Mijn ontslag gehad en weer aangeworven. Tijdje ruzie gehad met mijn cornet en weer bijgelegd. Mijn baas betrapt bij de hoeren en weer mogen binnenkomen. Den André drie dagen vermist geweest en terug. Mijn bazin 10 kg vermagerd en heter dan ooit. En den Jap, die staat daar. Onder 't stof. 

Beginnen bij het begin. 

De tweede maandag van mijn verlof kreeg ik een telefoontje van mijn bazinneke. Of ik wist waar den aannemer zat. Ze noemt hem aannemer als ze er boos op is. Ik wist het niet. Waar hij was. "Waar zou hij kunnen zitten?" "Weet ik veel. Alsof een rijke mens gelijk den André tegen iemand als ik zegt waar zijn hij naar toe gaat." Loog ik een beetje. Ik ken wel enkel stopplaatsen van onze vriend maar wou het er met haar niet over hebben. Ze geloofde me niet en hing op. Ik wist toen al dat er "miserie" ging van komen. 

 "Luister een keer, Vroumke" Een half uur later stond ze voor de deur. " Je weet dat ik je graag heb en je ook een beetje ken". Ze was nogal opgewonden. Ik kon met moeite met mijn ogen van de twee op en neer gaande bollen blijven en ze wist het. " Moet ik tegen Brigitteke zeggen waar ge nu en dan met den aannemer aan de dis hangt?" Wijven zijn heksen, addergebroed en lafaards. Ze weet dat we regelmatig in 't gesloten café enkele glazen drinken. 't Gesloten café, een tiental km verder, is bij Dina en haar zus. In de veranda komen regelmatig notabelen van verschillende gemeenten, uit het zicht, een glas drinken of gebruik maken van de ruime slaapkamers van de villa. Hoe wist ze het, denk je. Maar dat was hier niet aan de orde. "Dréétje is al drie dagen onvindbaar en hij neemt zijn telefoon niet op" "Hij is niet op reis want hij zou het gezegd hebben." Alléé, gij weet waar hij gaat zonder mij, waar kan hij zijn?"" Of er is iets ergs gebeurd" Ze begon te huilen. Als ik ergens niet tegen kan is het een bleitend wijf. 

Een half uur later zat ze naast mij in mijn nieuwe kar, want dat heb ik ook, en vertrokken we voor een kroegentocht. Ik moest van haar alle cabardoustjes tonen waar hij nu en dan kwam. Ik wist wel beter. Den André vermoordt mij als ik zijn favoriete plaatsen toon. Ik deed voor consuis enkele gewone café's aan waar we zelfs nooit komen en een paar gekende "kotjes" waar Dré alleen gaat om zijn werkvolk te plezieren. Vooral de Polen houden van deze bezoekjes. Na een uur of twee rondrijden moest ze pissen en beval me naar een bepaalde zaak te rijden. Want zo gaat dat met wijven, ge doet ze een plezier en zij gaan dan wel zeggen hoe en wat. Op weg naar de plasstop geeft ze me een teken en zegt op een geslepen manier " Keert é kè weere". Honderd meter terug zag ik waarom. Half verscholen achter een haag stond de baas z'n wagen. "Ik wist niet dat er hier een golf was," " Gij wel? Vroumke?" Zet me hier maar af en ik volg je want ik moet serieus pissen. Ze haalde een bos sleutels uit haar handtas en een blib-blip later reed ze met de dikke machine achter mij.