Verblijf in Egypte

Nadat Jozef zaken op orde had gebracht in hun kleine huisje, ging hij op zoek naar werk, omdat hij degene was die in het levensonderhoud voorzag van het Goddelijk Kind en Zijn Moeder. Hij riep eerst de raad in van Maria om Gods wil te kennen om te werken als zelfstandige, of om een ander werk te doen. Maria vertelde hem dat God wilde dat hij bleef werken in zijn zaak, en Jozef ging daarop op zoek om werktuig te lenen omdat hij zelf geen werktuig meer had. Soms slaagde hij erin, maar in bepaalde gevallen werd het hem bruut weg geweigerd.

God liet toe zodat Zijn dienaar geduld zou moeten oefenen en berusting. Het was zelfs zo als iets wat hij wenste hem ontzegd werd, vernederde de heilige zich uitvoering en schreef het toe aan zijn onwaardigheid. Desondanks bleef hij in alle nederigheid en zachtaardigheid smeken tot hij ontving wat hij wilde. Hij bood zijn diensten aan allen aan die in hun goedheid hem iets leenden. Hij vertelde hen dat ze op hem beroep konden doen, voor zover het in zijn mogelijkheid lag. Hij was heel gewillig om hen ten dienste te staan. Door deze nederige en voorkomende manier, won Jozef de sympathie van velen.

Daarna begon hij aan zijn werk. Hij had altijd veel op het programma staan omdat hij een goede werkman was, en omdat hij enkel de betaling aanvaardde wat hem vrijelijk werd aangeboden,  zonder ooit aanmerkingen te hebben. Wanneer hij minder werd betaald voor zijn werk dan het waard was, aanvaardde hij nog altijd de betaling in een geest van liefde, en dankte hen oprecht, zodat het voorkwam dat het een geschenk had ontvangen.

Geleidelijk bouwde Jozef de nodige voorzieningen voor et Kind Jezus en voor Maria, evenals de dingen die hij nodig had in zijn werkzaamheid. Hij had heel weinig uit te geven aan voedsel, omdat hun zeer goede buren hen dikwijls iets brachten. Mara hiel zich bezig met handwerk dat zowel Jozef als de buren brachten. De vrouwen uit de buurt wedijverden in het brengen van zo’n werk aan Haar, niet zozeer omdat ze wilden dat dit werk werd gedaan, maar omdat ze Haar konden komen bezoeken en met Haar praten. Haar reputatie, Haar schoonheid en Haar deugd was wijd bekend. De mensen praatten van de beminnelijkheid en charme van Haar Kind. Ieder die Jezus zag was aangetrokken in liefde voor Hem, en tegelijk geneigd om de Moeder te benijden omdat ze zo’n Zoon had.

Hoewel Maria deze bezoeken van Haar buren toeliet, bracht Ze maar een korte tijd met hen door en Haar woorden drongen door in de harten van de vrouwen. Ze verlieten Haar en waren getroost en vervuld van de geest van wroeging, en ze keken verlangend uit om spoedig terug te keren om zich te met Haar te onderhouden en om Haar liefdevolle Zoon te zien, wiens schoonheid en charme hen zo verwonderden. Zelfs al waren ze heidenen in hun hart, begonnen ze in hen open te bloeien, in de aanwezigheid van het Kind Jezus, met gevoelens van liefde en verering. Jong als Hij was, had Hij al iets in zich dat duidelijk niet in andere kinderen kon gevonden worden. Zelfs hoewel Jezus al de gelukkige en liefdevolle karaktertrekken van een kind had, was Zijn verschijning vol waardigheid en was er iets dat tot eerbied opriep.

Hoewel Jozef zo zeer armoedig was, schonk hij aalmoezen aan de armen. De Moeder van God bad hem dit te doen, vooral wanneer hij iets had gekregen als betaling voor zijn arbeid. Maria, op haar beurt, gaf evengoed aan de armen, en schonk hen een deel van de compensatie die ze ontving voor Haar handwerk. Hoewel hij zich ijverig met het werk bezig hield, was Jozef stipt in zijn gebed, en in het prijzen van God, samen met zijn echtgenote.

Soms was hij moe van zijn zware werk, en wanneer hij terug bij Maria was, wilde hij erover vertellen. Ze plaatste het Kind Jezus dan in zijn armen in overeenstemming met Jezus wens. De gelukkige Jozef ontving Hem in de diepste nederigheid, en omhelsde Hem. Hij kreeg nieuwe kracht, terwijl zijn ziel vervuld was met vreugde en troost. Hij ontving gestreel van het Goddelijk Kind en hij werd overweldigd door vreugde. Hij werd bewogen door de krachten van liefde en hij drukte de kleine Jezus tegen zich aan en lust Hem, eerst op Zijn kleine voetjes en dan op Zijn borst, terwijl het Goddelijk Kind van Zijn kant genoot door te lachten bij Jozefs vurige liefdesblijken.

Soms gaf de heilige ineens terug aan Maria omwille van  de intensiteit van zijn liefde en de gelukzaligheid die hij ervoer binnen zijn hart. Op gelegenheden zoals deze, sprak hij tot het Kind: “O Jezus, geef mij een groter hart, waarin de volheid van Jouw troost en de grootheid van Jouw liefde gepaster kunnen ontvangen worden!”

Soms gebeurde het wanneer Jozef de hut binnenkwam en Maria vond die het Goddelijke Kind streelde in Haar armen, dat Jezus een verlangen uitte om naar Jozef te gaan toen Hij Zijn ogen op hem richtte. Maria gaf dan onmiddellijk het Kind aan Haar echtgenoot. De heilige werd in zijn groot geluk in extase gevoerd en richtte zich tot het Kind: “O Jezus, mijn liefde! Waarom geef je zo’n immense gunsten aan een ellendige zoals ik? Het is al een grote gunst dat Je niet alleen naar mij wilt komen wanneer ik Je vraag dit te doen, maar dat je ook het verlangen te kennen geeft om Zelf naar mij te komen – O, dit is inderdaad teveel van het goede om te verwachten. En wat moet ik dan doen voor Jou, mijn kostbaarste Goed? Zie, ik wens ten minste om mij volledig aan Jou te geven. Doe met mij wat je goeddunkt, want ik ben helemaal de Jouwe.” Als Jozef dit zei, richtte het Goddelijk Kind Zijn liefdevolle blik op hem en lachte, duidelijk Zijn dankbaarheid uitend over deze betuigingen.

Omdat er een klein bedje nodig was om het Goddelijk Kind een meer comfortabele rust te geven, bouwde Jozef er een. Wanneer Maria bezig was de maaltijden te voorzien, plaatste Ze het Kind erin om Hem bij Haar te hebben. Daar kon Zij Haar Goddelijk Kind zien en Hem overwegen terwijl ze aan het werk was. Wanner Jozef het Kind zal liggen, legde hij zich neer en aanbad Hem.

Op een keer, toen hij het Kind Jezus in slaap vond, zeiden Jozef en Maria tot elkaar, als ze over Hem aan het nadenken waren: “Ja, inderdaad, dit Kind is werkelijk de Eniggeboren Zoon van de Hemelse Vader, de beloofde Messias, het Goddelijk Woord, de Heer van de hele Schepping! En toch, zien we Hem hier omgeven door een sterfelijk lichaam.” Jozef keerde zich naar zijn echtgenote en merkte op: “Maria, Jij bent de Bevoorrechtigde, om Degene te zijn die de Mensgeworden Zoon heeft bekleed met sterfelijk vlees. Door Jou, werd een God, die op Zich niet kon lijden, in de mogelijkheid gesteld te lijden. Door Jou werd het Oneindige in de mogelijkheid gesteld begrensd te zijn en werd het ontastbare tastbaar. O wat een vreugde! O wat een onvergelijkelijke waardigheid is het  om uitverkoren te zijn tot Gods Moeder!”

Toen hij dit zei, werd Jezus wakker. Hij richtte Zijn liefdevolle blik eerst op Zijn lieve Moeder en dan op Jozef. Ze zagen in het Goddelijke Kind, al wat genadevol, liefdevol en subliem is, werd verenigd, en Maria en Jozef overwogen samen de Goddelijke Majesteit onder de zichtbare mantel van Zijn mensheid. Dan zongen ze samen een loflied aan hun Mensgeworden God, een loflied die uit de diepte van Maria’s wijsheid ontsprong.

Soms waren ze aan het eten en hield Maria Haar Goddelijk Zoon in Haar armen, en werden Zij en Jozef van een buitengewone troost doordrongen als ze de onovertroffen schoonheid van hun Redder overwogen. Ze vergaten hun maaltijd en lieten zich enige tijd meevoeren in extase. Nadat de extase voorbij was, waren hun lichamen opgewekt alsof ze veel hadden gegeten. Deze gunst die God hen schonk, deed hen dank zeggen.

Te midden van zo een grote troost, hadden Maria en Jozef vele miserie te verduren, omdat God wilde dat ze grote verdiensten verkregen, die enkel kunnen bereikt worden door lijden. Het was ook omwille van deze reden dat het Goddelijk Kind vroeg om te rusten in Zijn kleine nieuwe bedje, want Hij zocht om zich te de vreugde te ontzeggen van in de armen te liggen van Zijn heilige Moeder of deze van Jozef, zelfs hoewel het Hem intens deed huilen. Maria bemerkte hoe de tranen van Zijn rolden, maar innerlijk door Hem werd bevolen om Hem niet in Haar armen te nemen, en dan knielde Ze neer naast Hem en weende samen met Hem.

Jozef was zo verontrust wanneer hij het Kind Jezus en zijn geliefde echtgenote zag in verdriet, hij zocht treurig de reden voor Hun tranen. Als antwoord verklaarde Maria dat het een offer was dat Jezus deed voor de zonden van de mensheid, omdat de Hemelse Vader zo zwaar werd beledigd door Zijn schepselen.

Het was werkelijk een kwelling voor Jozef om de onschuldige Jezus te zien wenen, en hij werd ontroostbaar wanneer hij zijn eigen onwaardigheid zag. Hij wiep zich in tranen op de grond om te smeken om vergeving aan Zijn lieve Redder. Hij aanriep Hem zo genadevol om toe te laten dat hij alleen elke pijn zou lijden, en smeekte Hem om op te houden met wenen, omdat hij het niet kon aanzien. Hij riep herhaaldelijk: “O, mijn lieve Jezus! O mijn Goddelijke Redder. Stop Je geween, en draag al Je verdriet over aan mij, Je Jozef.”

Dan offerde hij aan de Hemelse Vader al deze tranen van Jezus op als eerherstel voor de vele beledigingen die werden gepleegd tegen Hem in de wereld, in overeenstemming met de instructie die hij had ontvangen van Maria. Met tranen in de ogen richtte Jezus Zijn smekende blik naar Maria en Jozef, als wenste Hij om door hen getroost te worden. Jozef wenste om de angst van Zijn Redder te verlichten,  maar hij wist niet goed wat te doen, en daarom leek het erop dat zijn hart zou breken. Hij nam zijn toevlucht tot Maria en vroeg Haar om te weten te komen wat Jezus van Hem verlangde, of wat ze op zich konden doen om Hem te troosten.

Maria, die alles begreep, herinnerde hem eraan dat Jezus in essentie verlangde om Zijn Hemelse Vader erkend te zien en geliefd door alle schepselen. Jozefs verlangen om iedereen tot liefde tot God te brengen, werd nog meer vermeerder, en omdat er niets was dat hij kon doen, verenigde hij zich met zijn echtgenote in het prijzen van God in naam van alle schepselen. Dit werd met grote tevredenheid aanvaard door het Goddelijk Kind. Hij werd stil en stopte met wenen.

Jezus gaf Zijn Moeder te kennen dat Hij wenste om in Haar armen genomen te worden, en Maria tilde Hem op met grote liefde, drukte Hem tegen Haar borst. Jezus liet ook toe dat Hij aan Jozef werd gegeven, en Jozef omhelsde Hem en legde Hem dicht bij zijn Hart, terwijl de vreugdevolle tranen uit zijn ogen opwelden.

Hij vertelde het Kind Jezus hoeveel hij van Hem hield en hoezeer hij meeleefde met Hem, en opnieuw smeekte Jozef Hem niet zo verdrietig te zijn, omdat hij het gewoon de aanblik niet kon verdragen. “Geef Je pijn en verdriet aan mij, mijn lieve Jezus,” sprak hij, “en laat Je niet toe nog te lijden op dit moment, anders zal ik zeker sterven van bezorgdheid.” Het Goddelijk Kind deed Jozef begrijpen hoe blij Hij was met deze ontboezemingen van zijn hart en hoe gelukkig Hij was om in zijn armen te zijn. Jezus sprak zo tot Jozefs hart en toonde ook Zijn grote liefde voor hem, en dit vormde al wat bitter was, in zoetheid voor de heilige Jozef.

Soms was Jozef aanwezig wanneer Maria de luiers van het Goddelijk Kind verwisselde. Hij keek toe hoe op bepaalde gelegenheden het Kind Zijn armen uitstak in de vorm van een kruis, en tegelijk het blik gericht hield naar de Hemel, en dat hij dan bewegingsloos bleef voor enige tijd in die houding.

Jozef voelde zich terneergeslagen als hij dit zag, en temidden van tranen van verdriet, vroeg Jozef zijn echtgenote uit te leggen waarom Jezus daar lag in zo’n houding. Maria die Zelf wat ontroostbaar hierover was, antwoordde hem dat het Goddelijk Kind Zich offerde aan Zijn Hemelse Vader, en volledig bereid was om zich aan alles over te geven dat Hij wilde van Hem voor de redding van de mensheid. Maria keek dan aandachtig naar het Kind op deze gelegenheden, en verenigde Zich met Hem in deze offerandes.

Ze vertelde Jozef echter niet dat het Kind zich eigenlijk overgaf aan een kruisdood, omdat Ze niet wilde dat Jozef nog meer verdriet had. Jozef vermoedde in enige mate wat Jezus zou nog zou lijden gedurende Zijn leven, en dit overwegend weende Jozef intens. Maria troostte hem en bemoedigde hem om dit alles te offeren in geduld, omdat het de wil van de Hemelse Vader was. Haar woorden hadden een kalmerend effect op hem en hij verzoende zich met de goddelijke wil.

Op deze gelegenheden, nadat hij Zijn offers en smeekbeden had aangeboden aan Zijn Hemelse Vader, keerde het Kind Jezus Zijn liefdevolle ogen naar Jozef en schudde Zijn kleine hoofdje, om hem uit te nodigen om dichter te komen. Jozef kwam met grote eerbied en nederigheid dichterbij en het Goddelijk Kind Zijn kleine hoofdje naar Jozef neigde naar Jozefs gezicht en hem streelde. Dit bood Jozef veel troost. Hij knielde neer in aanbidding voor de majesteit van het Goddelijk Kind. Jozef verheugde zich in Zijn tedere liefde. Hij kuste de kleine voetjes van zijn Jezus met vurige liefde. Het leek dat hij nooit hun schoonheid en aantrekkelijkheid genoeg kon bewonderen.

Wanneer Jozef in extase verkeerde en bijzondere genaden verkreeg van Jezus, was zijn gezicht met licht overgoten, zoals het gezicht van een engel, en iedereen die hem dan zag ervaarde troost. Het zorgde ook voor bewondering onder de mensen, en in vele mensen werd eerbied voor hem opgewekt.

God liet hen toe getuige te zijn van deze opmerkelijke manifestaties, zelfs al waren ze heidenen, zodat hun hart zou beroerd worden  en aangemoedigd worden om tot de heilige te komen en nauwer contact te zoeken met hem. Dan waren ze zeker verlicht door zijn woorden en tot erkenning gebracht van de ene, ware God.

Sommigen reageerden op deze genade. Onder de indruk van Jozefs opmerkingen en door zijn welwillende houding, kwamen ze dikwijls naar hem en Jozef probeerde hen op een bijzondere wijze de waarheden van het geloof begrijpelijk te maken, in het bijzonder de waarheid van het bestaan van één God, die Schepper is en Heer van de hele wereld, en dat de goden waar zij in geloofden valse goden waren.

Hij leerde deze mensen niet in het openbaar. Hij leerde ook vele anderen die hem goed gezind waren, en op deze manier de heilige Jozef in staat stelden, zolang hij daar verbleef, een aantal zielen tot erkenning van de ware God te brengen, hoewel dit niet algemeen geweten was in de stad. Ieder die door Jozef werd verlicht, verspreidde dan deze kennis van de ware God aan zijn vrienden.

Vandaar dat de deugden die Jozef in praktijk bracht en de algemene heiligheid van zijn leven dienden als voorbeeld voor allen. Zijn woorden hadden een enorme indruk op de harten van degenen die tot hem spraken, want deze woorden waren niet alleen vervuld met de geest van God maar ook vergezeld van zijn vroomheid en deugden.