De executie

De volgende morgen, op dinsdag, 1 oktober 1957  wordt de gevangene wakker midden in de nacht. Hij vraagt de bewaker hoe laat het is: 3 uur was het antwoord. Hij vroeg de bewaker om een licht, omdat hij zich moest klaarmaken voor de executie. De gevangene maakte zijn bed op en ging erop zitten met zijn Missaal in de hand en wachtte op de komst van de aalmoezenier. Priester Devoyod kwam om 5.30 u. Hij deed zijn laatste biecht en ontving de H. Communie. Daarna spraken ze elkaar nog kort. De gevangene vertelde de priester dat hij zij leven gaf voor de bekering van zijn vader, voor degenen die hij liefhad, en voor de man die hij had gedood; en dan viel er een diepe stilte.

zijn gebroken vader in het proces

Spoedig daarna kwam de beul in de cel en de handen van de gevangene werden achter zijn rug gebonden. Hij werd naar de guillotine geleid. Toen hij gevraagd werd het schavot te bestijgen, keerde hij zich naar de priester, met zijn laatste woorden: De crucifix, Vader… de crucifix. Het werd hem aangeboden en hij kuste het. Daarna werd de hakbijl opgetild, en valt om het korte leven te beëindigen. Op dat moment bidden Pierrette en zijn dochter Veronique het magnificat.  Zijn moeder had haar leven geofferd voor Jacques’ bekering. Zijn eigen dood offert hij voor de bekering van zijn vader en van zijn beide kinderen. Zijn vader bleef hem bezoeken, maar was niet veranderd. Hij was een bron van veel lijden voor Jacques, vooral omdat de oude mand niets geleerd leek te hebben uit al wat was gebeurd. Jacques wenste dat zijn geschiedenis zou dienen voor anderen zodat niemand zou verloren gaan: dat elke druppel van mijn bloed dient om een doodzonde weg te wissen.

Een jaar na zijn misdaad schreef hij vanuit de gevangenis naar zijn jonge dochter: Drie dagen geleden heb ik mijn geloof teruggewonnen… voor de tweede keer in mijn leven, zijn de schellen van mijn ogen gevallen en kan ik Gods barmhartigheid zien. Hij begon een geestelijke tocht met een toegewijde devotie tot de Maagd Maria en de H. Theresia van Lisieux. In de gevangenis heeft hij geprobeerd zijn relatie met zijn vrouw en zijn  vader te verbeteren en hen tot geloof te brengen. Een maand voor zijn dood schreef hij: De Heer blijft mij vervullen met gaven en ik voel mijn hart overvloeien van liefde, en mijn lippen met dankzegging.

Twee maand voor zijn dood legde hij de details uit van zijn buitengewone bekering in de gevangenis, na een zorgeloze jeugd. Hij zat achter tralies toen hij dichter tot God kwam en schreef over de troost en vreugde dat hij ondervond in het gebed. Hij sprak echter ook van de momenten van angst voor zijn op handen zijnde dood. Fesch geschriften zijn een getuigenis van zijn berouw, maar ook een voorbeeld van geloof en hoop in de goddelijke barmhartigheid. Hij verwijst naar zijn executie en noemt het een ‘slecht kwartier in vergelijking met de eeuwigheid.’

Dank zij het werk door Priester Augustin-Michel Lemonnier in de ‘70iger jaren en door een Carmelitaanse zuster, Veronique, in de ‘80iger jaren, hebben Pierrette en Veronique Fesch in nauwe samenwerking met hen de geschriften van Jacques Fesch gepubliceerd om zijn getuigenis aan het publiek door te geven.

Heiligverklaring

Op 21 september 1987 werd een heiligverklaring door de Aartsbisschop van Parijs ingediend met de feiten en de bekering van Jacques Fesch. Er gaat een sterke spirituele kracht uit van zijn geschriften, en behouden nog hun kracht in onze dagen. In november 1986 sprak Kardinaal Lustiger in het openbaar met de gevangenen van La Santé tijdens een bezoek, over de persoonlijkheid van Jacques Fesch. Op 24 december 1993, opende Kardinaal Lustiger de heiligverklaring en verklaarde hem Dienaar Gods. Ik hoop, zei hij, dat hij op een dag vereerd wordt als een figuur van heiligheid.

Gérard Fesch

In 1994 ontdekt Gérard Droniou, toen 40 jaar, per toeval dat zijn vader Jacques Fesch kon zijn. Hij knoopt eerst banden aan met de familie van zijn vader en dan met zijn moeder Thérèse, maar deze weigert hem te spreken en hem te ontmoeten. Hij verneemt dat Jacques meerdere keren over zijn zoon had gesproken en dat hij zich zorgen maakte over de toekomst van zijn zoon en hij vroeg met aandrang aan zijn gezin en aan zijn advocaat (Meester Baudet) om hem terug te vinden om hem te beschermen. De veroordeelde had zelfs op de vooravond van zijn executie een brief van erkenning  geschreven naar Gérard. Veertien jaar later ontving hij volgens de wens van zijn vader, het recht om Fesch genoemd te worden en als natuurlijk kind erkend te worden van Jacques Fesch.

Gérard onderwerpt zich op vraag van Monique Fesch (zus van Jacques) aan een DNA test. Uit het resultaat blijft dat hij de natuurlijke zoon is van Jacques en dat wordt door het gerecht bekrachtigd.

In 2012, wordt hij door een nieuw procedure, ondanks het geheim van zijn moeder, ook erkend als de natuurlijke zoon van Thérèse Troniou.

Alle vaders zijn niet tegelijk crimineel, schrijver en misschien heilige.

Deze vader, wat hij ook gepleegd heeft, heeft het bewijs nagelaten van zijn liefde en zijn verlangen om vader te zijn. In de zoektocht naar zijn origine, heeft Gérard het beroep van musicus uitgeoefend als trompettist, zonder te weten dat zijn vader net zoals hem ook trompet speelde.

Fesch’s bekering kwam laat, maar niet zo laat als deze van de H. Dismas, de Goede Dief, die gekruisigd was met Christus. Toen hij op het kruis hing toonde Dismas berouw en smeekte Jezus : Denka an mij wanneer U in Uw koninkrijk komt. Onze Lieve Heer antwoordde: Vandaag nog zal je bij Mij zijn in het Paradijs.

Dan hebben we de H. Callixtus, een verduisteraar, een vechtersbaas, een crimineel die twee keer werd veroordeeld. En toch toonde Callixtus berouw, werd een priester, werd tot paus verkozen en stierf als een martelaar.

De H. Camillus de Lellis was een huursoldaat, een walgelijke drinkebroer en een crimineel.Zes jaar lang leefde de H. Margaretha van Cortona als een minnares van een edelman en was zwanger van hem. H. Mozes, de Ethiopier, leidde een bende moordenaars in de Egyptische woestijn. De H. Hippolytus was de eerste anti-paus. En de H. Pelagia was de pornokoningin van het 5^de eeuwse Antiochie; haar tijdgenoot Hohannes Chrysostomus, herinnerde zich: “Niets was gemener dan zij, wanneer zij aanwezig was.”Misschien is de ergste wel de H. Olga. Toen haar echtgenoot, de prins van Kiev, werd vermoord door een rivaliserende stam, begon Olga aan een wraakprogramma dat grenst aan een genocide. Sommige van haar vijanden verbrandde zij, anderen begroef ze levend, en de overlevenden verkocht ze als slaven.

Wat maakt deze heiligen verschillend van Fesch? Ik denk de tijd. Eeuwen zijn er voorbij gegaan sedert Mozes de Ethiopier de hel deed losbarsten in de woestijn van Egypte en Margaretha van Cortona’s leven van schandaal haar familie deed weigeren om zich in het openbaar te vertonen. Maar de misdaden van Jacques Fesch zijn nog altijd pijnlijk voor het gezin dat hij achterliet en een afschuw voor de dochter van de vermoordde Officier Vergne.

Jaren geleden gaf ik een voordracht in parochies en groepen van studenten over zondaars die heiligen waren geworden. Ik had net gehoord over het geval Fesch en daarom maakte dit deel uit van mijn presentatie. Dit zorgde altijd voor een intense discussie. Gewoonlijk was het publiek geneigd om Fesch ten minste het voordeel van de twijfel te geven. Maar de meeste mensen die dit verhaal hoorden waren wantrouwig. Hij had de spot gedreven met religie heel zijn leven, zou zijn bekering een fraude kunnen zijn, of een laatste schot naar Christenen die hij altijd dwazen had gevonden? Het waren zeer levendige discussies. En tot op vandaag, ben ik niet zeker aan welke kant ik sta.

Wie onder ons zou niet hopen dat Fesch’ berouw oprecht was, dat zijn ziel gered was? Maar het zou gemakkelijk zijn voor hem om de aalmoezenier om de tuin te leiden, zijn vrome Katholieke Advocaat, zijn familie, niemand van hem wilde geloven dat hij een misdadiger was die niet kon gered worden. Als jongeman die opgevoed was in een Katholiek huishouden, in een Katholieke gemeenschap, zou Fesch geweten hebben hoe de rol van berouwvolle misdadiger te spelen.

Het is mijn mening dat het daarom is dat Fesch’ geval tot stilstand is gekomen. Wie kan bewijzen wat er werkelijk omgaat in het hart van een mens? Als de beweging door Kardinaal Lustiger ten einde loopt, doet het er niet echt toe. Als Jacques Fesch echt berouw toonde is hij in de Hemel, waar al de geredde mensen heiligen zijn.

Soms is leven in hoop, leven met onzekerheid. Ik heb de Fesch zaak enige tijd onderzocht en ik kan niemand vinden die een mirakel heeft verkregen door zijn voorspraak, en dat mirakel is hetgeen nodig is om de zaak Fesch te sturen om “Heilig” te worden genoemd. Er is nog geen mirakel gerapporteerd, wat me verwondert. Waarom is de Hemel nog stilzwijgend? (Thomas Craughwell – National Catholic Register 2/1/2017)