Uw dankbaarheid ook.

Tweemaal tastbaar.

En onvergetelijk. 

7 Jezus valt voor de tweede keer 

Dan struikelen de helpers en vallen die geholpen worden. (Jesaja 31, 3)

Heer, ontferm gij u, richt mij op. (Psalmen 41, 11) 

De Heer Jezus

valt andermaal.

Wat weegt Hem het zwaarst :

de vermoeidheid of het onbegrip en de onverschilligheid ?

de pijn van het lichaam of het eelt van de ziel ?

en toch gaat Hij voor hen de zwaarste weg

tot het einde toe.

Met vallen en opstaan.

Klein worden, tot de vernedering  en de vernietiging toe.

Oordeel, voorbeeld.

Voor allen die op Hem neerkijken

en voor de nog onzichtbaren

in de toekomst. 

Heer Jezus,

Gij kent onze zwakheid en onze trots,

onze bezorgdheid om de schone schijn te bewaren,

onze angst om niet goed voor de dag te komen.

Gij laat ons kiezen.

Voor de waan van de wereld

of voor U.

Voor U. 

8 Jezus ontmoet de wenende vrouwen

Laat mij daarom weeklagen en kermen, barrevoets lopen en naakt, laat mij huilen als de jakhals en kermen als de uil oehoe. (Micha 1, 8)

Dochters van Jerusalem, ween niet over Mij, maar ween over uzelf en over uw kinderen. (Lukas 23, 28) 

De Heer Jezus

spreekt hen aan als

Dochters van Jerusalem,

kinderen van zijn stad.

Wie zijn zij ?

Is de vrouw van de Honderdman onder hen ?

De echtgenote van Jaïrus ?

De zieke die de zoom van Zijn mantel greep

en genezen werd van de kwaal waaraan zij zo lang al leed ?

En Petrus’ schoonmoeder die door Hem werd aangeraakt

en opstond uit haar koorts ?

En het meisje van twaalf jaar dat Hij uit de dood terugriep ?

Zij tonen hun medelijden en hun verdriet.

Zij zijn de zachte kern in een harde verharde massa. 

Heer Jezus,

Dochters van Jerusalem,

hebt Gij hen genoemd,

de schreiende vrouwen

die met hun tranen getuigen.

Gij zendt hen vriendelijk terug

naar hun huis en kinderen,

naar hun werk en toekomst,

naar de dag van morgen

die anders zal zijn na deze bejegening. 

9 Jezus valt voor de derde keer

Ik denk : als ze maar niet om mij lachen, en triomferen als mijn voet struikelt ; haast verlies ik de grond waar ik sta. (Psalmen 38, 17-18)

Zijn engelen zullen U op de handen nemen, opdat ge uw voeten niet zult stoten aan een steen. (Lukas 4, 11) 

De Heer Jezus,

valt voor de derde keer, en ligt.

Men raakt het gewoon,

het is gewoon niet meer de moeite

van het opdringen waard.

Soldaten, tegenstanders en hogepriesters

achterin achteraan in de massa

gnuiven van zelfverzekerdheid :

Hij kan niets méér dan wij,

wij hoeven géén vrees te hebben voor

een plotselinge manifestatie

van macht en mirakel,

niet voor Zijn meesterschap over het lichaam,

niet voor Zijn bevelende stem tot de stof. 

Heer Jezus,

Driemaal begeeft Gij, driemaal staat Gij weer recht.

Gij wankelt verder tussen het volk dat gaapt

en niet begrijpt.

Gij hebt in deze stad over gespreide mantels gelopen,

over palmtakken en lovertwijgen,

Gij werd gedragen op verende schouders

in een wolk van sympathie.

Nu gevoelt Gij de harde grond,

het harde kruishout

en de mensen, -een hard geslacht.

En tweeduizend jaar later, wij,-

U méér nabij ? 

10 Jezus wordt ontkleed 

Zij verdelen samen mijn kleren : er wordt om mijn mantel geloot. (Psalmen 22, 19)

Is niet het lichaam méér dan de kleding ? (Matheus 6, 25)

De Heer Jezus

wordt van zijn kleren beroofd.

Hij wordt de schamelste van allen,

ontluisterd en te kijk gesteld.

Het lichaam van de volwassen man

ontoonbaar, nog enkel raadbaar,

verdwenen onder sluiers van bloed.

Onheelbaar geschonden.

Zie de Mens,

zoals de mensen Hem gemaakt hebben.

Weerloos overgeleverd aan de wereld.

Het Lam dat voor zijn scheerder stom blijft.

Heer Jezus

in dat bitterste uur

hebt Gij U willen vereenzelvigen

met alle hulpelozen

die overgeleverd zijn aan de grillen en begeerten,

aan de hartstocht en de harteloosheid

van anderen.

In alle komende eeuwen.

Tot in onze tijd. 

11 Jezus wordt aan het kruis genageld 

Jezus…aan wie gij u vergrepen hebt door Hem aan het kruis te slaan. (Handelingen 5, 30)

Met Christus ben ik gekruisigd, en toch leef ik. (Galatenbrief 2, 20) 

De Heer Jezus

wordt geheel gelijk aan het kruis

dat Hij droeg en dat Hem thans zal dragen :

De rechte stam van het lichaam

(van gemarteld hoofd tot verscheurde voetzool)

en het dwarshout van de doorspijkerde armen en handen.

De Man die al goeddoende,-

prekend genezend zegenend –

door zijn land liep

wordt voor altijd de Gekruisigde.

Vier nagels rechtop

In de wig van de wonden.

Heer Jezus,

vanop het kruis bemoedigt Gij en vertroost,

verzoent Gij en verenigt.

Naast U staat de Moeder, naast U sterft verlost

de moordenaar.

Metterdaad herhaalt Gij uw zaligsprekingen

voor geringen en zachtmoedigen,

rechtvaardigen en zuiveren,

barmhartigen en vredesgezinden,

treurenden en vervolgden.

Aan hen belooft Gij troost, opbeuring,

bijstand en bescherming,-

het Land en het Koninkrijk. 

12 Jezus sterft aan het kruis 

Daar zult gij sterven op de berg die gij beklimt. (Deuteronomium 32, 50)

Ik zal niet sterven, ik zal leven en verhalen hoe Jahwe handelt. (Psalmen 118, 17) 

De Heer Jezus

sterft aan het kruis,

door ons, voor ons.

De aarde – zo bericht ons de Schrift –

werd door duisternis overvallen en beefde,

de tempelvoorhang scheurde doormidden

en de doden wandelden uit hun graven te voorschijn.

Johannes schrijft in het boek van Openbaring

dat het stil werd in de hemel, een half uur lang.

Alles wat voorlopig was is voorbij.

De waarachtige geschiedenis van de mensen begint.

Gelijk in de hemel

alzo ook op de aarde.

Heer Jezus,

Gij zijt voor ons gestorven.

Gij zijt voor ons gestorven :

vijf korte woorden zijn het,

die tegelijk vreselijk zijn, én vol troost.

Wij zijn verlosten, nooit meer alleen,

nooit meer vergeten of verweesd.

Want Gij leeft, en wij zullen leven.

De dood is niet meer, géén verdriet duurt,

alle tranen gedroogd.

Wij verdwijnen niet, wij komen thuis.

Bij de Zoon, bij de Vader. 

13 Jezus wordt van het kruis afgenomen 

Toen ze alles hadden voltrokken wat over Hem geschreven staat, namen ze Hem af van het kruishout. (Handelingen 13, 29)

Hij zal ons armzalig lichaam herscheppen om het gelijkvormig te maken aan zijn verheerlijkt lichaam. (Filippenzerbrief 3, 21) 

De Heer Jezus

in zijn gemarteld gebroken lichaam

wordt Hij van het kruis afgenomen ;

De menigte is weg.

Bij de dood houdt alle vertoning op.

De vrienden zijn gebleven

of schuchter beschaamd uit hun schuilplaatsen gekomen.

Zij helpen. Hun handen zijn zachter dan ooit eerder,

en trager.

Zij willen nog niet denken nu.

Hun herinnering zit vol

aanwijzingen en woorden en voorspellingen

die geen rekening houden met dood en einde en voorbij.

Geloof is vergezicht

op de nieuwe aarde, op de nieuwe hemel. 

Heer Jezus,

enige ogenblikken hebt Gij weerloos wegend

gelegen in de macht van vriendenhanden,

op de schoot gestrekt van de Moeder

die uw eerste liefste gelovige was.

Alles zal herbeginnen.

Niets is uit, niets is vergeefs.

Uw kruisweg werd thuisweg.

Het geledigde kruis blijft Uw troon,

het hout wordt verheerlijkt,

alle lijden heeft een bestemming.

Door U.

14 Jezus wordt begraven 

De inwoners van de stad antwoordden ; Het is het graf van de man Gods die uit Judea gekomen was. (2 Koningen 23, 17)

De laatste vijand die onttroond wordt is de dood. (Brief aan de Romeinen 15, 26) 

De Heer Jezus

wordt neergelegd in een nieuw graf

dat voor een ander was gereedgemaakt.

Voor Hem is alles nu voorlopig,

de windselen en de lijkwade,

de balsem en het aroma van kruiden,

de barmhartige bezorgdheid.

Even voorlopig en zelfs nutteloos

zijn sluitsteen en rotsmuur,

de zekerheid van de zegels

het cohort van de koele wachters.

En de anonieme nacht.

Het zaad in de aarde,

de korrel in de voor,

de zon achter de kim.

Alles is belofte. 

Heer Jezus,

Gij ligt in het graf van een vriend

als een dode, gebed en gebalsemd.

Voor drie dagen maar,

hebt Gij gezegd.

Dan wandelt Gij in de tuin

in het heilig licht van de morgen,

weer zichtbaar verheerlijkt onzichtbaar.

De laatste vijand, de dood,

voor altijd en altijd overwonnen.

Passie wordt Pasen wordt paradijs.

Wij leven U achterna. 

15 Jezus is verrezen 

Gods glanzend vaandel aan de top,

het Kruis van glorie, gaat voorop,

waaraan het Leven leed en stierf

maar léven door zijn dood verwierf. 

De wonde die een wrede speer

liet in het lichaam van de Heer

wast alle zonde door een vloed

van water zuiver, en van bloed. 

Wat David zag in het verschiet

en zong in zijn waarachtig lied

hebben de volkeren geleerd :

dat God van op het Kruis regeert. 

O welgevormde Boom, gij zijt

gepurperd en vol majesteit,

uw uitverkoren rechte stam

raakte Gods heilig lichaam aan. 

Gelukkig ! Aan uw takken hing

de prijs van onze zaliging,

gewicht dat evenwicht herstelt

tegen de wanmacht van de hel.

O Kruis van onze hoop, gij zijt

in deze paarse passietijd

genade voor wie verkoren is,

voor wie misdeed vergiffenis. 

O Drie-eenheid, bron van wie leeft,

U prijze al wat adem heeft,

U die de Zegepraler zijt

en onze zegen voor altijd. 

Overweging: De kruisiging.  Onze Vader – Weesgegroet 

Johannes 19:17-30 Zelf zijn kruis dragend trok Jezus de stad uit naar wat de Schedelplaats heet, in het Hebreeuws Golgota. Daar sloegen zij Hem aan het kruis, en met Hem nog twee anderen, aan elke kant een en Jezus in het midden. Pilatus had ook een opschrift laten maken en op het kruis doen aanbrengen. Het luidde: “Jezus, de Nazoreeër, de koning van de Joden.” Vele Joden lazen dit opschrift, want de plaats waar Jezus gekruisigd werd, lag dicht bij de stad. Het stond er in het Hebreeuws, het Latijn en het Grieks. De hogepriesters van de Joden nu zeiden tot Pilatus: “Ge moest er niet op zetten: “de koning van de Joden”, maar: “Hij heeft gezegd: Ik ben de koning van de Joden.” Pilatus antwoordde: “Wat ik geschreven heb, heb ik geschreven.” Toen de soldaten Jezus gekruisigd hadden, namen ze zijn kleren en deelden ze in vieren, voor iedere soldaat een deel.

Ze namen ook de lijfrok, die echter zonder naad was, aan één stuk geweven van bovenaf. Daarom zeiden ze tot elkaar: “Laten we die niet scheuren, maar er om loten wie hem krijgt.” Aldus moest de Schrift vervuld worden: Zij verdeelden mijn kleren onder elkaar en dobbelden om mijn gewaad. Terwijl de soldaten hiermee bezig waren, stonden bij Jezus’ kruis zijn moeder, de zuster van zijn moeder, Maria de vrouw van Klopas, en Maria Magdalena. Toen Jezus zijn moeder zag en naast haar de leerling die Hij liefhad, zei Hij tot zijn moeder: “Vrouw, zie daar uw zoon.” Vervolgens zei Hij tot de leerling: “Zie daar uw moeder.” En van dat ogenblik af nam de leerling haar bij zich in huis. Hierna, wetend dat nu alles was volbracht, zei Jezus, opdat de Schrift vervuld zou worden: “Ik heb dorst.” Er stond daar een kruik vol zure wijn. Ze doopten er een spons in, staken die op een hysopstengel en brachten die aan zijn mond. Toen Jezus van de zure wijn genomen had, zei Hij: “Het is volbracht.” Daarop boog Hij het hoofd en gaf de geest.

Lukas 23:32-49 Er werden nog twee anderen weggevoerd, twee misdadigers, om samen met Hem ter dood te worden gebracht. Toen zij op de plaats kwamen die Schedel heet, sloegen zij Hem daar aan het kruis, en zo ook de misdadigers, de een rechts, de ander links. En Jezus zeide: 'Vader, vergeef hun, want ze weten niet wat ze doen.' Ze verdeelden zijn kleren onder elkaar, door erom te dobbelen. Het volk stond toe te kijken, maar de overheidspersonen lachten Hem uit en zeiden: 'Anderen heeft Hij gered; laat Hij zichzelf eens redden, als Hij de Messias van God is, de uitverkorene!' De soldaten brachten Hem zure wijn, en ook zij voegden Hem spottend toe: 'Als Gij de koning der Joden zijt, red dan uzelf.' Boven Hem stond als opschrift in Griekse, Romeinse en Hebreeuwse letters: 'Dit is de koning der Joden.' Ook een van de misdadigers die daar hingen, hoonde Hem: 'Zijt Gij niet de Messias? Red dan uzelf en ons.' Maar de andere strafte hem af en zei: 'Heb zelfs jij geen vrees voor God, terwijl je toch hetzelfde vonnis ondergaat?

En wij terecht, want wij krijgen wat we door onze daden verdiend hebben; maar Hij heeft niets verkeerds gedaan.' Daarop zei hij: 'Jezus, denk aan mij, wanneer Gij in uw Koninkrijk gekomen zijt.' En Jezus sprak tot hem: 'Voorwaar, Ik zeg u: Vandaag nog zult gij met Mij zijn in het paradijs.' Het was nu omtrent het zesde uur; er viel duisternis over heel de streek tot aan het negende uur toe, doordat de zon geen licht meer gaf. Het voorhangsel van de tempel scheurde middendoor. Toen riep Jezus met luider stem: 'Vader, in uw handen beveel Ik mijn geest.' Nadat Hij dit gezegd had, gaf Hij de geest. Op het zien van wat er gebeurd was, loofde de honderdman God en zei: 'Deze mens was waarlijk een rechtvaardige.' Al het volk dat voor dat schouwspel samengestroomd was, keerde terug toen zij aanschouwd hadden wat er gebeurd was, en sloegen zich op de borst. Al zijn bekenden, ook de vrouwen, die Hem van Galilea gevolgd waren, stonden op een afstand toe te zien. 

Marcus 15:22-41 Zo brachten ze Hem naar de plaats Golgota, wat vertaald wordt met Schedelplaats. Daar boden ze Hem met mirre gekruide wijn aan, maar Hij weigerde. Nadat ze Hem gekruisigd hadden, verdeelden ze zijn kleren en dobbelden om wat ieder krijgen zou. Het was het derde uur, toen ze Hem kruisigden. Het opschrift met de reden van zijn veroordeling luidde: “De koning der Joden.” Samen met Hem kruisigden ze ook twee rovers, de een rechts, de ander links van Hem. Zo ging in vervulling dit Schriftwoord: Hij is onder de booswichten gerekend. Voorbijgangers hoonden Hem, terwijl ze het hoofd schudden en zeiden: “Ha, Gij daar, die de tempel afbreekt en in drie dagen weer opbouwt, kom van dat kruis af en red U zelf.” In diezelfde geest zeiden de hogepriesters en schriftgeleerden spottend onder elkaar: “Anderen heeft Hij gered, maar zichzelf kan Hij niet redden. Die Messias, die koning van Israël, laat Hem nu van het kruis afkomen; dan zullen we zien en geloven!” Zelfs die samen met Hem gekruisigd waren, voegden Hem beschimpingen toe. Vanaf het zesde uur viel er een duisternis over het hele land, tot aan het negende uur toe. 

En op het negende uur riep Jezus met luider stem: “Eloi, Eloi, lama sabaktani?” Dit is vertaald: “Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?” Enkele omstanders, die het hoorden, zeiden: “Hoor, Hij roept om Elia.” Een van hen ging een spons halen, drenkte die in zure wijn, stak hem op een rietstok en bood Hem te drinken, terwijl hij zei: “Laat me begaan! We willen eens zien of Elia Hem eraf komt halen.” Jezus slaakte een luide kreet en gaf de geest. Toen scheurde het voorhangsel van de tempel van boven tot onder in tweeën. De honderdman die tegenover Hem post had gevat en zag dat Hij onder zulke omstandigheden de geest had gegeven, riep uit: “Waarlijk, deze mens was een Zoon van God.” Er stonden ook vrouwen op een afstand toe te kijken; onder hen bevonden zich Maria Magdalena, Maria de moeder van Jakobus de jongere en van Joses en Salome. Zij waren Hem in de tijd dat Hij in Galilea verbleef, gevolgd om voor Hem te zorgen; verder nog vele andere vrouwen die met Hem naar Jeruzalem gekomen waren. 

Mattheus 27:33-60 Gekomen op een plaats die Golgota genoemd wordt dat wil zeggen Schedelplaats gaven ze Hem met alsem gemengde wijn te drinken; Hij proefde ervan maar wilde niet drinken. Nadat ze Hem gekruisigd hadden, verdeelden ze zijn kleren onder elkaar door er om te dobbelen; en daar neergezeten bleven ze de wacht bij Hem houden. Boven zijn hoofd bracht men een opschrift aan met de reden van zijn veroordeling: “Dit is Jezus, de koning der Joden.” Samen met Hem werden ook twee rovers gekruisigd, de een rechts, de ander links. Voorbijgangers hoonden Hem, terwijl ze het hoofd schudden en zeiden: “Gij daar, die de tempel afbreekt en in drie dagen weer opbouwt, red Uzelf; als Gij de Zoon van God zijt, kom dan van dat kruis af!” In dezelfde geest zeiden de hogepriesters met de schriftgeleerden en oudsten spottend: “Anderen heeft Hij gered, maar zichzelf kan Hij niet redden. Hij is toch de koning van Israël.

Laat Hem nu van het kruis afkomen, dan zullen we in Hem geloven. Hij stelt vertrouwen in God; laat Die Hem nu bevrijden, als Hij behagen in Hem heeft. Hij heeft immers gezegd: Ik ben de Zoon van God!” Zelfs de rovers, die samen met Hem gekruisigd waren, voegden Hem soortgelijke beschimpingen toe. Vanaf het zesde uur viel er een duisternis over het hele land, tot aan het negende uur toe. Omstreeks het negende uur riep Jezus met luider stem uit: “Eli, Eli, lema sabaktani?" dat wil zeggen: “Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?” Enkelen van de omstanders die het hoorden, zeiden: “Hij roept om Elia!” Onmiddellijk daarop ging een van hen een spons halen, stak ze op een rietstok en bood Hem te drinken. Maar de anderen zeiden: “Laat dat! Wij willen eens zien of Elia Hem komt redden.” Jezus slaakte andermaal een luide kreet en gaf de geest.

En zie, het voorhangsel van de tempel scheurde van boven tot onder in tweeën, de aarde beefde en de rotsen spleten. De graven gingen open en de lichamen van vele heilige mensen die ontslapen waren, stonden op. Na zijn verrijzenis kwamen zij uit de graven en gingen naar de heilige stad waar zij aan velen verschenen. De honderdman en die met hem bij Jezus de wacht hielden, werden bij het zien van de aardbeving en wat verder gebeurde door een grote vrees bevangen en zeiden: “Waarlijk, Hij was een Zoon van God.” Er waren ook vele vrouwen bij, die op een afstand toekeken; zij waren Jezus vanuit Galilea gevolgd om voor Hem te zorgen. Onder hen bevonden zich Maria Magdalena, Maria de moeder van Jakobus en Jozef en de moeder der zonen van Zebedeüs. Toen het avond was geworden kwam een rijk man, een zekere Jozef van Arimatea, die zich ook als leerling bij Jezus had aangesloten.