Yellow Bikers
Mountain Bike Team
Foto
Inhoud blog
  • Tuning time!
  • Duo Beach Race Bredene 3/02/2013
  • 2013
  • Alpen Tour Trophy - Schladming Oostenrijk
  • HOT Houffalize - some pics ! 7 tot 9 april 2012
    Zoeken in blog

    Yellow Bikers   Wie zijn we?

    Jean-Pierre Taymans, afkomstig uit Overijse, maar reeds jaren woonachtig in Geel, en ikzelf, Tom Van den Plas uit Lichtaart, kwamen elkaar voor het eerst tegen tijdens de LCMT in 2006.  Jean-Pierre rijdt al jaren bij de Bierkarboys uit Overijse, gezien hij afkomstig is van deze streek.  We hadden dezelfde gedachten over bepaalde zaken, en waren beiden verslaafd aan marathons.  Na de LCMT kwamen we mekaar geregeld tegen op allerlei events, en soms trokken we er ook samen op uit.   Van het het één komt het ander, en zo vertelde Jean-Pierre me in de zomer van 2007 over zijn Transalp droom.  Als echte mountainbiker moet je die toch wel eens gereden hebben.  Gezien ik dat jaar zeer weinig op de fiets had gezeten vanwege te druk op het werk, was ik echt wel toe aan een sportieve uitdaging, en zo beslisten we onze kans te wagen, en onze kandidatuur te stellen voor de Transalp Challenge 2008!  Het was meteen raak, onze online inschrijving op 1 december 2007 ging er vlotjes door.  Reeds na 8 minuten waren alle plaatsen weg gegeven.  In totaal worden er slechts 500 teams toegelaten, dus hebben we veel geluk gehad. 
    De voorbereiding kon starten ... we hadden een teamnaam nodig, welke shirts gingen we dragen?  wie gaat onze begleiding doen? mobilhome of camp ? ..... een hele waslijst "to do's" stond ons te wachten. 
    Een naam hadden we snel gevonden - Yellow Bikers waren ontstaan.
     
    18-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.waasland Moutainbike Team - Team video !!!
      Filmpje werd reeds in februari opgenomen tijdens onze trainingsweek in Fréjus, aan de  Côte d'Azur in zuid Frankrijk.  Met dank aan Jurgen Willockx voor zijn fantastisch werk! 

    18-10-2010, 20:03 geschreven door Tom  
    15-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Côte d'Azur ... wa fotookes ...
    ...  



















    15-10-2010, 20:40 geschreven door Tom  
    13-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.La Balade du Coq in Cogolin 03/10/2010
    Klik op de afbeelding om de link te volgen http://loisirsnature.vtt.free.fr/

    Zaterdag 2/10 kwamen we toe in Fréjus, en had ik met Michiel afgesproken om op zondag een lokale TT te rijden in een dorpje wat verderop, Cogolin.   Het situeert zich een 30km verderop, richting Saint Raphael, niet het dorpje aan de plage, maar het originele dorp net in 't binnenland.  Op hun website stond te lezen dat je uiterlijk om 7hr45 diende ingeschreven te zijn wou je de 50km bollen.  Rare jongens die Fransen dachten we, maar dat zou achteraf wel duidelijker worden.  Ik had mezelf voorgenomen om om 7hr te vertrekken, zodat ik makkelijk om 7hr30 ter plaatse zou zijn, gezien er hier buiten 't seizoen toch nie veel volk op de baan zou zijn.  Dat was er al naast dus, den ene treuzelaar (taffelaar) na den anderen ... Michiel en Alice staan me al ongeduldig op te wachten, en omstreeks 7hr50 zijn we aan de start waar een omroeper al verwittigd dat de laatsten voor de 50km vertrokken zijn, inschrijven niet meer mogelijk, maar toch lukt ons dit nog net.  We betalen € 13 wat een behoorlijk bedrag is, maar ook dat werd achteraf duidelijk.  Geen massa opkomst hier, maar een gezellige menigte en zéér proffesionele organisatie met zelfs een lokale persfotograaf die present was.  We worden netjes over het asfalt het centrum uitgeleid, en maken kennis met de onverharde ondergrond van Cogolin.  Dat asfalt zouden we enkel in de laatste kilometer terugzien.  Iedereen die deze streek kent, weet dat het een zeer rotsige, soms zanderige, of met kiezels bezaaide ondergrond is.  Lekker bollend in deze zeer droge omstandigheden.  We beginnen alvast met wat opwarmertjes, om na een 5 tal kilometers aan een klimmetje te beginnen waarmee we een 350 hoogtemeters overwinnen.  Daarna begint de fun, maar was het toch even schrikken van het technische gehalte dat ze hierin verwerkt hadden.  Echt super technische afdalingen, wat meteen ook verklaart waarom de meeste loco's met enduro fietsen rijden.  Eenmaal ingereden, is het echt genieten van deze technische tracks.  De 3 bevoorradingen die we voorgeschoteld krijgen zijn dik in orde en bieden zowat alles.  Banaan, appelsien, peperkoek, chocolade, rozijnen, ... cola, sportdrank, water, fruitsap, ... wat moet een mens nog meer hebben.  We rijden een gezellig tempo en genieten volop van de omgeving.  Aan elke technische passage staat er een bordje, of meerdere, met daarop "danger", en op de plaatsen waar nodig staat er nog eens iemand die je vraagt voorzichtig te zijn.  Op sommige kruisingen met wegen staat er ook nog eens telkens iemand die eventuele auto's attent maakt op de bikers, en af en toe wordt zelfs je startnummer genoteerd zodat de organisatie weet of iemand al dan niet vermist is.   Het parkoers bevat een perfekte mix van alles wat de omgeving te bieden heeft, en na een dikke 4 uur bollen we binnen.  Ons startnummer wordt eraf geknipt, en in ruil krijgen we een T-shirt en een eetbonnetje.  Er is een heuse eindbevoorrading, en na een lekker douche kunnen we ons op een waar eetfestijn storten.  Rijst met mosselen, wijn water en cola à volonté.  Dessertje inclusief !  prachtig gewoon, en dit verklaard natuurlijk de hoge inschrijvingsprijs.  Als je ziet wat je daarvoor in ruil krijgt, meer dan value for money.  Het is dan ook bijna een daguitstap geworden, alleen spijtig dat ik niet een paar sfeerfoto's kon nemen. 
    Een echte aanrader, en een prachtig begin van onze vakantie.  We'll be back! dit is het echte leven 














    13-10-2010, 21:25 geschreven door Tom  
    11-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Roc Marathon Fréjus 08/10/2010
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Dé afsluiter van mijn marathon seizoen was dit jaar de Roc marathon in Fréjus, aan de Côte d'Azur.  Samen met mn vrouw hadden we er een weekje vakantie voor gepland, en samen met teammate Michiel en zn vriendin Alice verkenden we de hele week grondig het parkoers, waar we reeds in februari bij onze trainingsweek kennis mee gemaakt hadden.  Het was weer even schrikken bij de eerste kilometers in dit terrein.  De Roc mag zich gerust de meest technische massa marathon noemen.  Het terrein is rotsachtig, kurkdroog, met uitdagende afdalingen en zeker ook technische klimmen, dus een zekere variatie gegarandeerd.  
    Vrijdagochtend is het vroeg dag, gezien de eerste "vague" of golf reeds om 8hr op gang geschoten zal worden.  Ikzelf sta samen met ploegmakker Eli en Ward in de 3e startbox, wat niet meer wil zeggen dan dat er reeds meer dan 1000 deelnemers voor ons het terrein opgejaagd werden.  Gelukkig laat de organisatie 15 minuten tussen elke startbox, dus in principe zou je een gelijke strijd moeten kunnen strijden, maar in realiteit verliep het net ietsje anders.  We staan zeker met een man of 50 op de eerste rij, en omstreeks 8hr30 vliegen we weg voor een ritje van 83km met zo'n 2700 hoogte meters.  Ik kan me makkelijk handhaven in de kop en moet al wat gas terugnemen wil ik niet de kop zelf nemen.  Het gaat via een paar lusjes en versmallingen zo'n 4,5km over vlakke weg, alvorens we aan het eerste singletrack klimmetje aankomen.  Ik zit daar bij de eerste 10, maar tot onze verbazing staat de voorgaande startgolf daar nog steeds aan te schuiven.  Ongelooflijk !! Hartslag komt volledig terug tot rust, en het is gewoon aanschuiven geblazen om een niet te rijden klimmetje van een paar 100 meter door te komen.  De gemoederen raken er verhit als sommigen toch proberen voorbij schuiven op het smalle paadje, en het komt zelfs tot een paar rake klappen tussen 2 rijders.  In de marathon rijdt ieder dus voor zijn eigen plaats.  Na dit oponthoud denken we er volledig in te vliegen, en zetten we de klim verder over een breder pad dat we kennen.  Daarna volgt de eerste afdaling, en daar is het alle hens aan dek! Door de tragere en minder technische mannen voor je is het zéér voorzichtig je lijn kiezen, wil je heelhuids beneden geraken.  Ik zie op deze technisch en dus trage afdaling al minstens 4 man vallen en over de kop gaan ....  nie normaal.  Eens hierdoor zou het wel loslopen dacht ik, maar we bleven tussen al die tragere rijders manoevreren, en zo bleven Eli, Ward en ikzelf steeds bij mekaar en hielden we er gewoon een strak toertocht tempo op na.  Gezien ik reeds een week dit terrein verkend had, gingen alle techische zones verschrikkelijk goed, en dat gaf me enorm veel vertrouwen.  Dankzij de Scalpel kon ik Eli en Ward op technische stukken makkelijk doen afzien en zelfs achterlaten.   Christel stond na een dikke 20km een eerste keer met drinkbussen te zwaaien in de klim van Rocquebrune waar ze met de fiets naartoe was gegaan.  Ook dat geeft je een extra goed gevoel en zo konden we het middenstuk en meest technische deel van het parkoers met goede moed en gevoel aanvatten.  Overal is het opletten en geconcentreerd blijven.  Je wordt daar ook steeds aan herinnerd door de vele hulpposten onderweg, die vrij vaak mensen aan het verzorgen zijn.  Na km 50 ofzo wordt het plots weer drukker, en merk ik dat er gele startnummers bijgekomen zijn.  Dit zijn de deelnemers aan de Mastersroc, die een kortere afstand doen, en nog later vertrokken zijn.  Wat een miserie, want ook die mensen rijden voor een plaats, of dat nu 100 of 999 is, maakt niet uit.  In elk geval drukt het ons tempo, en zo slaat Eli bij meerdere bevoorradingen ook een praatje met een aantal bekenden, gezellig toch!  De laatste 20km kende ik ondertussen zo ongeveer vanbuiten, maar op één van de laatste klimmen moest ik Eli en Ward toch laten gaan.  In de daarop volgende 3 korte technische klimmetjes zou ik proberen terug aan te pikken, en dat lukte ook zonder probleem.  Daarna gaat het via een paar snelle paden richting "chemin des douaniers", ofwel het paadje aan zee over de rotsen.  We ploegen nog 2x over het strand, rijden vervolgens over een drijvende noodbrug die voor de gelegenheid was gebouwd, en dan gaat het in sneltempo naar Fréjus, met aan het eind nog de nodige lusjes.  Een 3e komt zich nog mengen, en vervolgens laat ik Eli de kop doen en rijd hij ook als eerste over de meet.  
    Prachtig parkoers, geweldig event met enorm veel activiteiten, randanimatie en zeker niet te vergeten de fietsbeurs, in aanwezigheid van alle wereldtoppers.  Het prachtige weer en het parkoers benadrukken de positieve sfeer uiteraard, maar de aanwezigheid van héél veel Belgen wil toch ook wat zeggen.  Michiel die in de eerste startbox kon vertrekken gezien hij Belgisch kampioen is, reed een schitterende wedstrijd en wist als 28ste te finishen tussen de pro's.
    Eli en ikzelf finishten respectievelijk als 119e en 120e algemeen.  Op een deelnemersveld van een paar duizend en vanuit startbox 3 helemaal niet slecht zou ik zeggen.  Nog beter zelfs, ik eindig als 19e Master 2, of zelfs nog beter, als 9e algemeen vanuit startbox 3.  Kwestie van je resultaat wat op te waarderen.  Voor volgend jaar geeft dit meteen weer nieuwe doelstellingen en verwachtingen, maar zeker is dat we terugkomen.  Roc on! 




     

    11-10-2010, 20:23 geschreven door Tom  
    28-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Roc d'Azur ...
    We maken ons op voor het laatste grote marathon event van het jaar, de Roc d'Azur in Fréjus, Zuid Frankrijk.  We trekken een weekje naar het zuiden, in de hoop er nog wat zon te kunnen opdoen, en nog wat kilometertjes te kunnen malen in het prachtige decor daar.  
    Hopelijk vinden we daar internet zodat we wat fotokes kunnen posten. 

    28-09-2010, 20:49 geschreven door Tom  
    22-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Les boucles de Holange zondag 19/09/2010
    Geen rechte zadelpen gevonden deze week, dus stak ik mn vorige Ritchey pen met setback nadat mn vorige zadelpen vorige week was afgebroken!  Dat heb je dan met lichtgewicht spullen.  Ik dacht het met de Ritchey wel te redden in Hollange voor een keer.   Bij de inschrijving hoor ik veel mensen die voor de 65 kiezen, en gezien ik mij zaterdagavond niet zo goed voelde, was ik al snel voor het idee gewonnen.  Tot teleurstelling van Michiel, maar ik ken het terrein van Hollange, en 65 km zou al zwaar genoeg zijn.  
    We hadden al heel wat bekenden gezien, zo ook een hoestende Danny Flies met collega, waarmee we eventueel wel van start konden gaan.  Toen we aan de start verschenen, was er geen bekende te bespeuren, en besloten Eli en ik maar te vertrekken.  Ik neem de start voor mijn rekening, en gezien de barre 4 graden, besluit ik er meteen een lap op te geven en weg zijn we.  Even dalen en onmiddellijk klimmen, en gas geven om 't warm te krijgen.  Na een paar km is Eli ook warm aan 't draaien, en rijden we een mooi tempo.  Ik denk dat het al het eerste bos was dat we tegenkwamen, schiet Eli nog snel 2 tandems voorbij, en raak ik erachter geblokkeerd.  Shiiit!!!! bos uit, volle gaas, en in de verte zie ik Eli nog.  Die wacht natuurlijk niet, en km na km kom ik dichterbij.  Op km 10 hangt ineens Danny achter me, die dus niet voor maar na ons gestart was.  Zijn collega sluit ook aan, en blijven in mn wiel.  Na een km of 13 zitten we op een mooie klim, en kan ik Eli bijna aanraken.  We dalen weer ff en zijn hem meteen kwijt.  Daarna neemt Danny over in een asfalt klim, ik sluit aan en krak, .... rug weer.  Ik moet op die stomme klim gewoon passen.  Man toch, we waren amper 15km weg en de miserie begon al.  De kracht is weg, en ik moet gewoon minderen om niet volledig te parkeren.  Ik probeer een redelijk tempo te vinden, maar het gaat gewoon te traag.  Niet dat anderen me voorbijsteken, maar naar mijn gevoel ben ik een TT'tje aan 't bollen, en das hier niet de bedoeling.  Ik krijg nog even hoop als ik in de verte ergens 3 WMTB'ers bij elkaar zie hangen, Eli en nog 2!  Tiens, misschien rij ik dan toch nog een behoorlijk tempo.  Uiteindelijk haal ik nog één van hen in, maar de anderen kom ik niet meer tegen.  Op km 50 komen de krampen rustig aanzetten, maar dat was mijn eigen schuld.  Ik was vertrokken met 2 drinkbussen, speelde er na km 1 al eentje kwijt, en ben nergens gestopt om bij te tanken.  Dan wat later een tak in mn derailleur, waardoor mn ketting uit de kooi werd gesleurd.  Even mn tooltje moeten bovenhalen en een derailleurwieltje verwijderd om de ketting terug in de kooi te krijgen.  Ondanks alle pijn en miserie was het uiteraard wel één van de mooiere tochten in een fantastisch landschap.  Het was koud, maar gelukkig kwam de zon erdoor, met soms toch wel een scherpe wind.  
    Ik finish uiteindelijk nog op een 10de stek, in 3hr17, maar dat had zeker 17minuten beter gekund.  
    't is weer voorbij, op naar de volgende .... 


       

    22-09-2010, 22:15 geschreven door Tom  
    15-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vulkanbike
    Enkele foto's 



    De start - lekker voorin ....

    Gewoon een sfeerbeeld van de Bike night op zaterdag avond - een city race 

    Perfekt uitgepijlde vaste routes in het Vulkan Eifelgebied

    Fiets poetsen - zonder zadel .... precies een trotinet ...

    Km 52 ... hier gaf ik er de brui aan.

    Dit is de eerste bevoorraading

    Zoonlief bestudeerd de geschiedenis van de vulkaanmeren, of Maaren genaamd.  Hij weet er alles van. 

    15-09-2010, 19:18 geschreven door Tom  
    08-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vulkanbike Daun
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Last minute beslissing, maar vrijdag vertrekken we naar Duitsland om op zaterdag 11/09 de Ultra marathon van de Vulkanbike in Daun te rijden.  Pure nostalgie .... voor diegenen die weten wat ik bedoel. 

    **** 

    En hier een verslagje. 


    Zoals de meeste Duitse marathons is ook de Vulkanbike een knal marathon, echt wel mijn ding dus.  Op vrijdag was ik met mn vrouw en zoon Thomas naar Daun afgezakt, waar we last minute nog een pensionnetje vonden.  In 2004 reed ik hier ook de marathon, die toen nog bestond uit een lus van 60 en 40km, maar nu was dit eindelijk gewijzigd naar 1 grote lus van 100km.  Een beetje nostalgisch dus.  

    Zaterdag ochtend vroeg uit de veren, want het statschot zou om 9hr weerklinken.  Koud, maar de zon was stevig aanwezig, dus dat zag er goed uit en met al die schotterwegen, zou de modder wel meevallen dacht ik.  Ik sta mee tussen de Profi's (en Robby die ik niet zag) in het eerste startvak en worden om 9hr op gang geschoten.  Na een kilometertje draaien we al een schotterweg in en gaat het lichtjes bergop.  Hartslag draait goed en ik kan makkelijk volgen.  Na een 5-tal kilometer kijk ik achterom en blijkt dat we met een man of 30 al een eerste gat geslagen hebben in het uitgestrekte peleton.  Das bemoedigend want nog steeds zit die hartslag goed, en kan ik me sparen, tot er één of andere pummel mij al driftend een bocht uit rijdt, en ik weer een gat moet dichtknallen.  Iedereen probeert bij die kop te blijven, maar er zitten er een aantal tussen die zich aan het opblazen zijn, en bijgevolg fouten beginnen te maken, en daar moet ik dan steeds weer achter zitten.  Na een paar inspanningen om terug aan te pikken begin ik over mijn toeren te rijden, en besluit gewoon mn eigen tempo te zoeken wat goed gaat.  In de klimmen pik ik aan, maar op het vals plat en zelfs de niet technische afdalingen rij ik makkelijk weg van iedereeen.  Het gaat hier gewoon hard, want de klimmen zijn nooit echt lang of steil, en de schotterwegen liggen er gewoon keihard bij, dus knallen maar.  Af en toe zit er eens een singletrackje tussen met wat glibbermodder, en dan moeten die Duitsers onmiddellijk passen want techniek hebben die gasten echt niet.  Op km 30 staat mn zoon te zwaaien en wat verder krijg ik van mn vrouw een drinkbus aangereikt.  Perfekte timing, en dat geeft weer een extra boost.  Op km 40 hoor ik in de verte een doedelzak speler, en een menigte die af en toe luid applaudiseert.  Tja dacht ik, daar moet iets spectaculairs te zien zijn, afdalingske ofzo?  Maar het bleek aan een northshore piste te zijn waar je al dan niet het houten bruggetje kon nemen wat blijkbaar iet of wat spectakel gaf.  We verlaten dit terrein met een paar korte bultjes, en dan "knal" .... zadelpen midden door.  Teveel geklemd tussen mijn benen en door de korte ronding van het bergske teveel druk op de pen, en 't was over met de pret.  Voor ik het goed besefte wees men mij de weg naar de technische assistentie, waar ze me voorstelden een reserve pen te monteren.  Alleen had die 'mechanieker' dit blijkbaar nog nooit gedaan, en met mijn aanwijzingen sloeg hij er na 20 minuten dan toch een een tekorte pen te monteren.  Man man man, ik voelde me net een kleuter op een driewieler.  De pen was een 6 à 7 cm tekort, en dat voel je.  Ik weer verder, maar voelde onmiddellijk dat ik mn kracht niet meer kon overbrengen, begon te trekken om mn rug en de bovenbenen kregen het zeer zwaar.  Dikke pech noemen ze dat, en toen ik Christel opnieuw zag staan op km 50 besloot ik er de brui aan te geven.  Ik was me totaal aan 't forceren en de veer was gebroken.  

    Game over !!  but I'll be back !!! 





    08-09-2010, 00:00 geschreven door Tom  
    02-08-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.4 uren van Lokeren 01/08/2010
    Om de groepsgeest wat aan te scherpen had onze voorzitter dit event uitgekozen.  4uur lekker knallen met zn allen.  Met 8 ploegen aan de start verschijnen was de opzet, en uiteindelijk bleven er daar nog 7 van over wat een indrukwekkend gezicht was.  Je kon kijken waar je wou, maar een Waaslander zat altijd wel ergens in je gezichtsveld.  Dit soort events kennende dacht ik een redelijk vlak parkoers aan te treffen, maar ik was aangenaam verrast door de omloop.  Heel wat technische stukjes, waaronder een zandstrook, 4 hellinkjes, 2 bruggetjes met hoeken, een paar greppels, wat lusjes rond de bomen ... en natuurlijk een paar knalstukken.  
    Jurgen De Clerck, Dennis de Maere, Eli Smeyers en ikzelf vormden het comp team, waardoor er toch enige druk op onze schouders rustte.  We waren vrij zeker dat we een podiumplaats zouden veroveren, maar hoe dichter de start naderde, te meer bleek dat er goei en snel volk aanwezig was.  World Champ Master Geoffrey Maes met team, Ken Van den Bulcke, Klein Brabant Racing, en nog vele bekenden ... 
    Eli zou de start voor zijn rekening nemen, en geruststellend zien we hem ook als eerste opduiken, maar in de tegenovergestelde richting, welliswaar gevolgd door de hele bende.  Wat later bleken ze toch op het verkeerde spoor te zijn geraakt, en moest de start overgedaan worden.  Gelukkig gezien Eli al onmiddellijk was plat gereden.  Jurgen nam de volgende start voor zn rekening, en na 1 ronde komt hij als 2de door met de 3e in zn zog.  Mr Maes had al meteen een kloof geslagen, en meteen wisten we dat het hoogste schavotje niet voor vandaag zou zijn, en focusten we ons volledig op plaats 2.  Wisselen zouden we elke ronde doen gezien het iets te intensief was naar onze mening om 2 rondes te rijden.  Het tijdsverlies was minimaal, dus pakten we dit risiko.  Ronde na ronde konden we onze voorsprong op nr 3 uitbouwen, maar plots werd die door LAS RavX voorbijgestoken, met vlak daarachter Klein Brabant.  We bleven stevig doorgaan en om 18hr hadden we een 2min40 voorsprong uitgebouwd, 5 min achterstand op nr 1 en was de 2de plek een feit.  
    Super teamdag, vele supporters, leuk event! 
     











    02-08-2010, 22:20 geschreven door Tom  
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dolomiti Superbike
    't is weer ff geleden, maar we hebben zeker niet stilgezeten de afgelopen weken.   Eerst druk op 't werk, dan druk verlof, en nu terug aan 't werk ....  8 juli vertrokken we met het hele gezin richting Villabassa, het dorpje waar op 11 juli de Dolomiti Superbike van start zou gaan.  Op de heenreis, vlak voor de gekende Brenner pas, gingen we voorzitter en teammate Mathias Smet en Yves de Vos nog even wat extra aanmoedigen en ondersteunen.  Zij waren namelijk reeds een kleine week vanuit St Niklaars met de tandem onderweg richting Villabassa, met als doel de kleine Dolomiti marathon met de tandem uit te rijden.  Op vrijdag zijn we met zn allen uiteindelijk samen, en kunnen we de streek wat verkennen.  Warm overdag, met wat bewolking of een klein onweertje 's avonds ... zalig weertje dus.  
    Zondag ochtend!   Vroeg dag.   Ze hebben hier de gewoonde vroeg te starten, en de eerste startbox zou om 7hr30 op gang geschoten worden.  Dat wil zeggen dat dit kleine dorpje, op een paar uurtjes tijd een 3.500 renners met aanhang te verwerken krijgen.  No stress voor ons! ons appartement ligt vlak naast mijn startbox, en ik kan bij wijze van spreken vanuit mijn bed in mn startbox (2) gaan hangen.  Als ik me niet vergis werden wij omstreeks 7hr42 gelanceerd voor een 119,9 km lange rit met een slordige 3800 hoogte meters.   Eén grote inhaalrace zou het worden.  De start is in de hoofdstraat, om onmiddellijk daarna over te gaan naar een geasfalteerd fietspad (3m br) en zo de eerste klim aan te vatten.  Veel asfalt in het eerste gedeelte, met afwisselend schotter, brede paden, stukken weg, ...  Op de smallere stukken verlies je bergen tijd gezien de mindere rijders daar ook rijden om hun plaats, alsof hun leven ervan afhangt.  Op de bredere stukken, of soms over de minder bollende stukken, is het dan inhalen, en daar gaat dan je constante ritme.  Oppassen dat ik me niet opblaas, maar het gevoel is goed.  De eerste klim (zo'n 17km) van 1000 naar 2000 meter is niet super steil en gaat me goed af.  Onderweg kom ik Mathias en Yves tegen, die duidelijk ook een vlotte cadans gevonden hebben en goed opschieten.  Ze zijn duidelijk geprikkeld en gemotiveerd.  We overlopen ff stand van zaken, en dan ga ik er weer vandoor.  Eens boven aangekomen, is er nog een goed lopend stuk lichtjes bergaf, en daarna volgen er nog een dikke 30 km in dalende lijn, met af en toe vals plat.  Daar moet ik geen tekening bij maken, maar das mijn ding wel.  Op km 45 staat vrouwlief en de kinderen mij met drinkbussen op te wachten, en de supertijd die ik op dat moment had deed mij dromen van een eindtijd van 5hr30 max!  maar daarna begint de marathon echt.  De klimmen gaan nu goed boven de 20%, met stukken van 27 - 28% en dan is het ieder voor zich, en proberen de man met de hamer te ontwijken, wat mij aardig lukt.  Spectaculaire technische stukken zitten hier niet in, buiten een bruggetje, jumpje, ... of weet ik veel wat, maar van de fiets hoef ik in geen geval.  Na een dikke 80 kilometer staat de familie er weer waar ik heel ff op adem kom, en zo kan ik het laatste deel van de tocht aanvatten.  Mn hoogteprofiel was ik vergeten, en ik wist totaal niet wat me nog te wachten stond.  1 lange klim wist ik zeker, maar ik had hier echt het gevoel dat we gewoon bleven en bleven klimmen.  Laatste bevoorrading op 10km van de aankomst, na weer een lange klim.  "immer berg abwahrts" riep de man.  Ik greinsde ff, en inderdaad, het ging zeker 1 km lichtjes bergaf, waarna het weer klimmen was geblazen.  Km 114, nog steeds klimmen!  Ik zit op een 1700m hoogte, miljaarde, hoe kan dat nu?  Ik wil naar de aankomst, of hebben ze die verlegd ofzo?  Daar kan ik nu kwaad van worden sè.   Een stukje bergaf en weer naar boven.  En dan gaat het ineens in een stuk singletrack recht naar beneden, en voor je het beseft staat je plots aan de aankomst, en valt alles van je af!   Yes, we zijn er, en ik zie bekende gezichten.  Het afzien is al snel vergeten, en het nagenieten is begonnen.   Ik krijg te horen dat Mathias en Yves gewonnen hebben in de tandem categorie, met afgebroken pedaal en al .... Super!  Wat later begint het daar wat te regenen, maar dat kan de pret niet drukken.  Onze tandemboys mogen het podium op, met bike en alles, en de organisator en het publiek zijn duidelijk gecharmeerd door de tocht die ze ondernamen om aan deze marathon te kunnen deelnemen.  
    Ik strand uiteindelijk op een 32e plaats bij de masters 3 in een tijd van 6hr26.  Volgend jaar rijden ze in omgekeerde richting, en dat gaat mij veel beter liggen gezien het moeilijkste dan in de start ligt, en er een 17km lange afdaling aan het einde zit! 
    Leuk event op te doen, met eindeloos vele bevoorradingen, goede organisatie en dikke sfeer mede dankzij de teamgenoten.  Ool de Krissen waren aanwezig, deels op vakantie en deels als voorbereiding op het BK, waardoor ze kozen voor de kortere afstand.  
    Wie technische tracks zoekt is er hier aan voor de moeite (wel aanwezig, maar verboden voor dit event), maar qua uitzicht en omgeving is dit fenomenaal!   Süd Tirol is een geweldige streek, met vriendelijke "no stress" mensen waar ze me zeker nog eens gaan terugzien. 

    Top ! 


    In onze Ardennen ga je door zo'n beekje door, maar in de Dolomiten bouwen ze een bruggetje

    Prachtige bergen .... 





    Bella was er ook ...



    Finish !!!!  oef 

    De tandem boys!   Respect.


    En het verdiende podium met de organisator ! 



    02-08-2010, 21:52 geschreven door Tom  
    15-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.RDHF - Fotodump
        
        
        
        
       

    15-06-2010, 22:20 geschreven door Tom  
    14-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.13/06/2010 Raid des Hautes Fagnes
    Na wat administratieve rompslomp kon ik gelukkig een volmacht bemachtigen, zodat ik vandaag kon deelnemen aan Belgiës mooiste en tevens zwaarste marathon.  Met een afstand van 115km en 2900 positieve hoogte meters is dit zowat het ultieme dat België de mountainbike sport kan bieden.  De start was vanwege die verkiezingen een half uurtje opgeschoven, wat maakte dat we 's ochtends wat langer konden blijven liggen.  Als echte marathonist had ik reeds maanden geleden beslist om voor de langste afstand te gaan.  Met de Beskidy bike nog in de benen, en alweer een te drukke werkweek achter de rug, kreeg ik 's ochtends al dik spijt van mijn beslissing.  Ik weigerde om een wijziging in afstand te gaan vragen, en zo werden we om 9hr30 op gang geschoten.  De gekende moordende startklim gaat me dit jaar blijkbaar goed af, en kan meteen de nodige plaatsen goed maken.  Ik neem me voor om alles rustig aan te doen, gezien ik vandaag niemand bij me heb voor de bevoorradingen, en die 115km echt wel eens lang kunnen duren als je onderweg de man met de hamer tegen komt.  Alles gaat zijn gangetje, en hoe technisch ik deze rit vroeger wel vond, ik merkte er vandaag niks van.  De Scalpel deed weer een perfekte job, filterde de wortels weg waar nodig, stuurde me door de talrijke afdalingen en gaf een ongelooflijke grip in de technische en soms bijzonder steile klimmen.  Das dubbel genieten vandaag, zowel van de fiets als van de omgeving.  Traditioneel is het tijdens de RDHF prachtig weer en heb ik het in de laatste 7 jaar nooit weten regenen.  Vandaag was het perfekte bike weertje.  Niet te warm, met nu en dan wat zon, geweldig!  Mijn 2e bidon speel ik al snel kwijt, en gelukkig had ik een profieltje van de rit op mn fiets hangen, zodat ik perfekt kon inschatten waar ik effe moest bijtanken.  Rond kilometer 50 dreigt het noodlot echter toe te slaan.  In een licht oplopend singletrackpad ergens in de venen voel ik ineens weer die stekende pijn in mijn onderrug.  Ik check onmiddellijk mijn zadelpen, maar die is niet gezakt.  Vreemd, vorige week 4 dagen lang niks last van gehad, en nu plots?  Ik krijg de oorzaak maar niet gevonden.  De kracht gaat volledig weg, en na een half uur besef ik dat ik serieus aan 't sukkelen ben.  Ik besluit wat verder te stoppen, ketting wat bij te smeren, stretch wat, en trek mijn broek eens extra strak aan, in de hoop wat extra steun te krijgen.  En .... weg pijn!  niks last meer van gehad, geen seconde!   ongelooflijk.  Dat geeft weer wat extra push om door te gaan.  De technische afdalingen zijn echt prachtig, maar gezien de verschillende afstanden op een gegeven moment samenkomen, worden die afdaling net gevaarlijk doordat de mindere rijders hier te klungelig of te traag naar beneden gaan, en dan ga je zelf fouten maken, of glij je uit over wortels waar je anders zou over vliegen.  Mijn gemiddelde kan ik goed handhaven, maar ik hou nog wat reserve voor de laatste 20km die zoals aangekondigd de zwaarste zijn.  Helling nr 1, yes, de laatste, en dan is het altijd bergaf!   Mooie gedachte, maar in realiteit ga je nog een 5 tal keren een klimmetje op, waaronder sommige erg pittig, maar die tekort zijn om te catalogeren.  Tanden bijten, en daarna doorknallen naar de finish!   13e master 2 in een tijd van 6hr16 volgens Chronorace, 6hr14 volgens mijn GPS?  Das toch een goeie tijd, gezien ik hier in 2008, mijn Transalp jaar, nog verkrampte tot en met en er een 20 minuten langer over deed.  Voilà, die hebben we weer tot een goed einde gebracht.  Ik dacht een rustpauze in te plannen, maar de Dolomitie komt razendsnel dichterbij.  Hmmm,  blijven trainen ....  

    14-06-2010, 20:32 geschreven door Tom  
    11-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Foto's Beskidy deel 3
       
       
       
       
        

    11-06-2010, 20:11 geschreven door Tom  
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Foto's Beskidy deel 2
       
       
       
       
       

    11-06-2010, 20:04 geschreven door Tom  
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Foto's Beskidy Bike
       

       

       

       

        



    11-06-2010, 20:00 geschreven door Tom  
    10-06-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Beskidy Bike - Istebna - Polen

    Beskidy Bike – oftewel MTB Trophy  van 3 juni tot en met 6 junie 2010 

    Maandag avond vertrokken Eli en ik richting Istebna in Polen, vlak bij de grens van Tsjechië en Slovakije.   De reis zou zo’n 12hr duren, maar in realiteit hebben we er bijna 16 uur over gedaan, ik bespaar jullie het verhaal, maar als ik je zeg dat ik mijn stuur in 2 gebeten heb, moet dat genoeg zeggen. 

    Beskidy is trouwens de naam van het gebied, dat deel uitmaakt van de Karpaten.  De startplaats lag op zo’n 555 meter, en de toppen die we beklommen gaan tot ongeveer 1300 meter.  Mijn collega’s wisten me te vertellen dat er beren zouden zitten, en tot mijn verwondering schijnt dit het geval te zijn.  In elk dorp staat wel ergens een afbeelding van een beer, en blijkt dat er in de meest afgelegen stukken nog redelijk wat beren leven.

    Dinsdag iets voor 15hr, hebben we dan Istebna gevonden.  Klein, iedereen gaat tevoet, geen Engels of Duits, kapotte wegen, … zijn de eerste dingen die ons opvallen.  Het weer is doffe ellende, en na wat zoeken en vragen kunnen we uiteindelijk ons hotel vinden.  Blijkbaar zijn we echt wel vroeg, want van het event is nergens iets te merken, en ook in het hotel is het nog opvallend rustig. 

    Woensdag ochtend : de hele nacht konden we de regen horen, en ook ’s ochtends was het niet anders.  Rustig ontbeten, en tegen de middag een verkennend ritje gemaakt, gezien het droog leek te zijn.  Al onmiddellijk werden we geconfronteerd met een steil asfalt wegje, en wat later besloot Eli het asfalt te laten voor wat het was, en trokken we het bos in.  Nat nat en nog eens nat.  Binnen de kortste keren waren we volledig beklad, maar hadden we (dachten we) toch wel een indruk van de omgeving.   Wisselende ondergronden, gaande van kiezel, grind, rots, zand, wortels, … noem het op, ze hebben het allemaal.  Ondertussen was het al beginnen regenen en trokken we terug naar het hotel.  Stilaan begon er wat volk aan te komen, maar van een drukte kon je niet spreken.  Rond een uur of 7 haalden we ons startnummer af, maar ook daar was er niet al teveel volk, en was er weinig info te rapen.  We vernamen wel dat de 1ste rit ingekort zou zijn naar een 43 km met slechts 1700 hm gezien het slechte weer van de afgelopen weken. 

    * Donderdag ochtend, D-day!  Start om 12hr, dus namen we rustig de tijd om ons op te warmen.  Het zou droog blijven, wat al een hele opluchting was.  Klokslag 12hr schiet het peleton op gang, en nemen we een aanloop van een 2 km naar de eerste klim.  Boenk erop, steil naar boven, afzien, puffen, heigen, …. Dit was het.  We werden verwittigd dat het niet al te makkelijk zou zijn, en dat werd al snel duidelijk.  Schitterende single track, technische stukjes, hier en daar wat schuiven door de modder, heerlijk parkoers.  Na een dikke 3uur bol ik als 60e binnen.  Man man, wat een gemiddelde snelheid!  Het leek wel een wandeltocht maar dat was geheel te wijten aan de moeilijkheid van de tocht.   De meningen waren allemaal gelijk : uitdagend parkoers, mooi, technisch, dit is mountainbike!

    * Vrijdag : veel wakker gelegen.  Bakken water vielen er uit de hemel, niet normaal.  Ik begon spontaan te denken aan het saboteren van mijn fiets om niet te hoeven starten.  Wat zou het parkoers er ellendig bij liggen dacht ik.  68 km en een 2300 hm door de modder, das niet iets waar je voor staat te springen.  Eli en ik discussieren wat over onze kledij, en ikzelf besluit licht te vertrekken met een regenjasje erover.  Vanaf het moment dat we buiten zijn gekomen, heeft het die dag geen drup meer geregend!  Zalig.  We kregen zelfs onderweg af en toe de zon te zien.  10hr, het startschot valt, en meteen nemen we weer een aanloop achter de auto naar de eerste klim.  Lekker! Ik schuif goed mee, en ik kan vlot naar Eli toerijden die in het eerste vak mocht starten vanwege zijn 20e plaats de dag voordien.  De eerste 5km verlopen vlot, maar vanaf het moment dat we tevoet worden gezet speel ik Eli kwijt, en is hij de pist in.  Vandaag werd er niks ingekort, en zouden we de volledige afstand afleggen.  Ik moet zeggen dat het zéér de moeite was.  Ongelooflijke natuur in Polen, mooie vergezichten (hoewel de mist en regenwolken daar af en toe een stokje voor staken) gezellig sfeertje en niet overdreven druk.  De modder was op de meeste plaatsen alom tegenwoordig, maar dat went.  Alleen kreeg mijn ketting naar het einde toe het enorm lastig en begon plots serieus te sucken!  Nog niet meegemaakt op deze fiets, dus probeerde ik ze wat te zuiveren en wat extra olie op te doen.  Niks bleek te helpen, en telkens ik er kracht op wou zetten sloeg ze weer vast.  Uiteindelijk lukt het mij, na nog wa zwoegen door extra zware modderstroken, om binnen te komen op plaats 57.  Das al direkt standvastig dacht ik.  Vasthouden, want beter ging niet, al moet ik toegeven dat het klimmen, en vooral de steile, beter gingen dan verwacht.

    * Zaterdag – straal blauwe hemel!  Dat zag er al onmiddellijk veelbelovend uit.  Vandaag de zwaarste rit op papier, met een 73km en 2800hm.  De eerste klim is er eentje over asfalt naar de top van een berg.  Hij gaat lang door, en ik kan vandaag Eli achterlaten in de klim.  Boven op de top heb ik een voorsprong, maar ergens halweg in de afdaling, vlamt hij me natuurlijk voorbij.  Zo’n technische capaciteiten zal ik wel nooit bezitten, maar kom, ik geraak liever zeker en in 1 stuk beneden op mijn tempo, dan snel en onbezonnen in een ziekenhuis te belanden.   De kilometers gaan vandaag weer bijzonder traag, en steeds krijg je de indruk dat je meer klimt dan daalt.  Als ik mijn hoogtemeter in de gaten hou, blijkt dit ook te kloppen, gezien we een hele tijd boven de 1000 meter blijven plakken.  Het is meestal klimmen, effe technisch dalen, en onmiddellijk weer recht omhoog.  Ook de stukken tevoet zijn talrijk aanwezig en zijn naar mijn persoonlijke mening niet echt op zn plaats.   OK, het hoort bij mountainbiken, maar als ze vermeden kunnen worden zou ik dat veel leuker vinden.  Een klim mag moeilijk zijn, technisch, maar moet te doen zijn.   Veel modder en zuigende grond werd er aangekondigd deze ochtend, maar dat viel allemaal heel goed mee.  De vorige dagen werd daar geen melding van gemaakt, en was het doffe ellende.  Rare jongens die polen!  Door de chainsuck van gisteren, had ik besloten een nieuwe pion en ketting te steken, en net na de 2e bevoorrading, in de langste klim van de dag, opnieuw van da … miljaarde miljaarde !! ketting stond duidelijk droog, en net vandaag mijn potteke olie vergeten.  Tja, eigen schuld dikke bult zeker? Bij elke trap die ik deed, kwam de ketting mee omhoog.  Ik vroeg iedereen om olie, maar natuurlijk had niemand bij.  Halfweg de klim, ramp!   Ketting in 2.  Ik gooi de fiets tegen de grond, neem mijn materiaal, maar merk dat de powerlink gelost is, en nog 1 helft aan de ketting hangt.  Ik loop onmiddellijk een meter of 5 terug, waar de breuk zich voordeed, en kan het ontbrekende stukje van de grond rapen.  Gelukkig.  Terug in mekaar klikken, en verder bergop sukkelen.  Boven op de top staat er als bij wonder een technische post, die mijn ketting rijkelijk overgieten met glibber spul.  Lekker!  Vandaar loopt alles weer vlot en kun we weer volle bak vlammen.  Wel jammer, want bij aanvang van de klim zat ik in een groep van 7 waar ik zeker de betere klimmer van was.  Ik weet na een 10-tal kilometer al 2 man van de groep terug op te rapen, en laat ze voor wat ze zijn.  Naar het einde toe kom ik er nog 3 tegen, en reeds 5km voor het einde voeren ze het tempo op om elkaar eraf te rijden.  Spijtig genoeg blijft het steeds maar klimmen, en klimmen.  Tot 1km voor de aankomst gaan we opnieuw klimmen, en iedereen is bijna aan het einde van zn latijn, en we kijken mekaar aan gezien we niet weten hoelang dit eigenlijk nog gaat duren.  Wat later wordt alles duidelijk gezien we via de skipiste in downhill style naar de finish vliegen.  Tenminste, in het eerste gedeelte toch.  In de 2e helft van de afdaling komen we in een diepe modderweide terecht met vele sporen, en besluit ik om het rustig aan te doen en hier niet op mn bek te gaan.  Van de gasten die ik achterliet, komt er natuurlijk nog 1 mij voorbij gestoven.  Jammer, maar toch eindig op een mooie 53e plaats.

    * Zondag – oef, laatste dag.  Alweer krijgen we een straalblauwe hemel, en beloofd het een warme dag te worden met temperaturen tot 28°.  Met zn 54 km en 2000 hm  zou het zwaar worden, maar gezien de afstand en het weer was ik optimistisch.  Traditioneel passeer ik na een paar km Eli in de klim, wat hem blijkbaar vandaag een enorme prikkel geeft want hij laat er dit keer geen gras over groeien, en geeft meteen gas bij.  Ik hou hem nog een 10-tal kilometer in het vizier, maar zie hem later niet meer terug.  Geen technische problemen vandaag, maar de benen waren na 1 uur strijd niet wat ze moesten zijn.  Het parkoers loopt weer over schitterende passages, en het is volop genieten van de omgeving en de vele wandelaars die onze paden kruisen.  Hier en daar worden we aangemoedigd, en dat geeft altijd wat extra push.  Naar het einde toe krijgen we nog een lange asfalt klim voor de wielen geschoven, en das nog ff afzien, en zie je sommigen gewoon kapot gaan.  Dolgelukkig kom ik als 50e over de streep, en mag ik mijn finischer T-shirt van een leuke hostes in ontvangst nemen. 

    Facts :

    • goede, complete en voldoende bevoorradingen
    • 2 technische posten minimum per etappe
    • goede eindbevoorrading, met pasta’s alla Aiki noedels, boterhammen, …
    • 1ste dag aan het eind van de rit bordjes met laatste 5, 3, 2, 1 km  maar de dagen erna niets meer ? 
    • al bij al goede organisatie, maar 500 deelnemers is toch wel de max op deze lokatie
    • Schoon vrouwen in Polen, man man man.  Maar we bleven gefocussed (op de race natuurlijk)
    • Szloty’s = lokale munt 
    • Goedkoop land.  € 20 pp kamer met ontbijt is al veel.  Wij hoorden prijzen van € 13,5 per nacht.  0,5 liter bier kost € 1.   De duurste pizza € 4,5 en dat maakt het net wat aangenamer
    • De intenties van Polen zijn goed, maar het kan wel anders uitdraaien
    • Als doffe ellende begonnen, maar 4 dagen geen spat regen gehad en dat was motiverend.  Hier 4 dagen regen en je fiets is naar de filistijnen
    • Gelukkig had Eli wat films bij ter ontspanning ’s avonds
    • Echt Scalpel parkoers – reuze genoten
    • Eindklassement : 48e

     

    Conclusie :

    •          standvastig gereden
    •          klimmen ging boven verwachting
    •          zwaar en uitdagend parkoers
    •          voor herhaling vatbaar

     

     



    10-06-2010, 21:54 geschreven door Tom  
    30-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Beskidy Bike 2010
    Stressy .... voorbereiding op Beskidy bike .... komt nogal ongelegen maar 't is nu eenmaal zo. 

    Wie al wil weten waar we aan toe zijn ; http://www.mtbtrophy.com/
    heb zelf nog geen tijd gehad om alles te bekijken.  We zien wel als we eraan beginnen.  Hopelijk is alles wat opgedroogd tegen dan ... 

    30-05-2010, 22:23 geschreven door Tom  
    27-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ardennes Trophy La Reid 24/05/2010
    DNF !!!  de eerste en hopelijk de laatste voor dit jaar.   Een bijna perfekte aanloop gehad naar deze marathon, rustige ritjes gedaan, goed gerust, ...  Weer veel Waaslanders aanwezig op dit prachtige evenement.  Ik kwam Jurgen al snel tegen, maar die raakte wat gestresseerd van een voorderailleur die plots dienst weigerde.  Gelukkig kon ik samen met hem dit euvel snel verhelpen, en konden we ons verder warm rijden.  Meteen de startklim nog eens gecheckt, en het gevoel in de benen zat goed.  Eens aangekomen in de startbox, kon ik pas halfweg plaats nemen.  Moet ik toch eens gaan afleveren, want bij het startschot is het meteen duidelijk dat daar toch weer een hoop rijders tussen staan die daar helemaal niet thuishoren.  Jurgen baant zich al slalommend een weg naar voor, en ik probeer hetzelfde te doen, maar vergeefse moeite.  Ik probeer van achterwiel naar achterwiel te springen, maar hier verlies je al teveel kracht.  Vooraan meeglippen volgende keer.  De startklim verwerk ik goed, en op de daaropvolgende stukken gaat het ff pijlsnel.  Op de eerste lange licht oplopende klim kan ik aanpikken bij een snel groepje, maar het begint serieus pijn te doen.  Bijna boven moeten we met een man of 3 wat gas lossen.  Lap, daar begint het al.  Gas lossen!  Ik raak om één of andere reden niet in mijn ritme.  Het is warm, maar ik zweet véél minder, of op sommige momenten gewoon niet.  Bij de eerste doorkomst in La Reid staat Christel me op te wachten met een nieuwe drinkbus.  Ik geef aan dat het voor geen meter draait, maar hang op dat moment eigenlijk vrij goed vooraan.  Ik zou niet opgeven, en wel zien wat er in het volgende uur zou gebeuren.  Vanaf km 30 ongeveer krijg ik een eerste pijnlijke steek in mijn onderrug.  Net hetzelfde gevoel als in Olne, pijn en kracht weg.  Net op het moment dat ik terug ritme begon te vinden, krijg ik het volgende probleem al.  Het zou echter niet tijdelijk zijn, maar het zette zich gewoon verder.  Bij elke krachtinspanning bergop, kwam de pijn onverbiddelijk terug.  Ik had gehoopt Christel na ongeveer 40km terug te zien, maar ik vond ze nergens.  Dan maar doorgaan, en moest onderweg toch een keer of 4 stoppen om de pijn weg te stretchen.  Aan de 2e bevoorrading besloot ik domweg om niks bij te tanken, gezien ik 100% vertrouwen had in Christel die wel ergens zou opdagen.  Op km 62 zijn het de trapjes in Marché, waar ik ongelooflijk veel afzag in de afdaling, en eens beneden besluit ik er de brui aan te geven.  Ik had al even geen drinken meer, en ik kon op bepaalde momente niet meer van de pijn.  Ik leende ff de GSM van Heidi, vrouw van Danny Flies, en kon Christel zo melden dat ik in Marche stond.  Domme domme toch!  Wat nu weer?  Ik dacht aanvankelijk dat het mijn schoenen zouden zijn, gezien ik mijn oude nog eens had aangedaan, maar bij nazicht thuis van de fiet, blijkt het zadel 1cm gezakt te zijn.  Hopelijk was het de combinatie van deze 2 zaken de oorzaak van de ellende.  
    Uiteindelijk kon Christel me niet vinden en ben ik nog op eigen kracht naar La Reid gefietst.  Het was niet bollen, gezien het asfalt wegeltje een aantal kilometers bergop gaat.  
    Maar soit, het was mooi weer!  De conditie is nog altijd goed, hopelijk raakt ik sneller in mijn ritme volgende week in de 4 daagse Beskidy bike in Polen.  Er staat momenteel nog veel water, maar laat ons hopen dat het in de volgende dagen nog wat kan opdrogen.  
    Ik probeer in elk geval van daaruit dagelijks wat te posten.  Maandag 31/05 vertrekken we, om in Istebna te starten op donderdag 3/6!

    Bike ze !









    27-05-2010, 08:58 geschreven door Tom  
    15-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.13/05/2010 Les Cimes de Waimes foto's




    Afzien op de skipiste van Ovifat


    De transformatie naar zwarte piet ! 


    Ghost rider 






    15-05-2010, 21:03 geschreven door Tom  
    13-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.13/05/2010 Les Cimes de Waimes
    Vandaag stond de eerste der 3 Belgische grote marathons op 't programma, les Cimes de Waimes.  Vorig jaar nog in ideale omstandigheden met aangename temperaturen, dit jaar in winterse omstandigheden.  Het was koud, miezerig, véél modder, .... ba.  Das zowat kort samengevat de reactie van iedereen die ik sprak achteraf.  
    Ik had hier veel van verwacht, maar gezien afgelopen 2 weken professioneel vol stress en (zéér) lange werkdagen staken, zonder training, was ik eerder aan rust toe dan aan zo'n zware marathon.  
    Tijdens het opwarmen lijkt alles nog mee te vallen en volkomen normaal, en ook in de start kan ik netjes opschuiven.  De eerste klim wordt netjes verteerd : er is hoop, misschien een goeie dag?  Die gedachte kan ik tijdens de daarop volgende afdaling vasthouden, maar bij de volgende klim voelt alles plots anders aan, en weet ik dat het gewoon minderen zal worden.  Gas terug nemen en uitrijden is de boodschap.  Al in het eerste gedeelte (Cime 3 ofzo?) word ik geconfronteerd met paarden die vlak na mij uitbreken.  Ze bonken tegen de poort, die begeeft het, en hup, ik zit met 2 briesende paarden achter me aan.  Ik rij naar de kant en kruip snel onder de omheining, maar wat later kiezen de paarden voor een openstaand hek en lopen ze vanzelf een andere weide in.  Oef ... ook dat nog.  Dan zijn het al eens geen honden, maar paarden is er over.  
    Het parkoers ligt er in deze editie gewoon loodzwaar bij.   De modderstroken zij loodzwaar, zeker in het venengedeelte, het is gewoon stoempen en proberen te overleven.  In de laatste 20 km kom ik Eli terug tegen, die wat motivatie is kwijt gespeeld door een platte band.  Hij heeft het koud, maar weet zich vanaf dan terug wat te motiveren, en we rijden samen verder tot zowat 3km voor de aankomst, waar ik in een modderstrook nog eens lekker 2 keer tegen de korst ga.  
    Helemaal op en met verkleumde handen kom ik binnen op 4hr06 minuten, wat later goed zou zijn voor een 19e stek bij de masters 2.  Daar ben ik gezien de omstandigheden blij mee.  Laat ons hopen dat we weer 2 weken volle bak kunnen trainen voor de Ardenne Trophy, zodat ik eens met de top 5 meekan.  Moet er zeker inzitten.  
    Les Cimes is een toporganisatie, met uitstekende seingevers die de veiligheid ten allentijde garanderen, en een uitstekende uitpijling.  De pasta achteraf is altijd welkom, maar de douches waren dit jaar van mindere kwaliteit gezien het geringe debiet van het water, en ook het beperkte aantal slangen aan de afspuitstand zijn de punten waar de organisatie nog op kan verbeteren. 

    Tot binnenkort ...  

    13-05-2010, 21:05 geschreven door Tom  
    Foto
    Archief per week
  • 04/02-10/02 2013
  • 07/01-13/01 2013
  • 04/06-10/06 2012
  • 21/11-27/11 2011
  • 02/05-08/05 2011
  • 18/04-24/04 2011
  • 21/03-27/03 2011
  • 20/12-26/12 2010
  • 22/11-28/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 14/06-20/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 30/11-06/12 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 24/08-30/08 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 27/04-03/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 01/12-07/12 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 01/09-07/09 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 07/07-13/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.

    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    Blog als favoriet !
    Een interessant adres?
    Mijn favorieten
  • Dan Gerous
  • mtbr.com - forums - Cannondale
  • Mtb Lily
  • Goodfighters blogs
  • Cannondale
  • Jeantex Bike Transalp
  • Marathon @ zoenk
  • MTB Overijse
  • Waasland Mountainbike Team
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!