Yellow Bikers
Mountain Bike Team
Foto
Inhoud blog
  • Tuning time!
  • Duo Beach Race Bredene 3/02/2013
  • 2013
  • Alpen Tour Trophy - Schladming Oostenrijk
  • HOT Houffalize - some pics ! 7 tot 9 april 2012
    Zoeken in blog

    Yellow Bikers   Wie zijn we?

    Jean-Pierre Taymans, afkomstig uit Overijse, maar reeds jaren woonachtig in Geel, en ikzelf, Tom Van den Plas uit Lichtaart, kwamen elkaar voor het eerst tegen tijdens de LCMT in 2006.  Jean-Pierre rijdt al jaren bij de Bierkarboys uit Overijse, gezien hij afkomstig is van deze streek.  We hadden dezelfde gedachten over bepaalde zaken, en waren beiden verslaafd aan marathons.  Na de LCMT kwamen we mekaar geregeld tegen op allerlei events, en soms trokken we er ook samen op uit.   Van het het één komt het ander, en zo vertelde Jean-Pierre me in de zomer van 2007 over zijn Transalp droom.  Als echte mountainbiker moet je die toch wel eens gereden hebben.  Gezien ik dat jaar zeer weinig op de fiets had gezeten vanwege te druk op het werk, was ik echt wel toe aan een sportieve uitdaging, en zo beslisten we onze kans te wagen, en onze kandidatuur te stellen voor de Transalp Challenge 2008!  Het was meteen raak, onze online inschrijving op 1 december 2007 ging er vlotjes door.  Reeds na 8 minuten waren alle plaatsen weg gegeven.  In totaal worden er slechts 500 teams toegelaten, dus hebben we veel geluk gehad. 
    De voorbereiding kon starten ... we hadden een teamnaam nodig, welke shirts gingen we dragen?  wie gaat onze begleiding doen? mobilhome of camp ? ..... een hele waslijst "to do's" stond ons te wachten. 
    Een naam hadden we snel gevonden - Yellow Bikers waren ontstaan.
     
    04-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2de master 2 in La Grande Traversée du Limousin

    Algemene info :

    ·      3 daagse etappe wedstrijd in lijn in de regio van de Limousin, midden Frankrijk

    ·      grootste stad in de buurt is Limoges

    ·      deze streek ligt recht onder Parijs, op een 700km van ons Belgen landje

    ·      Gekend voor zijn bruine koeien die lekkere steaks leveren

     

    Etappes :

    1)    St Sulpice Laurière – Le Guéret : 55km – 1500 hm

    2)    Le Guéret – Aubusson : 70km – 1800 hm

    3)    Aubusson – Evaux les bains : 60km – 1500 hm

     

    Dag 1

    Slecht geslapen in Le Grand hotel Evaux Les Bains.   Gelukkig was er een lekker ontbijt met honing en vers fruit, zodat ik wat energie kon opdoen.  Ons verzamelpunt is op 500 meter van het hotel, waar iedereen verwacht wordt voor 10hr om zowel zijn fiets als bagage te overhandigen.  De fietsen worden in vrachtwagens geladen, en worden door de organisatie zéér goed beschermd met dikke dekens die ze blijkbaar van een matrassenfabriek hebben gekregen.  Altijd een akelig moment om je materiaal in andermans handen te geven, maar de manier waarop ze alles behandelen geeft vertrouwen.  Om klokslag 10hr15 vertrekken de 4 bussen richting St Sulpice sur Laurière waar om 13hr het startschot voor de 1ste etappe gegeven zal worden.  De busrit zou uiteindelijk een 2uur duren, over niets dan kleine baantjes, waar we een goede indruk krijgen van de omgeving, die mijn inziens voornamelijk bestaat uit zéér veel kleine doodse dorpjes, waar menig huis in verval staat.  Het gebrek aan industrie heeft daar zeker wat met te maken, waardoor de jeugd naar de steden trekt en er blijft hangen, tenzij je een landbouwer roeping hebt, want dan zit je hier op de ideale plek.

     

    Een zenuwachtige meute staat omstreeks 12hr15 op het marktpleintje van St Sulpice de minuten af te tellen, en onze talrijk aanwezige Belgen hebben op dit terrein blijkbaar ook geen ervaring, waardoor we eigenlijk niet weten wat ons te wachten staat.  Bergjes van 250 tot 700 meter hoogte, maar op het eerste zicht zeer glooiend, en niet zo ruw als sommige stukken in onze eigen Ardennen. 

    Wanneer de 14 motorrijders hun machines in gang zetten, stijgt de adrenaline en zoekt iedereen waar nu precies de start gegeven gaat worden.  Onder begeleiding worden we naar een gravel pad gebracht, waar de comp renners netjes vooraan worden gevraagd.  Gelukkig sta ik ergens op de 4e rij, zodat ik met de beunhazen mee kan starten. 

    13hr05 – knal – wij weg!  Karrenspoor bergaf, en dan beginnen we met klimwerk.  Ik zit mee bij de 5 eerste, en ga gewoon alles geven in deze eerste verkenningsrit.  Het tempo ligt hoog, en de scheur met de achterhoede is er snel.  Na 3 km gebeuk voelen mijn benen aan als beton, en moet ik de mannen lossen, of anders zal de man met de hamer er snel staan.  Ik hoop dat dit niet te erg is, en laat mijn tempo zakken, met de hoop er door te komen.  Na een 10-tal kilometer draait alles vlot, en heb ik een groepje gevormd met 2 anderen, waarbij de verstandhouding goed is, zodat er regelmatig van kop gewisseld wordt.  Het terrein is eerlijk gezegd vrij saai, met vele dorpjes die we aandoen, en vele asfaltstukken als gevolg.  Op km 45 ziet een van mn kompanen een teammate voor zich rijden, en trekt er naartoe.  Ik krijg het gat niet toe, en wat later zit mijn laatste medekompaan er volledig door, waardoor ik de finale voor eigen rekening moet nemen.  In de laatste 3 kilometer hebben ze gelukkig nog wat technisiteiten verwerkt, maar spijtig genoeg komen er nog 2 renners uit de achtergrond vliegensvlug over mij.  De laatste probeer ik te remonteren op een asfalt stuk, en dat lukt me zonder moeite met mn 42/11.  Na 2hr31 bol ik als 1ste master 2 over de meet met een goed gevoel.

     

    Prima afspuitstand, en ondertussen is de bagage ook toegekomen.  We zoeken een “gezellig” plekje uit in de sporthal, maar ik zie de bui al hangen.  De zon staat volle bak op de hal, en hoewel de deuren open staan is het er pokke warm.  Zorgen voor later, want eerst gaan we eten in de school die zich 500 meter verderop bevindt.  Een slaatje van erwtjes met wortel en mayo, gevolgd door goulash met rijst en een frangipane taartje met crème Anglaise.  Tja, het had erger gekund.

     

    Gelukkig heb ik oorstoppen bij, zodat ik het geroezemoes niet hoor, en probeer met wat gewoel vroeg in slaap te geraken!  

     

    Dag 2

    Verschrikkelijke nacht achter de rug. Ik heb de indruk niet geslapen te hebben, en constant gewoeld te hebben door de te warme sporthal.  De start zou om 10hr gegeven worden, maar om 6hr zijn er al heel wat mensen zenuwachtig in de weer.  Het ontbijt is povertjes, en bestaat uit brood en stokbrood, met choco of confituur, honeypops die ik niet moet, een youghurtje, en een taske koffie! 

     

    Start om 10hr, gelukkig sta ik vooraan want er wordt deze keer weinig zever over gemaakt, en weg zijn we.  Ik ga er gewoon weer voor, en deze keer geen betonnen benen.  De eerste 5 moeten we laten gaan, maar daarna is het onze groep, waar de cohesie verre van zoek is.  In de klimmen rijden ze alles aan flarden, om op de verbindingsstukken de benen stil te houden.  Ik zet me achteraan en besluit mijn eigen tempo te rijden, maar haal ze systematisch terug in.  Het parkoers is totaal verschillend van gisteren, en bied heel wat variatie, en geweldige vergezichten.  Ondanks het droge weer van de afgelopen weken, staan ook hier sommige modderpoelen ons op te wachten, waar we soms tot kniehoogte door moesten.  Dankzij het wekenlange gebruik van Squirt, krijg ik nergens last van chainsuck, en blijft de ketting steeds perfekt functioneren.  Hmm, wat moet dat hier zijn als het regent?  Een echte veldslag dus, want dan wordt het materiaal pas aangesproken.  Na een 30km heb ik er genoeg van, en ram ik het tempo de hoogte in.  Er volgt en leuk klimmetje, waar ik doorknal en menigeen laat afzien.  Daarop volgt een héél snelle afdaling, waar een paar modder sporen inzitten, en net daar bots ik met mijn voorwiel tegen de rand, waardoor ik mn evenwicht verlies en tegen een dikke 45km/h tegen de grond ga.  Losse grond, zonder stenen zorgen ervoor dat ik zonder kleerscheuren of mechanische pech mijn weg kan vervolgen, maar de groep is spijtig genoeg gevlogen.  De moraal is totaal weg, en ik geraak niet meer in mijn ritme.  Wat later komt Pascale me vervoegen, en hij motiveert me voor een aantal kilometers, maar aan de laatste bevoorrading, leg ik de riem er af, en vervolledig ik de laatste 15 kilometer op toertocht tempo.  Mijn lichaam is oververmoeid van 2 slapeloze nachten, en vraagt me om het rustiger aan te doen, de hartslag de hoogte in jagen gaat gewoon niet.  Als 4de Master 2 bol ik over de meet.  Ik ga hier niet om treuren, het ging gewoon niet beter.  Morgen val ik aan en ransel ik de algemene rangschikking door elkaar – dat was de uitgangsgedachte.

     

    Vanaf 14hr was er pasta te krijgen, droge met wat kaas.  Beter dan niets, maar daar werd ik eerlijk gezegd niet zo vrolijk van. 

     

    Na een 3hr30 gereden te hebben hadden we dus nog een hele namiddag.  Prachtig weer, fiets goed gekuist.  Een leuke hoek uitgezocht in de sporthal, en daarna met ons gezelschap gewandeld naar de dichtst bijzijnde supermarkt, waar ik wat banaantjes en een kiwi koop om het gebrek aan vitaminen te compenseren.  Het avondeten is weer in dezelfde trend, halve kip met pasta, gezoete platte kaas, en uiteraard weer wijn op tafel!  Enfin, niet te klagen.

     

    Dag 3

    Weer hetzelfde gevoel!  Hele nacht gewoeld, maar amper geslapen.  De start is om 8hr, dus moesten we deze keer verplicht om 5hr30 opstaan! Pfff, das vroeg dag.  Ik voel me gewoon kapot, te moe, .... maar kom, we laten onze optimistische kant zien, en begeven ons naar het ontbijt, en wat blijkt – brood is op!   De leverancier had slechts de helft geleverd … daar waren wij vet mee.  Honey pops, platte kaas of frangipane taart,  da was’t …  Ik krijg nog 2 stukjes stokbrood van mijn reisgenoten, en heb gelukkig nog mijn 2 bananen en kiwi die ik de dag ervoor kocht. Hiermee zou ik het moeten stellen.

    Erg koud om 8hr, maar ik heb niet teveel aan want het beloofd weer een zonnige dag te worden.

    Iets na 8 worden we op gang getrokken, en ik vlam weer mee met de kop, de licht oplopende weg op.  De eerste kilometers verlopen warrig, doordat we technische paadjes voorgeschoteld krijgen, met hier en daar wat stenen, wortels, geultjes waar sommigen zich netjes op vastrijden.  Ik krijg af te rekenen met een tak in mijn derailleur, maar er gaat niets stuk.  Op de verbindingsstukken komt alles samen, en zit ik weer mee in de achtervolgende groep.  De eerste 5 zijn gevlogen, maar met 10 man moeten we wat kunnen, ware het niet dat die Fransen weer niet wilden koersen.  Op de klimmen wordt er serieus doorgetrokken, om dan wat later de benen weer stil te houden.  Als ik het tempo laat zakken tot bijna stilstand, krijg je antwoorden als ‘je ne peut pas, je ne veut pas ....”  Allez, eerlijk zijn ze wel.  Een andere Fransman krijgt het ook op zn zenuwen, en samen pakken we de kop en laten het tempo niet meer zakken.  En net in een oplopend paadje op km 32, rijd één van die klimkiekens toevallig op kop, knal verkeerd.  Eerst wat bergop, dan lange asfalt naar beneden, en dan geen pijl meer.  Iedereen kwaad, maar ja, niemand die de juiste pijl had opgemerkt.  Blijkt dat we een 2tal kilometer fout zijn gereden, dus omweg van bijna 5 kilometer.  We komen terug daar waar we de mist in gingen, en merken dat we vele plaatsen kwijt zijn.  Goed kwaad ransel ik samen met de andere Fransoos de groep volledig uit mekaar.  De benen blijven goed draaien, en nergens problemen in de klimmen.  De finale was best nog pittig en na 65 km bol ik over de eindmeet.  5e M2, damn! 

     

    We besluiten niet op het afscheidsdiner te wachten, en vertrekken terug richting België, zonder het eindklassement te checken.

     

    Achteraf blijkt het de foute keuze geweest te zijn, want het eten moet zeer lekker geweest zijn, met gegrilde steaks, alles erop en eraan.  Ik eindig als 2de Master 2 in het eindklassement, wat een mooie resultaat is gezien de omstandigheden.  Eveline nam mijn prijzen in ontvangst, en dankzij Karin en Patrick staat de trofee al op onze schouw te blinken! Super bedankt.

     

    Op naar de volgende!

     

     















    04-05-2011, 16:17 geschreven door Tom  
    22-04-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.17/04/2011 La Trace d'Hez - Tangissart
    Klik op de afbeelding om de link te volgen 'k ga proberen terug wat regelmaat in de posts te steken, want anders denkt iedereen dat ik ermee gestopt ben Wink

    Groepsstart om 8hr, dus was 't weer vroeg dag.  Eli en ik trokken naar ginder, en waren om iets na 7 ter plaatse.  Bij de inschrijvingen was het al behoorlijk druk, en het ging er langs geen kanten vooruit.  Ons snel klaargemaakt, en zo was het al bijna tijd.  De berg ff opgeknald, maar dat zegt weinig over de benen.  Wat later bleek de start met een half uur uitgesteld te zijn, gezien ze aan de inschrijvingen behoorlijk achter liepen.  Dat maakte dat we alle tijd hadden om ons op te warmen, en zo ging ik met Alice de eerste kilometers verkennen.  Ik had de klok niet echt in de gaten, zodat ik pas 10minuten voor de start aan de box kwam, en ik noodgedwongen achteraan moest aansluiten.  Merde! met wat gewring raak ik nog zowat halfweg, en denk bij mezelf dat ik dat in de start wel kan goedmaken, maar dat plannetje zag ik wat later in rook opgaan.  We moesten met zn allen door de startboog, die wat smaller was dan de straat, zodat er een vertraging ontstaat bij de start.  Dan de startklim op, waar ik het wiel van Pieter probeer te volgen.  We maken snel progressie, maar de kop van de wedstrijd zit al veel verder.  Boven op het verbindingsstuk zetten we onze inhaalrace verder, maar we zitten gewoon een stuk achter!  Alles draait goed, maar ik lever hier serieuze inspanningen om Pieter bij te houden, en ook Jan Frederik zit vlakbij.  Na een km of 10 zit er een klimmetje in over kasseien, met langs de kanten wat beton, en daar slaat mijn turbo af.  Ik zie met ongeloof het groepje van me wegrijden, wat me meteen een enorme dreun geeft.  Na nog eens 5 km zie ik Alexis voor me uit rijden, en dat gaf weer een extra boosts.  Het draaide niet bij Alexis, dus ik meteen door, en wat later kom ik Pieter tegen die last van zijn rug had.  Met op en afslaande turbo verder, maar het begon zo allemaal toch in zn plooi te geraken.  Zo kwam ik in een groepje terecht waar ik de sterkste van was, maar probeerde me regelmatig we te steken, om af en toe weer het tempo te verhogen.  In de laatste 20km hebben wandelaars ergens een peil gedraaid, met als gevolg dat de hele meute verkeerd reed.  Een kilometer ofzo verder kwamen we tot die conclusie, en keerden terug.  Natuurlijk hadden al onze achtervolgers daar baat bij, en zo kon Alexis ook terug in onze groep aansluiten.  In de daarop volgende klim trekt hij door, en ben ik de enige van een man of 10 die kan volgen.  Ca va Tom? vraagt hij.  Pas vraiment zeg ik, mais nous sommes seule ....  We houden het gat niet, en even later smelten we terug samen.  De daarop volgende klim proberen we het weer, en verbrokkeld de hele groep.  Met een man of 6 komen we aan de laatste klim van de N26, en man man man, bots omhoog, en da was er net over.  Alexis blijft in het zadel en is weg, de rest staat tevoet. 
    Na 3hr12 bol ik binnen, 8e master 2 en 30e scratch.   Niet echt tevreden, maar dat lag aan de startpositie, maar das nu eenmaal zo.  Wel tevreden over het verdere koersverloop en de klimcapaciteit.  OK, 't zijn hier nog de kortere klimmen, maar da komt goed.  

    Op naar de volgende, Rance ! 

    22-04-2011, 17:19 geschreven door Tom  
    21-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.20/03/2011 Sart Tilman
    De traditionele afspraak om te kijken waar je staat.  Nog nooit zo naar uitgekeken dan dit jaar eigenlijk.  Ik had de trainingsweek in Zuid Frankrijk goed verteerd, en op zaterdag leek de vermoeidheid eindelijk uit de benen verdwenen te zijn.  Erg benieuwd hoe goed of slecht ik zou zijn ten opzichte van de anderen in deze eerste mini marathon van het jaar.  Nu ja eerste marathon, kwa kilometers en hoogtemeters hadden we in Frankrijk al meerdere marathons afgelegd, maar op trainingsritme uiteraard.   Op de rollen had ik de afgelopen week nog eens goed te vooruitgang kunnen testen, en die was veelbelovend.  
    Eli en Tim had ik smorgens opgepikt, maar wat was het koud man! -2°c thuis, en bij aankomst in Sart Tilman nog steeds -1°c.  bibberen dus en .  Nog snel even wat opgewarmd, en de hartslag wat de hoogte in gejaagd, maar die bleek in eerste instantie toch niet zo goed te zijn.  Te weinig nachtrust zat daar voor iets tussen.   Wel met zo'n 10 WMTB'ers stonden we in de startbox, en das echt wel leuk.  Zo hadden we al een overmacht voor we vertrokken waren.  
    Om 8hr30 worden we op gang geschoten, en zoals gebruikelijk is het weer een nerveuze start, die in eerste instantie echt erg snel gaat.  Ik kan me echt makkelijk vooraan houden, laat me hier en daar wat wegdrummen, maar zorg er toch voor dat ik bij de eerste twintig het bos in draai.  Alles loopt echt gesmeerd, en ik hoop dat die benen zo blijven aanvoelen.  Na een km of 7 draait plots alles anders uit!  een knikje naar beneden, een toertocht rijder die niet wil wijken .... ik ga langs rechts voorbij, en hij schuift ook naar rechts, en pats, alletwee tegen de vlakte.  Begint die daar in 't waals gaan te schelden, hoewel hij zelf dik in fout was (en dik in elke betekenis van 't woord) Man man!  Hier wordt je telkens vriendelijk gevraagd om aan de kant te gaan als de racers er aan komen, maar deze toertocht rijder dacht dat de track helemaal van hem was! 
    Ik check mn kledij en zie dat mn broek kapot is, maar bon, alles zit er nog in.  Spring op mn fiets en merk dan dat ik geen versnellingen meer heb.  Stop terug, check de kabels, en zie dan een serieuze knip in de kabel aan de achterderailleur.  Miljaar!  tot op het asfalt gebold om daar beter te kunnen nakijken, wat recht gewrongen, maar ik bleef wat versnellingen missen, en bij de eerste klim danste de ketting van links naar rechts!  Game over dus.   Daar had ik echt geen zin in, maar t was nie anders.  Ik heb met moeite nog de tocht van 35 km kunnen afmaken, want ik vertikte het om de kortste weg terug te nemen.  
    Het ging super, maar of dat stand zou gehouden hebben kan ik natuurlijk niet zeggen, maar zo zag het er wel naar uit. 

    Op naar de volgende, en die zou al eens sneller kunnen komen dan verwacht.  De honger is groot, de conditie goed! 



    21-03-2011, 19:53 geschreven door Tom  
    20-12-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.WMTB Team week-end Limerlé
    Het was een en al sneeuw in de Belgische Ardennen, op sommige plaatse wel tot een halve meter.  Een eerste nachttocht leerde ons al direkt dat het zeer moeilijk was om door dit pak sneeuw heen te fietsen.  Op de weg konden we net rechtblijven, maar in het veld was het echt moeilijk, deels natuurlijk door de onzichtbare ondergrond met geulen en bulten!   Maar het was een leuke zoektocht bij -10° C!  
    Zaterdag was het een GPS tocht waarbij we waypoints moesten zoeken en markeren, maar het werd meer een wandeltocht, wat het slopend en saai maakte!  Maar dat waren nu eenmaal de weersomstandigheden.  






















    20-12-2010, 19:46 geschreven door Tom  
    23-11-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.New equipment ...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Een lowrizer zou de stuureigenschappen positief beinvloeden, en zou beter zijn voor mn polsen.  Eens testen op de hardtail ... to be continued 

    23-11-2010, 19:52 geschreven door Tom  
    30-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.TE KOOP Scalpel Team 2010 - To late - VERKOCHT !!
    Dit beestje gaat de deur uit : 

    Item:
     Cannondale Scalpel Team   Maat : LARGE  jaar : April 2010
    Plaats: Lichtaart
    Staat: gebruikt, in zéér goede staat  
    Reden van verkoop: nieuwe fiets voor 2011 
    Prijs en voorwaarden: € 3.995 of deftig bod 
    Wijze van verzenden: Afhalen  
    Extra Info: Volledige fiets zoals op de foto, inclusief Eggbeater SL green spindle pedalen, extra XX cassette + ketting, extra nieuwe kettingbladen
    vork heeft in augustus volledig onderhoud gehad bij 88+ 


















    30-10-2010, 00:00 geschreven door Tom  
    18-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.waasland Moutainbike Team - Team video !!!
      Filmpje werd reeds in februari opgenomen tijdens onze trainingsweek in Fréjus, aan de  Côte d'Azur in zuid Frankrijk.  Met dank aan Jurgen Willockx voor zijn fantastisch werk! 

    18-10-2010, 20:03 geschreven door Tom  
    15-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Côte d'Azur ... wa fotookes ...
    ...  



















    15-10-2010, 20:40 geschreven door Tom  
    13-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.La Balade du Coq in Cogolin 03/10/2010
    Klik op de afbeelding om de link te volgen http://loisirsnature.vtt.free.fr/

    Zaterdag 2/10 kwamen we toe in Fréjus, en had ik met Michiel afgesproken om op zondag een lokale TT te rijden in een dorpje wat verderop, Cogolin.   Het situeert zich een 30km verderop, richting Saint Raphael, niet het dorpje aan de plage, maar het originele dorp net in 't binnenland.  Op hun website stond te lezen dat je uiterlijk om 7hr45 diende ingeschreven te zijn wou je de 50km bollen.  Rare jongens die Fransen dachten we, maar dat zou achteraf wel duidelijker worden.  Ik had mezelf voorgenomen om om 7hr te vertrekken, zodat ik makkelijk om 7hr30 ter plaatse zou zijn, gezien er hier buiten 't seizoen toch nie veel volk op de baan zou zijn.  Dat was er al naast dus, den ene treuzelaar (taffelaar) na den anderen ... Michiel en Alice staan me al ongeduldig op te wachten, en omstreeks 7hr50 zijn we aan de start waar een omroeper al verwittigd dat de laatsten voor de 50km vertrokken zijn, inschrijven niet meer mogelijk, maar toch lukt ons dit nog net.  We betalen € 13 wat een behoorlijk bedrag is, maar ook dat werd achteraf duidelijk.  Geen massa opkomst hier, maar een gezellige menigte en zéér proffesionele organisatie met zelfs een lokale persfotograaf die present was.  We worden netjes over het asfalt het centrum uitgeleid, en maken kennis met de onverharde ondergrond van Cogolin.  Dat asfalt zouden we enkel in de laatste kilometer terugzien.  Iedereen die deze streek kent, weet dat het een zeer rotsige, soms zanderige, of met kiezels bezaaide ondergrond is.  Lekker bollend in deze zeer droge omstandigheden.  We beginnen alvast met wat opwarmertjes, om na een 5 tal kilometers aan een klimmetje te beginnen waarmee we een 350 hoogtemeters overwinnen.  Daarna begint de fun, maar was het toch even schrikken van het technische gehalte dat ze hierin verwerkt hadden.  Echt super technische afdalingen, wat meteen ook verklaart waarom de meeste loco's met enduro fietsen rijden.  Eenmaal ingereden, is het echt genieten van deze technische tracks.  De 3 bevoorradingen die we voorgeschoteld krijgen zijn dik in orde en bieden zowat alles.  Banaan, appelsien, peperkoek, chocolade, rozijnen, ... cola, sportdrank, water, fruitsap, ... wat moet een mens nog meer hebben.  We rijden een gezellig tempo en genieten volop van de omgeving.  Aan elke technische passage staat er een bordje, of meerdere, met daarop "danger", en op de plaatsen waar nodig staat er nog eens iemand die je vraagt voorzichtig te zijn.  Op sommige kruisingen met wegen staat er ook nog eens telkens iemand die eventuele auto's attent maakt op de bikers, en af en toe wordt zelfs je startnummer genoteerd zodat de organisatie weet of iemand al dan niet vermist is.   Het parkoers bevat een perfekte mix van alles wat de omgeving te bieden heeft, en na een dikke 4 uur bollen we binnen.  Ons startnummer wordt eraf geknipt, en in ruil krijgen we een T-shirt en een eetbonnetje.  Er is een heuse eindbevoorrading, en na een lekker douche kunnen we ons op een waar eetfestijn storten.  Rijst met mosselen, wijn water en cola à volonté.  Dessertje inclusief !  prachtig gewoon, en dit verklaard natuurlijk de hoge inschrijvingsprijs.  Als je ziet wat je daarvoor in ruil krijgt, meer dan value for money.  Het is dan ook bijna een daguitstap geworden, alleen spijtig dat ik niet een paar sfeerfoto's kon nemen. 
    Een echte aanrader, en een prachtig begin van onze vakantie.  We'll be back! dit is het echte leven 














    13-10-2010, 21:25 geschreven door Tom  
    11-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Roc Marathon Fréjus 08/10/2010
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Dé afsluiter van mijn marathon seizoen was dit jaar de Roc marathon in Fréjus, aan de Côte d'Azur.  Samen met mn vrouw hadden we er een weekje vakantie voor gepland, en samen met teammate Michiel en zn vriendin Alice verkenden we de hele week grondig het parkoers, waar we reeds in februari bij onze trainingsweek kennis mee gemaakt hadden.  Het was weer even schrikken bij de eerste kilometers in dit terrein.  De Roc mag zich gerust de meest technische massa marathon noemen.  Het terrein is rotsachtig, kurkdroog, met uitdagende afdalingen en zeker ook technische klimmen, dus een zekere variatie gegarandeerd.  
    Vrijdagochtend is het vroeg dag, gezien de eerste "vague" of golf reeds om 8hr op gang geschoten zal worden.  Ikzelf sta samen met ploegmakker Eli en Ward in de 3e startbox, wat niet meer wil zeggen dan dat er reeds meer dan 1000 deelnemers voor ons het terrein opgejaagd werden.  Gelukkig laat de organisatie 15 minuten tussen elke startbox, dus in principe zou je een gelijke strijd moeten kunnen strijden, maar in realiteit verliep het net ietsje anders.  We staan zeker met een man of 50 op de eerste rij, en omstreeks 8hr30 vliegen we weg voor een ritje van 83km met zo'n 2700 hoogte meters.  Ik kan me makkelijk handhaven in de kop en moet al wat gas terugnemen wil ik niet de kop zelf nemen.  Het gaat via een paar lusjes en versmallingen zo'n 4,5km over vlakke weg, alvorens we aan het eerste singletrack klimmetje aankomen.  Ik zit daar bij de eerste 10, maar tot onze verbazing staat de voorgaande startgolf daar nog steeds aan te schuiven.  Ongelooflijk !! Hartslag komt volledig terug tot rust, en het is gewoon aanschuiven geblazen om een niet te rijden klimmetje van een paar 100 meter door te komen.  De gemoederen raken er verhit als sommigen toch proberen voorbij schuiven op het smalle paadje, en het komt zelfs tot een paar rake klappen tussen 2 rijders.  In de marathon rijdt ieder dus voor zijn eigen plaats.  Na dit oponthoud denken we er volledig in te vliegen, en zetten we de klim verder over een breder pad dat we kennen.  Daarna volgt de eerste afdaling, en daar is het alle hens aan dek! Door de tragere en minder technische mannen voor je is het zéér voorzichtig je lijn kiezen, wil je heelhuids beneden geraken.  Ik zie op deze technisch en dus trage afdaling al minstens 4 man vallen en over de kop gaan ....  nie normaal.  Eens hierdoor zou het wel loslopen dacht ik, maar we bleven tussen al die tragere rijders manoevreren, en zo bleven Eli, Ward en ikzelf steeds bij mekaar en hielden we er gewoon een strak toertocht tempo op na.  Gezien ik reeds een week dit terrein verkend had, gingen alle techische zones verschrikkelijk goed, en dat gaf me enorm veel vertrouwen.  Dankzij de Scalpel kon ik Eli en Ward op technische stukken makkelijk doen afzien en zelfs achterlaten.   Christel stond na een dikke 20km een eerste keer met drinkbussen te zwaaien in de klim van Rocquebrune waar ze met de fiets naartoe was gegaan.  Ook dat geeft je een extra goed gevoel en zo konden we het middenstuk en meest technische deel van het parkoers met goede moed en gevoel aanvatten.  Overal is het opletten en geconcentreerd blijven.  Je wordt daar ook steeds aan herinnerd door de vele hulpposten onderweg, die vrij vaak mensen aan het verzorgen zijn.  Na km 50 ofzo wordt het plots weer drukker, en merk ik dat er gele startnummers bijgekomen zijn.  Dit zijn de deelnemers aan de Mastersroc, die een kortere afstand doen, en nog later vertrokken zijn.  Wat een miserie, want ook die mensen rijden voor een plaats, of dat nu 100 of 999 is, maakt niet uit.  In elk geval drukt het ons tempo, en zo slaat Eli bij meerdere bevoorradingen ook een praatje met een aantal bekenden, gezellig toch!  De laatste 20km kende ik ondertussen zo ongeveer vanbuiten, maar op één van de laatste klimmen moest ik Eli en Ward toch laten gaan.  In de daarop volgende 3 korte technische klimmetjes zou ik proberen terug aan te pikken, en dat lukte ook zonder probleem.  Daarna gaat het via een paar snelle paden richting "chemin des douaniers", ofwel het paadje aan zee over de rotsen.  We ploegen nog 2x over het strand, rijden vervolgens over een drijvende noodbrug die voor de gelegenheid was gebouwd, en dan gaat het in sneltempo naar Fréjus, met aan het eind nog de nodige lusjes.  Een 3e komt zich nog mengen, en vervolgens laat ik Eli de kop doen en rijd hij ook als eerste over de meet.  
    Prachtig parkoers, geweldig event met enorm veel activiteiten, randanimatie en zeker niet te vergeten de fietsbeurs, in aanwezigheid van alle wereldtoppers.  Het prachtige weer en het parkoers benadrukken de positieve sfeer uiteraard, maar de aanwezigheid van héél veel Belgen wil toch ook wat zeggen.  Michiel die in de eerste startbox kon vertrekken gezien hij Belgisch kampioen is, reed een schitterende wedstrijd en wist als 28ste te finishen tussen de pro's.
    Eli en ikzelf finishten respectievelijk als 119e en 120e algemeen.  Op een deelnemersveld van een paar duizend en vanuit startbox 3 helemaal niet slecht zou ik zeggen.  Nog beter zelfs, ik eindig als 19e Master 2, of zelfs nog beter, als 9e algemeen vanuit startbox 3.  Kwestie van je resultaat wat op te waarderen.  Voor volgend jaar geeft dit meteen weer nieuwe doelstellingen en verwachtingen, maar zeker is dat we terugkomen.  Roc on! 




     

    11-10-2010, 20:23 geschreven door Tom  
    28-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Roc d'Azur ...
    We maken ons op voor het laatste grote marathon event van het jaar, de Roc d'Azur in Fréjus, Zuid Frankrijk.  We trekken een weekje naar het zuiden, in de hoop er nog wat zon te kunnen opdoen, en nog wat kilometertjes te kunnen malen in het prachtige decor daar.  
    Hopelijk vinden we daar internet zodat we wat fotokes kunnen posten. 

    28-09-2010, 20:49 geschreven door Tom  
    22-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Les boucles de Holange zondag 19/09/2010
    Geen rechte zadelpen gevonden deze week, dus stak ik mn vorige Ritchey pen met setback nadat mn vorige zadelpen vorige week was afgebroken!  Dat heb je dan met lichtgewicht spullen.  Ik dacht het met de Ritchey wel te redden in Hollange voor een keer.   Bij de inschrijving hoor ik veel mensen die voor de 65 kiezen, en gezien ik mij zaterdagavond niet zo goed voelde, was ik al snel voor het idee gewonnen.  Tot teleurstelling van Michiel, maar ik ken het terrein van Hollange, en 65 km zou al zwaar genoeg zijn.  
    We hadden al heel wat bekenden gezien, zo ook een hoestende Danny Flies met collega, waarmee we eventueel wel van start konden gaan.  Toen we aan de start verschenen, was er geen bekende te bespeuren, en besloten Eli en ik maar te vertrekken.  Ik neem de start voor mijn rekening, en gezien de barre 4 graden, besluit ik er meteen een lap op te geven en weg zijn we.  Even dalen en onmiddellijk klimmen, en gas geven om 't warm te krijgen.  Na een paar km is Eli ook warm aan 't draaien, en rijden we een mooi tempo.  Ik denk dat het al het eerste bos was dat we tegenkwamen, schiet Eli nog snel 2 tandems voorbij, en raak ik erachter geblokkeerd.  Shiiit!!!! bos uit, volle gaas, en in de verte zie ik Eli nog.  Die wacht natuurlijk niet, en km na km kom ik dichterbij.  Op km 10 hangt ineens Danny achter me, die dus niet voor maar na ons gestart was.  Zijn collega sluit ook aan, en blijven in mn wiel.  Na een km of 13 zitten we op een mooie klim, en kan ik Eli bijna aanraken.  We dalen weer ff en zijn hem meteen kwijt.  Daarna neemt Danny over in een asfalt klim, ik sluit aan en krak, .... rug weer.  Ik moet op die stomme klim gewoon passen.  Man toch, we waren amper 15km weg en de miserie begon al.  De kracht is weg, en ik moet gewoon minderen om niet volledig te parkeren.  Ik probeer een redelijk tempo te vinden, maar het gaat gewoon te traag.  Niet dat anderen me voorbijsteken, maar naar mijn gevoel ben ik een TT'tje aan 't bollen, en das hier niet de bedoeling.  Ik krijg nog even hoop als ik in de verte ergens 3 WMTB'ers bij elkaar zie hangen, Eli en nog 2!  Tiens, misschien rij ik dan toch nog een behoorlijk tempo.  Uiteindelijk haal ik nog één van hen in, maar de anderen kom ik niet meer tegen.  Op km 50 komen de krampen rustig aanzetten, maar dat was mijn eigen schuld.  Ik was vertrokken met 2 drinkbussen, speelde er na km 1 al eentje kwijt, en ben nergens gestopt om bij te tanken.  Dan wat later een tak in mn derailleur, waardoor mn ketting uit de kooi werd gesleurd.  Even mn tooltje moeten bovenhalen en een derailleurwieltje verwijderd om de ketting terug in de kooi te krijgen.  Ondanks alle pijn en miserie was het uiteraard wel één van de mooiere tochten in een fantastisch landschap.  Het was koud, maar gelukkig kwam de zon erdoor, met soms toch wel een scherpe wind.  
    Ik finish uiteindelijk nog op een 10de stek, in 3hr17, maar dat had zeker 17minuten beter gekund.  
    't is weer voorbij, op naar de volgende .... 


       

    22-09-2010, 22:15 geschreven door Tom  
    15-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vulkanbike
    Enkele foto's 



    De start - lekker voorin ....

    Gewoon een sfeerbeeld van de Bike night op zaterdag avond - een city race 

    Perfekt uitgepijlde vaste routes in het Vulkan Eifelgebied

    Fiets poetsen - zonder zadel .... precies een trotinet ...

    Km 52 ... hier gaf ik er de brui aan.

    Dit is de eerste bevoorraading

    Zoonlief bestudeerd de geschiedenis van de vulkaanmeren, of Maaren genaamd.  Hij weet er alles van. 

    15-09-2010, 19:18 geschreven door Tom  
    08-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vulkanbike Daun
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Last minute beslissing, maar vrijdag vertrekken we naar Duitsland om op zaterdag 11/09 de Ultra marathon van de Vulkanbike in Daun te rijden.  Pure nostalgie .... voor diegenen die weten wat ik bedoel. 

    **** 

    En hier een verslagje. 


    Zoals de meeste Duitse marathons is ook de Vulkanbike een knal marathon, echt wel mijn ding dus.  Op vrijdag was ik met mn vrouw en zoon Thomas naar Daun afgezakt, waar we last minute nog een pensionnetje vonden.  In 2004 reed ik hier ook de marathon, die toen nog bestond uit een lus van 60 en 40km, maar nu was dit eindelijk gewijzigd naar 1 grote lus van 100km.  Een beetje nostalgisch dus.  

    Zaterdag ochtend vroeg uit de veren, want het statschot zou om 9hr weerklinken.  Koud, maar de zon was stevig aanwezig, dus dat zag er goed uit en met al die schotterwegen, zou de modder wel meevallen dacht ik.  Ik sta mee tussen de Profi's (en Robby die ik niet zag) in het eerste startvak en worden om 9hr op gang geschoten.  Na een kilometertje draaien we al een schotterweg in en gaat het lichtjes bergop.  Hartslag draait goed en ik kan makkelijk volgen.  Na een 5-tal kilometer kijk ik achterom en blijkt dat we met een man of 30 al een eerste gat geslagen hebben in het uitgestrekte peleton.  Das bemoedigend want nog steeds zit die hartslag goed, en kan ik me sparen, tot er één of andere pummel mij al driftend een bocht uit rijdt, en ik weer een gat moet dichtknallen.  Iedereen probeert bij die kop te blijven, maar er zitten er een aantal tussen die zich aan het opblazen zijn, en bijgevolg fouten beginnen te maken, en daar moet ik dan steeds weer achter zitten.  Na een paar inspanningen om terug aan te pikken begin ik over mijn toeren te rijden, en besluit gewoon mn eigen tempo te zoeken wat goed gaat.  In de klimmen pik ik aan, maar op het vals plat en zelfs de niet technische afdalingen rij ik makkelijk weg van iedereeen.  Het gaat hier gewoon hard, want de klimmen zijn nooit echt lang of steil, en de schotterwegen liggen er gewoon keihard bij, dus knallen maar.  Af en toe zit er eens een singletrackje tussen met wat glibbermodder, en dan moeten die Duitsers onmiddellijk passen want techniek hebben die gasten echt niet.  Op km 30 staat mn zoon te zwaaien en wat verder krijg ik van mn vrouw een drinkbus aangereikt.  Perfekte timing, en dat geeft weer een extra boost.  Op km 40 hoor ik in de verte een doedelzak speler, en een menigte die af en toe luid applaudiseert.  Tja dacht ik, daar moet iets spectaculairs te zien zijn, afdalingske ofzo?  Maar het bleek aan een northshore piste te zijn waar je al dan niet het houten bruggetje kon nemen wat blijkbaar iet of wat spectakel gaf.  We verlaten dit terrein met een paar korte bultjes, en dan "knal" .... zadelpen midden door.  Teveel geklemd tussen mijn benen en door de korte ronding van het bergske teveel druk op de pen, en 't was over met de pret.  Voor ik het goed besefte wees men mij de weg naar de technische assistentie, waar ze me voorstelden een reserve pen te monteren.  Alleen had die 'mechanieker' dit blijkbaar nog nooit gedaan, en met mijn aanwijzingen sloeg hij er na 20 minuten dan toch een een tekorte pen te monteren.  Man man man, ik voelde me net een kleuter op een driewieler.  De pen was een 6 à 7 cm tekort, en dat voel je.  Ik weer verder, maar voelde onmiddellijk dat ik mn kracht niet meer kon overbrengen, begon te trekken om mn rug en de bovenbenen kregen het zeer zwaar.  Dikke pech noemen ze dat, en toen ik Christel opnieuw zag staan op km 50 besloot ik er de brui aan te geven.  Ik was me totaal aan 't forceren en de veer was gebroken.  

    Game over !!  but I'll be back !!! 





    08-09-2010, 00:00 geschreven door Tom  
    02-08-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.4 uren van Lokeren 01/08/2010
    Om de groepsgeest wat aan te scherpen had onze voorzitter dit event uitgekozen.  4uur lekker knallen met zn allen.  Met 8 ploegen aan de start verschijnen was de opzet, en uiteindelijk bleven er daar nog 7 van over wat een indrukwekkend gezicht was.  Je kon kijken waar je wou, maar een Waaslander zat altijd wel ergens in je gezichtsveld.  Dit soort events kennende dacht ik een redelijk vlak parkoers aan te treffen, maar ik was aangenaam verrast door de omloop.  Heel wat technische stukjes, waaronder een zandstrook, 4 hellinkjes, 2 bruggetjes met hoeken, een paar greppels, wat lusjes rond de bomen ... en natuurlijk een paar knalstukken.  
    Jurgen De Clerck, Dennis de Maere, Eli Smeyers en ikzelf vormden het comp team, waardoor er toch enige druk op onze schouders rustte.  We waren vrij zeker dat we een podiumplaats zouden veroveren, maar hoe dichter de start naderde, te meer bleek dat er goei en snel volk aanwezig was.  World Champ Master Geoffrey Maes met team, Ken Van den Bulcke, Klein Brabant Racing, en nog vele bekenden ... 
    Eli zou de start voor zijn rekening nemen, en geruststellend zien we hem ook als eerste opduiken, maar in de tegenovergestelde richting, welliswaar gevolgd door de hele bende.  Wat later bleken ze toch op het verkeerde spoor te zijn geraakt, en moest de start overgedaan worden.  Gelukkig gezien Eli al onmiddellijk was plat gereden.  Jurgen nam de volgende start voor zn rekening, en na 1 ronde komt hij als 2de door met de 3e in zn zog.  Mr Maes had al meteen een kloof geslagen, en meteen wisten we dat het hoogste schavotje niet voor vandaag zou zijn, en focusten we ons volledig op plaats 2.  Wisselen zouden we elke ronde doen gezien het iets te intensief was naar onze mening om 2 rondes te rijden.  Het tijdsverlies was minimaal, dus pakten we dit risiko.  Ronde na ronde konden we onze voorsprong op nr 3 uitbouwen, maar plots werd die door LAS RavX voorbijgestoken, met vlak daarachter Klein Brabant.  We bleven stevig doorgaan en om 18hr hadden we een 2min40 voorsprong uitgebouwd, 5 min achterstand op nr 1 en was de 2de plek een feit.  
    Super teamdag, vele supporters, leuk event! 
     











    02-08-2010, 22:20 geschreven door Tom  
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dolomiti Superbike
    't is weer ff geleden, maar we hebben zeker niet stilgezeten de afgelopen weken.   Eerst druk op 't werk, dan druk verlof, en nu terug aan 't werk ....  8 juli vertrokken we met het hele gezin richting Villabassa, het dorpje waar op 11 juli de Dolomiti Superbike van start zou gaan.  Op de heenreis, vlak voor de gekende Brenner pas, gingen we voorzitter en teammate Mathias Smet en Yves de Vos nog even wat extra aanmoedigen en ondersteunen.  Zij waren namelijk reeds een kleine week vanuit St Niklaars met de tandem onderweg richting Villabassa, met als doel de kleine Dolomiti marathon met de tandem uit te rijden.  Op vrijdag zijn we met zn allen uiteindelijk samen, en kunnen we de streek wat verkennen.  Warm overdag, met wat bewolking of een klein onweertje 's avonds ... zalig weertje dus.  
    Zondag ochtend!   Vroeg dag.   Ze hebben hier de gewoonde vroeg te starten, en de eerste startbox zou om 7hr30 op gang geschoten worden.  Dat wil zeggen dat dit kleine dorpje, op een paar uurtjes tijd een 3.500 renners met aanhang te verwerken krijgen.  No stress voor ons! ons appartement ligt vlak naast mijn startbox, en ik kan bij wijze van spreken vanuit mijn bed in mn startbox (2) gaan hangen.  Als ik me niet vergis werden wij omstreeks 7hr42 gelanceerd voor een 119,9 km lange rit met een slordige 3800 hoogte meters.   Eén grote inhaalrace zou het worden.  De start is in de hoofdstraat, om onmiddellijk daarna over te gaan naar een geasfalteerd fietspad (3m br) en zo de eerste klim aan te vatten.  Veel asfalt in het eerste gedeelte, met afwisselend schotter, brede paden, stukken weg, ...  Op de smallere stukken verlies je bergen tijd gezien de mindere rijders daar ook rijden om hun plaats, alsof hun leven ervan afhangt.  Op de bredere stukken, of soms over de minder bollende stukken, is het dan inhalen, en daar gaat dan je constante ritme.  Oppassen dat ik me niet opblaas, maar het gevoel is goed.  De eerste klim (zo'n 17km) van 1000 naar 2000 meter is niet super steil en gaat me goed af.  Onderweg kom ik Mathias en Yves tegen, die duidelijk ook een vlotte cadans gevonden hebben en goed opschieten.  Ze zijn duidelijk geprikkeld en gemotiveerd.  We overlopen ff stand van zaken, en dan ga ik er weer vandoor.  Eens boven aangekomen, is er nog een goed lopend stuk lichtjes bergaf, en daarna volgen er nog een dikke 30 km in dalende lijn, met af en toe vals plat.  Daar moet ik geen tekening bij maken, maar das mijn ding wel.  Op km 45 staat vrouwlief en de kinderen mij met drinkbussen op te wachten, en de supertijd die ik op dat moment had deed mij dromen van een eindtijd van 5hr30 max!  maar daarna begint de marathon echt.  De klimmen gaan nu goed boven de 20%, met stukken van 27 - 28% en dan is het ieder voor zich, en proberen de man met de hamer te ontwijken, wat mij aardig lukt.  Spectaculaire technische stukken zitten hier niet in, buiten een bruggetje, jumpje, ... of weet ik veel wat, maar van de fiets hoef ik in geen geval.  Na een dikke 80 kilometer staat de familie er weer waar ik heel ff op adem kom, en zo kan ik het laatste deel van de tocht aanvatten.  Mn hoogteprofiel was ik vergeten, en ik wist totaal niet wat me nog te wachten stond.  1 lange klim wist ik zeker, maar ik had hier echt het gevoel dat we gewoon bleven en bleven klimmen.  Laatste bevoorrading op 10km van de aankomst, na weer een lange klim.  "immer berg abwahrts" riep de man.  Ik greinsde ff, en inderdaad, het ging zeker 1 km lichtjes bergaf, waarna het weer klimmen was geblazen.  Km 114, nog steeds klimmen!  Ik zit op een 1700m hoogte, miljaarde, hoe kan dat nu?  Ik wil naar de aankomst, of hebben ze die verlegd ofzo?  Daar kan ik nu kwaad van worden sè.   Een stukje bergaf en weer naar boven.  En dan gaat het ineens in een stuk singletrack recht naar beneden, en voor je het beseft staat je plots aan de aankomst, en valt alles van je af!   Yes, we zijn er, en ik zie bekende gezichten.  Het afzien is al snel vergeten, en het nagenieten is begonnen.   Ik krijg te horen dat Mathias en Yves gewonnen hebben in de tandem categorie, met afgebroken pedaal en al .... Super!  Wat later begint het daar wat te regenen, maar dat kan de pret niet drukken.  Onze tandemboys mogen het podium op, met bike en alles, en de organisator en het publiek zijn duidelijk gecharmeerd door de tocht die ze ondernamen om aan deze marathon te kunnen deelnemen.  
    Ik strand uiteindelijk op een 32e plaats bij de masters 3 in een tijd van 6hr26.  Volgend jaar rijden ze in omgekeerde richting, en dat gaat mij veel beter liggen gezien het moeilijkste dan in de start ligt, en er een 17km lange afdaling aan het einde zit! 
    Leuk event op te doen, met eindeloos vele bevoorradingen, goede organisatie en dikke sfeer mede dankzij de teamgenoten.  Ool de Krissen waren aanwezig, deels op vakantie en deels als voorbereiding op het BK, waardoor ze kozen voor de kortere afstand.  
    Wie technische tracks zoekt is er hier aan voor de moeite (wel aanwezig, maar verboden voor dit event), maar qua uitzicht en omgeving is dit fenomenaal!   Süd Tirol is een geweldige streek, met vriendelijke "no stress" mensen waar ze me zeker nog eens gaan terugzien. 

    Top ! 


    In onze Ardennen ga je door zo'n beekje door, maar in de Dolomiten bouwen ze een bruggetje

    Prachtige bergen .... 





    Bella was er ook ...



    Finish !!!!  oef 

    De tandem boys!   Respect.


    En het verdiende podium met de organisator ! 



    02-08-2010, 21:52 geschreven door Tom  
    15-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.RDHF - Fotodump
        
        
        
        
       

    15-06-2010, 22:20 geschreven door Tom  
    14-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.13/06/2010 Raid des Hautes Fagnes
    Na wat administratieve rompslomp kon ik gelukkig een volmacht bemachtigen, zodat ik vandaag kon deelnemen aan Belgiës mooiste en tevens zwaarste marathon.  Met een afstand van 115km en 2900 positieve hoogte meters is dit zowat het ultieme dat België de mountainbike sport kan bieden.  De start was vanwege die verkiezingen een half uurtje opgeschoven, wat maakte dat we 's ochtends wat langer konden blijven liggen.  Als echte marathonist had ik reeds maanden geleden beslist om voor de langste afstand te gaan.  Met de Beskidy bike nog in de benen, en alweer een te drukke werkweek achter de rug, kreeg ik 's ochtends al dik spijt van mijn beslissing.  Ik weigerde om een wijziging in afstand te gaan vragen, en zo werden we om 9hr30 op gang geschoten.  De gekende moordende startklim gaat me dit jaar blijkbaar goed af, en kan meteen de nodige plaatsen goed maken.  Ik neem me voor om alles rustig aan te doen, gezien ik vandaag niemand bij me heb voor de bevoorradingen, en die 115km echt wel eens lang kunnen duren als je onderweg de man met de hamer tegen komt.  Alles gaat zijn gangetje, en hoe technisch ik deze rit vroeger wel vond, ik merkte er vandaag niks van.  De Scalpel deed weer een perfekte job, filterde de wortels weg waar nodig, stuurde me door de talrijke afdalingen en gaf een ongelooflijke grip in de technische en soms bijzonder steile klimmen.  Das dubbel genieten vandaag, zowel van de fiets als van de omgeving.  Traditioneel is het tijdens de RDHF prachtig weer en heb ik het in de laatste 7 jaar nooit weten regenen.  Vandaag was het perfekte bike weertje.  Niet te warm, met nu en dan wat zon, geweldig!  Mijn 2e bidon speel ik al snel kwijt, en gelukkig had ik een profieltje van de rit op mn fiets hangen, zodat ik perfekt kon inschatten waar ik effe moest bijtanken.  Rond kilometer 50 dreigt het noodlot echter toe te slaan.  In een licht oplopend singletrackpad ergens in de venen voel ik ineens weer die stekende pijn in mijn onderrug.  Ik check onmiddellijk mijn zadelpen, maar die is niet gezakt.  Vreemd, vorige week 4 dagen lang niks last van gehad, en nu plots?  Ik krijg de oorzaak maar niet gevonden.  De kracht gaat volledig weg, en na een half uur besef ik dat ik serieus aan 't sukkelen ben.  Ik besluit wat verder te stoppen, ketting wat bij te smeren, stretch wat, en trek mijn broek eens extra strak aan, in de hoop wat extra steun te krijgen.  En .... weg pijn!  niks last meer van gehad, geen seconde!   ongelooflijk.  Dat geeft weer wat extra push om door te gaan.  De technische afdalingen zijn echt prachtig, maar gezien de verschillende afstanden op een gegeven moment samenkomen, worden die afdaling net gevaarlijk doordat de mindere rijders hier te klungelig of te traag naar beneden gaan, en dan ga je zelf fouten maken, of glij je uit over wortels waar je anders zou over vliegen.  Mijn gemiddelde kan ik goed handhaven, maar ik hou nog wat reserve voor de laatste 20km die zoals aangekondigd de zwaarste zijn.  Helling nr 1, yes, de laatste, en dan is het altijd bergaf!   Mooie gedachte, maar in realiteit ga je nog een 5 tal keren een klimmetje op, waaronder sommige erg pittig, maar die tekort zijn om te catalogeren.  Tanden bijten, en daarna doorknallen naar de finish!   13e master 2 in een tijd van 6hr16 volgens Chronorace, 6hr14 volgens mijn GPS?  Das toch een goeie tijd, gezien ik hier in 2008, mijn Transalp jaar, nog verkrampte tot en met en er een 20 minuten langer over deed.  Voilà, die hebben we weer tot een goed einde gebracht.  Ik dacht een rustpauze in te plannen, maar de Dolomitie komt razendsnel dichterbij.  Hmmm,  blijven trainen ....  

    14-06-2010, 20:32 geschreven door Tom  
    11-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Foto's Beskidy deel 3
       
       
       
       
        

    11-06-2010, 20:11 geschreven door Tom  
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Foto's Beskidy deel 2
       
       
       
       
       

    11-06-2010, 20:04 geschreven door Tom  
    Foto
    Archief per week
  • 04/02-10/02 2013
  • 07/01-13/01 2013
  • 04/06-10/06 2012
  • 21/11-27/11 2011
  • 02/05-08/05 2011
  • 18/04-24/04 2011
  • 21/03-27/03 2011
  • 20/12-26/12 2010
  • 22/11-28/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 14/06-20/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 30/11-06/12 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 24/08-30/08 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 27/04-03/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 01/12-07/12 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 01/09-07/09 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 07/07-13/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.

    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    Blog als favoriet !
    Een interessant adres?
    Mijn favorieten
  • Dan Gerous
  • mtbr.com - forums - Cannondale
  • Mtb Lily
  • Goodfighters blogs
  • Cannondale
  • Jeantex Bike Transalp
  • Marathon @ zoenk
  • MTB Overijse
  • Waasland Mountainbike Team
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!