Terwijl alle dieren enkel 1 fysiek lichaam hebben en 1 geest, hoewel zeer eenvoudig, hadden de oorspronkelijke en perfecte Man en Vrouw en hun legitieme nakomelingen, die Genesis de ‘Zonen van God’ noemt, ook de Geest van God. Zij waren Trinitariërs, die uit een lichaam, ziel en geest bestonden.  Ze waren in alle opzichten Zijn legitieme Zonen. Hun voorkomen weerspiegelde elke perfectie. Hun verschijning was majestueus. De mannen was twee en een halve meter groot en de vrouwen een beetje kleiner. Ze waren mooi, supersterk in het lichaam en in de geest. Ze hadden allen bovennatuurlijke gaven, een zeer hoge intelligentie en een perfecte beheersing van hun wil. Ze waren daarom geschikt om de Geest van God te ontvangen en te behouden. De Geest van God in de Mens is een deeltje van God zelf, van dezelfde God die al het bestaande heeft geschapen.

De hele schepping is doordrongen van God, maar in Zijn Zonen was God aanwezig op een bijzondere manier, Hij was er aanwezig met een deel van Zichzelf: met Zijn eigen Geest. Dit was nooit eerder gebeurd in een ander wezen van de natuur: het gebeurde alleen in de oorspronkelijke en perfecte Man en Vrouw en in hun wettige afstammelingen. Met andere woorden, God had hen een fragment van Zijn eigen goddelijk leven gegeven. Daarom waren de Zonen van God goddelijk in dit opzicht, omdat ze de Geest van God bezaten en voor hen hadden.

Het is goed dat we dieper ingaan op wat we bedoelen met de Geest. De Geest is zoals de ziel van de ziel.

Wat is de ziel? Het is het onzichtbare deel dat door genetische middelen wordt overgeërfd van de ouders. Bv. Een kind erft van de ouders niet alleen de kleur van de ogen of haar, de grootte, de huidskleur, de kenmerken, maar erft ook bepaalde eigenschappen of sommige gebreken. Het kind kan de muzikale zin, de behendigheid of de aanleg voor artistieke activiteiten erven, het kan gevoeligheid of een gebrek eraan erven, het kan het karakter erven, het kan smaken of een aspect van intelligentie beërven. Omdat er verscheidene vormen van intelligentie bestaan is het niet zo dat iedereen hetzelfde erft. Al deze kwaliteiten die niet fysiek zijn, maar die genetisch worden overgedragen, maken deel uit van de ziel dat de oude Grieken de ‘psyche’ noemden. Zelfs dieren hebben hun eigen psyche.

De Geest is iets helemaal anders. Het wordt niet genetisch overgedragen, maar wordt rechtstreeks gegenereerd van God. Voor de oorspronkelijke Zonen van God ging de Geest de mens binnen op het moment van de conceptie. Wij, die kinderen zijn van mensen hebben de aanvankelijke perfectie door de erfzonde verloren en daarmee de Geest (Gen 6:3). We kunnen het verkrijgen wanneer we “geadopteerde” zonen van God worden in Jezus door middel van het Doopsel. Het is Jezus die ons in de Geest genereert als adoptiezonen van de Vader. Als we de ziel en de Geest willen vertegenwoordigen, zouden we kunnen zeggen dat de ziel de beker is waarin God Zijn Geest giet.

De Heer die uitvoerig is in Zijn uitleg, gaf ons ook de coördinaten van de plaats waar de eerste menselijke familie werd geschapen. Door het noordelijk halfrond in te zoomen liet hij Don Guido Mossul zien, nabij het oude Nineve (in Noord-Irak), een land waar in die tijd vele bossen, een uitgestrekte en weelderige prairie met bronnen en rivieren was.  

Het voorouderlijk vrouwtje bevalt van de eerste Vrouw

Laten we terugkeren naar de voorouderlijke vrouw die in haar schoot van God de eerste cel van de eerste Man die verenigd is met de Geest, heeft ontvangen. Na de geboorte van de eerste Man, bevalt dit vrouwtje 15 jaar later ook van de eerste Vrouw. God wachtte op het moment dat de Man de puberteit had doorgemaakt omdat Hij wilde dat Adam de voorvader van allen zou zijn en daarom ook van de eerste Vrouw.

Maar dat is niet alles: de Vrouw werd ook verwekt door de eicel dat de Heer had voorbereid in de schoot van diezelfde voorouderlijke vrouw. Terwijl God tussenkwam in de verwekking van de Man met de schepping van beide voortplantingscellen of gameten, kwam God tussen door in dat van de Vrouw enkel de vrouwelijke gameet te scheppen, de eicel. Met deze daad is de zesde dag voltooid. 

De Bijbel vertelt ons dat de Vrouw geschapen werd door Adams rib. Dit is een symbool om te zeggen dat het uit het zaad van Adam werd verwekt, in zijn slaap omdat hij het niet bemerkte. De reden voor die slaap was niet enkel te danken aan de delicaatheid van de daad van God tegenover de jonge man, maar ook als een voorzorg omdat de handeling niet herhaald zou worden. Op het moment van de conceptie van de eerste Vrouw, had Adam niet begrepen wat er gebeurd was. Hij zal het begrijpen bij de geboorte van het kind. We bevinden ons in de vlakte aan de voet van het voorgebergte waarop het huis van de jongeman zich bevindt. De voorouderlijke vrouw baart semi-zittend de pasgeboren baby. Haar oude voorouderlijke moeder die handelde als vroedvrouw, biedt de nieuwgeboren baby aan de jonge vader aan. Maar gezien haar gelijkenis met het kleine baby’tje beseft de voorouderlijke vrouw dat zij de moeder is en tilt ze de pasgeborene naar de Hemel op alsof ze wil vertellen aan God dat dit haar dochter is, die haar bezit is.

Het is een gebaar van arrogantie en trots, geen gebaar uit liefde of dankbaarheid, zoals we zouden denken. De Bijbelse zin wordt aan haar toegeschreven: “Dit is het vlees van mijn vlees en de beenderen van mijn beenderen". Het is geen daad van dankzegging aan God, maar de eis van wat zij beschouwt als exclusief het hare. Het is vanaf dat moment dat de bekoring om van dezelfde voorouderlijke vrouw andere, even mooie kinderen te hebben die volledig van haar zijn, met uitsluiting van God, geboren wordt in Adam.

Hij gelooft dat hij het geheim van het leven van God heeft doordrongen. Hij weet niet dat in de verwekking God is tussengekomen door een eicel van het perfecte menselijk schepsel te scheppen. Hij denkt dat enkel de vader een nieuw schepsel kan doen voortkomen, zoals het zaad dat in de aarde ontspruit. Daarom gelooft hij niet in de Heer die hem adviseert om dat vrouwtje nooit meer aan te raken. Niet eten of weten (omdat eten of weten in Bijbelse zin betekent voortplanten). Zonder de tussenkomst van God zou er dood uit voortgekomen zijn, of het uitsterven van zijn perfecte soort.

De Bijbel vertelt dat er twee bomen waren temidden van de tuin, dat is in het aardse paradijs: “de Boom des Levens” en “de boom van de kennis van goed en kwaad”. Dit zijn twee metaforen. De betekenis van een “boom” is de genealogische boom. Omdat de voorouderlijke vrouw zowel goede vruchten (van het goede) kon voortbrengen, omdat ze God de eerste twee zonen van God had gebaard, en slechte vruchten (van het kwaad), omdat ze Cain zal baren die verwekt is zonder de tussenkomst van God. Zij is voor Adam de boom van kennis van goed en kwaad. In feite zal Adam denkt dat God jaloers was op zijn voortplantingsvermogen, en zal ook zijn ongehoorzaam plan uitvoeren dat gericht is op het hebben van andere kinderen van het voorouderlijk vrouwtje, doelbewust met uitsluiting van God.

Hij wist niet dat God in de uterus van dat voorouderlijk vrouwtje de noodzakelijke voortplantingscellen had geplaatst voor de verwekking van zowel hem als de pasgeborene en dat God Zijn scheppingswerk had beëindigd. In deze twee gelegenheden was geen enkel gen overgegaan van de voorouderlijke vrouw naar de foetussen, enkel voeding. Maar zonder de tussenkomst van God, zou een nieuwe conceptie resulteren in een hybride kind. Zodat het voorouderlijk vrouwtje die  eerst de Man Adam had gebaard en dan de pasgeboren Vrouw, een slechte vrucht zal voortbrengen, een hybride: Cain. Dit is de betekenis van de boom van kennis van goed en kwaad. De Heer had hem dus bevolen niet van die boom te eten.

We hebben gezien wat de tweede boom was, laten we nu kijken wat de Boom des Levens betekent. Met ‘Leven’ bedoelen we geestelijk leven, geen fysiek leven. In feite bracht de schepping van de Man en met hem van de Vrouw, een absolute nieuwigheid op de planeet aarde: de aanwezigheid van de Geest van God in de Zonen van God. Deze laatste behoorden samen met hun wettelijke nakomelingen tot de Boom des Levens.

Zelfs de Zonen van God stierven lichamelijk, omdat wie geboren wordt sterft, zei Don Guido. Dat betekent dat hij overgaat naar de andere kant van het leven. Maar in deze episode van Genesis en in vele andere passages van de Bijbel heeft de uitdrukking ‘dood’ een geestelijke betekenis: iemand die de Geest van God niet bezit, is geestelijk dood.

Na de fysieke dood waren de Zonen van God voorbestemd om te verrijzen naar de Hemel in Geest, ziel en lichaam, maar in een andere dimensie, zoals de H. Maag Maria die de slaap ervoer. De ongehoorzamen moeten na de fysieke dood in de plaats hun zuivering doormaken.

Adam neemt een honingraat

De Bijbel vertelt dat een Man “zijn vader en zijn moeder moet verlaten”, dat wil zeggen, de kudde van de voorouders waarin hij was opgegroeid, om zich te vormen met de pasgeboren Vrouw, die eens gegroeid, één vlees, of het nieuwe soort zal worden: de menselijke.  Het is nog een symbool om te zeggen dat de Mens het voorouderlijk vrouwtje van zijn huis had moeten weghouden om de kans te vermijden om bekoord te worden. Hij was misleid door zichzelf te overtuigen dat hij andere kinderen kon voortbrengen die gelijkaardig waren aan hem uit dat voorouderlijk vrouwtje. Met de geboorte van de Vrouw was Gods scheppende werk gedaan en God zou niet langer tussenkomen, omdat Zijn doel was bereikt nl. De schepping van de grondleggers van de volmaakte menselijke soort. De uitdrukking van de Bijbel: ‘op de zevende dag rustte God’ is een ander symbool omdat God niet moe wordt wanneer Hij schept. 

Adam geeft het baby’tje terug aan de vrouwelijke voorouder, de broedmachine van de baby. Adam gaat een honingraat halen om hem als geschenk aan te bieden. Zijn doel was het vrouwtje af te leiden zodat hij het baby’tje kon meenemen. Het is waarschijnlijk een opdracht van God geweest om ongepast samenwonen te vermijden. Om het meisje melk te geven zou het kunnen vervangen worden met dat van andere gedomesticeerde dieren.

De scène om de honingraat te oogsten is belangrijk: als hij de honingraat wegrukt valt een zwerm bijen Adam aan en steekt hem overall. De grimassen op zijn gezicht onthullen dat hij pijn voelt. Zijn gezicht wordt rood en gezwollen. Daarom bestond fysieke pijn vóór de erfzonde. In feite is het niet deze pijn waarnaar Genesis verwijst wanneer er wordt gesproken over pijn dat de mensheid zou bereiken omwille van ongehoorzaamheid. Bepaalde pijn, zoals deze van verwondingen of brandwonden, zijn voorzorgsmaatregelen om te voorkomen dat iemand gewond raakt of verbrandt zonder het te beseffen. De pijn waarnaar in de Bijbel wordt verwezen, is de pijn die te wijten is aan genetische ziekten die  voortkomen van de penetratie van chromosomen van de twee soorten, dit wil zeggen de fysieke en mentale ziekten die het resultaat zijn van de erfzonde dat spoedig zal gebeuren, naast de verlaging van het IQ.

Het voorouderlijk vrouwtje eet de honingraat die ze heeft gekregen

Adam bezorgt de honingraat aan de vrouwelijke voorouder die de honingraat vasthoudt en er een grote hap afscheurt. Ze heeft er erg van genoten. Uit haar brede mond vallen slierten stroop en transparante honing. Ze kauwde heel graag, maar het was niet mooi om zien. Haar gehemelte was plat en haar lippen waren dun en breed tot aan de kaken. Haar haar was donkerbruin en ze had een ondoorzichtig kort bobkapsel. De brede, uitstekende oren waren tot aan de punt en kwamen uit haar haar tevoorschijn. Ze had een geelachtige teint en lange vingers die eindigden in sterke, haakvormige nagels. Ze had geen haar. Ze had enkel een beetje haar aan het begin van haar ledematen, in tegenstelling tot haar zussen die een roodkoperen huis hadden en volledig bedekt waren met een ruige, donkere vacht. De benen waren erg kort: een derde van haar totale lengte.

Ze had echter een sterk moederlijk gevoel getoond als zij de mens in zijn eerste levensjaren had gevoed. Zij had niet het gebruik van het woord, maar stootte ongemakkelijke geluiden uit, vergezeld van trillingen van de lange tong die zich op een onhandige manier uitstrekte. Haar handen waren wit en goed gevormd, maar de hoektanden waren langer dan de andere tanden. Haar voorhoofd was laag, een uitstekende kin, uitpuilende ogen en haar hoofd was wat plat.

Haar plat gezicht met onbedekte neusgaten gaven haar een dreigende verschijning die vaag leek op die van een slang. Mozes noemde het een ‘slang’, ook omdat het eigenlijk het slimste en meest geslepen dier was van al die daar aanwezig waren. Zij communiceerde alleen met haar houding en het geluid van haar stem omdat ze het woord niet gebruikte.

De truc van de honingraat werkte, en terwijl zij gretig was om de honing op te eten, nam de jonge vader haar dochter weg. Hij wist dat hij haar met kangoeroemelk zou kunnen voedsel geven, omdat de kangoeroes in die tijd tam waren. Adam maakte gebruik van haar verstrooidheid en nam het pasgeboren meisje mee en vertrekt. Dan rende hij langs het pad dat over de steile kant van de heuvel loopt naar zijn huis. Op dat moment wordt het voorouderlijk vrouwtje woedend. Haar grote ogen lijken uit haar oogkassen te komen. De getrokken lippen tonen al haar tanden tot aan haar kaken. De puntige tong en de keel trillen. Ze schreeuwt. Zelfs haar grote oren trillen onder haar verwilderd haar.