22/10 De Halloween droom - Dana Coverstone

Ik liep door een grote parking met auto’s waar Christelijke bumperstickers op hingen. Ik liep naar een zeer grote kerk. Ik herkende de kerk niet. Ik was ongeveer een kwartiertje te laat. Ik keek op mijn uurwerk. Maar je moet weten dat ik nooit te laat ben. Ik kan er niet mee om als ik te laat zou zijn. Ik ging naar de voordeur en ik zag een zaalmeester met een vest waarop ‘zaalmeester’ stond en hij zei: Je bent te laat. Ik zei: Ik weet het en ik ging naar de deur van de kerk. Verschillende mensen kwamen naar mij toen ik naar de deur ging en zeiden dat ik te laat was. Ik bleef zeggen dat ik het wist en wilde binnengaan. Toen ik mijn hand op de deurklink had kwam een zaalmeester naar buiten. Opnieuw zei hij: Je bent te laat. Dat waren ongeveer een 8-tal mensen die mij zeiden dat ik te laat was. Hij sloot de deur achter zich en belette mij om binnen te gaan. Hij keek mij gemeen aan en zei: Je bent te laat om nog binnen te gaan. Maar in mijn geest wist ik dat ik zo spoedig mogelijk moest binnengaan. Ik repte mij dan naar een andere deur. Maar daar was opnieuw een zaalmeester die de deur blokkeerde. Maar deze zaalmeester droeg een Halloween-kostuum zoals Raggedy Ann and Andy.

Iedereen droeg een verkleedkostuum en een plastiek master van de 70-iger jaren. Deze man droeg een masker van Raggedy Andy. Ik vroeg hem: Waarom ben je verkleed. Hij zei: Ik ben niet verkleed. Hij draaide zich rond alsof hij ging tonen wat hij droeg. Toen hij dat deed, glipte ik de kerkdeur binnen. Ik ging op de dichtste stoel zitten, ongeveer 5 rijen van de achterste rij. Ik was ongeveer 30 rijen van de voorste rij verwijderd. De man die sprak van de kansel droeg een kerkelijk gewaad en een priestercol. (zoals je ziet in een Methodist kerk, een Presbyterian kerk of Anglicaanse kerk) Hij sprak over hoe te leven als Christen. Hij verklaarde dat de 10 Geboden waren voorbijgestreefd, zowel in praktijk als principe, en dat een nieuw geheel van ideeën nodig was. Dat trok mijn aandacht en ik keek rond naar de respons van de congregatie. Het viel me op dat de gelovige gemeenschap er zat met  Halloween-kostuums. Ik zag heksen, ik zag geesten, ik zag aardgeesten, ik zag superhelden, ik zag ook veel mensen verkleed als Bob de Bouwer.

Het waren geen kinderen, maar volwassenen. Er waren kinderen verkleed als volwassenen, zoals dokters, advocaten enz. Maar het waren allemaal Halloween-outfits. Ze droegen allen plastieken maskers. Er waren maar een paar mensen die niet verkleed waren. Deze mensen zagen eruit dat ze zeer verveeld waren met de woorden dat de prediker zei. Deze mensen waren stil en aan het luisteren, maar je zag dat ze niet akkoord gingen.

De man zei verder dat je zou moeten kunnen doen wat je wilt, dat genade onze vriend is en meer dan onze vijand. Op dit moment kwam een zaalmeester en nam mijn arm beet. Hij zei dat ik moest stoppen met rondkijken. Ik moest stilzitten en opletten. Hij plaatste een verkleedkostuum van een vogelverschrikker op mijn schoot en fluisterde dat ik het moest aantrekken. Daarna ging hij terug aan de achterdeur staan. Een paar van degenen die geen kostuum droegen, deden teken naar mij met hun vinger op hun mond. Ze wilden dat ik stil zou zijn. Ik legde de kleren op de grond. De man kwam terug en probeerde mij te doen rechtstaan en dwong mij het kostuum aan te trekken. Niemand bewoog. Ze waren allen bang. Ik riep luid: Wat een soort kerk is dit? De man op het kansel riep terug en zei: Dit is onze kerk en maken onze regels.

Ik maakte mij met geweld los van de man die mij vasthield. Ik liep naar voor en zei: Door de 10 Geboden in vraag te stellen, overtreed je de basis van de H. Schrift. Zijn antwoord was: We hebben niet langer de H. Schrift nodig om goed te leven. We moeten toelaten dat de cultuur ons leidt. Toen hoorde ik lawaai in de kerk achteraan. Ik zag dat de Jezusfiguur binnenkwam. Hij ging door het gangpad naar voor en keek zelfs niet naar mij. Hij ging naar de voorganger op de kansel en zei: Je kunt proberen met Mij buiten te laten, je kunt Mijn Woord opzij schuiven, maar Ik zal niet het zwijgen worden opgelegd of buitengesloten. Hij reikte naar het gezicht van de man en trok het masker van de voorganger af. Nu was er een zeer bleek demonisch gezicht te zien. Je kon de mensen horen reageren van angst in de kerk. De man probeerde te spreken en wees naar Jezus.

Jezus zei: Je zal niet meer spreken en hij blies Zijn adem naar deze persoon. Deze persoon verdween in rook. Jezus keerde zich tot het publiek en zei: Als Ik de waarheid openbaar krijg je de kans om je masker af te zetten. Doe je dit niet dan zullen je omstandigheden je masker van je gezicht trekken en je ogen meenemen. Jullie die het Woord kennen, weten beter. En degenen die Mijn Woord nooit bestudeerden zullen gekleed blijven in een kostuum en de Hemel missen omdat jullie ervoor kozen in onwetendheid te blijven. Zelfs al verberg je je voor de waarheid, zal het je confronteren en het zal je confronteren tot het voorste van je gezicht. Dit beeld van maskers en je gezicht komt in deze droom sterk naar voren. Daarna keek hij recht naar mij en zei: Het is niet te laat om het Lichaam te waarschuwen omdat er nog steeds velen zijn die het zullen horen. Maar wee degenen die hier weigeren naar te luisteren.

Ik draaide me om, om naar buiten te gaan. Er waren in de kerk nog steeds velen verkleed. Er kwamen meer zaalmeesters die naar de buitendeur kwamen en zeiden dat het tijd was om te gaan. Ik zag mensen proberen de zaal te verlaten, maar ze ondervonden problemen omdat de zaalmeesters ze probeerden terug in de kerk te duwen en hen daar te houden. De mensen duwden om door de deuren te geraken en de gangpaden waren vol kostuums die achterbleven op de grond. Ik zag ook dat er veel lege stoelen waren van mensen die waren vertrokken. Maar het overgrote deel zat nog steeds neer. Ik rende naar de deur maar niet zozeer om buiten te geraken maar wel om de zaalmeesters neer te slaan. Niets zou me daarbinnen houden. Toen ik op de parking kwam praatte ik met een menigte van ongeveer 50 mensen. Ze vroegen mij wat ze moesten doen. Ik zei: Hij vertelde ons om de Kerk te waarschuwen. We waarschuwden dus de Kerk. We liepen allen in verschillende richtingen en de zon ging onder. Op dat moment klonk het lied van Mission Impossible en zag ik het beeld van een wiek dat ontstak. Voor mij was dat de indicatie dat er geen tijd te verspillen was.