John Harper was een ware held van de Titanic. Hij werd geboren uit Christelijke ouders op 29 mei 1872. Het was op de laatste zondag van maart 1886 toen hij 13 jaar was dat hij Jezus ontving als de Heer in zijn leven. Vier jaar later begon hij in de straten van zijn dorp te prediken. John Harper was een goede predikant, die zijn leven aan de Heer heeft gewijd. Hij wilde niets liever dan dat de mensen oprecht zich zouden verzoenen met de Heer. Naarmate hij ouder werd was een ding duidelijk: hij ging volledig op in het Woord van God. Wanneer verschillende predikanten vroegen waaruit zijn leerstelling bestond antwoordde hij eenvoudigweg ‘het Woord van God’. Na vijf of zes op de straathoeken het Evangelie te hebben gepredikt en overdag gewerkt te hebben in de fabriek werd hij door Predikant E. A. Carter van de Baptistkerk in Londen onder de vleugels genomen. Dit zorgde ervoor dat Harper zich helemaal kon inzetten voor zijn geliefde missie. Spoedig begon hij zijn eigen kerk in september 1896 (gekend als de Harper Memorial Church). Hij startte met maar 25 leden, maar toen hij 13 jaar later deze kerk verliet waren er meer dan 500 leden. Gedurende die tijd was hij gehuwd geweest, maar zijn vrouw was kort erop gestorven. Toch had God John gezegend met een meisje, Nana.

Ironisch genoeg was John verschillende keren bijna verdronken gedurende zijn leven. Wanneer hij 2,5 jaar was viel hij in een put, zijn moeder slaagde erin hem te reanimeren. Toen hij 26 werd hij door een sterke tegenstroom de zee ingevoerd en overleefde hij het nauwelijks. Toen hij 32 zag hij de dood in de ogen op een lek schip in de Middellandse Zee. Misschien gebruikte God deze ervaringen om hem voor te bereiden op wat er nog zou komen…

Het was in de nacht van 14 april 1912. Om 11.40 kwam de RMS Titanic in aanraking met een ijsberg aan stuurboord en kwam er ijs op de dekken terecht en werden 5 waterdichte compartimenten ingedrukt en opengescheurd.

John Harper en zijn 6-jarig dochtertje Nana bevonden zich op het schip. Van zodra het bleek dat het schip zou zinken nam John onmiddellijk zijn dochtertje naar een reddingsboot. Niettegenstaande de weduwnaar gemakkelijk veilig aan boord van een reddingsboot kon komen, kwam het niet bij hem op dit te doen. Hij gaf zijn kleine meisje een kus en zei haar dat ze elkaar op een dag zouden terug zien. De vuurpijlen die in de donkere lucht werden afgevuurd weerspiegelden de tranen op zijn gezicht toen hij terug naar de menigte met wanhopige mensen ging op het zinkende schip.

Toen de achtersteven van het grote schip hoog boven de zee begon uit te komen werd John gezien toen hij in de menigte riep “Vrouwen, kinderen en ongeredden in de reddingsboten!”. Het was maar enige minuten later dat de Titanic een dreunend geluid maakte. Het leek op een explosie. De mensen waren in paniek en toen waren er velen die vanop de dekken in het ijskoude, donkere water sprongen. John was één van deze mensen.

Die nacht waren er 1528 mensen die in het ijskoude water belandden. John Harper zwom nog naar mensen in het water om hen naar Jezus te leiden vooraleer de onderkoeling fataal was. Hij zwom nog naar een jonge man die op een drijvend stuk was geklommen. Moeilijk ademend vroeg hij de man: “Ben je gered?” De jonge man, die in schok was, antwoordde dat dit niet het geval was. Harper deed zijn reddingsvest af en gooide het naar de man en zei: “Hier dan, je hebt het meer nodig dan ik…” Harper zwom nog eventjes naar iemand anders maar keerde terug naar de jonge man en slaagde erin hem naar Jezus te leiden, de echte redding.

Van de 1528 mensen die in het water belandden die nacht, waren er 6 die gered werden door de reddingssloepen. Een van hen was deze jonge man. Vier jaar later, bij een ontmoeting van de overlevenden, stond deze man recht en vertelde in tranen hoe John Harper hem naar Christus had geleid. John had nog andere mensen willen redden, maar door de kou was hij te zwak geworden. Zijn laatste woorden waren “Geloof in de Naam van de Heer Jezus en je zult gered worden.”

“Er is geen grotere liefde dan dat een mens zijn leven geeft voor zijn vrienden…” John Harper was een echte held van de Titanic.

Heeft Hollywood deze man herdacht? Nee. Och, niet erg. Deze dienaar van God heeft gedaan wat hij moest. Terwijl anderen mensen probeerden hun weg te kopen op de reddingssloepen om hun eigen leven te redden, gaf John zijn leven zodat anderen zouden kunnen gered worden.

Nog een bijzonder man was Benjamin Guggenheim die terwijl anderen zich naar de reddingssloepen haastten rustig zijn brandy zat te drinken samen met zijn persoonlijke secretaris Victor Giglio en zeiden dat ze ‘bereid waren te sterven als gentlemen’. Victor Giglio had een donkere huid en zijn meester Ben Guggenheim verkoos eerder te sterven dan toe te laten dat zijn dienaar een plaats werd ontzegd op een ‘eerste klas’ reddingssloep.

Plotseling kwam een sissend geluid en een fel licht vanop het bovenste dek in de lucht. Iedereen keek naar de reddingsboten. Een vuurpijl werd afgeschoten naar de lucht waar de sterren twinkelden boven ons. De vuurpijl ging steeds hogen en een menigte keek naar boven en dan volgde een explosie die de stilte verbrak en een regen van blinkende sterren kwam traag naar beneden en doofde uit. “Vuurpijlen!” Ieder weet wat vuurpijlen op zee betekenen. Nog een, en dan een derde… Iedereen wist dat het een oproep om hulp was.

De C.Q.D. (all stations attend-distress) werd gezonden met erna de breedtegraad en lengtegraad van de positie van het schip en dan een nieuwe soort oproep : de S.O.S. een internationaal code-signaal.

...de ingenieurs en hun team werkten tot het laatst om de motoren die elektrisch licht voorzagen te laten draaien. Ze waren in het onderste dekken aanwezig en bleven tot het schip met het voorsteven in de zee stak, de motoren braken en naar beneden zakten. De lichten gingen toen uit omdat de motoren kapot waren maar niet omdat de mensen er niet waren. Ze wisten dat er, eens het schip kantelde geen hoop meer was om naar boven te gaan om de zee te bereiken. Niettegenstaande ze dit wisten, bleven ze toch hun taak uitvoeren om de dekken van licht te voorzien.  

***

En dan als we keken met ontzetting kwam de achtersteven traag omhoog, en ze bereikte een verticale positie. Daar bleef ze bewegingsloos staan. Haar lichten die de hele nacht hadden gebrand zonder flikkering gingen plotseling uit, gaven nog een lichtflits om dan voor altijd te uit te blijven. Er kwam een geluid als van een explosie. De motoren en de machinerie kwamen los en braken hun weg door de compartimenten voor zo’n 15-20 seconden. De zware machinerie bleef op de laatste wand, de buitenwand eventjes liggen om dan door de wand in de diepte te vallen. Het was een geluid dat niemand ooit heeft gehoord en niemand ooit nog wil horen.

Dagen na de tragedie werd een zwart-wit foto genomen dagen aan boord van de CS Mackay Bennett. Er werden 166 van de 306 dode lichamen die door de Mackay Bennett werden verzameld aan de zee toevertrouwd. Lichamen werden opgestapeld in zakken op het dek vooraleer overboord te worden gegooid. Een priester leidde een plechtige dienst.

Mensen lezen allemaal op internet de onbelangrijke dingen, zelfs katholieke websites die eigenlijk niets te zeggen hebben over de nabije toekomst. Maar lees wat er staat in de boodschappen van Pastor Enoc. En die worden gestaafd door de andere boodschappen van Luz de Maria, Ned Dougherty, de 3 harten (Broeder Elias en Zuster Lucia), kinderen van het licht  enz. Voor degenen die denken dat deze mensen geen boodschappen krijgen dan zal de waarschuwing hen wel tot nadenken stemmen. Maar dan zullen ze ineens door hun ongeloof ook de straf van hun zonden moeten ondergaan.