Op de weg die naar Jeruzalem leidt. Jozefs vrees voor koning Archelaus

Hoewel de H. Familie op een bijzondere manier werd geleid door de Goddelijke Voorzienigheid, moesten ze desondanks veel doorstaan omdat de Almachtige God Zijn trouwe Jozef en Maria op de proef wilde stellen. Hij wilde als doel bereiken dat hun verdiensten veel groter werden, omdat ze al hun beproevingen in een geest van totale onderwerping aan Gods Wil accepteerden. Wat leden ze dikwijls honger en dorst! Wat waren ze dikwijls doorweekt door de regen en niet in staat om zich af te drogen! Hoe dikwijls was het niet dat ze niet in staat waren om beschutting te vinden en gedwongen waren de nacht door te brengen in open veld!

Dikwijls werden ze ook beschutting ontzegd bij het aankomen bij een nederzetting en werd hen zelfs water of brood geweigerd, zelfs al hadden ze honger of dorst. Al deze beproevingen waren zovele zwaarden die Jozefs hart doorboorden, omdat hij de waardigheid van de Personen kende die hem vergezelden. Toch was hij altijd geduldig, en klaagde hij nooit over de bedeling van de Goddelijke Voorzienigheid. Hij koesterde ook geen woede tegen degenen die hem brood hadden geweigerd of hem bot van antwoord dienden. Op deze gelegenheden keerde hij zich gewoonlijk tot Jezus en zei: “Mijn lieve Zoon, wat doet het mij verdriet Jou op deze manier te zien behandeld worden door Jouw eigen schepselen! Maar heb toch medelijden met hen, want ze weten niet wie Je bent. Als ze het wisten, zouden ze Jou zeker geen beschutting of voedsel weigeren.”

Wanneer de H. Familie stopte temidden van een dor gebied en niet in staat waren om beschutting te vinden na overal gezocht te hebben, bad Jozef tot God: “O, mijn God, in mijn kindertijd beloofde U mij Uw bijstand in al mijn ondernemingen. Kijk nu naar mij in mijn huidige nood. Het is niet zozeer voor mijzelf dat ik smeek, maar voor Uw Eniggeboren Zoon, en voor Maria, Zijn Moeder. Ze zijn zo teer en gevoelig! Hoe intens moet Hun lijden zijn! Vandaar smeek ik U om te zorgen dat het lijden van Jezus en Maria worden verminderd en dat al hun pijn en miserie op mij worden gelegd!” God luisterde aandachtig naar deze smeekbeden van Zijn trouwe dienaar, en door tot zijn hart te spreken, moedigde Hij hem aan en gaf hem bijkomende kracht.

Terwijl ze door de woestijn reisden, kwamen er soms wilde dieren naar hen, en legden ze zich neer aan de voeten van de Goddelijke Jongen. Maar het was nog wonderbaarder dat deze dieren niet vertrokken tot Jezus hen wegstuurde, en vooraleer weg te gaan bogen ze neer voor Maria en Jozef. Jozef richtte zijn blik op hen en was verbaasd over hun gedrag. Dan richtte Jozef zich tot Jezus en vroeg Hem: “Hoe komt het, mijn Zoon, dat wilde dieren zoals deze, Jou eer betuigen en Je erkennen als hun Schepper, terwijl schepselen met rede Jou niet erkennen en geen aandacht aan Je schenken? En zelfs weigeren om Jouw voedsel en beschutting te geven? O wat een groot verschil in behandeling door Jouw schepselen! Hoe kunnen wilde dieren Jou erkennen, terwijl je nog een Jongen bent, en de mens niet? Wat kan Je dan van hen verwachten als Je volwassen bent?” Jezus keek naar de Hemel en zuchtte: “Ik zal behandeld worden zoals het over Mij staat geschreven. Alles wat werd geprofeteerd in de H. Schriften zal vervuld worden.”

Wanneer ze in hun moeheid neer gingen zitten om te rusten, bleef Jezus veelal staan om een bespreking te geven betreffende de goddelijke perfecties. Daarin vonden Zijn heilige Moeder en Jozef veel genoegen. Jozef leek te bezwijken, en dan plaatste Jezus Zijn armen rond Jozef en verklaarde tegelijk ook aan Zijn Moeder: “Kijk, lieve Moeder! Zie hoe onze Jozef opnieuw met liefde smacht naar God!” Jezus en Zijn Moeder waren hierover zeer blij.

Jozef bleef gewoonlijk een tijdje in Jezus’ armen, en ervaarde een zeer Hemels genoegen. Uiteindelijk, riep Jezus hem en vertelde hem dat de Hemelse Vader wilde dat ze hun reis verder zetten. Op dit verzoek herstelde Jozef zich in complete onderwerping aan de Goddelijke verordeningen en ging hij terug op tocht met vernieuwde kracht. Het was zelfs zo wanneer hij Jezus bij de hand nam, hij onmiddellijk van Hem kracht en energie ontving.

Na een lange tocht kwamen ze eindelijk in hun thuisland aan, en Jozef was blij dat het einde van hun hachelijke tocht in zicht was. Hij dacht eraan dat het lijden van Jezus en Maria spoedig zou eindigen, en hij was hierover opgelucht. Hij vertelde Jezus en Maria hoe blij hij was dat de tocht er bijna op zat.

Maar zijn voldoening werd spoedig minder toen hij bepaalde informatie kreeg in een van de plaatsen bij Jeruzalem, waar ze een onderkomen zochten voor de nacht. Hij hoorde dat Archelaus, die een uitermate boosaardige man was, nu aan de macht was. Jozef vreesde dat ook hij zou zoeken om Jezus te vervolgen, net als Herodes. Hij wilde zijn zorgen verbergen voor Maria zodat Ze zich niet ongerust hoefde te maken. Ook zei hij niets aan Jezus. Vandaar dat de Heilige opnieuw verdrietig en bekommerd was. Met Haar doordringend inzicht besefte Maria de situatie en Ze sterkte Haar echtgenoot en probeerde het verdriet van Jezus te kalmeren. Bovendien verzekerde Maria Jozef dat er nu geen vijandigheid tegen Jezus heerste door het volk. Jezus trad Zijn heilige Moeder bij door troostende woorden tot Jozef te richten, en ook Hij drong aan niet bang te zijn, omdat er eigenlijk niets kon gebeuren, behalve wat de Hemelse Vader toeliet. Het was de Hemelse Vader zelf die Zijn Zoon had teruggeroepen uit ballingschap, en ze moesten niet vrezen dat er enige tegenslag zou komen. Jozef was zeer opgelucht door de raad. Elke vrees in zijn hart verdween, en hij zette zijn tocht in vrede en vreugde verder.

Maria en Jozef bespraken wat ze zouden doen op de tocht dat nog voor hen lag. Ze wilden een bezoek brengen aan de tempel te Jeruzalem en naar de grot te Bethlehem. Ze verlangden beiden om Bethlehem te bezoeken om de plaats te vereren waar hun Goddelijke Zoon werd geboren. Ze waren in het bijzonder aan deze plaats toegewijd. Het was aan Jozef om te beslissen omdat hij het hoofd van de H. Familie was. Maar desondanks vertrouwde hij op Jezus en Maria, opdat de Goddelijke Wil, waarmee deze heilige mensen zo intiem vertrouwd waren, in alles zou vervuld worden.

Jozef besliste dat ze een bezoek zouden brengen aan de tempel in Jeruzalem, om de Hemelse Vader te danken vooral de zegeningen die Hij hen tot nu toe had geschonken op hun tocht. Ze smeekten ook dat Hij, die Hen had verzocht terug te keren naar hun thuis, hen een veilige aankomst zou garanderen, en bij hen zou zijn op weg naar Bethlehem. Met deze beslissing reisden ze blijgezind en gelukkig verder.

Jozef merkte op : “Welke verzekering hebben we dat de dienaren en de bedienaars van de tempel en de ander mensen van Jeruzalem ons zullen herkennen? Wie weet, mijn Jezus, of ze ons goede wil zullen betonen of niet? Wie weet welke behandeling gaan ze ons geven? Als ze maar goed zijn voor Jou, mijn Jezus en voor Jouw heilige Moeder, dan zal ik tevreden zijn. Ik ben niet bezorgd om mezelf. Laat ze met mij doen wat ze wensen. Als ik maar Jullie beiden bij mij heb, dat volstaat.”

Jezus glimlachte bij deze uitdrukking van bezorgdheid en Hij vertelde hem niet verdrietig te zijn over deze zaken, want alles zou verlopen zoals Zijn Hemelse Vader had bevolen. Hij drukte Zijn tevredenheid uit met betrekking tot Jozefs vaderlijke bezorgdheid en aandacht en Hij voegde eraan toe: “Wees er zeker van, mijn lieve vader, dat je rijkelijk zult beloond worden, niet alleen voor wat je nu doet uit liefde voor Mij, maar zelfs voor je goede verlangens namens Mij. Mijn Hemelse Vader zal je voor alles belonen.”

Jozef die tot tranen toe bewogen was door deze woorden, antwoordde: “ O mijn dierbare en lieve Zoon! Wat een grotere beloning zou ik kunnen wensen, zolang ik Jou maar aan mijn zijde heb. Als de Hemelse Vader mij geen ander beloning voor mijn zwakke inspanningen wil verlenen dan dat, of bevolen wordt om Jouw vader te zijn, zou het nog altijd een onvergelijkelijke beloning zijn. Wat zou ik nog meer kunnen wensen in dit leven dan het voorrecht te hebben van Jouw gezelschap? Hoe zou ik mijn geluk liever in iets anders vinden, dan in Jouw aanwezigheid, en waar kan ik nog meer op hopen in het komende leven, dan dat ik nu in Jouw gezelschap leef?”