Allerheiligen en allerzielen

Op de dag van Allerheiligen worden alle heiligen (hallows, hallows evening) en martelaren herdacht en op allerzielen alle gelovigen die zijn overleden. Laten we het zo houden!! Op deze dag onthielden de christenen zich vroeger van vlees en aten ze op deze dag bepaalde vegetarisch voedsel zoals appels, aardappelpannekoeken, en soul cakes.

Een soul cake (zielekoek) is een klein rond koekje dat traditioneel gemaakt wordt voor Halloween of Allerheiligen en Allerzielen om de doden in de Christelijke traditie te herdenken. De koekjes worden aan degenen gegeven die van deur tot deur gaan gedurende deze dagen en hymnen en gebeden zingen “voor de zielen van de gevers en hun vrienden”. Zij worden soulers genoemd. Deze praktijk gaat terug tot in de Middeleeuwen in Engeland en Ierland en werd tot in de jaren 30 gevierd door zowel protestanten als christenen. De praktijk om zielekoeken te geven wordt in sommige landen nog gedaan, zoals in Portugal, en in andere landen. Het wordt aanzien als de oorsprong van de trick-or-treat. In de VS worden in sommige kerken zoetigheden gegeven en bieden ze aan te bidden voor de zielen van hun vrienden, familieleden en zelfs huisdieren.

Onder de Katholieken laten sommige parochieleden hun soulcakes zegenen door een priester vooraleer ze worden uitgedeeld op de avond van allerheiligen (Halloween) en in ruil beloven de kinderen te bidden voor de zielen van de overleden familieleden van de gever gedurende de maand November, die een maand is dat in het bijzonder is toegewijd aan het gebed voor de Heilige Zielen in het Vagevuur.

De koekjes werden gewoonlijk gevuld met piment, muskaatnoot, kaneel, gember of andere zoete specerijen, rozijnen of krenten, en vooraleer te bakken werden ze voorzien van het teken van het kruis om aan te duiden dat dit aalmoezen waren. Ze werden traditioneel samen met wijn opgediend op Allerheiligen als een offer voor de doden, en op allerheiligen en allerzielen gingen de kinderen van deur tot deur en vroegen ze om deze koekjes.

Trick-or-treating is een Halloween gebruik voor kinderen en volwassenen in vele landen. Kinderen die verkleed zijn gaan van huis tot huis en vragen om snoepgoed of geld met de zin “trick of treat” (snoep of je leven). Het verwijst dat de inwoners van een woning ongeluk zouden krijgen als ze niets gaven. In Noord Amerika werd het gebruik een halloween traditie sedert de late 20iger jaren.

In Engeland en Ierland gaat de traditie om van huis tot huis te gaan om voedsel te verzamelen op Halloween terug tot in de 16^de eeuw, en waren de mensen verkleed op Halloween. In de 19^de eeuw waren er vele getuigenissen van mensen die verkleed van huis tot huis gingen en verzen voordroegen in ruil voor voedsel en soms om te waarschuwen voor ongeluk als ze niet verwelkomd werden. Het gebruik van trick-or-treat op Halloween komt waarschijnlijk van het geloof dat bovennatuurlijke wezens of de zielen van de doden op aarde dwaalden op dit tijdstip en moesten tevreden gehouden worden.

Het kan ook van een Keltisch festival afstammen dat gehouden werd op 31 oktober- 1 november, om het begin van de winter aan te kondigen. Het was het feest van Samhain. Het kwam voor in Ierland, Schotland en het Eiland Man, Wales, Cornwall en Brittannië. Het festival zou pre-christelijke wortels hebben. In de 9de eeuw bekrachtigde de Katholieke Kerk 1 november als Allerheiligen. Onder de Keltische volkeren, werd het aanzien als een korte tijd dat de geesten of feeën, en de zielen van de doden in onze wereld kwamen en werden tevreden gestel met offers van voedsel en drank. Gelijkaardige gebruiken en geloofsovertuigingen werden ook gevonden in andere delen van Europa. Men denkt dat het trick-or-treating geëvolueerd is uit een traditie waarbij mensen de geesten verpersoonlijkten of de zielen van de doden en offers ontvingen in hun naam. S. V. Peddle denkt dat ze de oude geesten van de winter verpersoonlijken die beloningen vragen in ruil voor een zachte winter. Het verpersoonlijken van deze geesten of zielen zou ook bescherming bieden tegen hen.

Het verkleden werd opgetekend in Schotland in de 16de eeuw en werd later ook opgetekend in andere delen van Brittannië en Ierland. In delen van zuid Ierland ging een man gekleed als een  Láir Bhán (wit paard) en ging samen met kinderen van huis naar huis om gedichten (heidense gedichten) voor te dragen in ruil voor voedsel. Als het gezin voedsel gaf kon het geluk verwachten van de 'Muck Olla', maar ongeluk als ze het weigerden. In Schotland gingen kinderen van huis tot huis in het wit met maskers, geschilderde of zwartgemaakte gezichten die verzen opdroegen en dikwijls dreigden om kattekwaad uit te halen als ze niet werden verwelkomd. In delen van Wales gingen boeren rond gekleed als wezens die angst inboezemden, de gwrachod genoemd, en stelden ze zich voor als de cenhadon y meirw (vertegenwoordigers van de dood). Een 19^de eeuwse Engelse schrijver had het over kinderen die gekleed waren in prachtige kostuums en rondgingen al zingend en smeekten om koekjes, appels, geld of alles wat de mensen hen gaven. (wikipedia)

Tegenwoordig wordt deze dag vooral gebruikt om de christelijke traditie te counteren en de aandacht af te leiden van deze Katholieke feestdag.

Voor de Kerk : Het is een dag dat men zich moet onthouden van werken en bezigheden die een beletsel zijn voor de eredienst die aan God gebracht moet worden, voor de vreugde die aan de Dag des Heren eigen is, of voor de nodige ontspanning van geest en lichaam.

Dag van de doden (Spaans: Día de Muertos/ Dia de los Muertos) is a Mexicaanse feestdag die gevierd wordt in heel Mexico. Op deze dag komt de familie en vrienden samen om te bidden voor de familieleden en vrienden die zijn gestorven, en om hen te helpen op hun spirituele tocht.

Voor de Spaanse kolonisatie in de 16e eeuw had het feest plaats in het begin van de zomer, Maar geleidelijk werd het geassocieerd met 31 oktober, 1 november en 2 november om samen te vallen met het Westerse Christelijke Triduum van Allerheiligen: Vooravond van Allerheiligen, Allerheiligen en Allerzielen. Tradities die verbonden zijn met de feestdag zijn het bouwen van prive-altaren (ofrendas), die de overledenen eren met het gebruik van calaveras, azteekse goudsbloem en het favoriete voedsel en drank van de overledenen, en het bezoeken van de graven met deze als gaven. Bezoeker laten ook bezittingen van de overledenen achter bij de graven.

Calavera : menselijke schedel – de term wordt het meest gebruikt om eetbare of decoratieve schedels aan te duiden die gewoonlijk met de hand gemaakt wordne van ofwel suiker of klei die gebruikt worden op de Dag van de Doden en Allerzielen in de Katholieke Kerk.

De traditie van schedels uit suiker is om de huisaltaren te versieren ter ere van de overleden geliefden (ofrendas) met grote en kleine handgemaakte schedels uit suiker. Kinderen die zijn overleden worden uitgebeeld door de kleine schedels en worden op 1 november herdacht. De grotere schedels zijn afbeeldingen van de volwassenen wiens feestdag op 2 november valt. Men geloofd dat de overledenen dan terugkeren naar huis om te genieten van de offers op de altaren.

In pre-Columbiaanse tijden werden afbeeldingen van schedels en geraamten dikwijls op schilderijen, pottenbakkerij enz geschilderd en vertegenwoordigden de wedergeboorte in het volgende leven. Gedurende de 20^ste eeuw werd een politieke caricaturist Jose Guadalupe Posada bekend omdat hij Calaveras maakte als ijdele geraamten die gekleed waren in kledij van de rijken. De meest bekende was Catrina, die een vederen hoed droeg, modeschoenen en een lang kleed. Catrina wordt aanzien als de personificatie van de Dag van de Doden. Deze geraamten worden gemaakt uit vele materialen zoals hout, suikerpasta, noten, chocolade enz. Wanneer ze gebruikt worden als offers wordt de naam van de overledene op het voorhoofd geschreven van de schedel.

Cempasúchil : wordt ook de bloem van de doden genoemd in Mexico en wordt gebruikt op de Dia de Muertos feestdag op 2 november. Het woord cempazúchitl komt van de Nahuatl term voor de bloem cempohualxochitl. Water met de essentiële olie van de bloem werd gebruikt om lijken te wassen in Honduras, en de bloem wordt nog geplant op begraafplaatsen.

Ofrendas : huisaltaar voor overledenen – het is een traditie die teruggaat naar de Azteekse periode. De Azteekse cultuur geloofde dat zielen bleven leven en in verschillende rijken binnenging wanneer het lichaam stierf. Dit geloof mengde zich met het christelijk geloof dat de ziel eeuwig is (en in de Hemel, Vagevuur of de Hel verblijft) gedurende de Spaanse verovering van het Azteekse Rijk toen de twee culturen zich mengden. Deze ofrenda worden opgericht in de woningen om de zielen van de overleden familie te herdenken.

Wetenschappers gaan honderden jaren terug tot een feest van de Azteken die toegewijd was aan de godin Mictecacihuatl. Deze feestdag van de doden was over de hele wereld verspreid en opgenomen in andere tradities ter ere van de doden. Het is een nationaal symbool geworden.

Oorspronkelijk werd de Dag van de Doden niet gevierd in het noorden van Mexico, tot de 20st eeuw door de inheemse bevolking die verschillende tradities kende. Het volk en de kerk verworpen het als een feestdag omdat het heidense elementen bevatte. Zij hielden Allerheiligen op dezelfde manier als de andere christenen in de wereld. Het werd pas nationaal toen de Mexicaanse regering het uitriep tot een nationale feestdag om de tradities van de inheemse bevolking te verenigen.