Het bevel om terug te keren naar Nazareth

Jozef was nu tevreden om in Egypte te verblijven. Bijna iedereen waardeerde en beminde hem en zijn gezin. Hoewel hij dikwijls in het begin van hun ballingschap het met Maria had over een terugkeer naar Nazareth, en op een bevel van God had gewacht, dacht hij er niet langer meer aan. Hij was gelukkig om op deze plaats te leven, waar God hem had gezonden met het doel het leven van de Verlosser te redden. Op een nacht kwam de engel plotseling opnieuw en beval hem terug te keren naar Nazareth, omdat Herodus, die had geprobeerd om het Kind te vermoorden, nu was overleden.

Jozef was niet in het minst geschokt. Bij het ontwaken vertelde hij Maria over wat de Engel had gezegd. Zoals gewoonlijk was Zij reeds op de hoogte, hoewel Ze het Jozef niet liet merken. In respect voor dit bericht, knielden ze beiden en aanbeden God, die hen dit mandaat had gegeven. Dan besproken ze de zaak met hun geliefde Jezus, die hen verder informeerde over de goddelijke maatregelen. Zijn woorden waren vervuld van beminnelijkheid en wijsheid. Aan de ene kant was Jozef zeer verheugd over het vooruitzicht terug naar zijn thuisland te keren, maar aan de andere kant huiverde hij bij de gedachte om Jezus en zijn echtgenote terug mee te nemen op een lange en ellendige tocht, en Zij het ongemak zouden moeten verdragen.

Na de verheven bevelen die Jezus hen gaf over de zaak, was Jozef gelukkig en tevreden, en was hij volledig bereid om het goddelijk mandaat uit te voeren. Hij sprak tot Jezus: “O mijn geliefde Zoon, Je zal zeer veel moeten doormaken op deze tocht en dit doet mij verdriet.” Jezus troostte hem met Zijn levengevende woorden door te verklaren dat voor Hem lijden, vreugde betekende, omdat dit de manier was waarop de wil van Zijn Vader zou vervuld worden.

Jozef begon de verplichtingen die hij had met zijn werk, in orde te brengen. Hij verkocht zijn werktuigen en gaf milde aalmoezen aan de armen. Hij bracht de mensen die bijzonder goed voor hem waren geweest, op de hoogte van zijn vertrek naar zijn thuisland. Velen onder hen weenden, want zelfs deze afgodendienaars bewonderden het deugdzame karakter van deze heilige man. Ze waren enorm aangetrokken tot Jezus door Zijn bevalligheid en door Zijn andere buitengewone eigenschappen.

Ook waren sommige vrouwen ontroostbaar omdat ze een grote liefde voor de Moeder van God voelden. Maria troostte hen en gaf hen raad in verband met het ware geloof, en deed hen verlangen om het goede te doen en te groeien in liefde en kennis van God. Maria sterkte hen, en voorzag hen van vele geestelijke herinneringen. Ze beloofde om hen altijd in gedachten te houden en tot de ware God te bidden in hun naam.

Jozef deed hetzelfde en gaf mensen raadgevingen. Het was logisch dat vele van deze mensen verdrietig waren over Maria’s en Jozefs aanstaande vertrek, omdat ze vele geestelijke en tijdelijke gunsten van hen hadden ontvangen. Maria en Jozef hadden deze mensen hun hulp en liefde aangeboden in verschillende moeilijkheden zoals in ziekte en andere problemen. Ze gaven de weinige huisraad die Ze bezaten weg aan de meest behoeftigen onder hun kennissen. Ze planden zonder bagage te reizen, in een volledige overgave aan de Goddelijke Voorziening. Jozef had enkel een klein beetje geld bij, en zelfs dat was hij van plan af te staan aan een of andere arme die hij op weg kon ontmoeten.

Toen ze voorbereidselen troffen voor het vertrek, kon Jozef zijn tranen niet bedwingen wanneer hij hoorde hoe zijn liefdevolle buren door verdriet waren overmand. Zijn hart was zo teder en meevoelend. Hij dankte hen liefdevol voor al de liefde en goedheid die ze Hen hadden betoond. Sommigen vroegen hem waarom hij hen plotseling wilde verlaten. Hij zei dat hij de wil van God moest vervullen en dat Hij het was die hen naar Egypte had gezonden en hen nu terugriep naar hun thuisland.

Desondanks vroegen de Egyptenaren hem met aandrang bij hen te blijven, en een aantal van hen stelden hem voor, in zijn noden te helpen voorzien. De Heilige dankte hen van harte en drukte zijn dankbaarheid uit om hun bezorgdheid en goede wil. Onder deze mensen, was er iemand die smeekte om zijn Zoon achter te laten, en hij haalde verschillende argumenten aan. Hij legde voornamelijk de nadruk op het gevaar van ziekte waaraan de jonge Jezus zou blootgesteld worden. Jezus had een teer gestel. Hij was zeer overtuigend in zijn pogingen om Jozef om te praten, maar de Heilige glimlachte alleen maar en verklaarde rechtuit dat hij nooit zou vertrekken zonder zijn geliefde Zoon. Zijn hele troost bevond zich juist in Jezus. Hij verklaarde verder dat hij vol vertrouwen was dat Jezus kracht genoeg had, omdat Hij niet ziek was geworden wanneer Hij als pasgeborene naar Egypte was gekomen. Hij zou geen gezondheidsproblemen krijgen, nu Hij groter was geworden. Hij stelde zijn volle vertrouwen in God, die hen zeker zou bijstaan en beschermen, zoals Hij reeds bij elke gelegenheid had gedaan.

Met deze verklaringen was Jozef in staat om de vrees van deze mensen te bedwingen en ze erkenden dat hij gelijk had om zijn Zoon niet achter te laten in Egypte. Ieder die in zijn plaats was zou ook niet toegestemd hebben om van Jezus gescheiden worden. Maria en Jozef hadden de dag en het uur vastgelegd van hun vertrek, volgens wat ze beschouwden als Gods wil. Vooraleer ze vertrokken knielden ze nogmaals en richtten hun gebed tot de Hemelse Vader om Hem te danken voor alles wat Hij door Hen had volbracht in deze stad. Er waren een aanzienlijk aantal mensen tot kennis van de ware God gekomen.

Ze smeekten God om deze mensen te belonen voor de liefde en goedheid die ze hen hadden betoond. Maria en Jozef baden ook voor de hele natie, opdat het hele volk tot kennis van de ware God zou komen. Ze beveelden vooral al degenen aan in hun gebed die reeds tot verlichting waren gekomen. Tenslotte vroegen ze Hem om Zijn vaderlijke zegen, en smeekten Hem om hen bij te staan met Zijn hulp op hun vermoeiende en lange tocht.