Men moet dus de gelovigen leren en dringend vermanen de zuiverheid en onthouding te oefenen, en zich te reinigen van alle bezoedeling van het vlees en de geest, en de heiligmaking tot perfectie brengen in de vreze Gods. (2 Kor 8:1)

Men moet hun in het bijzonder leren dat hoewel de deugd der zuiverheid op een voorname wijze uitblinkt in de personen die de waarlijk religieuze gelofte van maagdelijkheid trouw en heilig onderhouden, ook beoefend kan worden door degenen die een celibatair leven leiden’ of zie in de gehuwde staat, zich van oneerbaarheid en bezoedeling bewaren tot reinheid.

Overwegingen die iemand helpen de zuiverheid te praktiseren

[…] Er zijn twee middelen: de eerste behoort tot de gedachten, de andere tot de uiterlijke werken. De eerste bestaat voornamelijk in goed te begrijpen hoe schandelijk en verderfelijk die zonde is, want als dit eens goed begrepen is, zal men er gemakkelijk de grootste afkeer voor hebben. Nu dat zij een verderfelijke misdaad is, kan men daaruit opmerken dat degenen die deze bedrijven daarom uit het Rijk Gods verdreven en uitgesloten worden, wat het grootste kwaad is.

Behalve dit onheil dat aan alle boosheden gemeenschappelijk is, heeft deze zonde de bijzondere eigenschap dat de onkuisen tegen hun eigen lichaam zondigen. De H. Apostel Paulus zegt het zo: 1 Kor 6:18: Ga ontucht uit de weg! Geen enkele ander zonde die een mens kan begaan tast het lichaam aan, maar wie ontucht pleegt zondigt tegen het eigen lichaam. Daarmee bedoelt hij dat men zijn lichaam onteert door de heiligheid ervan de schenden. Daarom zegt Paulus op een andere plaats: 1 Tess 4:3-5: Het is de wil van God dat u een heilig leven leidt: dat u zich onthoudt van ontucht, dat ieder van u zijn lichaam heiligt en in eerbaarheid weet te beheersen en dat u niet zoals de ongelovigen, die God niet kennen, toegeeft aan uw hartstocht en begeerte.

Wat nog erger is, indien een Christen zich schandelijk aan een ontuchtige vrouw overgeeft, maat hij van de ledematen van Christus een hoer. De H. Paulus zegt in 1 Kor 6:15-16: Weet u niet dat uw lichaam een deel is van het lichaam van Christus? Zou ik dan van de delen van zijn lichaam de lichaamsdelen van een hoer maken? Dat nooit! O weet u niet dat wie zich met een hoer verenigt samen met haar één lichaam wordt? Want de Schrift zegt: ‘Zij zullen één lichaam zijn.’

Bovendien is een Christen zoals de H. Apostel zegt, de tempel van de Heilige Geest (1 Kor. 6:19), en deze tempel schenden is niets anders dan de H. Geest eruit verdrijven.

Overspel is een grote onrechtvaardigheid

Het overspel bevat een grote onrechtvaardigheid. Volgens de leer van de Apostel zijn de echtlieden zodanig onder elkaar onderworpen dat niemand de macht of recht heeft op zijn of haar lichaam, maar dat beiden door een band van dienstbaarheid met elkaar zijn verbonden. De man voegt zich naar de wil van zijn vrouw en de vrouw naar de wil van haar man. Daarom is de overtreder schuldig aan een daad van grote ongerechtigheid en goddeloosheid zijn of haar recht op het lichaam van de ander te ontbinden. (1 Kor 7:4)

De vrees voor schande is een krachtig middel om de mens tot het goede aan te porren en van het kwade te schrikken, zo zal de herder (priester) opmerken met welke schandvlek een overspeler besmet is. Dit zegt de H. Schrift: Spreuken 6:32-33: Maar pleeg je overspel, dan heb je geen verstand, wie zoiets doet richt zichzelf te grond. Hij zal door smaad worden getroffen en zijn schande zal niet worden uitgewist.

Straffen die op deze ondeugd volgen

De grootheid van deze misdaad kan ook gezien worden in de strengheid van zijn straf. In de oude wet die in het Oude Testament werd toegepast werd de overspelige gestenigd tot de dood (Leviticus 20:10, Johannes 8:5). Meer zelfs omwille van dergelijke zonde werd soms een hele stad verdelgd, zoals we kunnen lezen over de Sichemieten. (Genesis 34:25) De H. Schrift verhaalt verschillende voorbeelden van goddelijke wraak tegen deze zonde, zoals de vernietiging van Sodom en de nabijgelegen steden (Genesis 19:24), de straf van de Israëlieten die ontucht pleegden in de woestijn met de dochters van Moab (Numeri 25:4), en de slachting van de Benjamieten (Rechters 20).

Die de dood ontkomen, ontsnappen echter de ondraaglijke pijn en verdriet niet waarmee zij dikwijls in dit leven gestraft worden. Deze voorbeelden kan een priester gemakkelijk gebruiken om de mensen van hun schaamtevolle wellust af te helpen. Met verblindheid van geest geslagen, die een zeer zware straf is, gaan zij zover dat zij noch God, noch eer, noch waardigheid, noch kinderen, noch hun eigen leven ontzien, en zo worden zij zo boosaardig en onnuttig dat men hun niets van belang vertrouwen kan en dat zij tot geen ernstige zwaarwichtige taak bekwaam zijn. We vinden voorbeelden in de personen van David en Salomo. David was na zijn wandaad van overspel zodanig van karakter veranderd dat hij van een zachtmoedig persoon, wreed was geworden en Urias aan wie hij zoveel verplicht was, de dood injoeg (2 Kon (2 Sam) 11-12). Salomo, die zich had overgegeven aan wellustigheid voor vrouwen, gaf de ware religie op om vreemde goden te volgen (3 Kon (1 Kon) 11). Deze zonde ontneemt dus zoals Hosea opmerkt, de mens zijn hart en verblind dikwijls zijn verstand (Hos 4:11). – Catechismus van het Concilie van Trente - G.C. Ubaghs 1863 p. 356

De catechismus spreekt verder over de middelen om deze verschrikkelijke wandaad van onzuiverheid tegen te gaan en hoe de deugd te praktiseren. (leegheid en luiheid vermijden, overdaad vermijden, de zintuigen beheersen, soberheid en eenvoud koesteren, onzuivere gesprekken mijden, veel te biecht gaan en de H. Communie ontvangen, gebed, vasten)