Eeuwigdurende Eucharistische aanbidding

Eeuwige aanbidding is de praktijk van de voortdurende uitstalling en aanbidding van de Eucharistie, 24 uur per dag. Vergelijkbaar met de 'eeuwigdurende rozenkrans' waarin de rozenkrans ononderbroken wordt opgezegd door een wisselende groep mensen, werd deze praktijk populair onder Rooms Katholieken in het 19e-eeuwse Frankrijk en is sindsdien verspreid om Katholieken in parochies over de hele wereld te leggen.

Tijdens Eeuwigdurende aanbidding verrichten twee personen aanbidding gedurende een periode van 1 uur of langer, dus er zijn altijd 2 personen aanwezig die elke dag en nacht aanbidding verrichten. Dat gebeurt op beurtrol. Tijdens de H. Mis moet het Heilig Sacrament echter worden teruggeplaatst en na de H. Mis opnieuw worden uitgestald.

De enige andere keer dat eeuwige aanbidding niet wordt verricht, is tijdens de drie dagen van het Paastriduum.

Vroege tradities

Eeuwige aanbidding van God door psalmen en gebed is al sinds de oudheid een traditie onder Christenen. In het Oosters Christendom bijvoorbeeld, sinds het jaar 400, toen de Acoemetae-monniken dag en nacht een kerkdienst hielden; en in het Westerse Christendom waar monniken in het klooster van Agaunum voortdurende gebeden verrichten sinds de oprichting ervan in 522 door Koning Sigismund.

De eerste geregistreerde Eeuwige Aanbidding begon formeel in Avignon, op 11 september 1226. Als dank voor de overwinning op de Albigenzen in de latere veldslagen van de kruistocht tegen de Albigenzen, vroeg Koning Louis VIII of het H. Sacrament zou uitgestald worden in de Kapel van het H. Kruis. Het overweldigend aantal aanbidders bracht de plaatselijke bisschop Pierre de Corbie ertoe te suggereren de uitstalling voor onbepaalde tijd verder te zetten. Met toestemming van Paus Honorius III werd het idee goedgekeurd en ging de aanbidding daar praktisch ononderbroken door totdat de chaos van de Franse Revolutie een eind maakte aan de Aanbidding vanaf 1792.

Op 25 maart 1654 richtte Moeder Mechtilde van het Heilig Sacrament een Benedictijnse gemeenschap op die voor dat doel werd opgericht. Moeder Mechtilde was een pionier in de eeuwige aanbidding van de Eucharistie op verzoek van Père Picotte. Père Picotte was de biechtvader van Anne van Oostenrijk die hem vroeg om een ​​gelofte om Frankrijk te bevrijden van oorlog. Er werd een gemeenschap gevormd als reactie op die gelofte. Er werd een klein huis gekocht in de Rue Feron te Parijs en er werd een Benedictijns klooster opgericht voor dit doel, en op 25 maart 1654 begon daar de Eeuwigdurende Aanbidding, een of meer nonnen knielden elk uur van de dag en nacht voor het altaar in aanbidding. De eenvoudige Benedictijnse regels waarmee de nonnen begonnen, werden gewijzigd en de formele goedkeuring voor de Eeuwigdurende Aanbidding werd verleend door de Camera Apostolica in Rome in 1705.

Vóór de 19^e eeuw werden er verschillende Rooms-Katholieke gemeenschappen en ordes opgericht met als doel de Eeuwigdurende Aanbidding te beoefenen, bijvoorbeeld de Eeuwige Aanbidders van het H. Sacrament (1659 in Marseille), de Congregatie van de H. Harten van Jezus en Maria en van de Eeuwigdurende Aanbidding (gevormd in 1768 in Parijs) en de Religieuzen van de Eeuwigdurende Aanbidding (1789 in Zwitserland).

Aan het begin van de 19e eeuw, begonnen in zowel Frankrijk als elders in Europa, sterke stromingen op te komen ten gunste van de Eucharistische devotie en aanbidding. Predikers zoals Prosper Guéranger, Pierre Julien Eymard en Jean Baptiste Vianney waren zeer effectief in de vernieuwing van deze devoties.

De 19e eeuw was getuige van een snelle groei in de Eeuwigdurende Aanbiddingsverenigingen, en enkele bestaande ordes (bijv. de Zusters van de Eeuwigdurende Aanbidding (1845 in Bretagne), Arme Klaren van de Eeuwigdurende Aanbidding (ook in 1854), Religieuzen van de Eeuwigdurende Aanbidding (1857 in Brussel), Dienaressen van het Heilig Sacrament (1858 in Parijs), Zusters van de H. Franciscus van de Eeuwiddurende Aanbidding (1863 in Olpe, Duitsland), Aanbidders van de Heilige Geest (1896 in Nederland). Ook in de VS werden een aantal Eeuwigdurende Aanbiddingsordes gevormd.

De arme Klaren van het klooster van de H. Maria van de Engelen van Eeuwigdurende Aanbidding in Drumshanbo, Ierland, vestigden voor het eerst de Eeuwigdurende Aanbidding op 25 maart 1870, en hebben de praktijk tot op vandaag onafgebroken voortgezet.

20^e en 21^e eeuw

In de 20e eeuw verspreidde de praktijk van Eeuwigdurende Aanbidding zich van klooster tot klooster en van kloosters tot Katholieke parochies in het algemeen, en wordt nu ook beoefend door leken. De Eeuwigdurende Aanbiddingskapel in de Sint-Pietersbasiliek werd in 1981 ingewijd door Paus Johannes Paulus II en een aantal van de belangrijkste basilieken in Rome is ook in de 20e eeuw begonnen met de Eeuwigdurende Aanbidding.

Om een ​​"eeuwige aanbiddingskapel" in een parochie op te richten, moet de plaatselijke Priester toestemming van zijn Bisschop verkrijgen door een verzoek in te dienen samen met de vereiste informatie door de plaatselijke "Eeuwigdurende Aanbiddingsvereniging". Aan het begin van de 21e eeuw waren er in de katholieke parochies over de hele wereld meer dan 2500 Eeuwigdurende Aanbiddingskapellen.