Het eerste wat Jezus maakte – een Kruis, en Jozefs droefheid

Op een dag, als de Heilige aan het werk was in zijn werkplaats met Jezus’ hulp, deed de heilige Jongen wat werkzaamheden op zijn eentje. Jozef ging volledig op in God en merkte er eerst niets van, en ondertussen maakt Jezus een klein kruis. Hij had het bijna af voordat Jozef het zag. Jozef merkte dat de Goddelijke Jongen soms vreugdevol was tijdens het werk, maar andere keren Hij droevig zuchtte, afhankelijk van de inhoud van Zijn intieme uitwisselingen met Zijn Hemelse Vader.

Omdat er in Jozefs hart een definitieve voorspelling was van wat er in het verloop van tijd zou gebeuren-dat zijn Jezus zou gekruisigd worden- en omdat hij een duidelijke verlichting had ontvangen hierover van de Hemelse Vader, was zijn hart reeds gekweld en doordrongen van een drukkende smart. Dit werd nog groter toen hij Jezus zag, die Zijn kleine Kruis afwerkte.

Na dit eerste project richtte Jezus zich tot Jozef en verklaarde: “Lieve vader, kijk naar het middel waarmee de redding van de mensheid zal voltooid worden.” Hij zei dit vreugdevol, samen met een verlangen dat deze tijd, waar hij zo naar uitgezien had, spoedig zou aanbreken. Bij deze woorden leek Jozefs kracht hem te verlaten. Hij zou bezweken zijn onder de intensiteit van zijn leed, als hij geen ondersteuning van de goddelijke genade had ontvangen.

Hij was enkel in staat te zeggen: “O, mijn lieve Jezus!” Diep bewogen begon hij bitter te wenen. Maar Jezus sterkte hem echter met de herinnering dat de wil van de Hemelse Vader moest geschieden, en daarom berustte Jozef opnieuw in dit voortuitzicht. Maar zijn hart bleef echter van pijn doordrongen.

De Goddelijke Jongen wenste om naar Zijn Moeder te gaan, en Jozef ging met Hem mee. Toen ze de kamer binnen gingen waar de allerheiligste Maagd in gebed was verzonken, toonde Jezus zich voor Haar met het Kruis in Zijn hand. Maria had in de geest alles gezien wat er was gebeurd. Ze wiep zich neer en vereerde het Kruis, kuste het als een teken van Haar berusting in de goddelijke wil. Ze offerde Haar Zoon aan de Hemelse Vader, en Zij samen met Hem. Tegelijk heropende het zicht van het Kruis de wonde van Haar moederhart, en Jozef kon enkel bewondering opbrengen voor de standvastigheid, moed en berusting van zijn echtgenote. Ook hij wierp zich neer voor het Kruis, vereerde en kuste het in een geest van totale onderwerping aan de goddelijke beschikkingen.

Jezus sprak met Maria en Jozef betreffende Zijn uiteindelijk lijden. Hij vertelde hen hoe Hij verlangde naar het lijden om deze taak van de verlossing van de mensheid, die van het allergrootste belang was, tot voltooiing te brengen, en de Wil van de Hemelse Vader te volbrengen. Tot slotte merkte hij op: “Denk er ook aan, mijn geliefden, dat dit alles mij zal opgelegd door Mijn uitverkoren volk, zelfs nadat ze ontelbare gunsten van Mij hebben ontvangen. Het is op deze balk van schaamte dat ze mij zullen laten sterven.” Hij tilde het Kruis op en vervolgde: “en ook temidden van de wreedste marteling. Maar Ik zal zeer bereidwillig mijn leven op een kruis beëindigen om op deze manier en als gevolg ervan de mens te redden.”

Deze opmerkingen zorgden ervoor dat Jozef bezweek. Maria was Zelf doorboord van intense smart. Ze bezweek niet, maar bleef in volle bezit van Haar krachten om ononderbroken deze smartvolle kwellingen in Haar hart te dragen. De hevige innerlijke smart die Jozef trof, bleef de rest van zijn leven duren, ondanks de bemoediging en steun dat Jezus hem gaf. Hoewel hij niet het lot moest ondergaan om het werkelijk lijden van de Redder te zien, ervaarde hij toch de bitterheid die eraan verbonden was. Door middel van zijn overwegingen over dit lijden die de Redder zou moeten ondergaan, kreeg hij de kans om veel verdiensten te winnen.

Vandaar dat tijdens zijn werk, Jozefs gedachten dikwijls waren gericht op het kruis waarop zijn Jezus zou moeten sterven. Het deed in hem gevoelens van sympathie, liefde, dankzegging en berusting opwellen. Dikwijls bracht het hem tot een stortvloed van tranen, zodanig dat de planken hout nat werden.

Wanneer er soms mensen kwamen in de werkplaats om werk te laten uitvoeren, vonden ze Jozef vol verdriet en in tranen. Op hun vraag naar de oorzaak van zijn verdriet, boog hij enkel zijn hoofd en zweeg. Met als resultaat dat ze dachten dat zijn verdriet werd veroorzaakt door zijn armoede en door het feit dat hij in het algemeen niet hoog in aanzien stond. Sommigen poogden hem moed in te spreken en zeiden wat bijkomende inspanningen te leveren in zijn werk om zijn levensstandaard te verhogen. Anderen verkondigden dat hij geen reden had om zo te wenen, omdat hij zo’n liefdevolle en goede Zoon had, die een goede bron van troost was.

“Ja, dat is heel juist. Mijn Zoon is inderdaad mijn enige troost,” antwoordde Jozef. Maar hun commentaar verhoogde enkel zijn leed, want zijn gedachten dwaalden af naar de martelingen dat zijn liefdevolle Zoon zou moeten ondergaan. Hij zei verder niets zodat ze hem gerust lieten.

Wanneer Jezus zich soms terugtrok om te spreken met Zijn Hemelse Vader, converseerde Jozef met zijn heilige echtgenote om wat verlichting te krijgen voor zijn met smart overladen hart. Op een van zo’n gelegenheden, weende hij overvloedig en verklaarde: “O mijn geliefde echtgenote! Wat een kostbare zaak zal de verlossing van de mensheid zijn voor onze Jezus! Wat een enorme prijs van lijden zal Hij doorstaan om onze zielen te verlossen en deze van alle mensen! O wat een dankbaarheid verdient zo’n immense gunst! Ik wens mijn leven voor Hem te offeren, en ik verlang naar de kans om al deze kwellingen te dragen dat op Hem worden gelegd. O als dit maar mogelijk was! Wat zou het mij gelukkig maken! Zelfs hoewel mijn lichaam niet het voorrecht zal hebben om deze kwellingen te lijden, zal mijn hart ze ervaren. Mijn hart is zelfs nu onderworpen aan een grote smart. Hoezeer ik zou willen aanwezig zijn op het tijdstip waarop onze Jezus zoveel zal moeten doorstaan, zodat ik ook meer zou kunnen lijden. Maar het lijkt mij dat ik niet genoeg moed en kracht zou hebben om het pijnlijke zicht te verdragen. Het is onwaarschijnlijk dat mijn hart zou blijven functioneren, als het onderworpen wordt aan zo’n kwellingen, en vandaar dat ik verkies te sterven, als dit in overeenstemming zou zijn met Gods goede Wil. Maar Jij, mijn onschuldige echtgenote – hoe zal Jij in staat zijn om zo’n verschrikkelijke kwellingen te verdragen zonder dat iemand Jou bijstaat in Jouw beproeving?”

Maria troostte Jozef opnieuw en zei: “Lieve Jozef, geloof mij, God zal barmhartig zijn met jou. Hij zal niet toestaan dat je het gruwelijke lijden die onze Jezus te wachten staan, moet zien. Wat echter de schikkingen van God zijn wat ons betreft, we moeten altijd onze wil in overeenstemming brengen met de Zijne.” Jozef knielde neer en boog zijn hoofd tot op de grond als een teken van zijn totale offer aan God, en zijn bereidheid om in Zijn wil te leven in alle omstandigheden.

Er waren keren dat Jozef duidelijker de immensiteit van lijden voorzag, die zijn Jezus zouden treffen. Hij kon niet eten of slapen, en het leek hem als was hij verteerd door zijn verdriet en hij smolt in zijn tranen. Jezus gaf hem veel bemoediging en troost op deze gelegenheden, streelde hem, en gaf andere uitdrukkingen van Zijn tedere aandacht voor hem. Toch was de pijn nooit volledig uit Jozefs hart. Zelfs wanneer hij anders vreugdevol was, ervaarde hij nog steeds de pijn.

Het was in dit opzicht gelijkaardig aan wat Maria ervaarde, wiens allerzuiverste hart voortdurend doorboord was met het zwaard van smart, zelfs temidden van enorme troost die Ze genoot door de aanwezigheid van Haar lieve Zoon en Zijn Goddelijke toespraken. Jozef was in dit opzicht net als Haar, en genoot aan de ene kant van de goddelijke gunsten en de kostbare aanwezigheid van Jezus en aan de andere kant onderging hij een angstaanjagend martelaarschap wegens de voortdurende overweging van Zijn lijden, vooral na de gelegenheid waar de Redder duidelijk alles aan hem had geopenbaard.

Jozef was bedroefd om wat hij las in de H. Schrift over Jezus’ lijden, en waarvoor hij zo’n diep begrip had. Toch had dit niet dezelfde uitwerking als de persoonlijke verklaring van Jezus. God liet toe dat vele teksten uit de H. Schrift die over het lijden van Jezus gingen, onduidelijk bleven voor Jozef omwille van de bijkomende beproevingen die hij zou moeten verdragen. Eens Jozef een bepaalde mate van vrede in zijn hart bereikte en de externe vervolging luwde, werden hem deze teksten duidelijk. Men kan werkelijk zeggen dat zijn leven een voortdurend martelaarschap was en dat het zijn hoogtepunt bereikte nadat hij zich bewust werd van het lijden dat zijn Redder zou moeten ondergaan. Op deze manier was hij in staat om verdiensten te verzamelen voor zijn eeuwig leven.

Jezus stelde in Zijn kamer het Kruis op dat Hij had gebouwd. Hier trok Hij zich terug in gebed, evenals om te slapen. Jozef ging dikwijls binnen om een bezoekje te brengen, en nam het Kruis in zijn handen en kuste het eerbiedig. Deze praktijk zorgde ervoor dat zijn leed toenam. Het feit dat Jezus het Kruis zelf had gemaakt, zorgde ervoor dat hij nog meer weende en dit feit overwoog. Het louter kijken ernaar bracht een beeld voor zijn ogen van het werkelijke Kruis waarop Jezus de verlossing van de mensheid zou voltooien. Jozef bood ook aan om op een Kruis te sterven, net zoals Jezus, als de Hemelse Vader het zo beschikte.

Op verschillende gelegenheden gebeurde het dat Jozef de kamer binnenging en Jezus op de grond zag neerliggen voor het Kruis. Jozefs hart was verpletterd door een geweldige pijn, en hij wiep zich neer in tranen, tot Jezus Zelf opstond en naar hem kwam om hem te sterken en bemoedigen.

Wie kan ooit het leed dat de Moeder van God ervaarde op zo’n tijden begrijpen? Ze hield zeker meer van Haar Goddelijke Zoon dan Jozef. Ze waardeerde en begreep de waardigheid van de Mensgeworden God en het bitter lijden dat Hem te wachten stond. Maria had een meer onwrikbare moed dan Jozef. Vandaar zat Ze probeerde om hem op verschillende manieren te troosten, hoewel Zij zich in een grotere kwelling bevond dat hij. Ze bemiddelde voortdurend om overeenstemming met de wil van God van zijn kant en een moedig beleven van dit alles met zijn smart in geest en hart in het vooruitzicht van toekomstig lijden van de Redder.

Om wat troost te voorzien voor Jozef en een verzachting van zijn beproevingen, sprak Jezus over de goddelijke perfectie van Zijn Hemelse Vader en van de grandeur van het Paradijs. Jozef luisterde naar deze toespraken met een vreugdevolle waardering, terwijl een levendig verlangen in hem ontbrandde om deze grote zegen te bereiken, waar geen smart meer zou zijn. Met het oog op zijn huidige gevoelens, keerde hij zich tot Jezus en verklaarde: “O, mijn geliefde Jezus! Ik heb een enorm verlangen om spoedig onze God te zien zoals Hij werkelijk is. Maar tegelijk sidder ik bij de gedachte aan het immense lijden dat mijn toekomstig geluk van Jou zal vragen, voor zover ik kan verwachten om het hemelse koninkrijk binnen te komen nadat het werk van verlossing is voltooid.”

“Dat is inderdaad zo, mijn lieve vader,” antwoordde Jezus. “Zielen zullen enkel ten koste van Mijn pijn en lijden in de eeuwige glorie van het eeuwig paradijs geraken. Maar wees niet zo verdrietig, want zoals je reeds weet, heb ik een vurig verlangen om te lijden, om voor iedereen het eeuwig geluk te verkrijgen. Wat wens Ik vurig dat deze verlossing spoedig zal bereikt worden!”

Bij deze woorden, wierp Jozef zich op de grond en dankte Hem namens de hele mensheid voor Zijn oneindige liefde en voor de immense zegen die Hij voor iedereen zou verdienen, door middel van Zijn lijden. Hij deed veel van deze plechtige verklaringen namens de mensheid in het algemeen, met het verlangen om eerherstel te bieden voor de individuele tekortkomingen. Hij vertelde Jezus dat hij wenste dat hij alle harten van alle schepselen zou kunnen bezitten, zodat hij hen zou kunnen vullen met dankbaarheid en liefde tegenover hun Verlosser. “Maar sinds het onmogelijk is om de vervulling van deze wens tot stand te brengen, aanvaard mijn oprecht verlangen om dit te doen en dit door Jouw kracht tot stand te brengen. Moge de mensen zich bewust worden van deze grote gunst die Jij voor hen zult verkrijgen, en dat zij op hun beurt, dankbaarheid en liefde betuigen voor Jouw immense liefde.”

De Redder vertelde Jozef hoe buitengewoon blij Hij was met zijn aspiraties, en hij daardoor meer voor Hem kon doen. Jozef wenste oprecht om een manier om zijn dankbaarheid aan Jezus te manifesteren. Hij poogde op elke mogelijke manier Hem er bewijs van te geven, en zocht altijd te doen wat Hem genoegen deed. Daarom vroeg Jozef aan Maria wat hij kon doen om vreugde aan Jezus te schenken. Zij troostte hem door hem verschillende hints te geven over hoe hij Jezus kon voldoening schenken. Dit maakte Jozef extreem gelukkig, en hij volgde Haar suggesties gretig op. Zijn enige zorg was gewoon om zijn geliefde Redder voldoening te schenken.

Voorlopig einde.