De waarde van een zegen die een particulier in zijn eigen naam geeft, staat in verhouding tot zijn aanvaardbaarheid voor God vanwege zijn individuele verdiensten en heiligheid. Aan de andere kant heeft een zegen die door de Kerk is goedgekeurd het gewicht van autoriteit die de stem van de bruid van Christus, bereikt en pleit namens haar kinderen. De hele werkzaamheid van deze zegeningen, voor zover ze liturgisch en kerkelijk zijn, is dus afgeleid van de gebeden en aanroepingen van de Kerk die in haar naam door haar dienaren wordt gedaan.

Zegeningen kunnen worden onderverdeeld in twee klassen, namelijk: als aanroeping en constitutief. De eerste zijn die waarin de Goddelijke goedheid wordt aanroepen op personen of dingen, om een ​​tijdelijk of spiritueel goed op hen neer te doen dalen zonder hun vroegere toestand te veranderen. Dit soort zijn de zegeningen die aan kinderen en over maaltijden worden gegeven. De laatste klasse wordt zo genoemd omdat ze personen of dingen permanent tot goddelijke dienst toewijden door hun een heilig karakter te geven, waardoor ze een nieuwe en aparte spirituele relatie aangaan . Dat zijn de zegeningen of wijdingen die kerken en liturgisch vaatwerk krijgen door hun toewijding. In dit geval wordt een zekere blijvende kwaliteit van heiligheid verleend op grond waarvan de personen of dingen die gezegend worden, onschendbaar heilig worden, zodat ze niet van hun religieuze karakter kunnen worden ontdaan of voor profane doeleinden kunnen worden gebruikt. Theologen onderscheiden zegeningen van een gemiddeld soort, waardoor dingen tot bijzondere instrumenten van redding worden gemaakt zonder tegelijkertijd onherroepelijk heilig te worden, zoals gezegend zout, kaarsen, enz. Zegeningen zijn geen sacramenten; ze hebben geen goddelijke instelling; ze verlenen geen heiligmakende genade; en ze brengen hun effecten niet voort krachtens de ritus zelf, of ex opere operanto. Het zijn sacramenten en als zodanig hebben ze de volgende specifieke effecten:

* Opwekking van vrome emoties en genegenheid van het hart en, door middel hiervan, opwekken tot vergeving van alledaagse zonden en van uitboeting van de tijdelijke straf die daardoor wordt veroorzaakt.

* Bevrijding van macht van boze geesten;

* Behoud en herstel van de lichamelijke gezondheid.

* Diverse andere voordelen, tijdelijk of spiritueel.

Al deze effecten zijn niet noodzakelijkerwijs inherent aan één zegen; sommige worden veroorzaakt door een gebruikte formule en andere  volgens de intenties van de Kerk. Evenmin mogen deze effecten als onfeilbaar worden beschouwd, behalve voor zover de Kerk deze eigenschap toekent. De religieuze verering, waarin de gelovigen zegeningen niet aanzien als bijgeloof, aangezien het helemaal afhangt van de offers van de Kerk aan God aangeboden (door de verdiensten van Jezus op het Kruis) dat de personen die de gewijde dingen gebruiken die door de bedienaars van de Kerk wijden, aan hen bepaalde bovennatuurlijke voordelen kunnen ontlenen. Er worden gevallen gemeld in heiligenlevens waar wonderen werden verricht door de zegeningen van Heiligen. Er is geen reden om de wonderbaarlijke tussenkomst van God te beperken tot de vroege eeuwen van de Kerk, en de Kerk accepteert deze wonderbaarlijke gebeurtenissen nooit tenzij het bewijs van hun authenticiteit absoluut onaantastbaar is.

Dus een wijding moet strikt door een Priester, Bisschop of Diaken gebeuren (zoals wijwater, medailles, kaarsen enz.) omdat het de Priester is in Jezus’ plaats die de zegening of wijding doet.

Maar een leek mag door hun Doopsel en hun geloof zegenen en moet deze zegeningen gebruiken in het leven. Het kruisteken is een grote gaven voor alle Christenen. Dus: een ouder mag de zegen geven aan zijn kinderen, mensen mogen elkaar zegeningen toewensen, mensen mogen zegeningen vragen voor andere mensen of zaken, maar natuurlijk heeft het niet dezelfde uitwerking als van een Kerkelijk Bedienaar wat betreft vb. het opheffen van duivelse krachten.

Wat met relikwieën van Heiligen? Het hangt af van het geloof en de staat van genade van de persoon die de relikwie bij zich heeft en hoeveel geloof hij stelt in de voorspraak van de Heilige. Maar een gewijd voorwerp van de Priester, Bisschop of diaken heeft de zekere wijding en kracht.

Over het huwelijk:

De gedoopte mensen kunnen zegenen omdat God hen gezegend heeft. We weten dat: 1. Het huwelijk een sacrament is. En een sacrament is een zichtbaar teken waarmee God zijn Genade meedeelt. 2. We weten dat het doel van het huwelijk betekent “verenigd zijn” en de Schepper,  het hoofddoel is waarmee de echtgenoten zich door middel van hun vruchtbaarheid ten dienste van het Leven stellen. Maar we weten ook dat het een fout is om die vruchtbaarheid te beperken tot het zuiver biologische aspect, alsof de samenwerking van de mens met God met betrekking tot het nieuwe leven beperkt zou zijn om zwanger te worden en het nieuwe wezen te verlichten. Nee, de vruchtbaarheid van de Christelijke echtgenoten is niet beperkt, maar het strekt zich nog steeds uit en vindt uitdrukkingen die verhevener zijn dan die van de biologische verwekking van het kleintje, waarbij de verwekking in het leven van de geest is, en waarin de ouders zich verbinden tot het doopsel en alle christelijke vorming. Het huwelijk is dus een sacrament, omdat de echtgenoten daardoor de genade ontvangen die nodig is om voor de ander een beeld van Christus te zijn, en een instrument waarmee Christus zijn genade aan hen meedeelt. 

Dit maakt in eerste instantie dat elke echtgenoot er is voor de ander, wat het verenigende doel van het huwelijk vormt; maar het is duidelijk dat het huwelijk niet kan worden beperkt dat, en dat tegelijkertijd het verenigende doel NIET het hoofddoel alleen is dat het huwelijk beoogt; maar dat de ouders, die deze eenheid van liefde hebben gevormd, samen, door middel van deze eenheid, in de eerste plaats die liefde van Christus die ze beleven, naar de anderen moeten overbrengen, in de eerste plaats naar de kinderen die God aan hun zorg heeft toevertrouwt. Om die reden is het voortplantingsdoel het primaire of belangrijker doel van het huwelijk: omdat een veronderstelde eenheid van liefde tussen de Christelijke echtgenoten die deze genade van Christus niet aan de anderen meedeelt, een dode eenheid is die niet echt op Christus is gebaseerd. 

Als de mens zegent omdat hij door God is gezegend, dus in het specifieke geval van het huwelijk, de ouders, het beeld van God voor de kinderen, wanneer de ouder de zegen aan zijn kinderen doorgeeft, de genade aan hen van het huwelijk doorgeeft, is dat inderdaad het geval de genade die God hen heeft gegeven om bevrucht te worden door middel van haar eenheid, die haar kinderen niet alleen het biologische leven, maar ook het leven van de geest voortbrengt. Kortom, de zegen van de ouders brengt de genade met zich mee die God hen heeft gegeven om hun kinderen het leven van de geest te geven, reden waarom het daarin een bevoorrechte daad is waarmee de ouders hun kinderen helpen God te vinden en ze zegenen.

Uit : es.catholic.net/foros/