Een profetisch beeld

De tent van Abraham is een beeld van het beloofde land Kanaän. Vader Abraham kan in zekere zin vergeleken worden met de VN en Sara met de Kerk. Na 4000 jaar herhaalde de geschiedenis zich van Abrahams tent voor ons aller oog. Eeuwenlang hebben de Arabieren, het zaad van Ismael, het land Kanaän in bezit gehad. Maar in 1948 werd de staat Israël geboren en Isaak trok het land binnen. En de strijd in Abrahams tent ontbrandde opnieuw. De VN, net als Abraham, stelden een compromis voor en verdeelden het land tussen de nakomelingen van Isaak en die van Ismaël. Ze hoopten op een vreedzaam samenwonen. Het mocht niet zijn.

Wij geloven dat het de taak van de Kerk, getypeerd door Sara, is erop aan te dringen dat uitsluitend aan Israël het recht op bezit van het beloofde land toekomt. Volgens de Schrift is dit de enige oplossing.

God zegt:

Gen 21:10 `Jaag die slavin met haar zoon weg, want de zoon van die slavin mag geen mede-erfgenaam worden van mijn zoon Isaak.'

Een praktische toepassing

Dit is dan de profetische uitspraak, die voor onze ogen wordt vervuld. Het grootste internationale wonder uit de hele geschiedenis is de terugkeer van Israël naar het beloofde land, nadat ze 2500 jaar onder de volken van de aarde verstrooid waren. Het is de aanzet tot de vervulling van Gods woorden, ons opgetekend in Ezechiël 36.

Ezech 36:24-28 Ik zal u terugvoeren uit de volken, u samenbrengen uit alle landen en u leiden naar uw eigen grond. Ik zal u met zuiver water besprenkelen en ge zult rein worden; van al uw ongerechtigheden en van al uw afgoderij zal Ik u reinigen. Ik zal u een nieuw hart geven en een nieuwe geest in u uitstorten; Ik zal het stenen hart uit uw lichaam verwijderen en een hart van vlees geven. Mijn geest zal Ik in u uitstorten en Ik zal ervoor zorgen dat ge mijn wetten nakomt en mijn voorschriften nauwkeurig onderhoudt. Ge zult wonen in het land dat Ik uw vaderen gegeven heb; gij zult mijn volk en Ik zal uw God zijn. 

Dat is een profetie dat vervuld zal worden in de toekomst met de terugkomst van Jezus Christus.

3D van Israël

Hoofdstuk 2 – Afblijven van Israël

Aan het oostelijk deel van de Middellandse Zee ligt een smalle, onbetekenende strook land. De oppervlakte van het land voor de zesdaagse oorlog van 1967 was 22.072 km2. (België 30.528 km2) U zult het met ons eens zijn dat Israël maar een klein land is in de hele wereld. Daarbij komt nog, dat een groot gedeelte bergachtig is en dat vooral de Negev, in het zuiden, een woestijn is. Dank zij de energieke bevloeiing wordt de woestijn echter elk jaar kleiner. In dit land wonen ongeveer 8,29 miljoen inw. (België: 11,49 miljoen inw.) in 2017. Dat kleine land is de Staat Israël. (Israël betekent “Strijder met God”)

Vergeleken met andere landen heeft het slechts een klein, maar buitengewoon goed georganiseerd en gedisciplineerd leger en een kleine, maar sterke vloot. Geen land ter wereld heeft echter onder de volkeren der aarde zoiets teweeg gebracht als Israël. Geen volk is erin geslaagd zo vaak de koppen van de nieuwsbladen te hebben gevuld zoals Israël dat doet. Vanaf het ogenblik dat Israëlieten hier gingen wonen en een groot aantal Arabieren het land verlieten, is Israël voorpaginanieuws geweest. De vrede in dit deel van het Midden-Oosten is de voornaamste en grootste zorg van de VN en aller ogen zijn op dit gebied gevestigd. De VN en de Veiligheidsraad hebben meer tijd moeten besteden aan het Israëlisch-Arabisch conflict dan aan ENIG ANDER ONDERWERP. Dit gebied in het Midden-Oosten is het grootste probleem voor de gehele wereld.

Waarom al die aandacht?

Waarom wordt er zoveel aandacht besteed aan de ogenschijnlijk onbetekenende strijd tussen twee betrekkelijk zwakke volken over een stukje land, dat in het grote raam van wereldomvattende belangen van geen gewicht zou moeten zijn? Op deze vraag zouden veel antwoorden kunnen worden gegeven en er zijn tal van redenen voor het belang van dit land Israël en zijn volk. Het doel van dit volk is juist dit land. De Bijbel zegt, dat de bestemming van alle volken van de wereld afhangt van de uitslag van de strijd tussen Israël en de Arabieren.

Let op enkele van de vele factoren, die dit land en dit volk een unieke plaats in de wereldhistorie gaven. We zullen enige van de vele bijzonderheden opnoemen, die geen ander volk ter wereld bezitten.

1 Israël, en Jeruzalem in het bijzonder, is Bijbels gezien het geografische middelpunt van het aardoppervlak. Alle richtingaanwijzende gegevens worden gedaan vanuit dit punt. Noord in de Bijbel is noordelijk van Jeruzalem, niet noordelijk van Brussel of Washington. Zuid is in de Bijbel zuidelijk van Israël en zo is het ook met het oosten en het westen. De wereld draait om het land Israël en de geschiedenis van de volken draait om het Heilig Land. Als Jeruzalem vrede heeft, heeft de wereld vrede. Als Jeruzalem zorgen heeft, dan hebben de volken zorgen.

2 Israël is strategisch gezien het belangrijkste land, dat er bestaat. Het ligt op een punt, waar drie werelddelen samenkomen: Europa, Azië en Afrika. In dit land komen de wegen samen uit vele landen en als zodanig is het economisch en militair het middelpunt van het oostelijk halfrond.

3 Israël is het godsdienstig centrum van de wereld en van de geschiedenis. In het beloofde land (in uitgebreide betekenis van Gen 15:18) begon de geschiedenis van de mensheid nl. in de Hof van Eden. Hier viel de mens in de zonde en hier begon de verlossing. Hier werd Abraham, die bemind wordt door Joden, Christenen en Islamieten, door God geroepen. In dit land gaf God Zijn wetten aan Israël. De Bijbel werd bijna helemaal in dit land geschreven. In dit land kwam de Heiland ter wereld. Hier leefde Hij, leed en stierf Hij, en werd er begraven. Hier stond Hij op uit de doden en voer Hij ten hemel. In dit land zal Hij wederkomen. (Zacharia 14:4)

4 Het land Kanaän, waarin Israël ligt, is het rijkste gebied voor wat de schatten van de aardbodem betreft. Men schat, dat 80% van de waarschijnlijke olievoorraden in het Midden-Oosten liggen. De Dode Zee is een enorm pakhuis van vele miljarden tonnen aan nuttige mineralen. In de verschillende lagen van de bodem van het land worden eveneens vele soorten mineralen gevonden. Dit alles maakt dit land tot het meest begeerde van de hele wereld.

5 Bovendien is Kanaän het enige land, waarvan de geschiedenis nauwkeurig is voorzegd in de profetische boeken. De geschiedenis van haar volk is in details van tevoren beschreven: de mensen zouden er wonen, zij zouden worden verstrooid onder de volkeren, zij zouden in den vreemde lijden, maar daarna zou een heerlijk herstel volgen in het hun beloofde land. Dit alles was duidelijk voorzegd, evenals de troosteloze woestheid van het land gedurende Israëls verstrooiing.

6 Palestina is het enige land, dat aan 1 enkele natie werd gegeven. Dit geschiedde met een onvoorwaardelijke belofte aan Abraham, Isaak en Jacob. Deze belofte kan nooit worden verbroken of geannuleerd. Ze werd bevestigd door de terugkeer van het volk Israël naar het land van hun vaderen onder menselijkerwijs onoverkomelijke moeilijkheden.

7 In dit land zal de laatste en grootste oorlog uit de geschiedenis worden uitgevochten: de Slag van Armageddon. Deze alles beslissende strijd zal de wereld volkomen vrede brengen. (Zach 14:4 en Openb 13:13-16)

8 Het land Israël zal het toneel worden van satans definitieve nederlaag aan het einde der eeuwen. Zoals hij zijn duivels werk begon in de Hof van Eden, zo zal hij in dezelfde streek zijn definitief, bitter einde vinden. (Openb 20:10)

9 Jeruzalem, is de enige stad in de profetie, die bestemd is om de hoofdstad van de Verenigde Wereld te worden en de zetel van de regering voor alle volken onder de heerschappij van de Koning de aarde, Israëls Messias, de Heer Jezus. (Jes 2:2-4 en Jer 33:16)

10 God heeft gezegd, dat Hij elke natie ernstig zal straffen en vonnissen, die het volk Israël zal onderdrukken. Zij immers zijn de wettige eigenaars van het land. Ieder volk, dat voor een tijd het land Kanaän veroverde en het volk Israël verdrukte, zal onder het oordeel Gods door moeten gaan, want Hij zei tot Abraham:

Gen 12:3a Ik zal zegenen die u zegenen, maar die u versmaadt zal Ik vervloeken.

11 Tenslotte is het land van Israël het enige land dat de Heer MIJN land noemt: “Israël is MIJN volk en Kanaän: MIJN land”. (Joël 3:2)

De oplossing

Het tegenwoordige conflict in Israël kan slechts worden opgelost door te gehoorzamen aan Gods woord, door Gods plan voor land en volk te erkennen. Na 2500 jaren gezucht te hebben onder heidense heerschappij is Israël tenslotte als volk naar zijn eigen land teruggekeerd. Het is het grootste wonder in de wereldgeschiedenis. God is bezig zijn plan uit te voeren dat in de profetische boeken is vermeld. Wee het volk, dat in dit vastgestelde en onveranderbare plan van God tussenbeide wil komen.

De grootste zonde

Volgens de Bijbel is de grootste zonde, die de volken ooit hebben gedaan, het besluit om Palestina tussen de Israëliërs en de Arabieren te verdelen. Let wel, het gaat hier niet over de persoonlijke zonden van verschillende mensen, maar om de zonde van de volken.

Wat er gebeurde in de tent van Abraham 4000 jaar geleden, had een waarschuwend voorbeeld moeten zijn. Verdeling van het land is niet de oplossing van het probleem. Toen Israël in 1948 een zelfstandig volk werd en de eigenlijke botsing kwam over het eigendomsrecht van Kanaän, kwam de wereldvrede in een kritiek stadium. Toen werd het plan uitgevoerd waarvan God gezegd had, dat dit zijn straffen tot gevolg zou hebben.

Het betrof, zoals reeds gezegd, de verdeling van Jeruzalem en het hele land. Het was een poging om verdere strijd te voorkomen. Om politieke redenen en in de hoop, dat dan de kwestie geregeld zou zijn, kwam men een lijn overeen, die het land der belofte in tweeën verdeelde. Hierbij werd het (onvruchtbare) zuidelijke gedeelte aan Israël toegewezen en het (vruchtbare) noorden grotendeels aan de Arabieren. Het was een serieuze poging in de hoop, dat deze regeling aan beide zijden van de grenslijn tot vrede zou leiden. Maar het tegengestelde effect werd bereikt: er bleven voortdurend grensincidenten en er dreigde steeds een algemene oorlog.

Isaak en Ismaël

De zorgen in Abrahams tent herhaalden zich. God had duidelijk gezegd, dat Isaak en Ismaël niet samen erfgenamen der belofte konden zijn, maar dat in Isaak van Abrahams nakomelingschap zal worden gesproken (Gen 17:19) God is rechtvaardig  en Hij zal voorzeker de volken richten, die Zijn vastgestelde plan in deze laatste dagen genegeerd hebben. In de profetie van Joël staat een opmerkelijke passage. God zegt hierin, dat Hij in het laatste der dagen oordeel zal brengen over de volken:

Joël 4:1 'Want weet het wel: in die dagen, in die tijd, als Ik Juda en Jeruzalem herstel,

Hier stoppen we even om de nadruk te leggen op de juiste tijd, waarover de profeet spreekt. Hij voorziet die tijd van een bepaald kenmerk, zodat wij ons niet kunnen vergissen. Hij zegt, dat het gebeuren zal in die dagen, als Jeruzalem en Juda uit hun ballingschap zullen terugkeren naar hun eigen land. Dat betrekt deze profetie op onze dagen, want in de laatste jaren hebben wij die terugkeer naar het eigen land gezien. Tevens is nu het hele land, het noorden, midden en zuiden in Joods bezit. In 1967 heeft de hereniging van Jeruzalem plaats gevonden, zodat ook nu de gehele stad Jeruzalem van Israël is.

Te dien dage, zegt de profeet, zal God het oordeel over de volkeren beginnen te voltrekken. Dan gaat de tekst verder:

Joël 4:2 breng Ik alle volken bijeen en doe hen dalen naar het dal van Josafat. Daar begin Ik met hen een rechtsgeding over mijn volk en mijn erfdeel, Israël, dat zij onder de volkeren hebben verstrooid; zij hebben mijn land verkaveld.

Ten tijde van Israëls terugkeer, zegt God, zal Ik alle volken bijeen vergaderen voor de slag van Armageddon. Let er nu goed op, WAAROM God de volken zal oordelen.

Twee dingen zijn hierin bepalend:

1 Zij hebben Mijn volk verstrooid.

2 Zij hebben Mijn land verkaveld of verdeeld.

Dit laatste is de druppel, die de emmer doet overlopen: de verdeling van het land Israël. Dit roept om Gods ingrijpen. Dit wordt bevestigd door de profetie van Daniël, waar het oordeel over de mens van verderfenis, de antichrist, wordt beschreven, als hij het land zal verdelen voor winst of prijs zoals Daniël 11:39 zegt:

…en wijst hun grond toe als beloning.

Wij voegen hier tot slot nog één opmerking aan toe.

God noemt Israël “MIJN volk” en het land Israël (of Kanaän) “MIJN erfdeel”. God Zelf is het, Die Zich belast met de verdediging van Zijn land en Zijn volk. Dit alleen moet de reden zijn van de bovennatuurlijke bewaring van het volk gedurende duizenden jaren in de geschiedenis. Dit alleen moet de verklaring zijn van de naar de mens gesproken onmogelijke overwinning van het kleine Israël op haar vijanden, die veel groter in aantal waren. Met name is dit het geval geweest in de zesdaagse oorlog in juni 1967. God zegt, dat Hij niet zal toelaten dat iemand zich met Zijn land bemoeit. God zegt van Jeruzalem en Sion:

Zach 1:14b, 15 Voor Jeruzalem en de Sion ben Ik van hevige ijver vervuld, maar Ik ben zwaar vertoornd op de heidense volken, die zo zelfverzekerd zijn geweest: terwijl Ik maar matig vertoornd was, hebben zij wel meegeholpen, maar het te erg gemaakt.

Opnieuw verklaart de profeet het Woord van de Heer met deze niet mis te verstane woorden:

Zach 8:2,3 Zo spreekt Jahwe van de machten. Ik ijver voor Sion met heftige ijver; heftig en grimmig ijver Ik voor haar. Zo spreekt Jahwe: Ik keer terug naar Sion, Ik neem in Jeruzalem mijn intrek. Jeruzalem zal de stad van de trouw heten, en de berg van Jahwe van de machten de heilige berg.

Over Israël heeft de Heer in voor ieder begrijpelijke taal gezegd:

Jes 54:17 Geen wapen, tegen u gesmeed, zal slagen, en gij zult de schuld bewijzen van elke tong die in het geding zich tegen u verheft. Dat is het erfdeel van Jahwe's dienstknechten en hun redding die Ik hun breng, - luidt de godsspraak van Jahwe.

Afblijven

In honderden andere teksten waarschuwt God de mens, dat hij zich niet met Israël en het land van de Heer moet bemoeien. In vlammend schrift staat op de bladzijden van de Bijbel de waarschuwing geschreven: “Blijf er met je handen af! Afblijven van Mijn volk en van Mijn land”.

Laten wij ernstig en oprecht bidden, dat de volken – ook ons volk – deze les mogen leren en van Israël, Gods erfvolk afblijven en geen deel hebben aan de verdeling van Gods land. Moge God de leiders der volken een recht inzicht geven en hun Zijn zekere belofte aan Israël gegeven, tonen. Mogen wij letten op Gods Woord in Psalm 105:

Ps 105: 6, 8-11, 14-15 Gij zaad van Abraham, zijn knecht, Jakobs zonen, door Hem verkoren. Hij die eeuwig gedenkt zijn verbond, gebodswoord voor duizend geslachten, hetwelk Hij met Abraham sloot, zijn eed aan Isaak gedaan. Jakob tot een inzetting stelde Hij het, Israël tot een eeuwig verbond, sprekende: 'Ik geef u het land Kanaän, dat als erfland u toe wordt gemeten.' De Heer stond mensen niet toe hen te knechten, om hen wees Hij koningen terecht: 'raakt nimmer aan mijn gezalfden, vergrijpt u niet aan mijn profeten!' 

HANDEN AF VAN ISRAEL. AFBLIJVEN VAN GODS LAND EN VAN GODS VOLK!

Hoofdstuk 3 – In de verstrooiing (de diaspora)

Naast het duidelijke plan tot redding en behoud van een verloren mensheid, is er in de hele openbaring der Schrift geen duidelijker en begrijpelijker feit, dan de belofte van een uiteindelijk en blijvend herstel van het volk Israël in het beloofde land, Kanaän, nu het land Israël. De Bijbel heeft duidelijk voorzegd, dat het volk zou worden verstrooid onder de heidenen, dat zijn de volken van de wereld, en dat is letterlijk vervuld. Nog vόόr Israël het beloofde land ooit had gezien, had Mozes reeds in grote trekken hun hele historie beschreven.

In Leviticus 26 lezen wij deze woorden:

Lev 26:32, 33 Als Ik eenmaal het land ga verwoesten, staan zelfs de vijanden die er wonen verbijsterd. Ik verstrooi u onder de volken en kom met getrokken zwaard achter u aan. Uw land wordt een woestenij, uw steden een puinhoop. 

De geschiedenis heeft bewezen, dat deze profetie letterlijk is uitgekomen. Nadat Israël ongeveer 800 jaar in het land had gewoond, schoot de koning van Babel als een roofvogel op Jeruzalem neer, verwoestte de stad en voerde het volk in ballingschap weg. Na 70 jaar keerde slechts een handjevol – ongeveer 40.000 – onder Zerubbabel, Ezra en Nehemia terug. De rest van Juda, samen met de 10 stammen uit het noorden van Israël die ruim 100 jaar tevoren al gedeporteerd waren, werden verstrooid naar alle delen van de aarde. Toen in het jaar 70 onder de Romein Titus, Jeruzalem volkomen werd verwoest, werd ook het hiervoor genoemde teruggekeerde deel onder de volken verstrooid. Zo ging de profetie van Mozes letterlijk in vervulling.

Onder de volken

Naast de voorzegging van hun verstrooiing profeteerde de Bijbel ook, dat zij in de landen, waarin zij verspreid zouden zijn, veel zouden lijden, en ook dat zij temidden van die volken op bovennatuurlijke wijze zouden worden bewaard. Hier volgen de woorden van Mozes, waarin hij het lot van de kinderen Israëls beschreef, terwijl zij buiten hun land zouden wonen:

Lev 26:36, 38-39 Die het overleven, sla Ik in het land van hun vijanden met schrik en beven. Als ze een opwaaiend blad horen ritselen, slaan zij al op de vlucht als voor het zwaard. Zij vallen neer, ofschoon niemand hen achtervolgd. Gij sterft uit onder de volken; het land van uw vijanden verslindt u. En die dat nog overleven, kwijnen in het land van hun vijanden weg om hun schuld en om die van hun voorvaderen. 

De 2 Koninkrijken, de Babylonische ballingschap en Joodse diaspora volgens wikipedia :

Stammen van Israël

Koninkrijk Juda

Na de dood van koning Salomo werd het Rijk opgedeeld. De stammen Juda, Simeon en Benjamin, samen met de Levieten die de tempeldienst verrichtten, werden bekend onder de naam Koninkrijk Juda, met als hoofdstad Jeruzalem. De inwoners ervan werden Judeeërs genoemd, en op grond van hun godsdienst 'joden'. Oorspronkelijk waren Judeeërs alleen de leden van de stam Juda maar later werd die naam voor de inwoners van het Koninkrijk Juda gebruikt, waarin ook leden van andere stammen woonden.

Koninkrijk Israël

De overige 10 stammen vormden samen het noordelijke rijk, bekend onder de naam Koninkrijk Israël met de nieuwe hoofdstad Samaria, en bleven Israëlieten genoemd worden. Waarschijnlijk omdat zij de grootste groep in bevolkingsaantal bleven. In 722 v. Chr. werd het noordelijke rijk veroverd door de Assyriërs en de meeste inwoners werden weggevoerd naar het Assyrische rijk. Later werd de naam Israëliet een synoniem voor Judeeër (Jood) en verdween het oorspronkelijke onderscheid.

(Assyrië was een rijk dat bestond tussen 2000 v. Chr. en 609 v. Chr. De Assyriërs veroverden het Rijk vanuit hun kerngebied rond de stad Assur in Mesopotamië, hoewel Assur niet altijd de hoofdstad geweest is. Onder Shamsi-adad I was het Subad-Enlil en vanaf Sennacherib werd Nineve de hoofdstad. Op het hoogtepunt van hun macht besloeg het Assyrische Rijk Mesopotamië, de Levant en het Oude Egypte.

Daarnaast wordt met Assyrië ook wel het geografisch noordelijke deel van Mesopotamië aangeduid, waarbij dan het zuidelijk deel veelal als Babylonië wordt aangeduid.)

Waar de tien stammen zijn gebleven

Het lot van de tien stammen is altijd een bron voor vele speculaties  geweest. Waarschijnlijk vluchtten veel Israëlieten in 722 v.Chr. voor de Assyriërs naar Juda en assimileerden daar. Het lot van de 10 stammen kan dus als volgt samengevat worden: een groot deel werd inderdaad weggevoerd en ging op in de bevolking van het Assyrische Rijk en een deel vermengde zich met de bewoners van het Koninkrijk Juda.

De geschiedschrijver Flavius Josephus, die rond de tijd van Jezus Christus leefde, schreef over de tien stammen het volgende in zijn werk Oude geschiedenis van de Joden: "... terwijl de tien stammen voorbij de Eufraat verblijven tot nu toe, en ze zijn een ontzettend grote menigte, waarvan het aantal niet geschat kan worden".

De Babylonische ballingschap verwijst naar de ballingschap van de joden nadat zij werden meegevoerd, volgend op de verwoesting van de eerste tempel van Jeruzalem in 587 v. Chr. door de Babyloniërs onder Nebukadnezar II. Ze mochten hun geloof blijven belijden en hadden betrekkelijke vrijheid. Sommigen, zoals Daniël, kregen hoge posities binnen de regering. In 538 v. Chr. werd Babylon door de Perzen veroverd en werd het de joden toegestaan terug te keren naar Juda. Het boek Ezra verhaalt hierover. De Babylonische ballingschap is voor het jodendom een zwarte periode waarin evenwel het merendeel van hun heilige schriften tot stand is gekomen.

Gebeurtenissen

Sinds het begin 700 v. Chr. was het koninkrijk Juda een vazalstaat van het machtige Assyrische Rijk. Na de dood van Assurbanipal (627) herwon Judea zijn onafhankelijkheid. Assyrië werd omvergeworpen door het Nieuw-Babylonische Rijk, een Assyrische provincie met een eigen roemrijke geschiedenis. Egypte onder Psammetichus I steunde de Assyriërs en veroverde de Levant tot aan de Eufraat in Syrië. Babylon voerde een tegenaanval uit, waarbij in 609 Josia, de koning van Juda, werd gedood. De Slag bij Karkemish (605) was een beslissende overwinning voor Babylon. Juda werd onderhorig aan Babylon, Nebukadnezar II liet een groep jongens van Joodse adel overbrengen voor dienst aan zijn hof (Daniël 1-2).

In de daarop volgende jaren formeerden zich twee partijen aan het hof in Jeruzalem: een pro-Egyptische en een pro-Babylonische. In 599 had de pro-Egyptische kliek bovenhand en Juda kwam in opstand tegen Babylon. In reactie hierop belegerde Nebukadnezar II van Babylon Jeruzalem. Jojakim, de koning van Juda, stierf in 598, terwijl het beleg nog voortduurde. Hij werd opgevolgd door zijn zoon Jojachin. De stad viel op 16 maart 597 en Nebukadnezar plunderde Jeruzalem en de Eerste Joodse Tempel en nam Jojachin, zijn hofhouding en andere vooraanstaande burgers (inclusief de profeet Ezechiël) mee naar Babylon. Sedekia, de broer van Jojakim, werd tot koning benoemd, maar de ballingen in Babylon bleven Jojachin als hun rechtmatige vorst beschouwen.

Ondanks de ernstige bezwaren van Jeremia en de anderen van de pro-Babylonische kliek kwam Sedekia in opstand tegen Babylon en ging een bondgenootschap aan met farao Hophra van Egypte. Nebukadnezar kwam terug, versloeg de Egyptenaren en belegerde Jeruzalem opnieuw. De stad viel in 587, Nebukadnezar verwoestte de stadsmuren en de tempel, samen met de huizen van de belangrijkste burgers. Sedekia werd blind gemaakt en werd, samen met vele anderen, naar Babylon gevoerd. Juda werd een provincie van Babylon, waarmee een eind kwam aan het onafhankelijke koninkrijk Juda.

Babylon stelde Gedalja, een autochtone Judeeër, aan als eerste gouverneur. Hij riep de vele Joden die naar omringende landen waren gevlucht, zoals Moab, Ammon en Edom, op om terug te keren en nam maatregelen om het land naar voorspoed te doen terugkeren. Enige tijd hierna, in 582 vermoordde een nakomeling van de koninklijke familie Gedalja en zijn Babylonische adviseurs. Ten gevolge hiervan zocht een stroom vluchtelingen veiligheid in Egypte. Hierdoor waren er rond 550 v. chr. twee belangrijke Joodse gemeenschappen: één in Babylon en één in Egypte. Dit was het begin van de later talloze Joodse gemeenschappen die permanent buiten Juda woonden, wat de Joodse diaspora wordt genoemd.

Volgens Bijbelboek Ezra eindigde de ballingschap in 538 toen de Pers Cyrus II de Grote Babylon veroverde. Een andere interpretatie stelt dat de ballingschap eindigde toen Cyrus in 538.Chr. het "Edict van Cyrus" uitvaardigde, dat de Joden toestond naar Jeruzalem, dat ook tot het Perzische Rijk behoorde, terug te keren. Weer een andere interpretatie stelt dat de ballingschap eindigde met de terugkeer van Zerubbabel de Vorst van Juda en Jozua de hogepriester en de bouw van de Tweede Joodse Tempel in de periode 520 - 515 v.Chr.

Alternatief: mogelijk wordt echter met de in de boeken Daniël en Ezra genoemde Kores de Pers die de ballingschap eindigde (Ezra 1:1-4) niet Cyrus de Grote maar zijn kleinzoon Xerxes (485-465 v. Chr.) bedoeld. Gerekend vanaf 605 duurde de ballingschap precies 120 jaar.

De Babylonische ballingschap had een aantal gevolgen voor het Judaïsme en de Joodse cultuur, zoals veranderingen in het Hebreeuwse alfabet, de Joodse kalender en fundamentele gewoonten en gebruiken binnen de Joodse religie. Deze periode kende het laatste hoogtepunt van Bijbelse profetie in de persoon van Ezechiël, gevolgd door de opkomst van de centrale rol van de Thora in het Joodse leven.

De Joden kregen aan het eind van de ballingschap de eerder uit de tempel geroofde schatten terug, zodat ze die bij hun terugkeer konden meenemen.

Tabel

Onderstaande tabel is gebaseerd op "Israel in exile: the history and literature of the sixth century BCE" van Rainer Albertz. Andere dateringen zijn mogelijk.

Relatieve vrijheid

De joden in Babylon mochten daar wel hun geloof blijven belijden en genoten binnen hun isolement een betrekkelijke vrijheid. Sommigen, zoals Daniël, verwierven zelfs hoge posities binnen de regering. Zij maakten daar dan ook gebruik van om zich mentaal, religieus en politiek te organiseren en hun identiteit te bevestigen. Toen is waarschijnlijk het Hebreeuws alfabet ontstaan. De joodse intelligentsia kwam er in aanraking met het Zoroastrisme en voelde zich daarin gestaafd tot haar eigen opvatting van het monotheïsme. Gedurende deze tijd kwam het merendeel van de joodse heilige schriften tot stand, die alle gecentreerd waren rond het exclusieve geloof in de ene mannelijke God JHWH, anders dan de alom heersende religieuze praktijken in de wijde omgeving en in het thuisland, waarmee zij al eerder in botsing waren gekomen.

Verdere ontwikkeling

Reeds vóór de verwoesting van de tweede Tempel in het jaar 70 na Chr. woonden er meer joden in de diaspora dan in Palestina. De grootste verspreiding, deze keer over bijna de gehele wereld, namelijk in Noord-Afrika, Europa, Azië en, na de middeleeuwen, ook in Amerika, begon na de mislukte Bar Kochba-opstand in 135 na Chr., die door Julius Severus werd neergeslagen. Maar of daarmee een verband bestaat, kan betwijfeld worden. Het kan ook een interpretatie zijn.

Vanaf circa 1880 trokken tienduizenden Joodse migranten uit met name Oost-Europa maar ook uit Jemen naar Palestina, destijds een Ottomaanse provincie. Zij hoopten dat het herscheppen van een eigen thuisland of staat daar een einde zou maken aan het antisemitisme en aan de eeuwenlange vervolging en onderdrukking van de Joden in de diaspora. Het eerste Zionistische congres vond plaats in 1897 in Bazel onder leiding van de Oostenrijkse journalist Theodor Herzl, die in zijn boek “Der Judenstaat” een visioen had geschilderd over een eigen staat voor het Joodse volk, waarin zij een licht onder de naties zouden zijn. Het Zionisme was aanvankelijk grotendeels een seculiere beweging, maar het steunde op de religieuze en culturele band die de meeste Joden al die tijd waren blijven houden met Jeruzalem en het oude land. Veel orthodoxe Joden meenden aanvankelijk dat alleen de Messias hen terug kon leiden naar het ‘Beloofde Land’, maar de toenemende vervolging deed hen uiteindelijk van standpunt veranderen, zeker na de Holocaust.

Joodse bronnen en historici, waaronder de joodse historicus Joseph Ben Mathitjahu (Flavius Josephus) in zijn Jüdische Altertümer verklaren dat pas sinds 586 v. Chr. het volk Juda en zijn nageslacht onder de naam ‘Joden’ bekend is geworden. De naam ‘Jood’ wordt pas gebruikt tijdens en na de Babylonische ballingschap (tussen 598 en 586 v. Chr.).

Voordien stond de bevolking van Juda bekend onder de naam Judeeërs. De Joden stammen af van de stam Juda met een klein aantal nakomelingen van Levi.