Uit: Groep wetenschappers: Ruimte en atmosfeer in gevaar door duizenden nieuwe Starlink satellieten - 19/5 Xandernieuws

Foto van wat er nu allemaal van satellieten rond de aarde draait

Een collectief van 11 astrofysici en ruimte wetenschappers waarschuwt in het vakblad Nature Astronomy dat de duizenden satellieten die rondom de aarde draaien, en de vele duizenden die in 'duizelingwekkend tempo' worden gelanceerd, het 'ecosysteem' van de ruimte in gevaar brengen. Volgens de groep wordt het tijd de ruimte niet langer als enkel als een ijskoud leeg gebied te zien, maar als onderdeel van een met elkaar verbonden systeem van levende organismen. De tienduizenden satellieten zijn met name bedoeld om een technologisch ‘gridÿ te vormen waarin de mensheid digitaal gevangen wordt gezet.

Vorig jaar keurde de Amerikaanse overheid de lancering van bijna 3000 nieuwe Starlink 'low orbit' (lage baan) satellieten van SpaceX (het ruimtevaartbedrijf van Elon Musk) goed. Inmiddels zijn er daar al 2400 van gelanceerd. 13 dagen geleden werden er met de 12e vlucht van de deels herbruikbare Falcon-9 raket nog eens 53 exemplaren gelanceerd. De 'Starship' van SpaceX kan in één keer zelfs 400 Starlink breedband internet satellieten in de ruimte brengen.

Mogelijk 100.000 satellieten

De directe ruimte boven onze atmosfeer, waar talloze van deze 'antropogene objecten' (= door mensen gemaakte satellieten) in een omloopbaan om de aarde draaien, moet anders worden bekeken, zo pleitten de 11 wetenschappers. De ruimte vormt een onlosmakelijke onderdeel van een ecosysteem dat op onze omgeving inwerkt.

Gezien de plannen zullen er rond 2030 zo'n 100.000 satellieten om de aarde draaien – waarvan mogelijk 30.000 Starlinks – , die als een 'indringende soort' een bedreiging kunnen gaan vormen, bijvoorbeeld voor de astronomie.

De kunstmatige 'sterren' kunnen namelijk een miljard keer helderder zijn dan de sterren, stelsels en andere objecten in het heelal die astronomen met telescopen bestuderen. Ook zenden de satellieten straling uit (zoals radiogolven, 5G) die de werking van telescopen kan verstoren. Bovendien is het nog onbekend wat de enorme hoeveelheid microgolf straling die de satellieten vanuit de magnetosfeer door de atmosfeer sturen voor gevolgen heeft voor de elektromagnetische balans van al het leven.

Space Junk kan mensen op aarde doden

De ruimte boven de atmosfeer komt daarnaast steeds voller te zitten met 'space junk', oftewel resten van gelanceerde raketten en satellieten. Vorig jaar veroorzaakte zo'n stukje ruimte afval een gat van 5 millimeter in de robotarm van het International Space Station (ISS).

In februari verbrandden zo'n 40 net gelanceerde Starlink satellieten in de atmosfeer, vermoedelijk vanwege een zwakke zonnestorm en het snel afnemende magnetische veld van de Aarde. Starlink satellieten zijn sowieso ontworpen voor een korte levensduur. Als ze na gebruik in de atmosfeer verbranden, komen daarbij veel brokstukjes en chemicaliën zoals alumina (aluminium oxide) in de atmosfeer terecht, wat een bedreiging kan vormen voor de ozonlaag.

De NASA hoopt dat de kans dat een van die brokstukken op aarde valt en daarbij een mens doodt, minder dan 1:10.000 is. Dat is echter bepaald niet geruststellend, want dat zou betekenen dat er alleen al in Nederland theoretisch 1700 dodelijke slachtoffers zouden kunnen vallen.

Dierenwereld verstoord

Voor veel dieren is een heldere (donkere) nachthemel van cruciaal belang om te functioneren en overleven. Trekvogels, zeehonden, bepaalde torren en sommige soorten motten gebruiken allemaal de beweging van de sterren en de Melkweg aan de nachthemel als kompas. Duizenden nieuwe 'sterren' kunnen deze natuurlijke patronen verstoren.

Ruimte beschermen tegen uitbuiting

In het VN Ruimteverdrag uit 1967 werd vastgelegd dat alle landen een gelijk belang hebben in de exploratie en het gebruik van de ruimte en hemellichamen zoals de Maan en de planeten. Om het 'ecosysteem' van de ruimte te beschermen zouden er echter afspraken moeten komen waarin wordt erkend dat mens ook een potentiële bedreiging vormt voor het functioneren van dat systeem indien dat onbeperkt wordt uitgebuit.

Rustige en donkere nachthemel

In februari lanceerde de International Astronomical Union het Center for the Protection of the Dark and Quiet Sky from Satellite Constellation Interference. Het initiatief is er dus op gericht om onze nachthemel donker en 'stil' (rustig) te houden. Organisaties die zich in diverse landen zoals Nederland al vele jaren inzetten voor een donkere nachthemel door te pleiten voor het vermindering van de straat-, stads- en industrie verlichting (‘lichtvervuiling'), hebben daar slechts sporadisch kleine succesjes in geboekt.

Grid van 5G satellieten zet de mensheid gevangen in controle matrix

De mensheid wordt nog op een andere, veel gevaarlijkere wijze bedreigd door het zich razendsnel uitbreidende netwerk van satellieten. De Nederlandse auteur Helma Broekman wijst er in haar artikel 'De Matrix Hekken sluiten' nogmaals op dat met behulp van A.I., 5G (en later 6G) en door middel van 'vaccinaties' geïnjecteerde nanobots en het grafeenraster binnen de aardse atmosfeer alles en iedereen straks de klok rond gevolgd, geregistreerd, gecontroleerd en ook gemanipuleerd zal worden.

Ook windmolens vormen onderdeel van het 'grid' waarmee de mensheid in de komende jaren digitaal gevangen wordt gezet. 'Vanuit de vele windmolens die als paddenstoelen op de Nederlandse vlaktes nu de grond uit worden gestampt, worden constant krachtige elektromagnetische, hexagonale velden de ether in gepulseerd,' schrijft Broekman. 'Achter het zomerblauw (met regelmatig natuurlijk forse chemtrails) speelt zich een complete civilisatie af met een geheel eigen agenda, die de mensheid volledig in quarantaine plaatst om hun lichaam en ziel gevangen te houden binnen een afgesloten systeem in de Melkweg.'

Dit is exact wat Klaus Schwab, de infame voorman van het World Economic Forum, openlijk naar streeft, al omschrijft hij het natuurlijk in meer technische termen, zodat de zorgvuldig van enige spiritueel besef ontdane mensheid totaal niet doorheeft wat in deze eindtijd het werkelijke doel is: 'Nieuw WEF rapport kondigt bijna letterlijk digitaal 'teken van het Beest' systeem aan': WEF wil uw beslissingsbevoegdheid volledig 'outsourcen' aan een A.I. (= Een digitale 'god' gaat uiteindelijk uw volledige leven controleren, sturen en bepalen.')

Foto van ruimtepuin

Ruimtepuin: de toekomst van Wall-E is echt - Yina Huang 27/9/2020

Wat is ruimtepuin?

Afgezien van overeenkomsten met een Pixar-animatiefilm, vertelt dit beeld een boeiend verhaal: ecologische duurzaamheid is niet beperkt tot alleen de aarde. Puin en door de mens veroorzaakte verspilling zijn overal te zien, ook in omgevingen zoals de ruimte.

In het begin verwees ruimtepuin naar het natuurlijke puin dat in het zonnestelsel wordt gevonden: asteroïden, kometen en meteoroïden. Die term is echter langzaam uitgebreid met het puin dat overblijft van de massa in onbruik geraakte, kunstmatig gecreëerde objecten in de ruimte, in het bijzonder deze met een baan om de aarde.

Veel van deze "kunstmatig gemaakte objecten" zijn satellieten, die belangrijke functies voor ons op aarde vervullen. Ze stellen je in staat om je buitenlandse vriend te bellen, het weer te checken als het regent, je vlucht naar huis te nemen tijdens de vakantie en militaire en wetenschappelijke gegevens te verstrekken.

Met al deze functies kun je er zeker van zijn dat het lanceren van satellieten een fluitje van een cent is geworden. Volgens het United Nations Office for Outer Space Affairs (UNOOSA) zijn 8.126 objecten de ruimte in gelanceerd, waarvan meer dan 22% alleen al in de afgelopen acht jaar.

In 2017 werden er meer dan 453 objecten gelanceerd - het hoogste record tot nu toe. Nu, met de daling van de ruimtekosten en de toename van de menselijke vraag naar de aarde, neemt dit aantal jaar na jaar toe.

Ruimtepuin en het Kessler-effect

Dit brengt een zorgwekkend risico met zich mee dat bekend staat als het Kessler-effect: waarbij de enorme dichtheid van objecten die in een baan om de aarde worden gevonden toeneemt tot het punt waarop botsingen tussen objecten een kettingeffect van botsingen kunnen veroorzaken waardoor de orbitale ruimte wordt vernietigd. Een trapsgewijze Kessler-syndroom neemt toe naarmate het aantal satellieten in een baan om de aarde toeneemt.

Deze NASA foto hierboven toont het huidige volume "ruimteafval" dat bestaat in LEO - naar schatting 128 miljoen+ stukken puin kleiner dan 1 cm (0,39 inch) vanaf januari 2019.

Let wel, deze stukken zweven rond LEO met een snelheid van 28.160 km/h. Met een baansnelheid van 28.160 km/h reizen deze kleine stukjes puin snel genoeg dat een botsing aanzienlijke schade aan een satelliet of ruimtevaartuig zou veroorzaken.

Voor een bepaalde context: zelfs iets kleins als kleine verfvlekken kan ruimtevaartuigen beschadigen wanneer ze met deze snelheden reizen. Sterker nog: ramen van spaceshuttles moesten vaak worden vervangen vanwege schade door botsingen halverwege de vlucht. De kans op een catastrofale botsing van de Space Shuttle met een stuk ruimtepuin was 1 op 300.

Uit wiki: LEO (low Earth orbit, lage baan)

Alle satellieten die zich tussen ongeveer 350 en 1400 km boven het aardoppervlak bevinden worden tot LEO-categorie gerekend. Op deze hoogten worden vooral communicatiesatellieten aangetroffen en wetenschappelijke satellieten waarmee onderzoek wordt verricht aan de bovenste lagen van de atmosfeer. 350 km is de minimale hoogte; bij een lagere baan is de luchtweerstand te hoog en zal de satelliet zeer spoedig naar de aarde terugvallen (150 km is ongeveer de minimale hoogte voor één omwenteling).

Het voordeel van een satelliet in een LEO is dat het plaatsen ervan relatief goedkoop is en aan de zenders aan boord van de satelliet minder hoge eisen hoeven te worden gesteld. Ruimtestations zoals de naar Aarde teruggekeerde Mir en het huidige Internationaal ruimtestation ISS bevinden zich in een LEO. Alle objecten in een LEO bewegen zich voort met een snelheid van ongeveer 8 km/s, waardoor een volledige omgang rond de Aarde circa 90 minuten duurt. Zoals in alle satellieten wordt hier door ruimtevaarders gewichtloosheid ervaren, zolang er geen raketmotoren gebruikt worden.

Als gevolg van de jarenlange ruimtevaartmissies is de LEO vervuild geraakt met ruimteafval zoals afgestoten rakettrappen en restanten van geëxplodeerde satellieten. Onderzoek van het United States Space Command in 1987 heeft aangetoond dat er zich toen zo'n 7000 objecten met een doorsnede van meer dan 10 cm in deze baan bevinden. In de categorie 1 tot 10 cm overtrof het zelfs de 50 000. Dit komt neer op 1 stuk van willekeurige grootte per circa 12 miljoen km³.

Impact van ruimtepuin

Wat gebeurt er met ruimtepuin bij impact? Dit is het impact van een stukje plastiek van 14 gram op een stuk aluminium bij een snelheid van 28.160 km/h (LEO orbital speed). Een stukje plastiek ongeveer zo groot als een gom.

Voor satellieten en raketten wordt een grote verscheidenheid aan materialen gebruikt. Om de energie-output die nodig is om te lanceren te verminderen, zijn ze meestal extreem licht van gewicht, meestal gemaakt van materialen zoals titanium of aluminium, evenals composieten en legeringen.

Met de toenemende hoeveelheid ruimtepuin is er bezorgdheid dat grote botsingen een kettingreactie van vernietiging kunnen veroorzaken, waardoor de lagere baan om de aarde onbruikbaar wordt.

Historisch gezien is dit al een keer gebeurd - en zal waarschijnlijk opnieuw worden herhaald vanwege het enorme volume aan puin dat rondzweeft.

Ruimtepuinbotsingen uit het verleden

Op 10 februari 2009 vond de allereerste botsing tussen twee satellieten plaats in een baan om de aarde. Kosmos-2251, een in onbruik geraakte Russische satelliet, kwam in botsing met een functionerende commerciële Iridium-satelliet van de VS en vernietigde ze, waardoor meer dan 2.000 stukjes traceerbaar puin werden toegevoegd aan de groeiende verzameling ruimteafval in een baan om de aarde.

Veel stukken puin bevinden zich in een orbitaal vervaltraject naar de aarde, om bij terugkeer in de atmosfeer te verbranden. Maar er blijven volgens een meting van 2016 nog 1.141 objecten en 364 getraceerde stukjes puin over die nog tientallen jaren in een baan om de aarde draaien, wat een toekomstig botsingsrisico vormt voor andere objecten in Low Earth Orbit (LEO).

Ruimtevaartorganisaties investeren veel tijd en geld in het bouwen van statistische modellen die voorspellen of een dreigende botsing waarschijnlijk zal plaatsvinden en welke acties daaruit moeten worden genomen (puinvermijdingsmanoeuvre).

Gebeurtenissen waarbij twee satellieten elkaar binnen enkele kilometers van elkaar naderen, komen meerdere keren per dag voor. Het sorteren van het grote aantal potentiële botsingen om de risico's te identificeren, vormt een uitdaging.

Precieze, actuele informatie over de huidige satellietposities is moeilijk te verkrijgen - berekeningen gemaakt door CelesTrak hadden verwacht dat deze twee satellieten 584 meter (1.916 ft) zouden missen.

Pas toen Iridium 33 plotseling stil werd, en het US Space Surveillance Network puinwolken rapporteerde in zowel de Iridium 33- als de Cosmos 2241-baan, werd een botsing bevestigd - via het orbitale puinpad.

Ruimtepuin: betekenis

Het oorspronkelijke risico op een aanvaring was één op 50 miljoen, wat laag genoeg was om geen actie te rechtvaardigen. Dergelijke gevallen waarin de realiteit de gegevens tart, zullen echter alleen maar toenemen naarmate de hoeveelheid ruimteschroot blijft stijgen en een groter risico vormen.