Jozefs liefde voor Jezus. Hij hunkerde naar de redding van zielen en de bekering van de heidenen

Het Goddelijke Kind groeide snel en Jozefs liefde voor Jezus nam voortdurend toe, zodat zijn hart verteerd werd door zijn liefde voor Hem. Het leek hem dat het Kind nog beminnelijker en bevalliger werd, en het verlangen om Hem te overwegen, nam steeds opnieuw bezit van hem.

Het Kind Jezus was overmatig verheugd met Jozef, en Hij gaf Jozef duidelijke indicaties van Zijn liefde, hoewel Hij gewoonlijk dit met enige terughoudendheid deed, omdat de Heilige niet in staat zou zijn om deze overmatige vreugde aan te kunnen. Door slechts bij tijden de uitroep: “Mijn lieve Jezus, mijn geliefde Zoon!” werd Jozefs hart zo overweldigd dat hij daarna zelden nog zo’n bemerkingen deed. Zijn temperament was zo vurig dat het voor hem onmogelijk was om de intensiteit van zijn liefde te beteugelen.

Als Jozefs liefde zo intens was, was ook zijn pijn evenredig omdat hij ervaarde dat zijn Jezus niet werd erkend als God, en Hij tegendeel zwaar werd beledigd. Deze overweging zorgde ervoor dat hij hele nachten weeklaagde over de blindheid van zoveel heidense zielen, evenals over hun beledigingen tegen zijn Heer. “O mijn Mensgeworden God, is het mogelijk, hoewel U temidden van deze ongelovigen woont, ze zich nog zouden bekeren tot U? O, heb medelijden op deze blinde natie en verlicht ze met Uw allerkrachtigste licht! Verleen dat deze natie U leert kennen en zich bekeerd tot U!”

De Heilige Jozef wenste dat elk van de Egyptenaren een glimp van Jezus zou opvangen, en dat door Hem aan te kijken ze zouden doordrongen worden van Zijn liefde. Hij merkte dikwijls op en zei tot Maria:  “O, Ik kan nauwelijks wachten, tot de tijd komt wanneer Jezus Zich zal manifesteren aan de Egyptenaren. Het is onmogelijk dat het hart van dit volk, zelfs hoewel ze afgodendienaren zijn, niet geraakt zouden worden door Zijn liefde. Dan zal ik tenminste de troost kennen om onze Jezus geliefd te zien worden, zelfs hoewel Hij nog altijd onbekend zou moeten blijven. Eens het hen gegeven wordt te zien hoe onze Jezus door de straten loopt, zo beminnelijk, zo bevallig, zo vol liefde, o wat zullen ze bevangen worden door liefde! En het zal mijn vreugde zijn om altijd bij Hem te zijn, Hem te leiden aan mijn hand! Ongetwijfeld zullen er velen zijn die mij benijden om dit grote geluk.’

Wat was het een groot genoegen voor Maria om Jozef te zien verlangen dat Jezus zou gekend worden en geliefd! Om hem te troosten in dit verlangen zei ze: “De tijd zal inderdaad aanbreken, dat onze Jezus door velen zal erkend worden. Ze zullen Hem liefhebben en zullen Hem volgen. Maar Hij zal ook gehaat worden en door velen vervolgd worden, want de blinden zullen het licht haten. Je herinnert je wel de profetie van Simeon in de tempel. Hij zou dat Jezus de opkomst en de val van velen zou betekenen. Vandaar dat we vast moeten geloven dat de tijd voor dit alles zal komen.” Deze woorden deden Jozef verdriet, omdat hij degene was die het verlangen koesterde om Jezus door iedereen gekend en geliefd te zien. Hij keek met een geconcentreerde blik naar Jezus en zei Hem: “Mijn kostbare en geliefde Jezus! Is het mogelijk voor iemand in deze wereld om Je niet lief te hebben? Hoe kan iemand niet in staat Je majesteitelijke schoonheid lief te hebben, zo’n charmerende bevalligheid, zoveel liefdevolle vrijgevigheid? Als een liefdevolle blik van Jou zelfs de onredelijkste wezens kan doen reageren met liefde, waarom zou deze liefde ook niet kunnen opgewekt worden in de harten van de mensen?”

“O wat een leed dat de realiteit mij veroorzaakt, te weten dat Je niet zult geliefd worden, maar dat Je integendeel zult ontkent worden en vervolgd. Dat ik niet leef om die dag te zien, mijn lieven Jezus, wanneer Je zo zult vervolgd worden! Ik zou eerder willen van mijn leven beroofd worden, dan gedwongen worden te zien hoe ze Jou mishandelen. Jij, mijn allerliefste Jezus, die mijn Leven bent, en alle eer en liefde van alle mensen waard.”

Jozef overwoog deze zaak veel wat hij  on doen om Jezus geliefd te maken bij iedereen. Hoewel de liefde verschillende mogelijkheden aanbood, kwam hij opnieuw tot de eenvoudige conclusie dat enkel het aanblik van het Kind Jezus alleen al, iedereen ertoe zou brengen Hem lief te hebben.

Hij had het zeker goed voor, want in werkelijkheid waren de schoonheid en bevalligheid van het Kind Jezus zo prominent dat het iedereen verwonderde die naar Hem keek, en de liefde die van Hem uitging dwong een aantrekkingskracht af. Er waren zeer weinig mensen die het Kind Jezus lief hadden omdat ze in Hem de Zoon van God herkenden, wat meer in overeenstemming had moeten zijn met de wensen van Jozef.

Maria bemerkte soms dat Jozef vergat te eten en niet in staat was enig werk te doen, omdat zijn hart diep ontvlamd was met de liefde voor Jezus. Om hem te voorzien met een uitlaatklep voor zijn vurige liefde, vroeg Ze hem wat er scheelde, waarop hij Haar zijn verlangens vertelde, en van de brandende liefde die hij voelde in zijn hart. Ze bespraken samen hoe hun Jezus gepast moest geliefd worden in deugd van Zijn waardigheid en goedheid, en zo ontbrandden ze nog meer in liefde tot Hem.

Maria en Jozef zagen dikwijls dat hun kleine Jezus geknield was op de grond, terwijl hij met gevouwen handjes zijn offers deed aan God. Toen Jozef dit eens bemerkte vroeg hij aan Maria wat Jezus tot Zijn Hemelse Vader zei. Ze vertelde hem dat het Kind zich offerde aan Zijn Vader voor de redding van de mensheid. Jozef wierp zich ook op de grond en verenigde zich eerbiedig en nederig met Jezus in Zijn offers.

Hij bleef in deze positie tot Jezus opstond en naar hem kwam en hem streelde. De Heilige omhelsde Jezus dan en smeekte Hem om de Hemelse Vader te vragen om alle genaden die hem in staat zouden stellen om de Vader voldoening te schenken. Jozef vertrouwde alle zondaars aan Jezus toe, zodat Hij van Zijn Hemelse Vader voor hen de genade van bekering zou verkrijgen.

Hij besloot zijn smeekbede met de woorden: “O mijn Jezus, vraag aan Je Hemelse Vader om Zijn licht te stralen op hen allen, zodat ze Jou zouden erkennen als Zijn Zoon, en dat ze Jou zouden liefhebben als ze zouden moeten.” De kleine Jezus glimlachte bij deze verzoeken van Jozef, en deed hem begrijpen dat Hij niet alleen op hen zou letten, maar dat Hij Jozef verzekerde dat Hij het reeds had gedaan. Dit zorgde ervoor dat Jozef heel tevreden was.

Ondertussen was de beminnelijke Jezus in staat om met het grootste gemak te lopen, en Zijn spraak was zeer bevallig. Samen met Zijn Moeder en met Jozef, deed Hij mee met de Goddelijke Lofprijzingen, en Hij deed dit met zoveel vurigheid dat zowel Maria en Jozef dikwijls erdoor in vervoering werden gebracht. De voldoening die Jozef ervaarde door de Goddelijke lofzangen te bidden, samen met zijn Jezus, was onbeschrijfelijk. Vandaar dat het resterende deel van de dag, gedurende hij moest werken, zo lang leken te duren en hij nauwelijks kon wachten om op de aangewezen tijdstippen opnieuw de Hemelse Vader te prijzen.

Elke activiteit die Jozef deed samen met Maria en Jozef, of het gesprekken voeren was, eten of bidden met hen, bracht Jozef een immense vreugde. Hij ervaarde de grootste troost, ook wanneer Jezus hem sprak over de perfectie van Zijn Hemelse Vader. Ondanks Zijn jeugdige leeftijd, sprak het Goddelijk Kind over dit onderwerp met zo’n waardigheid en wijsheid, dat zelfs de engelen verwonderd waren. Jozef zuchtte dan diep, en zijn gezicht werd vlammend rood, omdat hij steeds meer ontbrandde van liefde voor God.

Niet in staat het heilig vuur te weerstaan, die dan in zijn hart woedde, riep hij dan uit: “O, grote God! Zelfs nu Je nog zo weinig gekend bent, en niet geliefd, geef mij nog een hart om Je lief te hebben, want het mijne is zo beperkt, en zo onvermogend om Jouw immense Liefde te bevatten!”

Soms concentreerde Jozef zijn blik op het heilig Kind, terwijl hij samen aan tafel zat met zijn echtgenote, en observeerde met welk een kinderlijke genade Jezus zijn voedsel opat. Door naar Hem te kijken, vergat hij te eten. Wanneer dit het geval was, maakte de kleine Jezus hem erop opmerkzaam en vroeg hem uit bezorgdheid te eten. Soms nam Jezus met Zijn allerheiligste handen het voedsel en reikte het aan Jozef aan, wat de gelukkige Jozef dan opat met tranen van vreugde die over zijn wangen liepen. Het voedsel leek dan smakelijker te zijn dan gewoonlijk, en leek op manna uit de hemel.

Van zodra Jezus de fase van een kleine jongen had bereikt, wilde Hij samen met Jozef de noodzakelijkheden kopen, en daarom vroeg Hij beminnelijk aan Zijn Vader om hem mee te nemen. De Heilige was zeer gelukkig, en met de toestemming van Maria, nam hij Jezus mee, en hield Hem bij de hand. Het was de eerste keer dat de jongen buiten het gebied van de woning kwam, en de lucht was toen zuiverder en aangenamer op die dag, want de Schepper van de natuur ging door de straten. Al de Egyptenaren ervaarden een buitengewone vreugde op deze gelegenheid, hoewel ze de reden ervan niet kenden.

Jezus wandelde met een majestatische en vreugdevol aanblik. Jozefs uitbundigheid was onbeschrijflijk, want hij realiseerde dat hij naast zich de schat van het Paradijs vasthield, de Zoon van de Hemelse Vader. Ze ontmoetten vele mensen, en iedereen was verwonderd over de schoonheid van het Kind. Jozef kreeg ook gelukwensen met zijn Zoon.

Er waren er echter ook een paar die ook verklaarden: “O wat spijtig dat deze Jongen de Zoon is van deze arme man, want de Jongen heeft werkelijk een gedistingeerd gedrag. Zijn aantrekkelijkheid is een zeldzaamheid, en Zijn karaktertrekken zijn in het algemeen zeer indrukwekkend. Hij is duidelijk bevallig en verfijnd.” De mensen waren werkelijk verwonderd bij het zicht van Jezus. De kleine jongens die Hem ontmoetten, waren altijd vriendelijk en lachten naar Hem.

In de hele stad verspreidde het gerucht zich snel, betreffende de schoonheid en aantrekkelijkheid van Jozefs Zoon. Er waren er velen die wensten Hem te zien, hoewel ze zich niet zover waagden om naar het huis van Jozef te gaan. Vandaar wachtten ze tot Jozef de jongen meenam op zijn boodschappen. Sommige buren gingen Jozefs huis binnen onder een of ander voorwendsel, gewoonlijk dat ze Maria zochten om Haar wat werk te brengen. Op deze manier kwamen ze naar Maria en ook naar het Kind Jezus, wiens verheven bevalligheid een gelegenheid was van bewondering voor hen allen. Maria en Jozef ontvingen deze mensen welwillend en de woorden van Maria, de Moeder van God waren zeer effectief en troffen deze bezoekers met wroeging over hun fouten. Deze mensen, van hun kant, waren Maria en Haar Kind zeer genegen.

Wanneer Jozef alleen buitenging, waren er talrijke mensen die vragen stelden over hoe het was met zijn echtgenote en het Kind Jezus. Ze wensten allen dat ze Hen konden zien, omdat ze ook werden getroost door hun ontmoeting met Hen. Maria slaagde erin velen te leren betreffende onderwerpen over het ware geloof en in het erkennen van de ware God, en vooral degenen met een goede wil waren aangetrokken tot Haar.

Er kwamen ook kleine kinderen op bezoek bij Jezus. Maria liet hen toe om het huis binnen te komen, waar Haar eigen kleine Jezus Zich met hen ontspande. Hij manifesteerde Zijn liefde voor hen, en Hij leerde hen verschillende gebeden en uitdrukkingen van liefde voor Zijn Hemelse Vader. Deze onschuldige kinderen waren verheugd om te kunnen spelen met Jezus, en ze brachten Hem brood en fruit zodat Hij met hen zou eten. Jezus aanvaardde hun gaven, zegende hen, en nadat hij eerst een klein beetje van het voedsel met hen gegeten had en zich met hen had bezig gehouden, gaf Hij de rest aan hen terug. Jozef zag dit alles en smeekte God dat Hij het mogelijk zou maken dat tenminste deze lieve kinderen reeds in de dagen van hun jeugd, tot erkenning van de ware God zouden komen.

Op gelegenheden dat Jozef Jezus meenam, was er een algemene voldoening en bewondering te merken van al degenen die ze tegenkwamen. De kleine kinderen kwamen vlug naar Jezus en hechtten zich aan Jezus, en als het in een meer afgesloten locatie was, sloeg Jezus Zijn ogen naar de hemel en wees met zijn wijsvinger naar boven en zei: “Zie, daarboven is het huis van de Hemelse Vader.” Dit gaf Jozef zoveel voldoening, dat hij dan zelf zijn blik naar de Hemel richtte en dacht aan de grootsheid van deze Hemelse Vader.

Als de Heilige het Kind Jezus bij de hand nam door de straten, werd hij dikwijls uitgenodigd door personen van aanzien om naar hun huis te komen, zodat ze beter het Kind zouden kunnen observeren en van Zijn aanwezigheid genieten. In vele gevallen excuseerde Jozef zich beleefd, maar op plaatsen waar er andere kinderen waren, en waar hij ook zag dat Jezus wenste om binnen te gaan, aanvaardde hij de uitnodiging. Over het algemeen werden ze zeer hoffelijk ontvangen, terwijl iedereen in het huis toesnelde om de aantrekkelijkste van alle kinderen te zien, zijn Jezus.

Jezus gedroeg Zich op een zeer aangename manier, toch met majesteitelijke gereserveerdheid, zodat niemand waagde Hem te strelen, zoals men gewoon is te doen met kinderen. Vandaar dat iedereen ertoe gebracht was in bewondering te staan bij zo’n verheven bevalligheid en majesteitelijk voorkomen, terwijl hun hart bewogen was tot wroeging. Tegenover de kinderen die er aanwezig waren, reageerde Jezus gewoonlijk op een meer vertrouwelijke wijze, en Hij streelde ze dikwijls. Ze waren allen zeer aangetrokken tot Hem en wensten Hem niet te verlaten. Ze waren vastbesloten te gaan, waar Hij ging.

Daarom nam Jozef de kinderen met hem mee, nadat hij zijn gastheren had bedankt, en beleefd had verzocht te vertrekken. De mensen raadden hem aan goed zorg te dragen voor zijn Zoon, en verkondigden dat hij geluk had en het inderdaad een groot voorrecht was om de vader van zo’n Kind te zijn. Zelfs de meest vooraanstaande burgers van de stad benijdden Jozef voor het gelukkig deel dat het zijne was.

Nadat hij vertrok uit deze huizen, dacht Jozef aan de hartelijke vriendelijkheid en gastvrijheid dat deze mensen betoonden, en de grote genegenheid die ze hadden betoond aan Jezus. Als hij dan nadacht over de ongelukkige staat waarin ze leefden, wegens hun gebrek aan kennis van de ware God, ervaarde hij een verschrikkelijke angst en kon hij ontroostbaar beginnen wenen. Hij smeekte zijn Jezus om deze zegen te verkrijgen door Zijn smeekbeden bij Zijn Hemelse Vader.

Ook wanneer Jozef mensen ontmoette die hem begroetten en hem geluk wensten om zo’n Zoon te hebben, verklaarde hij tot God: “O mijn God, deze mensen kennen U niet, noch is hun wil in de gepaste gesteldheid tegenover U. O wat kan ik doen opdat ze U zouden leren kennen en U liefhebben? Zie, ik ben bereid om indien nodig, mijn leven te geven, om hun bekering tot stand te brengen.”

Jozef koesterde voortdurende dezelfde vurige wensen in zijn hart. Mensen konden hem soms aantreffen in tranen. Ze vroegen hen dan de reden van zijn leed. De Heilige reageerde dan gewoon dat hij een groot verlangen had dat iedereen werkelijk zou gelukkig zijn en toch zag dat het hen ontzegd werd, en dat hij als gevolg medelijden met hen had. Degenen die dit vroegen konden niet begrijpen wat hij hiermee bedoelde. Sommigen dachten dat hij tijdelijke bezittingen voor hen wenste, en vandaar dat ze tegen elkaar zeiden: “Wat een simpele van geest! Omdat hij arm is, denkt hij dat iedereen ook arm is.”

Wanneer ze mensen tegenkwamen die zich over hadden gegeven aan wandaden, was Jozef zich vlug hiervan bewust, omdat hij  zag dat Jezus zeer verdrietig werd. Als gevolg hiervan, werd ook hij gekweld door deze goddeloze mensen, en bad hij onophoudelijk voor hen opdat ze zich zouden beteren.