|
oktober 2011
Op maandagochtend ging ik naar het ziekenhuis om de port-a-cath, het poortje, onderhuids in te laten brengen. Ik slaagde er wonderwel weer in om mijn masker op te houden en probeerde alle gevoelens te negeren of tegen te houden.
Tot de verpleegster met mij wou wegrijden naar de operatiezaal. Het schild brak en de tranen liepen over mijn wangen, paniek in mijn ogen. De lieve verpleegster zei me dat ik beter al mijn tranen zou loslaten in plaats van ze tegen te houden. Maar ondertussen had mijn ingebouwde reflex het al overgenomen en werd het verdriet en de angst weer weggeduwd. Benieuwd voor hoelang :).
De ingreep zelf viel best mee. Onder plaatselijke verdoving werd het 'poortje' ingebracht
Hierna werd ik terug naar de kamer gebracht. De eerste stap was genomen, nu klaar voor de chemo!
|
