Vorige week
vroor het nog stevig tot -3°, maar voor vandaag wordt een zonnige dag voorspeld
met temperaturen tot boven de 20 graden.Dat is waarschijnlijk de reden voor de massale opkomst. 14 deelnemers
rijden met de fiets naar Waasmunster: Danny F, Stefan I, Luc K, Rudy DC, Jo R,
Axel T, Patrick R, Rudy V, Geert S, Dirk DB, Bart VH, Jan W, Els VDP en
ikzelf.Johan VH maakt de verplaatsing
met de wagen.Vriendin Sabine wacht op
de rest van de dames, Carla, Nadine, Machteld, Nancy en Annemie, diein extremis besloten een half uurke later te
vertrekken voor een plaatselijk ritje.Els komt hare nieuwe velo showen, zo ene met grote wielen.De fiets mag dan wel in mat zwart zijn,
zijzelf staat te blinken gelijk ne spiegel. We vertrekken met wind in de rug,
en het tempo gaat gezwind naar de 35km per uur.Dit is echter geen probleem voor Els die nog asem over heeft om te
tateren zoals het een meiske betaamd.Als ik haar erop wijs, dat dit toch niet echt motiverend werkt voor
andere personen die al naar lucht zitten te happen, antwoordt Geert dat het
waarschijnlijk opvalt dat hij zelf niet veel te zeggen heeft.Ik was echter in de veronderstelling dat
Geerts zwijgzaamheid eerder uit gewoonte was van als hij samen met zijn
vrouwke Carla op zwier is. Na inschrijving besluiten wij, de B-kes, om het
groot geweld meteen vrij baan te geven, en misschien zelfs voor de 45 in plaats
van de 53km te kiezen.Nadat de eerste
schifting doorgevoerd is, blijken we toch Axel en Danny kwijt te zijn.Als na een tijdje wachten, niemand terugkomt,
besluiten we toch maar verder te rijden.Hoewel vele stukken van het parcours bekend terrein zijn, blijft het
altijd leutig rijden in de Waasse bossen.Iets minder leutig zal het voor de pechvogel geweest zijn, die bij de
afdaling van de talud van een brug ten val kwam, en volgens omstaanders een
open scheenbeenbreuk opliep.Hij zag er
nochtans vrij rustig uit, en zat nog te lachen, merkt iemand op, al kan daar
die baxter die hij toegediend kreeg wel voor iets tussen zitten.Even voor halfweg krijgen we in de verte nen
Modderfokker in het vizier, nog net te ver om te zien wie het is, maar wij
menen het postuur van Axel te herkennen.Als we even later aansluiting krijgen, wordt ons vermoeden bevestigd.Hiermee toont hij het voordeel aan van de
vele lusjes.Je kan er makkelijk eentje
afsnijden, en zo weer bij de bende geraken.Niet veel later krijgen we ook weer het gezelschap van de vliegende
brigade.Blijkbaar hebben wij ( zonder
het te weten ) ook al zon luske afgesneden, met als resultaat dat we aan de
bevoorrading weer allemaal samentroepen.Na een vlugge sna(c)k en een beete vervolgen wij onze rit, en als na een
paar kilometer de posities opnieuw zijn ingenomen, rijden we tot onze grote
verbazing het koerke op waar we twee uurkes geleden vertrokken zijn.Blijkbaar hebben we ergens een pijlke gemist,
en komen zo een uurken en 20km vroeger dan gepland terug binnen.Kwart voor elf en nog een 15km te gaan terug
naar Kalken.Eerlijk gezegd hoor ik
weinig geklaag, en ik persoonlijk zou het erger gevonden hebben als we 20km
teveel hadden gereden.De terugtocht is
er eentje met wind schuin op kop, maar gelukkig hebben we Danny en Patrick als
windbrekers.Bij het indraaien van de
Gaverstraat kan ik mij niet langer uit de wind zetten, en besluit dan maar
ineens over te nemen om de spurt aan te trekken.Als even verder Rudy DC, Luc naar voor brengt
zit het spel op de wagen, en zal de fotofinish moeten beslissen of het Patje of
Luc was die met de zege aan de haal ging.Als we uiteindelijk aankomen aan De Bieze hebben we toch zon 65Km op de
teller.Het terras staat uitgesteld, en
onder een deugddoend lentezonnetje kunnen we genieten van een welverdiend
aperitiefke.Stefan geeft er ne schup in
voor zijne verjaardag, en Krista (madam Boele, die ook jarig is) zorgt voor de
hapjes. Ja, t leven kan schoon zijn hé.
Bij
afwezigheid van de menselijke GPS, Rudy Rogiers, en geen ingerichte tochten in
de buurt, stel ik een ritje richting Kruiskapel voor.Om onze uitstap een didactisch tintje te
geven, zullen we afkomen via Zele-Heikant, waar we de bouwterreinen van de
nieuwe windmolens kunnen bezichtigen.Iedereen gaat akkoord, maar als Mario als laatste aankomt, zegt hij dat
hij toch liever richting Lede zou fietsen, om daar tal van nieuwe, mooie wegeltjes
te gaan verkennenAls ik zie dat zijn
pruillipje lichtjes begint te trillen, laat ik mijn oorspronkelijke voorstel
varen.Die molens zullen er tenslotte
nog wel een paar jaar zijn.Waren
ookaanwezig op het kerkplein:Rudy V, Jo, Danny F, Dirk DB, Patje, Axel en
ikzelf.Axel is van plan een hoofdrol te
spelen in het verslag van vandaag, en begint al met een lekke band nog voor we
vertrokken zijn.Na de nodige
herstellingswerken kunnen we vertrekken richting Kalkense meersen.Danny en Patje nemen de leiding, en houden er
een pittig tempo op na.Zelfs een beetje
te pittig voor Axel, die af en toe een gaatje moet laten vallen.Ook in zijn banden vallen gaten, want we zijn
nog maar net op de Scheldedijk als hij voor een 2e keer lek rijdt.
Voor de tweede depanage krijgt hij een binnenband van Dirk, en gebruikt
hijhet pompke van Rudy , dat hij vakkundig de nek omwringt. Na
veel 5555555555 en 66666666 kunnen we eindelijk verder richtingwegeltjes van Mario.Op een van deze schoone wegeltjes
zorgtAxel voor een volgende verrassing.Bij gebrek aan reservebanden, gaat hij dit
keer gewoon op zijn zij liggen.Alles om
toch maar in t verslag te komen hé.Het
valt niet altijd mee om het parcours zonder fouten te volgen, want als Mario
van achteraan (met een vod in zijn mond) LINKS roept , en Jo dat vertaalt als
RECHTS, rijden we een paar keer verkeerd.Het is ondertussen lichtjes beginnen dooien, en de schoone wegeltjes
beginnen een vettig bovenlaagje te krijgen.Bij indraaien van zon wegeltje is het even zoeken naar het best berijdbare
spoor, waar ik blijkbaar het snelste traject vind.Iets te snel blijkbaar, want in flauwe bocht
schuiven mijn wielen onderuit en ga ik tegen de vlakte. Ne ferme stuik met als
gevolg een pijnlijke schouder en heup (en een ferme deuk in het imago). Terwijl
ik nog even zit te bekomen, komt Mario bezorgd vragen waar het zeer doet.
Sebiet op uw kin, antwoord ik een beetjegeprikkeld.Later zal blijken
dat mijn val, en die van Tom Boonen in De Ronde Van Vlaanderen bijna simultaan
gebeurden. Ik begin zelfs een beetje gelijkenis te zien met Tom.Hij viel ook al een paar keer, ik 2 weken
geleden ook al.Groot verschil is dat
ik, in tegenstelling met Tommeke wel verder rij.Ik moest wel, want mijn volgwagen was in geen
kilometers te bekennen.De rest van de
rit verloopt zonder noemenswaardige problemen, een occasioneel
sneeuwbuitjebuiten beschouwing
gelaten,dat zijn we tenslotte al
gewoon.In De Beize moeten we snel van
de gelegenheid gebruikmaken om een woordje te placeren voor de madammen aankomen,
wan dan is het met de rust gedaan.Die
madammen waren Annemie, Els, Karine, Linda, Nancy, Nadine en Ronny, die ook
uitpakten voor een plaatselijk ritje.
Ivan.
Daags nadien,
paasmaandag, toertocht te Zele
Aanwezig : Axel, Gert, Patrick, Jo, Dany , Rudy DC, Carlo
G, Els, Karine, Linda, Nancy , Annemie
Schellebelle. Hoe
omschrijf je mensen die met dit weer toch op de velo kruipen?
Volgende termen schieten me te binnen: Onverschrokken, onbuigbaar,
keihard, met
een enorm doorzettingsvermogen en een bijna bovenmenselijke wilskracht,
echte
Flandriens dus. Echter, de opinies betreffende deze materie verschillen
grondig. Mijn vrouw bvb. heeft er één woord voor: Stekezot. Er staan
dan ook
maar 3 zotten op het kerkeplein: Stefan Imschoot, Jan Willems en
ondergetekende. Omdat Ivan zeker ging rijden, rijden we eerst naar het
Hussevelde. Het zijn vooral de ijzige wind en de drets die het zwaar
maken,
maar in de terugweg met wind achter, en na vastgesteld te hebben dat er
geen
teken van wakkerzijnde mensen ten huize Rogiers waren, gaat het al veel
beter.
Om 9 uur staan we terug aan de kerk, maar nog geen extra gegadigden.
Jan is aan
het foeteren van jewelste en wil terug naar huis.
Stefan
en ik rijden dan maar mee naar Schellebelle, langs de meersen,
het rusthuis, de warande, de speelbos en nadat we Jan hebben
achtergelaten bij
An, keren we langs Schellebelle station terug naar de Schelde. Bij
Stefan
Im-schoot zijn achterwiel weg in een pak stuifsneeuw en hij rolt
zachtjes de
overvolle ijsgracht in. Allez, het scheelt ocharme 10 cm. Dat ging echt
niet om
te lachen geweest zijn.
In
Schellebelle zelf, op de promenade raak ik weer wat achter. Als
Stefan achter zich kijkt, ligt hij er een tweede maal. Het is me daar
plots een spiegelgladde
vlakte. Hoe komt dat daar zo? Is de Schelde overgewaaid en
vastgevroren? Neen,
even verder staat er een pompier gelijk niet van de slimste; vandaar
dat
Stefaan hem denkt te kennen? - en die vertelt doodleuk dat ze daar wat
staan
oefenen hebben met water spuiten!
Gezien de
extreme omstandigheden, de lage opkomst, de hoge graad van
sympatiekigheid van minstens 2/3° van het deelnemersveld (Jan en
Stefan), en daarbovenop de
afwezigheid van de twee modderfokkers die er prat op gingen dat ze nog
nooit verstek lieten gaan dit
jaar (Ivan en Axel), stel ik voor dat voor deze rit dubbele punten
worden
toegekend. Kwestie van de kloven niet teveel uit te diepen.
En
wanneer houden we de valpartijen bij? Stefan heeft er weeral twee
bij op zijn palmares.
Kloven worden
geslagen en uitgediept.Na 11 ritten in
2013 zijn er nog maar 2 rijders met een ongeschonden palmares.De rest moest al minstens 1 keerverstek laten.Toch valt het op de grootste groep, deze is
met 0 deelnames.Hopelijk krijgen we rap
een beetje lenteweer, zodat de povers en krempers ook de weg naar hun fiets
terugvinden, en zo die beschamende nul kunnen wegwerken.Een paar vaste klanten zijn op weekend naar
Dardennen, en andere buitenlandse oorden, waardoor we vandaag maar met zn 7 zijn.Ik rij als eerste een verlaten kerkplein op,
even later gevolgd door Dirk De Boever, Axel Troch, Rudy Rogiers, Kenneth De
Paepe, Peter Rottier ( Den Hollandse schoonzoon van Eddy De Clerq ) en Luc
Krick.Rudy vraagt of er iemand een
voorkeur heeft voor de rit van vandaag, waarop ik antwoord dat het ritje van
enkele weken geleden richting Waasmunster wel leutig was.Rekening houdend met de vrij strakke
Zuid-Oostenwind zoekt Rudy toch liever een alternatief, want de terugweg met
wind op kop is geen leuk vooruitzicht.Dan zegt Peter met zwaar Nederlands accent, missjchien kunne we
richting t beloofte land rijje, effe naar Neejterlant.Ja, veel zegt hij anders niet, en als hij dan
al eens wat zegt, komt er nog zoiets uit.Als we hem dan vragen waar volgens hem Nederland ligt, duidend op de
wind die vanuit de Kalkense meersen waait, wijst hij zo ongeveer richting
Wetteren.We vroegen ons al af hoe deze
jongen uit Terneuzen in Kalken verzeild was.Nu blijkt gewoon dat hij hier verloren gereden is, en nooit meer terug
geraakt.Anders wel ne toffe gast diene
Peter, en hij kan nog goed uit de voeten ook, met zijn, eh, voeten, en benen
ook natuurlijk.Het wordt uiteindelijk
een aangepaste Midsummerride, richting Wichelen, Schellebelle, Lede, Serskamp,
enz, waarbij we de superslechte modderpoelen bewust links laten liggen.Of rechts, of gewoon rechtdoor als het van
Rudy afhangt, want op een gegeven moment geeft hij aan op links af te slaan. Ik
kijk naar rechts om te zien of er geen aankomend verkeer te zien is, en begin
al af te draaien maar zie niet dat Rudy even twijfelt en gewoon rechtdoor
rijdt, waardoor ik tegen zijn achterwiel rij, en onderuit ga.t Is van uw broer dat get moet hebben
hé.Na het likken van de wonden
vervolgen we richting Erpe, Erondegem, Sint-Lievens-Houtem, Bavegem, om zo via
Massemen en Wetteren terug richting Kalken af te sluiten.Bij het opdraaien van het Vaartplein gaat Luc
er op een diefje vandoor, maar door het feit dan niemand reageert op zijn
uitval, verliest zijn solo toch een beetje van zijn glans.Even later komen ook de 2 fietsende dames aan
in De Beize:Carla De Cock en Annemie
Van de Voorde.Bij ons drankje worden we
getrakteerd op gehaktballetjes.Op mijn
vraag of balletjes met paardenvlees zijn moet Koen het antwoord schuldig
blijven.Geen probleemhoor, wij zijn al blij dat het hoe dan ook
iets van vlees inzit.
Op 26 mei 2013 lopen
Karel Verhoeven en Mario Vaneechoutte de
20 km van Brussel, dit om de Muco vereniging te steunen.
De mucoviscidosevereniging vecht
voor een beter en langer leven voor alle kinderen en jongeren met muco in ons
land. Mucoviscidose is de meest voorkomende levensbedreigende erfelijke ziekte.
1 Belg op 20 is drager van het gen en kan de ziekte doorgeven aan zijn
kinderen. Elke week wordt een kind met muco geboren in ons land.
Mucoviscidose tast de ademhaling en
spijsvertering aan. De ziekte is tot nog toe ongeneeslijk, maar dankzij een
goede behandeling kunnen symptomen zo veel mogelijk voorkomen of behandeld
worden.
Jullie kunnen ook een
steentje bijdragen door te sponsoren via
onderstaande rekeningnummer (=Muco rekening) en mededeling
Zondag 10 maart mountainbiketocht te Sint Niklaas. We vertrekken om 8u30 met de fiets zodat we bij slecht weer nog een alternatieve route kunnen nemen.
Met dank
aan Ivan die me volgende
namen doorgaf (in totaal 28!!!). Ik geef ze in volgorde zoals ik ze
doorkreeg. Reden
naar Waasmunster: Mario, Karel, Axel, Geert, Rudy R, Luc, Dirk,
Patrick, Peter
(schoonzoon van Eddy De Clerck, met Hollandse tongval en rose
drinkbus), Danny,
Rudy DC, Davy, Stefan, Els, en Ivan zelf natuurlijk. Dankewel Ivan om
de
belangrijkste mensen eerst te vernoemen, en te eindigen met de minst .
Carla
reed alleen met al haar vrienden. Machteld reed ook alleen met al haar
vrienden. Hans, Thomas en Guy, Phillippe en Jonatan waren de
genieters. En
bij de dames reden: Renske, Linda, Annemie, Nancy, Sabine.
En Johan, de grootste genieter van allemaal dus. (Met dank aan Annemie
voor de nodige aanvullingen bij de telling van Ivan, die, als hij het
niet meer op zijn vingertjes en teentjes geteld krijgt, de kluts
kwijtraakt.)
Ik ben net
te laat op het kerkeplein om de conversatie door te hebben, maar ik
hoor nog
net hoe Geert de 2 vrouwen aanwezig (Els en zijn eigen Carla) als
fruitmanden
bestempelt. Volgens Carla voldoende voor een scheiding. Liefste Carla,
bij deze
hebt ge het op papier voor als ge eens definitief van die scheve banaan
van een
Geert af wilt.
Op de
Durmedijk ligt het kapotgereden door de machines en ze vallen als, ja
als? als
strontvliegen op een paardevijg: Axel, Danny (natuurlijk) en Ivan
liggen er
allemaal. En ook Stefan Im-schoot van zijn velo. (Ja, het is weer eens
gelukt.
En straks nog twee keer, lees maar verder). Wegsteken dat ge een
tuimelperte
gemaakt hebt, gaat niet met één kant van uwen tenu in het slijk.
Misschien een
idee voor Ivan om een nieuw klassement te beginnen en meteen mee op kop
te
staan? Maar de rest van de dag ligt alles proper en de zandstroken in
de
waasmunsterse cuestas (ja, goegel het maar eens op) liggen er zelfs
perfect
berijdbaar bij. Straf, hoe rap het is opgedroogd na een kletsnatte
winter.
Leutig, leutig.
Karel zit
met slappe beentjes. Zo slim geweest om gisteren 10 km te gaan lopen.
Dan zijn
uw spierkes slappe pap natuurlijk. Op een klimmetje waar ik het altijd
lastig
heb, steek ik hem waarempel voorbij. Even verder verlaat Karel ons. Ja,
zegt
Danny, als er mij zo een ouwe grijze zou voorbij steken, ik zou het ook
voor
bekeken houden.
Danny vindt
zijn weg daar goed in die bossen en, ja hoor, we komen uit op de
carpoolparking
van Waasmunster, een rendez-vous plaats voor mannen die van mannen
houden. Een
geluk dat onze nieuwkomer Peter, met zijn rose drinkbusje, met óns
meerijdt, of
dat zou daar wel eens kunnen verkeerd geïnterpreteerd geworden zijn.
Die gast
moet anders zeker niet onderdoen en rijdt gezwind mee.
Als er ene
vooraan te rap naar rechts afslaat, roept Rudy R van achteren uit:
Links! Links!
Els die net voor me rijdt neemt dat letterlijk op (als: Links,
links!, let op
de nuance) en slaat, midden in het peloton, en recht voor mijn neus,
pardoes
nog een tweede keer links af. Dat moet natuurlijk passen dat er daar nu
juist
nog een wegeltje naar links ligt te liggen. Ik sla alles toe en
vermijdt
verdere accidenten. Het was niet tegen u hoor, Els, verontschuldigt
Rudy zich.
Moesten wij het geweest zijn die zo een maneuver uithaalden, we kregen
er nog
onze zaligheid bovenop van Rudy. Zeg, Els, merk ik op: Dat wist je
toch dat
dat niet tegen jou was, anders had Rudy wel: Links! Links! Fruitmand!
geroepen,
hé.
Els is
vandaag in supervorm en moet niet geduwd worden. Dat valt ons allemaal
natuurlijk wel wat tegen. Wanneer anders in het leven van een man doet
het zich
voor dat men zonder een muilpeer tot gevolg het achterwerk van een
dame
uitgebreid mag euh, aanraken. Nooit toch. Is het daarmee dat de bende
alsmaar
groter wordt dit jaar? Ja, ook ik, die als ik een andere sukkelaar zie
afzien,
peins van: Sorry gast, maar ik zit me hier zelf al te pletter te
terten, lost
het zelf op, zal, als het van pas komt - maar dan ook alleen dan!, Els
steeds een
ondersteunend duwtje geven. Maar als ze nog een keer peinst van mij in
de
sprint te proberen komen kloppen, zal het de volgende keer een serieuze
duw
zijn, richting decor.
De
gesprekken in de Beize zijn weer niet voor publicatie vatbaar, en dat
ligt
vooral aan de fruitmanden. Ik heb geprobeerd het proper op te
schrijven, maar
mijn capaciteiten zijn in deze toch te beperkt. Goed dat ze in de Beize
niet
verkopen wat Els daar allemaal wil bestellen, of het was de laatste
keer
geweest dat ik daar binnen was geweest.
En, om het
af te leren. De jongste modderfokkerster, Renske Im-schoot zich op een
stoel
neffens haar papa. En Renske Im-schoot gedurig in de lach met de moppen
van
haar papa. Ze was ook de enigste.
Volledig ingeduffeld en Koning Winter vervloekend vertrek
ik richting Kalken dorp. In den Boombos merk ik een vers MTB-spoor, dit
blijkt later van Jan te zijn. Op het kerkplein aangekomen staan er
reeds een handvol Modderfokkers paraat. Den ene snakkend naar de eerste
zon, den andere al wat enthousiaster over wat hopelijk de laatste sneeuw
zal zijn. Het oorspronkelijke plan om een gedeelte van de Omloop het
Nieuwsblad te rijden wordt afgevoerd en ingeruild om nog eens in de
sneeuw te gaan spelen.
En trouwens na al die weken de baanjanet te hebben uitgehangen wordt het hogen tijd om nog eens het veld in te duiken.
Ivan
stelt voor om de beroemde 'Rudy-De-Clercq-Sidmar-bos-rit' te rijden.
Iedereen is direct akkoord en weg zijn we. Rudy DC en Ivan pakken de kop
gevolgd door Patrick, Jan, Axel, Steven, Bart, Stefaaaan (naar 't
schijnt wordt zijne naam altijd verkeerd geschreven, te weinig a's of
zoiets...) ne nieuwe, Maarten Jespers (heeft al een paar keer
meegereden) en ikke. We starten vrij rustig via de Schriekstraat
richting Zeveneken. Ergens tussen Zeveneken en domein Puyenbroeck
(vraag me ni juist waar, want aardrijkskunde is nu ni bepaald mijn
sterkste vak) is de eerste en enige valpartij een feit. Maarten slipt en
schuift onderuit. Hijzelf heeft weinig schade, maar die arme fiets is
een stuk van z'n rempomp kwijt (of zo heb ik het toch onthouden, want
mechanica was ook al niet mijn sterkste vak). Na het rechten van Maarten
zijn stuur vervolgen we onze rit richting Wachtebeke. Af en toe laat
Axel een gat vallen, naar eigen zeggen omdat hij ni zeker op zijne fiets
zit. Nochtans als eigenaar van een wijnhandel en lid van een whiskyclub
zijn er mogelijkheden ZAT om uzelf wa vertrouwen te geven.
Via
domein Puyenbroeck, de Moervaart en enkele wegels komen we uiteindelijk
in het Kloosterbos terecht. Zeer leuke kronkeltjes en klimmetjes
wisselen zich af en af en toe wordt het tempo wat opgedreven. Ergens
halverwege houden we halt voor een kleine fotosessie met Bart als
fotograaf van dienst. Wanneer we uiteindelijk het 'speel'bos willen
verlaten, komen we tot de conclusie dat we een tot aan de rand gevulde
gracht moeten oversteken. Stefaaaan ziet niet echt het probleem en rijdt
er gewoon door. Hij haalt juist gepast den overkant en kan nog net z'n
voeten droog houden. De rest kijkt bedenkelijk en vreest voor het nat
worden en bevriezen van den body. We besluiten dan maar om een beetje
verder de gracht over te steken via nen hoop takken die als brug moeten
dienen.
Op de terugweg is de sneeuw al goed aan 't
smelten en spetst het water hatelijk in m'n gezicht (zal me leren om
altijd in het wieleke te hangen).
Wanneer we de
brug in de Bontinckstraat over rijden, gaat het tempo opnieuw naar
omhoog. "Ze rieken hunnen stal". Naar goede gewoonte wordt er in de
Gaverstraat nog een sprintje ingezet, dat gewonnen werd door den eerste
('k heb het van horen zeggen, want kon ni volgen).
Uiteindelijk
belanden we met zessen in de Beize. De overige 4 (Jan, Patrick, Steven
en Bart) moesten naar 't schijnt nog wa gaan bijtrainen, anders kunnen
ze volgende week ni mee. Maarten is zo sympathiek om het eerste
rondje te geven als zijnde zijne welkom, wat wij wel konden appreciëren.
Koen maakt het helemaal af met lekkere bitterballen.
Onder
de belofte "what happens in de Beize stays in de Beize" kan ik helaas
niet verder uitweiden over de reden waarom ik het verslag schrijf, maar
kan u verzekeren, er zit een reukske aan.
