Uit: The Miracle Hunter

De eerste van deze interviews werd gevoerd in januari 1983 door Pr Tomislav Vlasic, die spoedig erna openbaarde dat Mirjana’s verschijningen waren gestopt in december 1982. Op Kerstavond kreeg ze de laatste van de 10 geheimen die ze zou krijgen. Haar laatste verschijning op de avond van de 25 duurde ongewoon lang, ongeveer 45min. Zij en de H. Maagd “vatten alles samen wat er gezegd was tussen ons.” De H. Maagd vertelde haar dat ze ook zou stoppen met verschijnen aan de anderen, wanneer ze alle 10 de geheimen hadden ontvangen. “Ik vroeg haar waarom - waarom ik de eerste moest zijn,” vertelde Marija aan de Priester. “Ze zei dat ze bij ons was gebleven voor een lange tijd, langer dan noodzakelijk, maar dat dit de laatste verschijning was op aarde.” Pr Vlasic vroeg wat de H. Maagd bedoelde met “dit is de laatste verschijning in deze periode van de Kerkgeschiedenis, of dit het einde van de wereld betekende of dat Maria nooit meer zou verschijnen.”

Mirjana gaf toe dat ze onzeker was, maar niet wist dat zowel de verschijningen als de geheimen verbonden waren met een oude overeenkomst dat God had gesloten met Satan. “De H. Maagd vertelde me dat God en de Duivel een gesprek hadden en dat de Duivel zei dat de mensen enkel in God geloven wanneer het leven hen goed gezind is. Wanneer de dingen er slecht voor staan, ze ophouden in God te geloven. Dan geven ze God de schuld, of handelen ze alsof Hij niet bestaat. God stond daarom de Duivel toe een eeuw lang een uitgebreide macht over de wereld uit te oefenen, en de Duivel koos de 20^ste eeuw.” Gedurende die verschijning op Kerstdag, troostte de H. Maagd haar door haar te beloven elk jaar op haar verjaardag te verschijnen, en in tijden van “ernstige moeilijkheden”, maar ze maakte duidelijk dat “ik zonder haar dagelijkse persoonlijke ontmoetingen zou moeten leven.”

Nadat de H. Maagd was vertrokken “zat ik daar als een stenen beeld. Ik voelde me heel vreemd. Ik dacht ‘dit kan niet waar zijn - Ze zal terugkomen. Ik zal op dezelfde tijdstippen bidden, en Ze zal terugkeren.’” Avond na avond, “vroeg ik me af ‘Waarom is dit gebeurt? Waarom is Ze er niet? Ze zal niet terugkeren.’ O, het was verschrikkelijk, verschrikkelijk!”

Mirjana had nog een groot deel over de geheimen verteld tijdens een interview met een Priesters die ze goed had leren kennen in Sarajevo, Pr Petar Ljubicic, gedurende de zomer van 1985. Op 4 september dat jaar, verklaarde Pr Ljubicic dat Mirjana de H. Maagd Maria had gezien en gesproken op haar verjaardag (18 maart) gedurende elk van de laatste drie jaar, en hij deed een publieke verklaring hierover:

“Enige tijd geleden heeft Mirjana me verteld dat ik de Priester zou zijn die ze de geheimen zou toevertrouwen… Op 1 juni vertelde ze me met zekerheid dat ze mij de geheimen zou toevertrouwen. Ze vertelde me dat 10 dagen voor elke gebeurtenis van een geheim, ze mij een document zou overhandigen gelijkaardig aan een oorkonde. Drie dagen voor de gebeurtenis moet ik het geheim in kwestie kenbaar maken aan het publiek. Wanneer de gebeurtenis plaatsvindt, zal ik het docuemnt teruggeven aan Mirjana en wachten op het volgende geheim. “Mirjana benadrukt dat de tijd op handen is dat het eerste geheim zal geopenbaard worden”, voegde de Priester eraan toe. “Daarom dringt ze erop aan waakzaam te zijn en te bidden in naam van OLVrouw.”

Spoedig erna, publiceerde Pr Ljubicic de inhoud van zijn interview met Mirjana. Daarin zei Mirjana dat ze het eerste geheim had gezien “zoals een film die voor mijn ogen zich afspeelde”. Van al haar ervaringen met de H. Maagd Maria, vertelde Mirjana de Priester dat dit het “ergste” was geweest: “Ik werd droevig en vroeg Haar of het zo moest plaatsvinden,” herinnerde Mirjana zich. “Ze zei ‘Ja’”

Was dit eerte geheim “het Teken”? vroeg Pr Ljubicic. In haar antwoord openbaarde Mirjana meer over haar geheimen dan ze ooit nog opnieuw zou openbaren. Het Teken zou “verschijnen nadat de eerste twee geheimen hadden plaatsgevonden,” zei Mirjana. “De eerste geheimen zijn niet zo afschuwelijk als de rest,” legde ze uit. “Ze zullen dienen als een waarschuwing om de wereld wakker te schudden… om de mensen tot erkenning te brengen dat God echt bestaat.” Het eerste geheim, hoewel het geen “catastrofe is in brede zin”, zou het een gebeurtenis van voldoende grootorde zijn om de meerderheid van de mensen te overtuigen dat het een goddelijke tussenkomst betreft. Tussen het eerste geheim en het tweede zou er een intense periode van genade zijn waarin vele mensen zich zouden bekeren. Veem meer zouden zich bekeren na het tweede geheim, voegde Mirjana eraan toe, maar een groot aantal mensen, vooral in Westerse landen, zouden een “natuurlijke uitleg” geven aan elk van deze gebeurtenissen. Het teken - “permanent, onverwoestbaar en mooi” - was het derde geheim, zei Mirjana en nadat het was verschenen, zou bekering moeilijk worden, zoniet onmogelijk.

Voor het vierde, vijfde en zesde geheim verwees Mirjana naar verklaringen in die zin: “Voor degenen die zich hebben bekeerd, zal het een tijd zijn van grote vreugde.” De laatste vier geheimen waren een reeks gebeurtenissen die zo verschrikkelijk waren dat zij nauwelijks kon leven met deze kennis. Ze had urenlang geweend bij het vernemen van het achtste geheim. “Ik smeekte om het minder zwaar te maken. Elke dag smeekte ik de H. Maagd om het te verminderen, en tenslotte zei ze als iedereen zou bidden het zou kunnen worden afgewend. Maar dan vertelde Ze me het negende geheim en dat was nog erger. Wat het tiende geheim betreft, is het verschrikkelijk en niemand kan het veranderen. Het zal gebeuren.”

Wanneer Mirjana werd gevraagd of de mensheid zich in de Eindtijd bevond of de Tweede Komst en de Openbaring deel uitmaakten van wat haar werd verteld, antwoordde Mirjana “Dat maakt deel uit van de geheimen.”

Verschillende jaren laten had Mirjana zeer kort gesproken over de geheimen gedurende een interview met een onderzoeker van het Vaticaan, die zei dat hij niet kon geloven dat de beschreven gebeurtenissen in de geheimen onvermijdelijk waren. “Als wij allen bekeerd zijn en Heiligen worden,” vroeg de Priester, “zullen de tien geheimen dan nog gebeuren?” “Het is niet mogelijk dat iedere een Heilige wordt”, antwoordde ze. “Zelfs toen Jezus op aarde kwam, geloofden velen niet.” Wat met de verklaring dat gebed het achtste geheim had “verminderd”? vroeg de onderzoeker. Deze verklaring was wat onnauwkeurig, zei Mirjana. Het was het zevende geheim, niet het achtste, dat werd verminderd, legde ze uit. En tegelijk had de H, Maagd haar gezegd dat niets van de laatste drie geheimen zou kunnen veranderd worden. Toch was niets zeker, zei Mirjana op verschillende gelegenheden wanneer ze over de geheimen werd gevraagd. De situatie werd gecreëerd door menselijk gedrag en als de mensen zouden veranderen - door gebed en boete - kon de situatie ook veranderen.

De tweede van de zieners die alle tien de geheimen had gekregen was Ivanka, die op 6 mei 1985 een ongewone verschijning deelde met Marija, Jakov en Ivan. Terwijl de H. Maagd twee minuten aan hen verscheen op die dag, had Ivanka nog 6 minuten langer een visioen gekregen. Gedurende die tijd gaf de H. Maagd haar het tiende geheim, en vroeg dan dat ze alleen zou wachten de volgende avond. Na haar private verschijning op 7 mei, gaf Ivanka Pr Slavko een document waarop ze had geschreven: “Zoals elke dag kwam OLVrouw met de groet: ‘Geprezen zij Jezus’. Ik antwoordde ‘Moge Jezus en Maria altijd geprezen zijn.’ Ik zag Maria nooit zo mooi als op die avond. Ze was zo mooi en teder. Vandaag droeg Ze het prachtigste gewaad dat ik ooit heb gezien in mijn leven. Haar gewaad en ook Haar hoofddoek en kroon hadden gouden en zilveren sterretjes van licht. Er waren twee engelen bij haar. Ze droegen dezelfde gewaden. OLVrouw en de engelen waren zo mooi. Ik vind geen woorden om het te beschrijven, men kan het enkel ervaren. OLVrouw vroeg mij wat ik zou wensen en ik vroeg haar om mijn aardse moeder te zien. Dan glimlachte OLVrouw, knikte en opeens verscheen mijn moeder. Ze lachte. OLVrouw vertelde mij op te staan. Ik stond op, mijn moeder omhelsde mij en kuste mij en zei “Mijn kind, ik ben trots op jou.’ Ze kuste mij en verdween.”

De H. Maagd vertelde haar dat dit haar laatste dagelijkse verschijning was, schreef Ivanka. “Daarna zei ze niet droevig te zijn, omdat Ze op elke verjaardag (van de eerste verschijning) zou komen, behalve dit jaar. Ze vertelde me ‘Dank niet dat je iets verkeerds hebt gedaan. Met heel je hart heb je de plannen die mijn Zoon en ik hadden geaccepteerd… Waar ik je deze jaren over gesproken heb over de geheimen, spreek met niemand erover tot ik het je zeg.’ Vooraleer ze vertrok, vroeg ik OLVrouw of ik haar kon kussen, en ze knikte instemmend. Ik kuste Haar en vroeg Haar om mij te zegenen, en dat deed ze.”

Vicka had drie weken eerder verklaard, op 17 april 1985, dat ook zij nu de geheimen ontving, die haar werden geopenbaard, even snel als bij Mirjana. De normaal uitgelaten jonge vrouw wekte grote angst op in Medjugorje op 22 april 1986, toen ze overvloedig weende gedurende haar regelmatige avondverschijning, en verklaarde daarna dat de H. Maagd haar net het negende geheim had toevertrouwd. Bijna tien jaar later, was Vicka nog steeds aan het wachten op de ontvangst van het tiende geheim. De enige van de geheimen die Vicka wilde bespreken gedurende die tijd was de derde, deze van het teken. Het teken zou verschijnen op Podbrdo, zei Vicka, op de plaats van de eerste verschijning. Het zou “op de grond” zijn en zou plotseling verschijnen. Zal iedereen in staat zijn om het te zien? vroeg men Vicka. “Al degenen die zouden komen,” antwoordde ze, en voegde eraan toe: “Het eken zal zowel permanent zijn als onveranderlijk.” Gedurende hetzelfde interview verklaarde Vicka dat zij en de andere zieners de geheimen niet onderling hadden besproken, en zei dat ze niet wist wat aan de anderen werd verteld.

Voor velen in Medjugorje, was het grootste bewijs van de profetische kracht van de verschijningen en de schaal van de gebeurtenissen die beschreven was in de geheimen een verklaring die Mirjana had gegeven na een verschijning in 1982. Dit gebeurde tijdens de periode waarin de zieners werden onderworpen aan de vragen over de OLVrouw die werden opgesteld door Franciscaanse Priesters. Een broeder had Mirjana gevraagd te vragen of Kroatië zou bevrijd worden. Het antwoord van OLVrouw was “Ja, na een kleine oorlog.”

“300.000 doden zijn er reeds,” merkte Slavko op gedurende een van onze vroegste gesprekken in 1995. “Als dat ‘een kleine oorlog’ is, wat is dan een grote?”

Wanneer ik haar ontmoette, was het bijna tien jaar sinds Mirjana laatst in het openbaar had gesproken over de geheimen. Ik wist reeds dat deze private profetieën de grootste controverses onder Priesters en theologen had veroorzaakt, die geloofden dat de verschijningen in Medjugorje echt waren. Pr Slavko vertelde me dat hij Mirjana de raad had gegeven om niets meer over het onderwerp te vertellen. Hij dacht dat de fascinering met betrekking tot de geheimen een soort fatalisme zou aanmoedigen in mensen of ervoor zou zorgen dat ze zouden leven voor de toekomst, in plaats van in het heden.

Pr Vlasic was niet zo voorzichtig in zijn bemerkingen. Een interviewer vroeg hem eens “Denkt u persoonlijk dat we in de tijdenleven die geprofeteerd werden door Johannes’ Openbaring?” En hij had geantwoord “Ja, zeker”. Hij had zijn antwoord verder uitgelegd “Men kan nooit weten wat ‘laatste tijden’ betekent… maar we moeten ons werkelijk bewust zijn dat we nu in de tijd van de grote gebeurtenissen verkeren dat God een verandering in ons wil bewerken, en daarom zeggen de zieners dat deze verschijningen de laatste zijn voor de mensheid en dat met deze gebeurtenissen de tijd van Satan voorbij is.”

Aartsbisschop Franic vergeleek de zieners van Medjugorje met de Bijbelse profeten die boodschappen brachten die ze maar deels konden begrijpen. Een zin zoals “de tijd is nabij” zou kunnen betekenen dat het in 5000 jaar komt.

Wanneer ik Slavko vroeg waarom hij dacht dat God het noodzakelijk zou kunnen vinden om de zieners geheimen te geven in de eerste plaats, antwoordde de Priester met een schouderophaal “Ik kan enkel zeggen dat geheimen geen geheimen zouden kunnen zijn als mensen ze kenden.”

Ik herhaalde de vraag gedurende mijn ontmoeting met Mirjana in haar kelder. Haar antwoord was nog meer vaag: “Wat geheimen noodzakelijk maakt is deel van de geheimen.” Mirjana had een eigenaardige uitdrukking op haar gezicht en zei toen: “Zelfs wij, zieners weten niet alles van Gods pla. Ook wij worden verondersteld geloof te hebben.” Betreffende de noodzaak van het document waarom alle geheimen stonden zei ze: “Zodat ik kan leven, of niet leven, en de geheimen er nog steeds zijn.” Had ze niet reeds eerder gezegd dat de geheimen zouden gebeuren gedurende haar leven? vroeg ik haar. “Er werd verklaard dat ik dat had gezegd,” antwoordde ze, met een licht glimlach, en voegde eraan toe “Wat God voor mij plant is iets dat ik nooit met absolute zekerheid weet. Als ik het wist, zou ik geen geloof nodig hebben.”