Kom in verzet tegen genderideologie:

De genderideologie, die stelt dat het verschil tussen man en vrouw niet wezenlijk is, ondergraaft Gods scheppingsordeningen.

God heeft in Zijn wijsheid de mens geschapen als man en vrouw. In de wederkerigheid en liefde tussen deze beide geslachten weerspiegelt zich iets van de gemeenschap van liefde die ook in de drie-enige God Zelf bestaat, als Vader en Zoon en verbonden door de Geest. Daarom erkent de Bijbel het huwelijk tussen man en vrouw en het daaruit voort­komende gezin als een scheppings­ordening. Ook Jezus Christus heeft het huwelijk als een unieke en onverbreekbare gemeenschap bevestigd en geheiligd.

De kerk van alle tijden en plaatsen heeft tot op heden aan deze scheppingsordening vastgehouden en die verdedigd. Maar tegenwoordig eindigen huwelijken steeds vaker in echtscheiding, waardoor gezinnen uiteenvallen. Deze trage­die wordt ten dele veroorzaakt door moderne ideologieën, die het huwelijk en de wederzijdse rol van de geslachten radicaal ter discussie stellen. Homo­seksuele, transseksuele en interseksuele samenlevings­vormen worden als gelijkwaardig aan het huwelijk naar voren geschoven. Alle seksuele oriënteringen zijn gelijkwaardig, en ieder mens heeft de vrijheid om zijn eigen geslacht uit te kiezen en dienovereenkomstig geaccepteerd te worden. Dat strijdt met het natuurlijke schaamtegevoel (dat deze ideo­logie probeert kapot te maken), met het gezond verstand en met het natuurrecht.

”Gender mainstreaming”

In deze ideologie wordt het woord ”geslacht”, dat altijd ofwel mannelijk ofwel vrouwelijk is, stelselmatig vervangen door het woord ”gender”. Dat woord staat voor een sociale rol, onafhankelijk van het biologische geslacht. Het begrip gaat terug op de Nieuw-Zeelandse psycholoog John Money (1921-2008), die op basis van een uiterst risicovol experiment stelde dat niet de biologische aanleg, maar de opvoeding maatgevend is voor de vorming van de geslachtelijke rol.

Doel van de ideologie is het zogeheten ”gender mainstreaming” (GM): het kweken van een volledige acceptatie van de opheffing van het verschil tussen de beide geslachten en hun rol als ouder in het gezin (hun „schepsel­matige polariteit”). Deze doelstelling is een uitloper van die van de vrouwenrechtenbeweging van de negentiende eeuw. Eerst ging het enkel om gelijke rechten voor man en vrouw, later wilde men gelijkstelling op alle terreinen van het leven, en nu gaat het opnieuw verder en stelt men dat alle mensen fundamenteel gelijk zijn. Tegen­woordig worden op last van de Europese Unie op veel universiteiten zogeheten genderstudies ingevoerd, waar studenten moeten leren om de geslachtelijke identiteit van man en vrouw ter discussie te stellen.

Tegelijkertijd worden traditio­nele waarden als deugd, moraal en kuisheid in een negatief daglicht gesteld en de centrale begrippen uit de Europese cultuur met een nieuwe inhoud gevuld. Zo wordt bijvoorbeeld ”vrijheid” losgemaakt van waarheid en verantwoordelijkheid en geherdefinieerd als ”doe wat je wilt”. Tegenstanders worden beschuldigd van discriminatie en homofobie.

Revolutie

GM is een gevolg van de biologische revolutie. Na de twee eerdere grote revoluties (de Franse in 1789 en de bolsjewistische van 1917) is dit de derde wereldhistorische omwenteling. De eerste twee waren gericht tegen door mensen geschapen instituties en ordeningen, namelijk de standensamenleving en de economische klassenmaatschappij. Maar deze derde richt zich tegen de scheppingsordening van God en daarmee tegen God zelf. Het genderisme is dus atheïstisch en antitheïstisch. Ofwel zoals paus Franciscus zegt: van duivelse afkomst.

Waar God geloochend wordt, verdwijnt ook de menselijke waardigheid. GM vervult de Bijbelse eindtijdprofetieën over een komende „wetteloosheid.” Zo zegt Jezus in Mattheüs 24:12: „Omdat de wetteloosheid vermenigvuldigd zal worden, zal de liefde van velen verkouden.” En Paulus spreekt in 2 Thessalonicensen 2:1-12 over „mensen der wetteloosheid”, die zich boven God verheffen.

Zo bezien is GM een beweging die de komst van de antichrist voorbereidt. Dat is des te beangstigender, omdat het ook in kerk en theologie voorkomt, bijvoorbeeld in de omstreden gezinsnota van de Evangelische Kerk in Duitsland (EKD). Ook hier werd een veelheid aan andersoortige levensgemeenschappen als gelijkwaardig naast het traditionele gezin en huwelijk gesteld. Alle ertegen gerichte protesten heeft de EKD-leiding tot nu toe naast zich neergelegd.

De grondslagen van onze westerse en vanouds christelijke cultuur worden ondergraven, om ze door de utopie van GM te vervangen. Als dat zou lukken, zal onze tot nu toe geordende samenleving door de opheffing van alle wezenlijke verschillen en ordeningen in chaos verzinken.

Alle mensen, maar vooral christenen, zijn geroepen om zich hier met volle kracht tegen te verzetten. De achtergronden en doelen van de beweging moeten publiekelijk worden ontmaskerd. De politieke en culturele beïnvloeding (maar vooral op de scholen!) moet worden tegengewerkt. Gelukkig is er in Europese landen als Hongarije, Noorwegen en Rusland reeds sprake van een toenemende weerstand tegen de gender­revolutie. Joden, moslims en humanisten staan hierbij schouder aan schouder. Alleen zo kunnen we ver­hinderen dat GM de zielen van onze kinderen seksualistisch bederft voor de toekomst.

Genderideologie: welke rol voor de Kerk? Uit : www.rkdocumenten.nl – herwerkte versie

Mgr. Tony Anatrella is psychoanalyticus en vakdeskundige in sociale psychiatrie, adviseur bij de Pauselijke Raad voor het Gezin en de Pauselijke Raad voor Gezondheid, lid van de Internationale Onderzoekscommissie rond Medjugorje bij de Congregatie voor de Geloofsleer, adviseur en leraar aan het IPC en het College van de Bernardijnen in Parijs. – Dit is hier een gesprek in een conferentie op het Symposium van de Bisschoppenconferenties van Afrika en Madagascar in juli/augustus 2010.

Handelt de encycliek “Caritas in veritate” werkelijk over problemen die de genderideologie stelt?

Anatrella: Meer dan wat economisch op het spel staat door de huidige crisis, is de morele en spirituele orde, namelijk de betekenis van de mens. “Caritas in veritate” wil het begrip “mens” bekijken zoals dat zich de laatste vijftig jaar heeft ontwikkeld vanuit de menswetenschappen. Onder een wetenschappelijke dekmantel doet hun benadering zich voor als een ideologie die de indruk geeft dat de mens slechts het resultaat is van de cultuur en zich ontwikkelt onafhankelijk van de menselijke natuur en de universele wetten. De genderideologie is het meest problematische teken van de huidige ideeën over de mens.

De genderideologie ontwricht de samenleving. Men wil in de eerste plaats ons doen geloven dat normen het gevolg zijn van een algemene consensus. Maar het is niet omdat een wet gestemd is door een meerderheid dat die wet morele waarde heeft. En het is de plicht van de Kerk om dit te zeggen.

Tegenwoordig wil iedereen zijn eigen wetten uitvinden met de bedoeling ze aan andere op te leggen. We zijn niet meer op zoek naar een normenbesef, maar principes van menselijkheid, maar naar normen die anders kunnen geïnterpreteerd worden. Dat zorgt ervoor dat de jongsten de objectieve dimensies van een relatie met anderen en de samenleving moeilijk leren kennen.  Maar de menselijke ontwikkeling beoogt het algemeen welzijn en is zich bewust van de politieke en de religieuze dimensie van het leven.

Zal men de Kerk niet verwijten dat zij zich met politiek inlaat? Blijft zij hier werkelijk binnen haar rol?

Anatrella: De Kerk blijft in haar rol en moet zich mengen telkens de waardigheid van de mens in het gedrang is. Heel de geschiedenis door hebben regeringsleiders het soms moeilijk gehad haar taal te aanvaarden en er rekening mee te houden. Vele bisschoppen en priesters hebben het met hun leven betaald. Over de rol van de Kerk heerst onbegrip bij de publieke opinie en soms ook bij politieke verantwoordelijken; de Kerk mag van het politiek debat niet uitgesloten worden wanneer zij wijst naar wat op het spel staat met de bedoeling, de gewetens wakker te schudden. Christus deed niet anders in het Evangelie wanneer Hij Gods waarheid uitdroeg en de waarheid over de mens kenbaar maakte.

Het is niet de roeping van de Kerk om de samenleving politiek te besturen, maar het komt haar wel toe te spreken in naam van haar sociale leer, die de westerse cultuur sterk beïnvloed heeft, en wel aangaande alle maatschappelijke onderwerpen die met het menselijk leven te maken hebben. De scheiding van Kerk en Staat heeft betrekking op de scheiding van de religieuze macht en de politieke macht (in de zin van regeren) maar is er niet om te doen geloven dat er twee tegengestelde gedachtesystemen zijn die met elkaar in tegenspraak zijn wanneer zij het hebben over het algemeen welzijn.

De burgerlijke wetgeving staat niet boven de morele referenties. Gaat de taal van de Kerk niet in tegen de rede?

Anatrella: Zeker niet. Vele ideologieën en politieke discours proberen aan de evidenties van de menselijke rede te ontsnappen. Wanneer het christendom zijn eigen rationaliteit voortbrengt, voortvloeiend uit het Evangelie, is het in haar reflectie niet in tegenspraak met de reden der dingen. De relatie met God is, zoals Christus ons leert, een kwestie van liefde, liefde voor de waarheid. Houdt men van de waarheid?

Het christelijk geloof steunt op de rede om de betekenis van het Woord Gods te onderscheiden en er alle consequenties uit te trekken. Het gaat niet alleen om een godsdienstige kwestie maar te weten vanuit welke werkelijkheden de mens zich in waarheid en gerechtigheid ontwikkelt. De Kerk kan dus zowel door gelovigen als ongelovigen beluisterd worden. “Caritas in veritate” spreekt vanuit die hoek wanneer zij het heeft over integrale ontwikkeling die de mens niet herleidt tot een economisch object (heeft de handeldrijvende samenleving niet het vervreemdende begrip, “menselijk materiaal” uitgevonden?), over eerbied voor de waardigheid van de mens, over gelijkheid tussen de mensen, over de zin van huwelijk en gezin die alleen gebaseerd zijn op de relatie tussen een man en een vrouw, over Aidspreventie die zich niet beperkt tot gezondheidsmaatregelen die niet oproepen tot verantwoordelijk gedrag in het kader van de zin van de liefde maar doen veronderstellen dat alle praktijken mogelijk zijn in de mate dat men zich beschermt, of nog dat contraceptie en abortus sociale vooruitgang zijn terwijl zij het menselijk leven schaden en ernstige en zware problemen meebrengen van psychologische, sociale, ecologische, demografische en morele aard, en tenslotte over euthanasie die nooit een gebaar van liefde is - liefde inspireert de dood niet.

Wij zouden ook andere situaties kunnen aanhalen, waarover de Kerk probeert zich te laten horen, daar waar men de neiging heeft te minimaliseren of waar men haar taal wil verzwijgen wanneer ze niet past voor het loodzware conformisme van sociale clichés en voor de media. De taal van de Kerk wordt echter wel geloofwaardig wanneer zij bijzondere situaties rechtvaardigt en in de lijn loopt van bepaalde opiniebewegingen. Zo niet, wordt zij ongeoorloofd verklaard door de eerste de beste redacteur of professionele criticus die zich tot leergezag verheft tegenover de Kerk, en paus en bisschoppen de les spelt. Kortom, op een of andere manier probeert men haar taal eerder als instrument te gebruiken dan er authentiek rekenschap van te geven.

De media en opiniepeilingen dringen zich aan iedereen op met de macht van beeld en taal, in de onmiddellijkheid van het internet ten koste van de zin voor geschiedenis en van de termijn waarbinnen politieke keuzes rijpen. Het feit dat geschiedenis op school steeds minder onderwezen wordt, geeft jongeren het gevoel dat de tijd niet telt, alleen het ogenblik domineert en het exotische van wat elders gebeurt. Hoe zijn ernstige reflectie en regeren mogelijk in een klimaat dat beheerst wordt door het opbod van de media en door opwinding, de blik alleen gevestigd op wat nu gebeurt, zonder het op afstand te bekijken? zoals kardinaal Vingt-Trois onlangs zei. De Kerk roept op tot rede, tot de waardigheid van de mens en van de werkelijkheid, en om zich aan te sluiten bij de geschiedenis. Voor sommigen zou de Kerk mild zijn voor vreemdelingen en misdeelden, en streng op het vlak van de zeden (vooral als men spreekt over voorbehoedsmiddelen, homoseksualiteit, echtscheiding, abortus en eugenetiek met onder meer trisomie 21 en zeker euthanasie). Zij is niet streng, in tegendeel, zij is vrij, scherpzinnig en staat open voor het leven, zoals Christus vraagt, omdat zij steeds spreekt in naam van hetzelfde principe en haar relatie met de wereld daarnaar structureert: eerbied namelijk voor de menselijke waardigheid, eerbied voor seksuele omgang als een manier om de liefdevolle relatie tussen een man en een vrouw tot uiting te brengen, en eerbied voor het leven vanaf het begin tot zijn einde. Allemaal dingen die door de genderideologie trouwens bestreden worden aangezien ieder zijn eigen schepper is en waarom niet, zijn eigen vernietiger en uitroeier van levens die nutteloos zijn! Een nieuwe technocratische en idealistische ideologie, al even moordend als de vorige!

Men zegt dat in de ideologie van de genderideologie iedereen zijn eigen normen bedenkt.

Anatrella: We bevinden ons volop in de narcistische illusie dat de mens zichzelf creëert door zijn eigen referentie te zijn. Het is de zonde van de geest bij uitstek, de erfzonde die nog steeds actief is.

De paus in zijn encycliek waarschuwt tegen “de utopie van een mensheid die teruggekeerd naar de oorspronkelijke natuurlijke toestand”; deze utopie is een manier “om de vooruitgang te scheiden van de morele beoordeling, en daarmee van onze verantwoordelijkheid”. Achter de gedachte “van een mensheid die is teruggekeerd naar de oorspronkelijke natuurlijke toestand”, wordt de wil zichtbaar om het begrip man en vrouw, echtpaar, huwelijk, gezin en opvoeding van de kinderen af te bouwen. De waarheid over de mens zou dus in de gelijkheid liggen; zo is zij bevrijd van alle modellen en voorstellingen die in het beschavingsproces uitgewerkt werden en opgevat worden als een bovenbouw die de oorspronkelijke verlangens en de vereisten van het ogenblik tegenwerken.

In die zin wordt de mens, volgens de paus, niet meer benaderd als een gegeven dat aan zichzelf geschonken wordt met eigenschappen die hem eigen zijn, maar als een wezen dat zichzelf creëert en vorm geeft. De menselijke ontwikkeling is geen roeping meer die voortkomt uit het goddelijke en die dus reeds een betekenis heeft, maar wordt dikwijls zo voorgesteld dat de mens betekenis moet geven aan zichzelf. Maar, de mens is “niet in staat zichzelf uiteindelijke zin te geven”, bemerkt Benedictus XVI. Hij zegt: “Er bestaat dus geen echt humanisme dan dat wat op God gericht is en wat de verantwoordelijkheid erkent waartoe wij zijn geroepen en waardoor het menselijk leven eerst werkelijk zin krijgt”. Welnu, de mens gaat zichzelf bedenken door naar zichzelf te kijken, in zijn eigen narcisme en zelfgenoegzaamheid, een visie die de heidense geest van de westerse samenlevingen kenmerkt die doordrongen zijn van zelfvergoding. “Heilsverwachtingen die rijk zijn aan mooie maar misleidende beloften van een droomwereld”, volgens de uitspraak van Johannes Paulus II, “baseren hun eigen voorstellen altijd op de ontkenning van de goddelijke dimensie van de ontwikkeling, in de zekerheid dat deze hun geheel ter beschikking staat. Deze valse zekerheid in een droomwereld  leidt tot de onderdrukking van de mens, terwijl de nederigheid van degene die ingaat op een roeping, wordt omgevormd tot ware vrijheid”. De mens wordt vrij wanneer hij de oorsprong van zijn wezen kent. In dit perspectief is het christelijk geloof een bevrijding omdat Christus, alfa en omega, hem Zijn waarheid openbaart. Een waarheid die vrij maakt en deze vrijheid stelt in staat zich aan te sluiten bij een constante ontwikkeling, zegt Benedictus XVI.

Maar deze waarheid wordt helemaal niet aanvaard als een gegeven feit. De mens wil alleen op eigen kracht en in naam van de democratische wetten die hij maakt, tegen het kwaad vechten. Hij probeert de zin van de zonde en het kwaad die de mens kwetsten, te negeren en beeldt zich in dat hij die zin met burgerlijke wetten kan uitroeien, die soms niet anders doen dan de zonde versterken. De moderne mens wil materieel en sociaal welzijn laten samenvallen met heil, ja zelfs met geluk. Door zichzelf te willen redden, verliest hij zichzelf niet alleen, maar hij wordt depressief omdat hij niet in staat is zichzelf een plaats te geven tegenover de oorsprong van zijn wezen.

Heeft de genderideologie de plaats ingenomen van de uitgedoofde ideologieën?

Anatrella: Men dient onder ogen te zien dat de Internationale Organisaties, de UNO, de Europese Commissie en het Parlement van Straatsburg deze nieuwe ideologie opleggen zonder dat de burgers het beseffen. Ik geef talrijke conferenties over dit onderwerp en het publiek is dikwijls verbaasd hoe deze ideeën geniepig doorgesijpeld zijn in de burgerlijke wetten, de media, televisiereeksen, in het voortgezet onderwijs en aan de universiteiten. De media hebben de invoering toegejuicht van een Leerstoel in Gender aan de faculteit van Politieke Wetenschappen in Parijs, in de lente van 2010, nu deze ideologie het onderwijs en de sociale instellingen reeds jaren beïnvloedt. Zoals gewoonlijk, verdraagt een ideologie die in de mode is, geen kritiek.

De ideologie van het gender zit nu in wetten die tot doel hebben de sociale realiteit te scheppen. Zij is als het paard van Troje en het is te laat wanneer men het ontdekt. De Afrikanen willen op dit punt waakzaam zijn en hun scherpzinnigheid maakte tijdens mijn verblijf in Afrika indruk op mij. Zij kunnen ons realiteitszin en ideeën bijbrengen.

Het Westen zou nederiger en bescheidener moeten zijn ten overstaan van de Afrikanen, zo niet lopen we het gevaar ons ongeloofwaardig te maken en zoeken zij samenwerking met andere landen en andere culturele horizonten. De democratieën, voor zover zij nog democratisch zijn, en dossiers die ideologisch zijn, scheppen in vele internationale en Europese instanties, wetten in naam van simpele technische aanpassingen, terwijl die wetten eerder een levensopvatting opleggen en de zin van de werkelijkheid veranderen. De betekenis van de instelling van het huwelijk lijdt eronder. Het marxisme wou een nieuwe mens uitvinden, het nazisme een pure mens en de genderideologie een mens die los staat van zijn seksuele verscheidenheid: man en vrouw zijn onderling uitwisselbaar in naam van een valse gelijkheid en de seksuele gerichtheden zouden aan de oorsprong kunnen liggen van het echtpaar en het gezin. Hoe kan men blind zijn voor het feit dat nihilisme hier niet aan het werk is?

Hoe verspreidt de genderideologie zich in Afrika?

Anatrella: De ideeën die het Westen hierover fabriceert, probeert ze naar Afrika te exporteren, wat de Afrikanen niet willen ondanks de financieringen die men hun op het vlak van gezondheid, onderwijs, echtpaar en gezin voorstelt in ruil voor de verspreiding van de genderideologie op hun continent. Christelijke verenigingen laten zich meeslepen door subsidies die verleend worden in de mate dat zij deze ideologie propageren in vormingscursussen georganiseerd door Caritas onder leiding van priesters, mannelijke en vrouwelijke religieuzen. Bisschoppen hebben mij gezegd dat zij deze vorming weigeren en de financiering van hun scholen en gezondheidscentra afwijzen omdat zij niet gemanipuleerd wilden worden door agentschappen van de UNO en van niet-gouvernementele organisaties (NGO’s).

Van hun kant, verdragen politieke verantwoordelijken van de verschillende Afrikaanse landen hoe langer hoe minder dat de verschillende Europese ambassades op een tergende manier de erkenning van relaties tussen personen van hetzelfde geslacht bijna als een huwelijk in de hand te werken. Voor Afrikanen, spreken westerlingen onzin wanneer zij hun een levenswijze willen opleggen die tegengesteld is aan de realiteit van een man en een vrouw die een koppel vormen, huwen, kinderen ontvangen, adopteren en opvoeden. Een seksuele gerichtheid is een bepalend element van de persoonlijkheid, die het subject al of niet aanvaardt, dat is zijn zaak. Maar zij is voor de samenleving geen referentie om zich op het vlak van huwelijk en gezin te organiseren. Er is geen sprake van discriminatie wanneer het belang van het kind erin bestaat zich te kunnen ontwikkelen in een gezin van een man en een vrouw. Het zou echter discriminerend zijn het te beroven van het huwelijksleven van zijn ouders, die zichzelf geven en het ontstaan geven aan hun gezin. Het belang van het kind ligt niet in de affectieve zorg van mensen die zich met hem bezighouden, maar dat het kan opgroeien als kind van een man en een vrouw die daartoe de voorwaarden scheppen. Al het overige is slechts een vervalsing van wat een echtpaar is en wat afstamming is en heeft schadelijke gevolgen voor de persoonlijkheid en de samenleving.

In de genderideologie zou men ons willen terugsturen naar een onbepaalde en kneedbare natuur naar ieders believen. De psychoanalyse heeft ons geleerd, wat de ouden reeds wisten, dat een waanvoorstelling niet de roeping heeft realiteit te worden.

Men heeft het gevoel dat de genderideologie het onderscheid tussen de seksen weigert te erkennen, hetgeen nochtans één van de fundamenten is van alle samenlevingen?

Anatrella: Inderdaad, zij ontkent het seksueel verschil en deze overtreding van de realiteit is ondraaglijk voor Afrikanen die in het beste geval, de zin vatten van man en vrouw zijn en van het gezin en die niet onderworpen zijn aan opvattingen van ongelijkheid tussen beiden en van overheersing van de man op de vrouw. Deze ontkenning houdt verband met de omstandigheden waarin deze ideologie ontstaan is: zij ging uit van transseksuele persoonlijkheden die hun geslachtelijk lichaam niet aanvaardden en een ingebeeld lichaam wilden dat aan het andere geslacht toebehoort; de eerste bedenkers van deze theorie hebben hieruit besloten dat de ware seksuele identiteit niet op het lichaam geschreven staat maar in de psyche. Met andere woorden, de ware sekse is de waanvoorstelling. We bevinden ons in volle psychische bloeding. Een apart en extreem geval is algemeen geworden. Zo is een psychologiserende ideologie ontstaan in naam waarvan de politiek gemaand wordt wetten te maken die uitgaan van ieders subjectieve belangen, en die de samenleving versnipperen. Feministische bewegingen, daarna de lesbische en homoseksuele bewegingen hebben er zich meester van gemaakt om aan hun levenswijze en eisen “wetenschappelijke” legitimiteit te geven. Seksuele gerichtheid vervangt seksuele identiteit. In plaats van eenheid te zoeken, complementariteit in een relatie tussen de seksuele verscheidenheid van man en vrouw, wil deze ideologie (en de wetten die in haar naam gemaakt worden) meer en meer scheiden en tegenover elkaar stellen om zich in de verwarring van ideeën te kunnen handhaven.

De genderideologie houdt niet op man en vrouw tegenover elkaar te stellen en tenslotte de macht van de vrouw op te eisen via de onafhankelijkheid van de vrouw, die de man uitsluit van de voortplanting en het gezinsleven. Het doel van menselijke rijpheid is echter de onderlinge afhankelijkheid van man en vrouw. Dit vergemakkelijkt hun relatie van samenwerking, complementariteit en rollen die men vervult volgens de hoedanigheden, competenties en symboliek van iedere sekse. Het is trouwens niet zeker dat alle functies zonder onderscheid door mannen en vrouwen kunnen uitgeoefend worden en dat dit zonder gevolgen is voor de mens en de sociale band. Het volstaat dit te observeren bij kinderen en adolescenten in het schoolmilieu.

Gemengdheid die gedeeld wordt door man en vrouw is niet te verwarren met gelijkenis; in die zin heeft de gemengdheid op school gefaald. In plaats van een betere relatie te bevorderen tussen mannen en vrouwen, heeft zij een vrouwelijke identificatie met de mannelijke psychologie tot gevolg. Er is nochtans een mannelijke psychologie die verschilt van de vrouwelijke psychologie en er zijn belangen en behoeften die verschillen bij mannen en vrouwen. Als men de zin voor dit belangrijke verschil der seksen verliest, verliest men ook de zin voor andere verschillen van zodra men ze wil opeisen. En dit is bedrog, want hetgeen men nastreeft, is gelijkenis.

Eén van de aspecten van de genderideologie die u in uw boeken breedvoerig ontleed hebt, is man en vrouw voortdurend tegenover elkaar te stellen.

Anatrella: Het risico, het gevaar van de genderideologie is, in naam van intellectuele kunstgrepen, menselijke realiteiten die geroepen zijn zich te verenigen, van elkaar te scheiden en te verdelen. Wettelijke maatregelen passen bijvoorbeeld het taalgebruik aan om de tegenstelling tussen man en vrouw beter aanvaardbaar te maken, om het huwelijk en adoptie van kinderen door mensen van hetzelfde geslacht te begunstigen.

De Heilige Vader benadrukt, en is heel juist in zijn redenering, dat de mens niet kan herleid worden tot een louter cultureel gegeven, wat de genderideologie echter beweert. Hij benadrukt meer precies het risico om cultuur en menselijke natuur te scheiden. Mensen ontmoeten en beleven elkaar door het anders zijn: “openheid voor het leven vormt de kern van de ware ontwikkeling” die integraal is. Een anders zijn dat zijn oorsprong vindt in het anders zijn van de drie-ene God, zoals Benedictus XVI onderlijnt: “Alleen de ontmoeting met God stelt ons in staat “in de ander niet alleen de ander te zien”, doch in hem het goddelijk beeld te herkennen en zo ertoe te komen de ander werkelijk te ontdekken en een liefde te laten rijpen die “zorg om en voor de ander” wordt”.

In de genderideologie staat men aan de tegenpool van het anders zijn, om zich te nestelen in de gelijkenis, gelijkenis tussen man en vrouw op heel de lijn. Niet de gelijkheid van man en vrouw wordt in vraag gesteld. De Kerk is naar het beeld van Christus, de eerste instelling geweest die de gelijkwaardigheid van man en vrouw heeft staande gehouden, tegen alle sociale modellen in die deze waardigheid bestreden. Zij heeft bijna twintig eeuwen moeten strijden om het huwelijk als een vrije keuze van de echtgenoten aanvaardbaar te maken - dus tegen gedwongen huwelijken en huwelijken door families geregeld – voor gedeelde verantwoordelijkheid tussen echtgenoten en ouders en voor het plaatsen van de seksuele beleving binnen het leven als koppel. Er zouden nog veel voorbeelden kunnen gegeven worden, die in de geschiedenis der ideeën vergeten zijn, om recht te doen aan wat de Kerk gedaan heeft voor de promotie van de vrouw.

Wat nu aan de orde is, heeft echter niets te zien met de gelijkheid van man en vrouw. Gelijkenis is slechts een voorwendsel om de macht van de vrouw in te voeren die de man probeert uit te sluiten, vooral op het vlak van huwelijk en voortplanting. Een houding die erin bestaat het huwelijk te minimaliseren ten voordele van samenwonen, burgerlijk huwelijk, éénoudergezin, die allemaal op gelijke voet staan. Dit zorgt voor extra verwarring die de sociale band en samenhang versnipperen. Daarna zal men zich verbazen over de stijging van het aantal celibatairen en de moeilijkheid voor velen om een koppel te kunnen vormen en een echtelijke relatie uit te werken volgens de leeftijd van het koppel.

Daarom herinnert de Heilige Vader eraan dat het in een huwelijk alleen gaat om een verbintenis tussen een man en een vrouw en dat het onredelijk en onrechtvaardig is om de eigenschappen ervan toe te kennen aan relaties van een andere aard. De Paus benadrukt terecht: “staten worden opgeroepen politieke maatregelen te treffen die de centrale positie en de integriteit van het op het huwelijk van een man en een vrouw gebaseerde gezin, “de eerste, levenskrachtige cel van de maatschappij”, bevorderen door ook verantwoordelijkheid op te nemen voor de economische en financiële problemen, met respect voor hun relationele aard”. Met andere woorden, de staten vergissen zich wanneer zij de rechten die eigen zijn aan het huwelijk uitbreiden naar situaties zoals samenwonen, burgerlijk huwelijk en homoseksuele duo’s die niet dezelfde eigenschappen en vermogens als die van het huwelijk hebben.

Behoort het huwelijk niet tot de rechten van het individu?

Anatrella: Met reden benadrukt Benedictus XVI het feit dat het huwelijk een structurerende instelling blijft voor man en vrouw, voor de kinderen en de samenleving. Het is geen realiteit waarover de wetgever vrij kan beschikken, het huwelijk maakt deel uit van het natuurrecht omdat het eraan voorafgaat. Het is geen contract, het vereist voorwaarden die er eigen aan zijn, om te beginnen het verschil tussen de seksen. De Paus preciseert het als volgt: “Het wordt een sociale en zelfs economische noodzaak, de jonge generaties opnieuw de schoonheid van het gezin en het huwelijk te doen inzien, evenals het feit dat deze instellingen overeenkomen met de diepste behoeften van het hart en van de waardigheid van de mens”. De instelling van het huwelijk wordt in de westerse samenlevingen dikwijls benadeeld in naam van de rechten van het individu, die men verwart met onstandvastige particularismen en die ten koste gaan van het algemeen welzijn.

De Paus schrijft: “Veel mensen matigen zich tegenwoordig aan dat ze niemand iets verschuldigd zijn behalve zichzelf. Ze denken dat ze alleen rechten hebben en hebben het er dikwijls erg moeilijk mee een verantwoordelijkheid voor hun eigen integrale ontwikkeling en die van anderen te laten rijpen”. Anderzijds, “als de rechten van de mens alleen gebaseerd zijn op de beslissingen van een vergadering van burgers, kunnen die op ieder moment veranderd worden, en daarom verzwakt in het algemeen bewustzijn de plicht om ze te eerbiedigen en te onderhouden. Dan is de echte ontwikkeling van de volkeren in gevaar”. De gelegenheidswetten om aan bijzondere vragen tegemoet te komen, kan de zin van de burgerlijke wet alleen maar in waarde doen dalen en deze miskenning zet ertoe aan ze niet te respecteren aangezien zij het algemeen belang niet dient.

De menswetenschappen hebben een belangrijke rol gespeeld in het ontstaan van nieuwe ideologieën gebaseerd op de rechten van het individu en hebben de mensheid kunstmatig verdeeld in plaats van de fundamentele verschillen te respecteren. Sociologen die houdingen en gedragingen observeren, verklaren dat wanneer een fenomeen bestaat, men het niet alleen moet aanvaarden, maar ook legaliseren en tot norm verheffen. Vandaar de wildgroei in wetten die de zeden legitimeren terwijl de wetgever wetten dient te maken in naam van het algemeen welzijn. Wij maken een langzame perversie van het recht mee in naam van de rechten van het individu die aan de samenleving opgedrongen worden en waarbij de plichten uitgeschakeld worden. Met andere woorden, niet de rechten van het individu worden in vraag gesteld doch de verkeerde manier waarop zij voorgesteld worden. De Paus schrijft terecht dat “de overdrijving van rechten uitmondt in het verzuim van plichten. De plichten versterken de rechten en bieden de verdediging en de bevordering daarvan aan als opgave in dienst van het goede”.