En als het onderwerp verandert naar het “homohuwelijk”, zegt Bergoglio:

Huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht? “Huwelijk” is een historisch woord. Altijd in de mensheid, en niet alleen binnen de Kerk, is het tussen een man en een vrouw… we kunnen dat niet veranderen. Het is de natuur van de dingen. Dit is hoe ze zijn. Laat het “burgerlijke verbintenissen” noemen. Laten we niet met de waarheid spelen. Het is waar dat erachter een genderideologie zit. Ook in boeken leren de kinderen dat ze hun eigen geslacht kunnen kiezen. Waarom is het geslacht het zijn van een man of een vrouw, een keuze en geen feit uit de natuur? Dit zorgt nog meer voor verwarring. Maar laat ons de dingen zeggen zoals ze zijn: het huwelijk is tussen een man en een vrouw. Dit is de precieze term. Laat ons verenigingen tussen hetzelfde geslacht “burgerlijke verbintenissen” noemen.

Ongetwijfeld zullen de conservatieven in de Novus Ordo opgelucht zijn te horen dat de Paus de homoseksuele perversies geen “huwelijk” wil noemen – hoewel hij het concept zeker toelaat, stilzwijgend dan. We weten trouwens dat toen hij nog kardinaal was in Argentinië hij streed voor de introductie van “burgerlijke verbintenissen” als een tussenoplossing, en dat hij als paus in een interview in 2014 verklaarde dat de homohuwelijken door de staat moeten erkend worden: “Elk geval moet bekeken worden en geëvalueerd in zijn diversiteit.”

Het laatste punt dat we willen bekijken is Bergoglio’s suggestie dat het “goed zou zijn voor [Moslims] om een kritische studie over de Koran te doen, zoals wij deden met onze Schriften. De historische en kritische methode van interpretatie zal hen helpen evolueren.

Klinkt goed, niet? Helaas veroordeelde Bergoglio hier zichzelf, omdat de Katholieke Kerk lang de zogenaamde “historisch-kritische methode” van Bijbelse interpretatie heeft verworpen, als modernist.  

De historisch-kritische methode om de H. Schrift te interpreteren werd ontwikkeld door liberale Protestanten in de 19e eeuw. Historische kritiek leidt onherroepelijk tot een geloofsafval als het probeert de betekenis van de heilige tekst in een historisch kader te plaatsen, en zo de werkelijke zin te vervormen en het zoekt om alle bovennatuurlijke gebeurtenissen en fenomenen tot de natuurlijke orde te herleiden. Paus Leo XIII veroordeelde het in 1893:

Voor diezelfden en om dezelfde reden is ook nodig groter bekendheid met en geoefendheid in de kunst van de ware kritiek. Ongelukkigerwijze en tot groot nadeel voor de godsdienst heeft men immers een quasi-wetenschappelijk systeem ingevoerd, waaraan men de weidse naam van "hogere kritiek" heeft gegeven. Volgens dit systeem baseert zich het oordeel over de oorsprong, de integriteit en de authenticiteit van ieder boek uitsluitend op zogenaamde interne criteria. En toch, het is daartegenover evident, dat in historische vraagstukken, zoals die over de oorsprong en het bewaard blijven van boeken er zijn, historische getuigenissen van groter waarde zijn dan alle andere, en dat men die dus met de grootste zorg moet verzamelen en onderzoeken. Wat echter die interne criteria betreft, die zijn meestal niet van zoveel gewicht, dat men ze, anders dan alleen als een soort van bevestiging, in het geding kan betrekken. Doet men anders, dan volgen ongetwijfeld ernstige nadelen. Dan krijgen immers de vijanden van den godsdienst groter vertrouwen om de authenticiteit van de gewijde Boeken aan te randen en te verscheuren. Juist die zo opgehemelde hogere kritiek zal tot eindresultaat hebben, dat ieder bij het verklaren eigen smaak en vooropgezette mening volgt. Dat zal op de Schriftuur niet het gewenste licht werpen en voor de wetenschap geen enkele winst opleveren. Integendeel, men zal een bonte verscheidenheid van uiteenlopende meningen, het kenmerk van de dwaling, voor de dag zien komen. Trouwens, de hoofdvertegenwoordigers van deze nieuwe richting leveren daarvoor reeds het bewijs. Een verder gevolg zal dit zijn: daar de meeste onder hen besmet zijn met de vooroordelen van valse wijsbegeerte en rationalisme, zullen zij er niet voor terugschrikken, profetieën, wonderen, en al wat verder de natuurlijke orde te boven gaat, uit de gewijde Boeken te schrappen. – Paus Leo XIII, encycliek Providentissimus Deus, nr 51

H. Paus Pius X vermeldde de hogere kritiek in zijn veroordeling van de Modernisten in zijn encycliek Pascendi Dominici Gregis nr. 9 : Op grond van welke reden de modernisten van uit het agnosticisme, dat alleen bestaat uit "niet weten" overgaan tot een wetenschappelijk en historisch atheïsme, dat alleen berust op ontkenning - hoe men derhalve, juist redenerend, uit "niet-weten" of God in de geschiedenis der mensheid al of niet heeft ingegrepen - niettemin diezelfde geschiedenis wil verklaren met algehele uitschakeling van God, alsof Hij in feite niet heeft ingegrepen, moet ieder die het kan maar zien te begrijpen. Toch staat het voor hen onomstotelijk vast dat de wetenschap, zoals ook de geschiedenis, Godloos moet zijn. Binnen hun grenzen kan er alleen maar plaats zijn voor "verschijnselen"; God en al wat goddelijk is zijn er totaal uit verbannen. Wij zullen aanstonds zien wat men in deze uiterst onzinnige leer moet denken van de allerheiligste Persoon van Christus, van de geheimenissen van zijn leven en dood, van zijn verrijzenis en hemelvaart.

En in 1950 veroordeelde Pius XII de historisch-kritische “schriftgeleerden” omwille van de bijbelse tekst te ontkrachten – encycliek Humani Generis nr. 22 :

Om nu terug te komen op de bovengenoemde nieuwe opvattingen: sommigen leren of insinueren ook dingen, die afbreuk doen aan het goddelijk gezag van de Heilige Schrift. Want er zijn er, die de zin van de definitie van het [Eerste] Vaticaans concilie omtrent God als auteur van de Heilige Schrift durven verdraaien. Zij verkondigen opnieuw de reeds meermalen veroordeelde mening, dat de Heilige Schrift vrij is van dwaling alleen daar, waar zij spreekt over God en over punten van zedelijke en godsdienstige aard. Zij spreken zelfs ten onrechte over de menselijke zin van de heilige boeken, waaronder hun goddelijke zin, die volgens hen de enig onfeilbare is, schuil zou gaan. Bij het verklaren van de Heilige Schrift willen zij volstrekt geen rekening houden met de "analogie van het geloof" en met de "overlevering" van de Kerk. Men zou dus de leer van de Heilige Vaders en van het gewijde leergezag eigenlijk moeten toetsen aan de heilige Schrift, zoals die op zuiver menselijke wijze door de exegeten wordt verklaard, en niet de Heilige Schrift zelf moeten interpreteren volgens de opvatting van de Kerk, die door Christus de Heer is aangesteld om heel de schat van de geopenbaarde waarheid te bewaren en te verklaren.

Hogere kritiek, is daarom niet Katholiek, en dit verklaart waarom Bergoglio ervoor te vinden is. De man heeft een afkeer van de ware godsdienst, en hij doet er alles aan om het te vernietigen. Hij zal er niet in slagen, natuurlijk, maar zal talloze zielen naar de Hel meeslepen intussen.

Noot Claudia : Alle trouwe Katholiek gelovigen hebben het reeds gehad met Bergoglio en hij kan geen enkele ervan nog overtuigen van “zijn gelijk”. Zij weten dat in alles wat hij zegt of doet “ZOEK DE FOUT” is! Dit is ook een manier om degenen die lauw zijn en eigenlijk geen interesse hebben in het Katholiek geloof als rotte appels van de boom te doen vallen. En Jezus zal blijven aan de boom schudden tot de laatste rotte appel van de goede boom valt!!!

Andere hoogtepunten-NOT van Bergoglio’s commentaren die gepubliceerd werden in Le Figaro waren:

Bergoglio over secularisme: “De seculiere staat is een gezond iets.”

Bergoglio over de missionarissen in de Kerk: “Ze zorgen voor echte revoluties. Niet in het bekeren – spreken over bekering behoort tot een ander tijdperk – maar in het dienen.”

Bergoglio over “strengheid”: “Het is een vorm van fundamentalisme. Wanneer ik een strenge persoon tegenkom, vooral een jonge persoon, denk ik onmiddellijk dat hij ziek is… Men voelt dat deze mensen onbewust voelen dat ze ‘psychologisch ziek’ zijn. Ze weten het niet, maar ze voelen het. En ze gaan op zoek naar machtige structuren die hen beschermen in het leven. Ze worden politie, ze gaan bij het leger of de Kerk. Machtige instellingen om zich te beschermen. Ze doen hun werk goed, maar eens ze zich veilig voelen, onbewust, manifesteert de ziekte zich. En daar rijzen de problemen. Ikzelf vrees strengheid. Ik verkies een jonge persoon die ongeordend is, met normale problemen, die zich opwerkt… omdat al deze tegenstrijdigheden hem zullen helpen groeien.”

Wolton’s boek zal in het Frans in de rekken verschijnen. Hoewel Franciscus geen Frans spreekt begrijpt hij het en er was een vertaler (“Pr.” Louis de Romanet) aanwezig bij al de interviews. Het boek zal ook in andere talen te krijgen zijn, waaronder Engels, tegen Kerstmis dit jaar (joepie!).