De aankomst te Nazareth

Onze pelgrims bereikten Nazareth op een laat uur. Ze gingen rechtstreeks naar hun huisje, en God verleende hen de gunst om enkel door een paar mensen herkend te worden, zodat hun rust niet zou verstoord worden door een bezoek van hun buren. Verschillende vrouwen, die voorheen gehecht waren aan Maria heetten Haar van harte welkom. De H. Familie ging in het klein kamertje, waar het sublieme mysterie, de Menswording van het Eeuwig Woord was gebeurd. Daar knielden ze neer om de Hemelse Vader te aanbidden, en om Hem te danken omdat Hij ervoor had gezorgd dat ze veilig en wel thuis waren aangekomen. Ze dankten Hem opnieuw voor Zijn enorme weldaad aan de wereld, door het zenden van Zijn Zoon om de mensen te bevrijden van hun slavernij. Het bracht een immense troost in de harten van deze verheven personen, om daar op deze plaats te zijn.

Jozefs ziel werd opnieuw overspoeld door een zee van verrukking, en hij hoorde het melodieuze gezang van de Engelen. Hij verheugde zich over deze milde manifestaties van de Hemel, en hij ging erin op. Hij overwoog de grootste geheimen betreffende de Menswording. Hij bleef voor een tijd in deze staat, en vond zijn genot in God.

Na hun gebed en overweging, werd er voedsel voorzien door de Engelen. De H. Familie at van dit voedsel, en nadat ze dank hadden gezegd, trokken ze zich terug om te slapen. Jozef sliep niet veel die nacht, maar bracht een lange tijd door in dankzegging. Hij dacht: “Hier ben je dan, Jozef, terug thuis. Waar je van je vrede kunt genieten, het gezelschap van je lieve Jezus en je heilige echtgenote. O wat ben je toch gelukkig! Hoe ga je reageren op zo’n grote gunst? Wat ga je doen voor je God, die altijd zoveel zegeningen op jou stort?”

Dan richtte hij zich tot Zijn Heer en zei vol vertrouwen: “O mijn God! Kijk naar mijn bereidwilligheid om Uw allerheiligste Wil te volbrengen. Ik verlang om volledig in Uw dienst te staan, en in de dienst van Uw Zoon en Zijn heilige Moeder. Ik wil werkelijk mijn uiterste best doen om in al Hun noden te voorzien, en het is inderdaad een zeer aangename taak dat mij werd toegewezen. O mijn God! U weet dat Ik echt niets anders verlang dan Uw Zoon en Zijn Moeder te dienen, om in alle dingen onderworpen te zijn aan Hen, en wat Zij verordenen te gehoorzamen. Maar O Allerhoogste God, U hebt het echter anders bevolen! U wil dat Ik hoofd van het gezin ben en dat ik orders geef. Ik geef daarom mijn wil over aan de Uwe, maar ik smeek dat U mij genade verleent als Uw dienaar om mij de noodzakelijke deugd te verlenen zodat ik in staat ben om gepast te reageren op deze hoge roeping. Geef mij de genade om nooit iets te doen dat U onaangenaam zou zijn, of voor Uw Eniggeboren Zoon, of voor mijn heilige echtgenote.”

Hij bracht het grootste deel van de nacht door in gelijkaardige sentimenten. Jozef keek vol verwachting uit naar de morgen wanneer hij opnieuw zijn blik op zijn geliefde Jezus en zijn lieve echtgenote kon werpen. Hij was ook bezorgd over het voorzien in Hun noden, en hij smeekte God om Zijn voorzienige bijstand om werk te vinden, zodat hij in staat zou zijn de taak als broodwinner van het gezin op te nemen.

God was verheugd met Jozefs bezorgdheid in alle eventualiteiten. Hij stond hem bij volgens de mate van zijn noden, terwijl Jozef op zijn beurt altijd reageerde door uitgebreide vurige dankzeggingen voor al de gunsten die hij had ontvangen, en door altijd te erkennen dat alles door de goedheid en vrijgevigheid van God kwam. Hij beschouwde zich zo onbeduidend dat hij er vast van overtuigd was dat hij niets kon verkrijgen van God door zijn eigen verdiensten. Als hij, desondanks, de blijken van Gods Voorzienigheid verkreeg door Zijn overvloedige liefde, dan weende hij van geluk.

Bij het aanbreken van de dag ging Jozef zaken in orde stellen in huis en in zijn werkplaats. Hij wachtte bij Maria’s kamer om Jezus en Maria te groeten, en om samen de Goddelijke Lofprijzingen te bidden. De heilige Moeder en de Goddelijke Jongen kwamen uit Hun kamer en feliciteerden Hun geliefde Jozef. Maria vroeg hoe hij zich voelde en of hij goed had geslapen. Ze was bezorgd, zoals men zou kunnen verwachten van zo’n trouwe en plichtsgetrouwe echtgenote.

Jozef dankte Maria voor Haar bezorgdheid. Hij vertelde Haar van zijn verlangen om Haar ten dienste te staan in alle zaken : “O mijn lieve echtgenote, ik zou meer dan tevreden zijn als God mij had bestemd om enkel Jouw dienaar te zijn. Maar Hij wil dat ik de verplichtingen opneem van een ware echtgenoot en omdat ik mij in elk aspect wens te onderwerpen aan Zijn goddelijke wil, moet ik Jou en Jezus vragen om jullie ook aan deze Wil te onderwerpen. Heb geduld met mij, mijn lieve echtgenote, in al mijn tekortkomingen en zwakheden. Help mij om Hem, die mij zovele genaden en zoveel barmhartigheid heeft toebedeeld, te prijzen en danken.”

Toen hij dit zei, bemerkte Jozef hoe Maria zich wilde vernederen in de diepte van Haar wezen, en hoe ze van streek was door zijn opmerkingen. Maar hij kon het niet weerstaan om zijn wensen aan Haar kenbaar te maken. Ze leek hem steeds mooier en bevalliger te worden. Hij verwonderde zich over Haar trouwe deugdzaamheid, en toen hij louter een blik op Haar wierp, was hij reeds gesterkt. “O wat een zegen om het gezelschap te hebben van zo’n waardig schepsel,” mompelde hij. “Hoe heb ik ooit zo’n gunst van de hemelse Vader kunnen verdienen.”

Jozef richtte zich tot zijn geliefde Jezus, ongeacht zijn eigen gevoelens van onwaardigheid. Hij keek met een liefdevolle blik naar Hem en gesterkt in zijn vertrouwen sprak hij in alle oprechtheid tot Hem. Hij legde al zijn diepe verlangens bloot met betrekking tot zijn liefde en dienstbaarheid tegenover Hem. Het voorrecht om te kunnen kijken naar zijn lieve Jezus gaf Jozef dikwijls zo’n genot dat tranen van vreugde opwelden.

Zowel Jezus en Maria waren waarlijk grote bronnen van troost voor Jozef. Wanneer hij verdrietig was, volstond een blik naar Hen om de vrede in zijn hart te herwinnen. Vandaar dat Jozef niets meer kon wensen in dit leven dan in de ogen van Jezus of Maria te kijken. Hij vond dan ook geen voldoening in andere zaken, zijn liefde vond zijn middelpunt in Jezus en Maria. Al de rest leek onbeduidend, want in Jezus en Maria bevond zich de volheid van goddelijke genade, en in Jezus zelfs de Goddelijkheid zelf, en dat realiseerde Jozef zich heel goed.

Wat een grote vreugde was het voor onze Heilige als hij de Goddelijke Lofprijzingen kon bidden samen met Hen. Met Hun toestemming ging hij het dorp in om in hun levensonderhoud te voorzien. Hij kon onmiddellijk aan werk geraken, dankzij de Goddelijke Voorzienigheid. Hij ontving ook vele uitdrukkingen van goede wil wegens zijn terugkeer vooral van degenen die hem wel genegen waren.

Deze mensen vroegen hem waar hij in die periode was geweest. De Heilige antwoordde dat hij de Goddelijke Voorzienigheid had gevolgd, om het leven van het Kind Jezus veilig te stellen. Hij zei dat hij zeer bereid was geweest om deze ontberingen te doorstaan opdat zijn Zoon gespaard kon blijven van Herodes’ toorn. Deze mensen vonden het aangenaam dit te horen, maar zijn tegenstanders echter waren in alle staten.

Jozef had wat levensmiddelen verkregen en hij keerde vreugdevol naar huis terug. Hij dankte God voor de zorg en aandacht dat hem werd betoond. Toen hij thuis was vond hij Jezus in een heilige conversatie met Zijn Moeder. Van zodra Jezus hem zag komen, haastte Hij zich om hem liefdevol te verwelkomen, net zoals Hij had gedaan toen ze in Egypte waren. Hij streelde opnieuw met kinderlijke eenvoud, en nam hem bij de hand en leidde hem naar Maria en verklaarde: “kijk naar Onze geliefde Jozef! Kijk hoe hij in Onze noden heeft voorzien!” Zo’n liefdevolle aandacht van Jezus bewoog Jozef tot tranen, en er was niet anders dat hij kon uitbrengen dan: “O mijn Jezus, mijn lieve Zoon! O mijn allerbeste Jezus, verrukking van mijn hart!” Maria verwelkomde Jozef met een dankbare liefdesbetuiging met betrekking tot zijn inspanningen die hij had gedaan. Jozef vertelde Jezus en Maria alles wat in hem omging. Daarna, dankten ze God en prezen Hem voor Zijn goddelijke vrijgevigheid en vaderlijke zorg.