Verhaal van June Keithley, schrijfster (artikel 1/8/2018)

Dit is het verhaal van June Keithley, wiens vader, een jonge luitenant van de Filippijnse Luchtmacht toegewezen was aan de luchtmachtbasis van Basilio Fernando in die tijd. Hij was een getuige van zo’n stortvloed van rozenblaadjes. Hij vertelde zijn familie dat er geen twijfel was dat de verschijningen echt waren en hij geen uitleg had voor de stortvloed van bloemblaadjes die hij persoonlijk had gezien.

Hij had het Karmelietessen klooster bezocht samen met andere jonge officieren van de luchtmacht op een regenachtige, dag met veel wind. Ze waren gekomen uit nieuwsgierigheid en ze werden beloond voor hun inspanning met een stortvloed van rozenblaadjes. Niet iedereen die kwam had evenveel geluk.

“De mensen waren aan het wachten op nog een stortvloed van kostbare bloemblaadjes, maar meestal was het tevergeefs,” zei de later pers ondersecretaris Felix Bautista. Wat de jonge luitenant niet vatten was hoe de bloemblaadjes volgens hem uit het niets kwamen, en op de grond vielen in een rechte vertikale beweging ondanks de regen en wind.

Mensen in de menigte hadden hun blik op de hemel gericht en hoopten op een stortvloed van bloemblaadjes.

Het was het soort fenomeen dat zeker tot bekering opriep. De toenmalige bisschop van Lipa, Alfredo Versoza had van de verschijningen gehoord en de plotselinge toename van toegewijden op de plaats van het Klooster, maar geloofde er niet in. Hij was van het sceptische soort en had de Karmelietessen bevolen de ‘nonsens’ te stoppen door het beeld van de H. Maagd Maria weg te nemen uit de plaats waar het door het publiek kon vereerd worden. Hij ging persoonlijk op bezoek maar niet om de bovennatuurlijke gebeurtenissen te zien, maar zeker te zijn dat zijn bevel werd opgevolgd. Bij zijn komst werd de bisschop volgens Pr. Senen Encarnacion begroet door een lading bloemblaadjes, genoeg om een schaal te vullen, die uit het niets leken te zijn gevallen. Dit werd bevestigd door inwoners van Lipa. De bisschop viel op zijn knieën in gebed en toen hij de Priores van het klooster ontmoette gaf hij de toestemming het beeld van de H. Maagd terug te plaatsen aan het raam voor verering.

Het duurde niet lang voor een officieel rapport over de verschijningen werd gepubliceerd met de Imprimatur van de bisschop, en het verhaal werd spoedig opgepikt door de nationale en zelfs internationale pers. Mensen kwamen in nog grotere aantallen naar het Klooster. Op een gegeven moment werd het totale aantal mensen op het terrein geschat op 30.000.

Er werden dagelijks missen opgedragen op de plaats en er werd voortdurend de rozenkrans gebeden. In de eerste plaats hoopten de mensen op een stortvloed van bloemblaadjes, maar dat gebeurde maar nu en dan eens.

Wanneer het gebeurde was er eerst de zoete geur van rozen in de lucht. Guillermo Milan, een inwoner van Lipa herinnert zich: “De mensen keken altijd naar de lucht. Ze begonnen te roepen wanneer de geur van rozen in de lucht hing. Ze wisten dat dit een zeker teken was dat er een stortvloed van rozenblaadjes kwam.”

Lalyn Castro herinnert zich: “Ze kwamen niet van een kant. Je kon ze echt zien komen uit de wolken.) Amelia Kison zegt erover: “Er waren zeer weinig bloemblaadjes die uit het niets kwamen.”

Een collega van de jonge luitenant, die nu op rust is herinnert zich: “… en ik zag bloemblaadjes, rozenblaadjes, roze en rode die zacht naar beneden kwamen.”

Karmelietessen die knielden om de blaadjes te verzamelen.

Het was een gewoon ritueel dat na elke stortvloed van bloemblaadjes de mensen druk bezig waren ze te verzamelen. Vroegere Batanga’s Gouverneur Vicente Mayo herinnert zich: “We wisten niet waar ze vandaan kwamen. Het kon niet van een persoon komen. We zagen de bloemblaadjes vliegen. Iedereen probeerde de bloemblaadjes te grijpen.”

De gelukkigen verzamelden rozenblaadjes met afbeeldingen van Jezus Christus, de H. Familie, het H. Hart, de H. Maagd en Kind, H. Jozef en vele anderen. Een Amerikaanse universiteit onderzocht de rozenblaadjes in een laboratorium en besloot dat we van een Russische soort rozen was.

De verschijning in 1948

In 1948, drie jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog verscheen OLVrouw verschillende keren voor een jonge postulantte die was ingetreden in het Karmelietessenklooster, Teresita Castillo, de jongste van 7 kinderen van Modesto Castillo, vroegere gouverneur van de Provincie Batangas.

Op 12 september 1948 om 17 u zag Zr Teresita Castillo in de tuin een wijnstok schudden en een vrouwenstem sprak: “Vrees niet, mijn kind. Kus de grond. Wat ik je zal vertellen, moet je doen. Bezoek mij vijftien opeenvolgende dagen op deze plek. Eet wat gras, mijn kind.”

De tuin

Castillo deed zoals gevraagd. Ze keerde de volgende dag terug naar de plet. Ze bad het Weesgegroet en wanneer ze gekomen was bij “vol van genade” schudde de wijnstok opnieuw en een vrouw in het wit met een ceintuur en witte hoofddoek die tot haar voeten reikte, die op wolken stond, verscheen. Er hing een gouden rozenkrans om haar rechterhand. En de Vrouwe vertelde om de plek te laten zegenen in de tuin. Castillo deelde de wensen van OLVrouw met haar Moeder-overste Ma. Cecilia de Jesus, die het op haar het verzoek deed aan de hulpbisschop Alfredo Obviar. Het was het begin van vele mirakels die plaatsvonden in het Karmelklooster waaronder de eerste stortvloed van rozenblaadjes op 14 september.

Op 27 september 1948 introduceerde de Vrouwe zich als OLVrouw, Middelares van alle Genade. Ze verscheen 19 keer aan Castillo. Natuurlijk is niet iedereen overtuigd. Na onderzoek gaf de locale Kerk een negatief besluit en vond de gebeurtenissen niet van bovennatuurlijke aard.

Alle materiaal die in verband stond met de verschijningen moest vernietigd worden, waaronder ook de dagboeken van Teresita en de Moeder-Overste. Het beeld dat op verzoek van OLV werd gebouwd, werd gespaard omdat de zusters van het klooster het verborgen. Moeder Overste en de Bisschop werden uit hun functie ontheven, en Castillo verliet het klooster. Het klooster werd verzegeld en niemand die op de hoogte was in het klooster mocht er nog iets over zeggen tegen de buitenwereld. Er waren bisschoppen uit het comité die echter opbiechten dat ze onder dreiging stonden van excommunicatie en negatief advies moesten geven. Maar er waren toch vele toegewijden, vooral degenen die de stortvloed van rozenblaadjes hadden meegemaakt, die geloven dat de gebeurtenissen in 1948 miraculeus en Hemels waren.

De Kerk in het Carmelklooster

Het klooster in Batangas is gekend als de “Carmel”, het Klooster van OLVrouw van de Berg Carmel of het Klooster van Maria Middelares van alle Genade. Het is een vredige spirituele oase temidden van de bruisende stad. De kapel is open voor iedereen die wenst het beeld te zien dat OLVrouw had gevraagd op te richten en Haar te vereren. In tegenstelling met de Lipa Kathedraal, is de Carmel ver van de lawaaierige, drukke straten van de stad. Het is ook kleiner en minder druk dan de Kathedraal. Het is de perfecte plaats voor degenen die een rustige plaats zoeken en tijd voor overweging en gebed.

Het klooster werd gebouwd in 1946, twee jaar voor de verschijningen, juist na de Tweede Wereldoorlog. Het werd de thuishaven van de Karmelietessen die verhuisden van Manila naar Lipa.

De kerk

Binnen de kerk

De kapel

In tegenstelling met de steden in de buurt lijkt de kerk relatief modern. Er zijn buitensporige decoraties. Het is er ook klaar binnen.