DE GAVE VAN ALLE GAVEN – 9/2/2020

Beste vrienden, ik heb de oproep gevoeld om de leringen van onze Heer over de 'gave van het leven in de goddelijke wil', die Hij ons via Luisa Piccarreta heeft gegeven, vuriger te promoten. God heeft deze buitengewone genade, deze 'gave van alle gaven' voor onze tijd bewaard als een remedie - en meer dan een remedie - voor de ongekende kwalen van de wereld. Ik heb hieronder bronnen opgesomd die duidelijk het onderscheid uitleggen tussen het doen van de goddelijke wil en het leven in de goddelijke wil. Geloof me, het maakt het verschil in de wereld. God speelt geen verdedigend spel, Hij speelt in het offensief helemaal tot aan zijn niet te stoppen overwinning.

Luisa Piccarreta was een zeer heilige ziel (1865-1947), onvoorstelbaar nederig, met een bijzonder mystiek leven, wiens heiligheid wordt erkend, niet alleen door haar degenen die haar kenden (inclusief H. Padre Pio), maar op het hoogste niveau van de Kerk. Ze is tot Dienares van God verklaard en haar zaligverklaring werd aan het Vaticaan voorgelegd. Haar dagboek, meer dan 8000 pagina's, werd bestudeerd door Vaticaanse theologen in de Italiaanse taal en er is vastgesteld dat het geen fouten in geloof of moraal bevat. In 2015 publiceerde de Vaticaanse pers haar biografie, met een voorwoord van Kardinaal José Saraiva Martins.

Wat hij in het voorwoord schreef: “De diepe getuigenis van Luisa Piccarreta trekt mensen aan tot de diepste eenheid met [God]… Dit ‘leven in de Goddelijke Wil’ [de hoofdzaak van Luisa’s openbaringen] is de feitelijke weg waarin de Zoon Jezus op aarde leefde, en hier met Hem het leven in de Hemel bracht… [Luisa] transformeerde haar hele hart in een woonplaats voor God alleen. Degenen die haar ontmoetten voelden zich aangetrokken tot de waarheid van de Hemel… het is precies in het alledaagse leven dat God’s barmhartigheid de mensheid zoekt – om hen tot de onschuld van Eden te herstellen…” – Kardinaal Martins – The Sun of My Will

Het boek was snel uitverkocht en er is nog geen tweede druk beschikbaar. Professor Daniel O'Connor heeft echter een video geplaatst waarin hij de belangrijkste thema's van het boek samenvat, samen met de bijbehorende fragmenten. De video en fragmenten zijn hier te vinden: www.sunofmywill.com.

Padre Pio’s goedkeuring van Luisa Piccarreta

“Wie het lijden van Gods Wil aanvaard, en angst overwint, zoals de H. Padre Pio van Pieltrelcina, een groot bewonderaar van Luisa…” p. 66

Betreffende Federico Abresch, de bekende fotograaf van Padre Pio, die de “intense” relatie tussen Luisa en Pio levend hield door boodschappen te brengen tussen de twee, staat in The Sun of My Will:

“er ontstond een sterke spirituele band tussen [Federico Abresch] en Padre Pio evenals met Luisa; en daarom voelde Federico zich altijd een toegewijd spiritueel kind van Padre Pio en een trouwe discipel van Luisa… Hij vond een eindeloze bron voor zijn spiritualiteit in de boodschap van de Goddelijke Wil. En naar beste vermogen deelde hij vreugdevol over de weldaden aan degenen die het omarmden. Er zijn talloze getuigenissen over de wederzijdse achting en geloof dat Luisa en Padre Pio in elkaar hadden…” p. 174-175

Padre Pio verwees ook naar Luisa als heilige, hoewel haar geschriften werden veroordeeld (wat teniet werd gedaan door Kardinaal Ratzinger in 1994):

“de beroemde zin van Padre Pio was bedoeld met betrekking tot Luisa nadat haar geschriften werden veroordeeld: “Heiligen worden gemaakt, maar wee degenen die de Heiligen maken!” p. 175

“Padre Pio maakte het kruisteken over het hoofd van een stervend meisje en zei: ‘Ja, door de voorspraak van Luisa Piccarreta, heeft de Heer haar gered.” p. 175

“Zelfs de inwoners van San Giovanni Rotondo wisten hoeveel respect Padre Pio had voor Luisa. Mevr. Adriana Pallotti herinnert dat de dag dat ze Padre Pio, haar spirituele leidsman, vroeg of ze er goed aan deed geld te geven om Luisa’s boeken te laten drukken. Padre Pio zei ‘ja’ en tot haar eigen verbazing liet hij haar de vraag herhalen en zei hij opnieuw duidelijk ‘ja’. p. 175

Mirakels rond Luisa

“Zoals sommige grote mystieken werd Luisa miraculeus gevoed door de Eucharistie alleen. “Als Luisa soms iets eet, wanneer ze ertoe gedwongen wordt door een familielid, geeft ze het over een paar minuten later. Maar het voedsel dat ze overgeeft is helemaal intact, fris en geurig. Maar de mensen rond haar lijken een soort spirituele blindheid te hebben en zien hierin niets miraculeus.” p.46

Eveneens verbazingwekkend werd Luisa elke morgen wakker, maar stijf als een steen – nog kon ze zich bewegen, of kon iemand anders haar verplaatsen (hoe sterk ze ook waren) – tot de priester binnenkwam om haar te zegenen, dan werd haar stijfheid volledig genezen. Zoals we kunnen zien, was er geen leven zo afhankelijk van priesters als dat van Luisa. Over dit fenomeen staat het volgende:

“Deze staat van voortdurend bedlegerig te zijn wordt met de gehoorzaamheid van haar biechtvader, Luisa’s permanente en definitieve conditie, maar als er geen zegen is van de priester, blijft ze stijf als een steen.” P.73-74

“Wanneer het duidelijk wordt dat Luisa niet langer in staat zal zijn om haar huis te verlaten en dat – zonder mirakel – haar toestand van stijfheid onomkeerbaar is, worden haar ongewone deugden erkend, vooral haar gehoorzaamheid en nederigheid. Daarom wordt een verzoek voor een indult gezonden naar Paus Leo XIII… [na de indult werd ingewilligd door de Paus wordt elke dag de Mis opgedragen in haar kamer] en wordt haar kamer omgevormd tot een kapel waar het altaar zich in een grote kleerkast bevindt” p.80-81

“Het feit dat Luisa bedlegerig is niet ‘buitengewoon’ op zich… [haar] situatie – lijkt ‘normaal’ voor iemand die ziek is, maar is van een hele andere natuur dat niemand kan uitleggen – geen familieleden, dokters, of andere mensen… Wanneer men denkt aan Luisa, is de persoon waaraan men denkt de H. Theresia van Lisieux, een tijdsgenote, maar die helemaal niet ‘anders’ leek te zijn…” p. 93

Zelfs Luisa’s dood en begrafenis waren miraculeus:

“Pr. Benedetto Calvi beschrijft wast er gebeurde bij Luisa’s dood: ‘Haar hele lichaam ontwikkelde geen rigor mortis… Mensen konden het elke dag zien hoe ze was opgebaard. Mensen van Corato en vele mensen van andere steden kwamen afscheid van haar nemen en konden haar aanraken. Men kon haar hoofd draaien in alle richtingen zonder inspanning, haar armen opheffen, haar vingers plooien. Zelfs haar oogleden konden geopend worden en haar ogen zagen helder als tevoren, zonder een doodsfilm. Luisa leek te leven, net alsof ze sliep. Daarom kwam een groep dokters het lichaam grondig onderzoeken en verklaren dat Luisa werkelijk gestorven was. Met toestemming van de autoriteiten was het noodzakelijk haar vier dagen op haar sterfbed te laten en er waren geen tekenen van ontbinding. Zo kon de grote menigte mensen haar een laatste groet brengen in haar huis.” p. 179

Na drie dagen en drie nachten waren haar handen zo zacht alsof ze nog leefde. Hoewel ze reeds vier dagen was overleden was er geen doodsgeur in de kamer. Van zodra het nieuws zich verspreidde in de stad dat ze was overleden, stroomden de mensen toe naar de Magdalenastraat 20 om de stoffelijke resten te zien van ‘Luisa de heilige’. Dat was de naam waarbij ze bekend was. Omdat het niet mogelijk was haar op haar rug te leggen, moest een timmerman een speciale kist maken om haar positie te bewaren. Pr Benedetto voegde eraan toe dat de begrafenis ‘een feestdag was voor heel Corato. Duizenden arbeiders en boeren gingen niet werken. Velen gingen naar de begrafenisprocessie, om haar bescherming te vragen omdat ze aanzien werd als heilige.’ De nieuwsbladen hadden het over de gebeurtenis, die in het geheugen van de bevolking bijbleef als iets buitengewoons…’ p. 180-181

H. Hannibal (Annibale) Di Francia: De zeer ijverige Apostel van Luisa’s geschriften

“Luisa kende Pr Annibale Di Francia sinds 1910… waarvan Luisa Jezus hoort zeggen dat hij de ‘eerste apostel van de Goddelijke Fiat zal zijn en aankondiger’… er werden minstens 69 brieven geschreven van Luisa aan Pr Annibale en 21 van de priester aan Luisa. Hij voelt de drang om het bewustzijn van wat Christenen elke dag bidden in het Onze Vader te verspreiden, met ‘Uw Wil geschiede op aarde als in de Hemel’ op de eerste plaats. Nadat hij Luisa bezocht, gaat hij dikwijls naar de kleine kamer ernaast waar hij leest, op zijn knieën en met tranen van vreugde in zijn ogen, wat Luisa had geschreven.” P. 106-108

“Pr Di Francia is zo overtuigd van het belang en de weldaad van haar geschriften dat hij beslist een van Luisa’s werken in 1915 te publiceren met een nihil obstat en een imprimatur. Zijn enthousiasme voor de tekst is zo groot dat hij in 1915 een kopie stuurt naar de aartsbisschoppen en bisschoppen met een circulaire erbij waarin hij vraagt om het meer te verspreiden om dat “Deze pagina’s geïnspireerd lijken…” p. 109

“Pr Annibale heeft een groeiend verlangen om deze leer over de Goddelijke Wil kenbaar te maken aan iedereen. In het voorwoord zegt hij dat het Traktaak van de Goddelijke Wil een geheime openbaring is van het feit te leven in vereniging met de Goddelijke Wil en de immense, onschatbare weldaad dat eruit voortvloeit. Het handelen in Gods Wil betekent zich zo volledig identificeren met alle Goddelijke intenties en acties dat de ziel groeit en transformeert. Door de kleine non zonder klooster [Luisa], zoals Jezus het wilde, in een kleine stad in het Zuiden van Italie, stuurt God een boodschap dat als ze verwelkomd wordt, Hij erover zegt dat ‘het de wereld zal veranderen.’ Priester Di Francia verspreidt de boodschap met de autoriteit dat hij heeft en op een manier, dat traag maar zeker, een eeuw later tot ons is gekomen.” p. 114-115

In het kort zegt Pr Hannibal erover:

“Dit zijn geschriften die kenbaar moeten gemaakt worden aan de wereld. Ik geloof dat ze grote weldaden zullen brengen… geen menselijk intellect zou in staat zijn om ze te creëren.” p. 117

“Aartsbisschop Giuseppe Maria Leo zal zijn imprimatur verlenen aan de eerste 18 delen. Het werk heeft ook een titel die door Jezus werd geïnspireerd. In feite ziet Luisa Hem naast Pr Annibale in haar extases, en vertelt hem de titel om het aan het boek te geven dat zal gedrukt worden over zijn Wil: “Het Koninkrijk van mijn Goddelijke Wil temidden van schepselen – het boek van de Hemel – de oproep van het schepsel naar de orde, de plaats en het doel waarvoor hij werd geschapen door God.” En paar maanden vooraleer hij sterft biecht hij aan Luisa op, op 14 februari 1927: “Weet dat ik voor een tijdje niet langer bezig was met praktisch iets te doen of andere dienen betreffende mijn bediening, omdat ik mij volledig heb toegewijd aan het grote werk van de Goddelijke Wil.” Hij zeg het zelfde nogmaals op 24 maart 1927. Pr. Annibale had de roeping zich bijna exclusief toe te wijden om Luisa’s geschriften te verspreiden. Men kan zeggen dat Pr. Annibale, net zoals een paar andere personen, Luisa en haar missie begrepen. Hij schreef van Luisa: “De vrome auteur van de Uren van het Lijden zou nooit, om geen enkele reden ter wereld, haar intieme en lange communicaties met bewondering hebben opgeschreven als Onze Heer zelf haar niet herhaaldelijk haar verplicht dit te doen, zowel persoonlijk als door haar heilige gehoorzaamheid aan haar biechtvaders, waaraan ze zich altijd onderwierp. De zuiverste maag, volledig toegewijd aan God, die uitgroeit tot een uitverkorene te zijn van de Goddelijke Verlosser, Jezus Onze Heer, die eeuw na eeuw, de wonderen van Zijn liefde nog meer uitdraagt. Het lijkt dat Hij deze maagd wilde vormen. Hij noemt haar de kleinste die Hij op aarde vond, zonder enige educatie, en tot instrument maakte van een missie die zo verheven is nl. de triomf van de Goddelijke Wil.” p. 121-122

Het censor liborum van Luisa's geschriften was Pr. Annibale (of Hannibale) di Francia. Hij was een heilige man en de grondlegger van twee religieuze ordes. Hij was de eerste en meest ijverig promotor van Luisa's geschriften. Hij werd heilig verklaard door paus Johannes Paulus II in 2004 en in 2010 installeerde paus Benedictus XVI een groot standbeeld van de heilige buiten de Vaticaanse basiliek.

Jezus vertelt Luisa dat de Heilige Geest klaar is om in Zijn volheid op aarde af te dalen, om door deze gave het Tijdperk van Heiliging in te luiden.