beginning of the spring
From the early morning till the afternoon they throw with colour powder. All the colours of the rainbow, not more than that. In a procession they dance in the streets and play the drums. Constantly they throw with colours and water. The tourist were sometimes more enthusiastic than the Indian people. It was an imazing spectacle! What a festival, what a show. I had all the colours on my face. It took me the whole afternoon to get my face decent again. My hair is still pink. And you know how much I adore my blond hair. Even my eyebrows are pink. Toothpaste seemed to be the only thing that helped to get white again. My face looked red, just because I had to scrub so hard.
Tuesday 6 march, encounter with Mazhar in Hospet (near to Hampi)
I didn't know what to expect and I didn't have any expectations. My intuition felt good and it was good. It seemed like we knew eachother since ages. The contact went really spontaneous. Indian people are very open and they call you easily your friend. But with Mazhar it felt different. It will be a lasting contact, a contact that makes me happy. Our meeting was short. In the meantime I missed my boat to go to Hampi and decided to spend the night in Hospet. Not 1 braincell that reminded me of warning my guesthouse. I'm not the kind of person to inform others what I'm doing all the time. You can't do everything you want with a scorpio like me. The next day I arrived in the guesthouse. Apparently they have been looking for me the day before. They even would go later in the afternoon to the police to inform them that I haven't returned in 24 hours. Imagine that! I already saw my mother contacting the program 'Missing', to find me somewhere in India. Sabine Devos live in India.
dinsdag 27 februari, 6u45 's morgens, aankomst in Hampi
Het lijkt dat de armoede het meest zichtbaarst is bij 1 van de mooiste momenten van de dag ... het moment waar de zon alle pracht en praal laat zien. Hampi is natuurgroen, bezaaid met bananenplantages, waar de ruines bovenuit springen. Er was nauwelijks afval op de straten te zien en ik vroeg me af of ik nog steeds in India was. Ik was gauw weer in de realiteit. Ik zag een kind langs de weg gehurkt zijn toiletje doen. Het was een grappig beeld maar een vreemd beeld. Een beeld dat ik voor de eerste maal zag. Ik had het gevoel nog steeds niet volop de realiteit te beleven. Twintig meter verder was dat beeld er opnieuw. De realiteit was er terug. In Varanasi hadden Indische mannen geen boom nodig om tegen te plassen en in Hampi hebben kinderen geen boom nodig om achter te kakken. Het zal waarschijnlijk deel uitmaken van een soort bemestingsplan.
Hampi wordt gesplitst door een rivier en ik koos bewust voor de rustige kant van de rivier, die te bereiken is met een bootje. Ik hoor voor het eerst tsjilpende vogeltjes. Het gezang stopt niet. In de nacht kriebelt het geluid van de krekels me op een liefelijke manier. Zoemende mugjes om me heen, die met hun zuigende snuit botsen tegen mijn muggennet. Ik wou dat ik zo vindingrijk kon zijn met de grijskleurige spinnen, die eerder op krabben lijken. Ik voel mijn haren al rechtop komen bij de gedachte alleen. Pure natuur, een oogverblindend uitzicht op de rivier en de dagelijkse powercut die Hampi sfeervol verlicht met kaarsjes.
Hampi wordt net als Pushkar overwelmd door Israeliers. Een mierennest kan er nog niet aan tippen. Israeliers lijken de 'all-in' optie te kiezen op plaatsen waar je je volop kunt laten gaan in de drugs.
Ik ben serieus mijn peren aan het zien in Hampi want de temperaturen stijgen volop. Geen wind, geen briesje, enkel hitte en zweet. Ik moet bijna vanuit mijn schommelbed tegen het plafond aan schommelen om enige afkoeling te voelen. Waar heb ik het in mijn hoofd gehaald om 2 maanden in Goa te blijven plakken en het zuiden van India te willen verkennen in maart en april? Ge moet zot in de kop zijn. Man, man, man, ... dat wit velleke van mij zal nog een reeks 'vervellingen' doorstaan.
English version
Tuesday, 27th of february, 6.45 am, arrival in Hampi
It seemes that poverty is most visible at 1 of the most beautiful moments of the day ... the moment that the sun showes all the beauty. Hampi is nature green, full of banana plantation, where the ruines rises above. There's hardly any garbage and I was wondering if I still was in India I was soon back to reality. I saw a child along the road squaded to do his toilet. It was a funny thing to see but a strange one. An image I saw for the first time. I still felt like it wasn't real but 20 m further I saw the same image. I was back in reality. In Varanasi, Indian men didn't need a tree to pee on and in Hampi the children didn't need a tree to poo behind. It's probably a part of their plan of fertilization.
Hampi is divided by a river and I choose to stay at the most quiet side of the river, that you can reach by a little boat. For the first time I heard birds whisteling. The singing didn't stop. During the night the sound of the crickets teased me on a enjoyable way. Buzzing mosquitos around me, that bumped with their sucking noses against my mosquitonet. I wish I was so inventive with the grey coloured spiders, that rather looked like crabs. Only thinking about them, gives me chicken skin. Pure nature, a stunning view of the river and the daily powercut that had Hampi shinning with all the candles.
Just like Pushkar it is full with Israelians. An ant nest can not even beat that. Israelians prefer to choose the all-in option, where they can enjoy in every way drugs.
I'm suffering in Hampi, where the temperatures are increasing fast. No wind, no breeze, only heat.and sweat. I almost have to rock my rocking chair against the ceiling to feel some refreshment. What have I been thinking? Staying 2 months in Goa and now exploring the south of India in march and april? You have to be crazy. Man, man, man, .... I know for sure that my pearl white skin will go threw some peelings.
voor Vero ... die vol ongeduld zit te wachten op een volgend verhaaltje om de werksleur even te doorbreken
Er is niets zo zalig als een Indische trein. Echt. Het is het vervoersmiddel om doorheen India te reizen.
donderdag 22 februari, 9 uur 's morgens, Magdaon
Na 1 uur wachten, 3 chai's (Indische thee) en eindeloze entertainment met de Indische kinderen kwam onze 'Howrah Express' er aan. Vaak heb je een zee van tijd om jouw wagon te zoeken maar ik dacht dat de slaap nog in mijn oogjes waren, toen ik Abi vroeg 'is this train moving?'. Abi schoot in paniek en versnelde haar pas. De trein leek plots snel vooruit te gaan. 'Quick, jump on the train.' Ik greep de railing vast, voelde een duw in mijn kont en vloog de trein in. Ik strompelde de trein in, viel op mijn knieen door het gewicht van mijn backpack en schoot uit in een lach. Vervolgens zie ik 2 bagagetassen naar me toe vliegen. De trein was nu serieus zijn tempo aan het versnellen en ik zie Abi in alle haast een poging doen om de trein op te springen. Hoe meer zweetdruppels ik op haar voorhoofd zag, hoe meer ik begon te lachen. Mijn lach is met het nodige volume maar ik heb een reisgezel gevonden, die mijn decibels helpt reduceren. We kwamen niet meer bij en de dag was pas begonnen.
vrijdag 23 februari, 5 uur 's morgens, aankomst in Hyderabad
Mohammed Abdullah, onze rickshawdriver had ons gedumpt in een 3 sterren hotel. Het was een 3 sterren hotel volgens typische Indische normen. Het afval lag op een hoop naast de lift. Bij het gebruik van de lift hoorde je een computerstemmetje tot in de kamer. De telefoon in de gang leek meer actief te zijn dan de telefoon in het callcenter van Shitibank. Kakkerlakjes vluchtten alle richtingen uit bij het aansteken van het licht en na een aantal uren slaap zat ons lichaam vol met beten van bedvlooien. Ik ben toch eerder een voorstander om kamermeisjes in dienst te nemen in plaats van kamerjongens. De aanwezigheid van een westers toilet in onze kamer was niet echt overtuigend genoeg om lang te blijven. Ons verblijf werd afgerond met een Indier, die ons twee maal de kamer wou aanrekenen, maar zonder enig resultaat natuurlijk. Het hotel was niet echt een aanrader om in 'the Holy book' (the Lonely Planet) te plaatsen.
Hyderabad leek een drukke stad te zijn. Er is veel beweging maar weinig te beleven. De enige bezienswaardigheid die onze aandacht trok, was een Boeddha standbeeld van 17 meter in een meer, die je via een bootje kunt bezichtigen. Het was 11 's morgens, de eerste boot vertrok pas om 15 uur. De eerste stad waar je een echte cappucino kunt krijgen. Ik heb liters gezopen. We waren in een buurt aan het meer, waar enkel de 'posh Indians' komen. Blijkbaar zijn het niet enkel de Spanjaarden, die hulp kunnen krijgen bij hun kledingstijl. Na 4 uur genieten van de hete zon, cappucino's en een belegd broodje van de 'subway' vertrokken we met het bootje. Een tocht van 10 minuten, 10 minuten rond het standbeeld dwarrelen en nogmaals een tochtje terug van 10 minuten. We hadden wel wat meer actie nodig.
We besloten om een cinemake te doen. Een 21 jarige posh Indian had ons al afgeraden om naar de cinema te gaan want het zou vol zitten met Indische mannen. 't Zal wel, dachten we. Het is de plaats om Indische koppeltjes te zien. Zijn ouders laten hem niet eens toe om naar een pub te gaan maar sturen hem wel naar Engeland om te studeren. Hij vroeg Abi al hoe Engelse meiden zijn. Het ziet er naar uit dat dat goed komt met die gast. Moeder en vader gaan niet weten welke soort zoon ze zullen hebben na 2 jaar Engeland. 18u45, cinema Sterling, film 'Blood Diamond', 45 roepies (nog niet eens 1 euro) ... 't zat wel vol met Indische mannen zeker. Plezier alom en de film was schokkend maar subliem.
Ondertussen hadden we een nieuw hotel gevonden. Ik had beloofd om publiciteit te maken voor zijn hotel want hij bood ons een leuke prijs aan. 'DECCAN LODGE', nieuw, kraaknet, geen bedvlooien, verse lakens, westers toilet, een deurbelletje, TV op de kamer en een adembenemd uitzicht over Hyderabad, op wandelafstand van het station en dit voor 350 roepies only! Je wordt zelfs ongevraagd om 4 uur uit jouw slaap gewekt voor chai en om 7 uur nogmaals om jou te herinneren dat een nieuwe dag is begonnen. The place to be, Deccan Lodge!
Na een ferme adrenalinestoot bij het zien van een kraaknette KFC (Kentucky Fried Chicken) waar we onze eerste fastfood maaltijd hadden in maanden, was de tijd gekomen om even afscheid te nemen.
Abi gaat haar visum verlengen in Nepal en ik had een ticketje voor Hampi ...
English version
There is nothing so much fun then an Indian train. Really. It is the way to travel threw India.
Thursday 22th of february, 9 am, Magdaon
After 1 hour delay, 3 chai's (Indian tea) and endless entertainment with the Indian kids, our 'Howrah Express' arrived. Normally you have plenty of time to search your coach but I thought I was still sleepy, when I asked Abi 'Is this train moving?' Abi paniced and started speeding up. The train seemed suddently to go faster. 'Quick, jump on the train.' I grabbed the railing, felt a push in my bump and fell onto my knees through the weight of my backpack and started laughing. At the same time I saw 2 bags coming up to me. The train was speeding up and I saw Abi jumping along in a hurry on the train. How more I saw here sweating, how more it made me laugh. My laugh has quite a lot of volume but now I have found someone that helps to reduce my decibels. We couldn't stop laughing and the day was just started.
Friday 23th of february, 5 am, arrival in Hyderabad
Mohammed Abdullah, our rickshaw driver had dumped us in a 3 star hotel. It was a 3 star by Indian norms. The rubbish laid on a heap next to the elevator. You heard a computer voice intruding the room, when you used the elevator. The telephone in the hall seemed to be more active then the ones in the callcenter of Shitibank. Cockroaches running in every direction when putting on the light and after a few hours sleep our body was full of bed bugs. I do prefer room maids instead of room boys. Even the presence of a western toilet in our room couldn't even convince us to stay longer. Our stay ended with an Indian, that tried to rip us off by charging twice the room but without any result of course. The hotel wasn't really a recommandation to put in The Holy Book (The Lonely Planet).
Hyderabad seemed to be a busy city. A lot of commotion but not a lot to do. The only sight that drew our attention was a Buddha statue of 17 m in a lake, that you could visit with a boat. It was 11 am, the first boat left at 3 pm. The first city were you could have real cappucino's. I drunk liters of it. We were in an area near the lake where you only had posh Indians. Apparently not only the Spanish people could use some help with their dresscode. After 4 hours in the sun, cappucino's and a sandwich of 'subway' we left with the boat. A trip of 10 min, 10 min admiring the statue and again a trip back of 10 min. We needed more action than that.
We decided to go to the movies. A 21 years old posh Indian warned us that the cinema would be full of Indian man. Yeah, right, we thought. It's the place to see Indian couples. His parents don't even allowe him to a pub but they will send him to England to study. He asked Abi how the English girls are. That will go damn well with that guy. Mammy and daddy will not know what kind of son they will have back after these 2 years.
6.45 pm, Sterling cinema, movie 'Blood Diamond', 45 rupees (not even 1 euro) ... it was full with Indian men. A lot of fun and the movie was shocking but groovy.
In the meantime we founded a new hotel. I promised to make some publicity for his hotel, because he gave us a nice price. 'DECCAN LODGE', brand new, clean, no bed bugs, fresh sheets, western toilet, a doorbell, TV in the room and a great view over Hydrabad, within walking distance from the station and for 350 rupees only! They even wake you up at 4 am for chai, without asking and again around 7 am to remind you that a new day has begun. The place to be, Deccan Lodge!
After a huge adrenaline rush by seeing a superclean KFC (where we had our first fastfood meal in months) the time came to say 'see you'.
Abi goes to Nepal to extend her visa and I had a ticket for Hampi ...
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Over mijzelf
Ik ben Vandycke Nele, en gebruik soms ook wel de schuilnaam snoepke (in BCN) of kindje (in België).
Ik ben een vrouw en woon in Barcelona (Spanje) en mijn beroep is sociaal assistentje.
Ik ben geboren op 31/10/1978 en ben nu dus 47 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: mijn leven in boekskes schrijven, leute maken met moaten, min. 8 uurkes slapen, 't zwin in de bieten jagen, snowboarden,.
De wereld gaan verkennen, dromen maar dan al huppelend door mijn joyvalle vallei, me verdiepen in het onbekende en manne
