Je moet eens op café gaan waar niemand je kent met een knuttel van bijna zestig, die vijf pinten kan drinken en er twintig wil achteroverslaan om stoer te doen. Ik voelde mij babysit. 

Omdat hij, zoals verleden jaar, in mijn tempo meedronk bestelde ik nu halve liters Jup. Gelukkig ben ik getraind. 

We hadden om twaalf uur met de dames afgesproken in een café niet ver van de haven. Ik had mijn gelegenheidsdrinkebroer wat kunnen intomen, hij kon de 'R' nog uitspreken, en na apero één vertrokken we voor de apero twee. 

Tegen alle verwachtingen in was het mooi weer en konden we terrassen. 

Cornetje was gekleed alsof ze in St Tropez zat en ik had een veel te spannende jeans aan. 

Haar moeder trakteerde met een kilo 'gèèrnoars' en de Jup was beter dan in 't ander café.

Roger viel in slaap en zei dat van de zon was. 

Iets na drieën 'Mussels à volonté' wezen eten. Gelukkig was Copain nie mee. Maar dat is een ander verhaal. 

Tegen halfvier kregen we de indruk dat we in Siberië zaten en vertrokken we. Brigitje kreeg koud, je kon er niet naast kijken. Wat Roger ook niet deed, de zeemlap. 

Een een half uur wandelen later met een veel te spannende jeans besloten we huiswaarts te rijden. 

Brigitje wilde niet stoppen onderweg. 'Te koud.' Zei ze. 

Strontweer.