SERIE: OFFERZIELEN – deel 5

Doopsel van Jezus Christus: Jezus Christus laat zijn moeder achter, Sciebat. Zij heeft zich eraan overgegeven, of misschien is het beter te zeggen dat ze Hem heeft gezonden, zij volgt Hem in haar hart en spoedig is zij terug bij Hem. Jezus weet hoe natuurband tussen hen op te offeren zonder het hart van Zijn Moeder te verwonden. Kijk naar Hem die naar de Jordaan gaat. Hij heeft zolang gewacht op het moment wanneer Hij zijn missie kon beginnen! Toch is Hij niet gehaast. Hij heeft een buitengewone zelfcontrole. Zijn Vaders wil beheerst alles. Zijn enige gedachte is Zijn Vaders wil te doen.

Zijn eerste apostolische stappen, zo teder en zo plechtig, trekken mensen aan en ze respecteren Hem. En hier ben ik zo gehaast en zo onbuigzaam! Hoeveel zielen zijn bang bij de gedachten om zich over te geven aan Gods wil!

Waarom vraagt God om deze eenheid en onderwerping aan Zijn wil? Omdat het absoluut rechtvaardig is, liefdevol, superieur aan alles, zoveel dat er geen reden is om het ooit te verwerpen. Gods wil is de enige zekere reden van je handelswijze.

Hoe goed onze intenties ook kunnen zijn, het is altijd verkeerd om tegen Gods wil in te gaan; het is altijd een illusie en een fout.

We moeten nooit vrezen om bedrogen te zijn door illusie als we de wil van God volgen, omdat het het ware geheim is tot de hoogste perfectie. Het is het zeker middel om God te verheerlijken in alle dingen. Ad majorem Dei gloriam (tot meerdere eer van God). Het is niet belangrijk om vele dingen te doen of buitengewone dingen; het is enkel belangrijk om Gods wil te doen omdat het hele evangelie erin bestaat, het hele leven van Onze Heer, om Gods wil te doen. Deze praktijk is een zekere hulp in tijden van duisternis, want God kan ons nooit bedriegen.

Ik weet in wie ik mijn vertrouwen heb gesteld. Ik kies wat God wil, als Hij het wil, omdat dit het geheim is van vrede en geluk. Als we dit doen, kan van ons gezegd worden, net als van Jezus: Bene omnia fecit (alles goed). En op elk moment kunnen we zeggen, zoals God zij na de schepping: Et vidit quod esset bonum, (Hij zag dat het goed was), omdat een goed oordeel ons wacht na de dood.

Van nu af aan, zal ik Zijn wil boven al het andere plaatsen: vaderland, rijkdom, geluk, voedsel, leven. Jezus’ enige wens was Zijn Vaders wil te doen. Laat het ook het mijne zijn. En waarom zou ik klagen over beproevingen? Zonder beproevingen, zal ik nooit onthecht raken van mijn eigen verlangens; ik zal nooit werkelijk in Gods glorie komen.

Hoe is het mogelijk om dit te bereiken? Zuiverheid van geweten, zuiverheid van intentie, vrome praktijken, deugden in zijn roeping.

Dit jaar moet ik overwinnen of sterven. Ik zal strijd voeren tegen mijn eigen wil. Voor de meerdere glorie van God, het is niet belangrijk vele dingen te doen, maar ze goed te doen.

Offerande van lijden tot heil van mijn medemens (www.maria-domina-animarum.net)

Lieve Moeder Maria, Moeder van Smarten en Medeverlosseres,
Aanvaard de offerande van het kruis van mijn beproevingen, tot aflossing van de schuld van al mijn dierbaren, opdat Gods Licht waarlijk in hun ziel moge schijnen.
Aanvaard de offerande van al mijn hartenpijnen, weemoed, verdriet en teleurstellingen, tot bekering van alle zielen die mij geen warm hart toedragen of die mij schade berokkenen, opdat zij gedrenkt mogen worden aan de bronnen der Liefde.
Aanvaard de offerande van mijn berouw over alle zonden, fouten en nalatigheden van mijn hele leven, tot uitstorting van de genade van zuivering in alle zielen, opdat de mensheid geheiligd worde en de dageraad van de nieuwe wereld in Gods Liefde spoedig moge aanbreken.
Moge mijn leven zo een vruchtbare aanvulling zijn van het verlossend Lijden dat Jezus voor de hele mensheid heeft volbracht.

De roeping: Waarom de regel? Wat baat het een mens om het universum te winnen en zijn ziel te verliezen? Hindernissen: Talloze bezigheden, ongedisciplineerde ijver, zoals dwaze maagden, eigenbelang, ontmoediging.

Wees niet enkel een kanaal voor genade, maar een reservoir, een overlopend reservoir. Een kanaal heeft niet eerder genade ontvangen dan dat het overloopt. Een reservoir wacht om gevuld te worden en geeft dan genade aan degenen die komen putten uit zijn overvloed.

Als je niet wijs handelt, maak je jezelf moe in nutteloos werk.

Het private leven van Jezus Christus: Hij was maar in 1 ding geïnteresseerd: de heilige wil doen van zijn Vader. Dit is Zijn wet en Zijn leven omdat het door Gods wil te doen is, dat Zijn Vader wordt verheerlijkt. Het moet absoluut duidelijk zijn in mijn gedachten dat alles erin bestaat Gods heilige wil te doen. Maar het is niet genoeg enkel Gods wil te doen. Ik wil meer dan ooit Gods wil graag doen.  

Welke gaven brachten de herders? Geen goud, wierook en mirre, maar melk, fruit en schapen. Met andere woorden, zuiverheid, liefde, vroomheid en offer. En het Lam geeft zichzelf aan hen. Maria toont Hem aan hen. Hoe nemen ze Hem vast in hun armen, in hun hart. O Maria, houd Jezus in mijn hart.

Nederigheid is het geheim van Gods glorie.

Ad majorem Dei gloriam (ter meerdere glorie van God).

Jezus in het hart van Maria: haar hart is zoals een altaar waarop het offer van boete, aanbidding, smeking en dankbaarheid wordt aangeboden. Nederigheid, lijden, ontbering door naar Bethlehem te gaan: zo vele wegen om God te verheerlijken. Ze offeren elke beproeving aan God. Gods liefde groeit in hen door hun offers, en met liefde, het ware leven.

Dit innerlijke leven van Jezus dat verborgen is in Maria’s hart is ongekend voor anderen, maar wat maakt het uit? Hoe gemakkelijk vindt Hij Zijn hemelse Vader in Maria! Hoe liefdevol verheerlijkt Hij Zijn Vader op het altaar van Maria’s hart! Hoe verheugt Hij zich in Maria’s mooie ziel te koesteren met Zijn genade!

Moge ook ik een innerlijk leven hebben! Wat maakt het uit als niemand het ziet als ik Jezus navolg, zolang als ik door Jezus leef en vertoef in het hart van Maria zoals Jezus. Moge ik ontbering, lijden en vernedering aanvaarden even genereus als Jezus, Maria en Jozef deden om God te verheerlijken.

O mijn Jezus, wees mijn kracht en mijn deugd.

Overweging: Jezus is mijn voorbeeld, Jezus is mijn kracht, Jezus is mijn ware troost.

Over de geestelijke verrijzenis van onze zielen: God is jaloers van mijn hart. Hij wil dat ik alle menselijke hartstochten offer aan Hem met een generositeit zodat hij er kan heersen als meester.

Over de dood van een rechtvaardig persoon: een rechtvaardig persoon zou niet de vernietiging van zijn lichaam mogen vrezen omdat hij op een dag zal verrijzen, glorierijk en stralend met glorie.

Over de heerschappij van Jezus: Jezus moet heersen in mijn hart, in mijn geest, in mijn wil, met andere woorden, in mijn hele ziel.

De Fiat van Maria’s kind: van alle fiats, is dit niet de zoetste? Goddelijke liefde verenigt hen. Hun twee harten worden verenigd om lief te hebben, te lijden en te gehoorzamen. Niet langer mijn wil, mijn goede Moeder, maar de uwe, die altijd de wil van Jezus is!

Maria :

Moed, mijn kind. Je hebt de kostbare parel gevonden waarmee je het Koninkrijk van de Hemel kunt kopen. Heb altijd lief wat God wil, wil het altijd, verlang het altijd, doe het altijd: dit is het grote geheim van perfectie, de sleutel naar het paradijs, de voorsmaak van de vrede van de heiligen! Hoe meer je je hart met het mijne verenigd, hoe meer je de waarheid van deze woorden zal begrijpen. Wanneer je niet langer een wil hebt buiten de wil van God, zal je hart en het mijne EEN worden en hetzelfde hart. Leer om het Ecce Ancilla (‘zie de dienstmaagd’, het Engel des Heren gebed) van perfecte gehoorzaamheid met mij elke dag te zeggen :

De Engel des Heren heeft aan Maria geboodschapt, en ze heeft ontvangen van de Heilige Geest.

(Wees gegroet)

Zie de Dienstmaagd des Heren, Mij geschiede naar Uw woord.

(Wees gegroet)

En het Woord is vlees geworden; en Het heeft onder ons gewoond.

(Wees gegroet)

Bid voor ons, Heilige Moeder van God, opdat wij de beloften van Christus waardig worden.

Laat ons bidden.

Heer, wij hebben door de boodschap van de Engel de menswording van Christus uw Zoon leren kennen; wij bidden U, stort Uw genade in onze harten, opdat wij door Zijn lijden en kruis gebracht worden tot de heerlijkheid van de verrijzenis. Door Christus, onze Heer. Amen.

Welke beproevingen de Heer je ook zendt, welke offer hij ook vraagt van jou, welke taken hij je ook vraagt uit te voeren, beantwoord het altijd met liefde en trouw op je lippen en in je hart: Hier is je dienares, O mijn God, klaar om alles te ondernemen, om alles te geven, om alles te offeren zolang als Uw wil moge geschieden in mij en op de hele aarde.

De ziel :

Ah! Laat alles gebeuren met mij volgens Uw woord. O mijn Moeder, laat mijn hart, verloren in het Uwe, geen andere beweging, geen andere wil, geen andere liefde hebben dan het verlangen van mijn goddelijke Meester. Met mijn ziel verenigd met het Uwe, laat me hier beginnen in dit leven om de Heer te verheerlijken door dit eeuwigdurend eerbetoon van perfecte onderwerping. Ja, mijn God, ja, in alles en overal.

1874

Ad majorem Dei gloriam (tot meerdere glorie van God)

Bezinning van 7 september 1874: de belangrijkste genade om te vragen gedurende deze bezinning: om steeds meer verborgen te leven zoals Jezus en Maria. En ook de onthechting van anderen en van mijzelf. Ik zal een Onze Vader en een Wees gegroet bidden elke dag voor deze intentie. Voornemen: vecht vurig tegen mijn dominante fout, sensitiviteit. Ga naar de persoon die mij heeft pijn gedaan en wees zeer goed voor haar. Niet voor haarzelf, maar voor de liefde van Onze Heer.

Advies gegeven door Vader Douce: Wees niet bang, Blijf altijd zeer dicht bij Onze Heer, aanwezig in het tabernakel. Wees daar volledig toegewijd aan Hem en laat nooit gaan. Bid dat de Heilige Maagd je daar goed verborgen houdt. Beschouw dit goede Meester. Hij lijdt zoveel in stilte. Zelfs al kon Hij gemakkelijk dit lijden verminderen tot niets, toch beweegt Hij niet. Voor de liefde van Jezus, volg Zijn voorbeeld en draag je kruis verborgen in je hart, vol goede moed en van harte. Ik heb gezondigd. Het is rechtvaardig dat ik moet lijden. Lees van tijd tot tijd en mediteer op het hoofdstuk van De Koninklijke Weg van het Heilig Kruis (= De Navolging van Christus door Thomas a Kempis). Je zult er kracht en moed vinden voor het komend jaar.

De Navolging van Christus – Thomas a Kempis : Van het offer van Christus aan het Kruis en onze eigen overgave.

Zoals Ik mijzelf, met aan het kruis uitgestrekte armen en

met een naakt lichaam, vrijwillig voor uw zonden aan God de Vader heb overgegeven, zodat er niets in Mij overbleef, dat niet volkomen overging in het offer der goddelijke verzoening, zo moet ook gij u zelf dagelijks in de mis bereidwillig aan Mij opdragen tot een rein en heilig offer, en dat met al uw krachten en genegenheden, en zoo innig als gij kunt.

Wat verlang ik meer van u, dan dat gij u zelf onverdeeld aan Mij tracht te geven ? Alles, wat gij Mij geeft buiten u zelf, let ik niet op, omdat Ik niet uw gave, maar u zelf verlang. Zoals het u niet bevredigen zou alles te bezitten, zo kan het ook Mij niet behagen wat gij Mij geven zou, indien gij u zelf niet geeft.

Breng u zelf Mij ten offer en geef u helemaal voor God, en het zal een aangename offerande zijn. Zie, Ik heb mij om uwentwil volkomen voor de Vader ten offer gebracht, ook gaf Ik u mijn hele lichaam en bloed tot spijs, opdat Ik geheel de uwe zou zijn, en gij de mijne moge blijven. Maar indien gij nog in u zelf staat en niet bereidwillig u overgeeft aan mijn wil is uw offer niet volkomen, en er kan geen volmaakte vereniging tussen ons zijn. Daarom moet aan al uw werk de vrijwillige overgave van uzelf in de hand van God voorafgaan, indien gij vrijheid en genade wilt verwerven. Zo weinigen komen tot verlichting en innerlijke vrijheid, omdat zij zich zelf niet volkomen weten te verloochenen. Hier blijft mijn onveranderlijke uitspraak : wie niet alles verlaat wat hij heeft, die kan mijn discipel niet zijn. Gij dan, indien gij mijn discipel wilt zijn, stel uzelf als offer aan God met al uw hartstochten.

O Heer, alles is het uwe, wat er in de hemel en op de aarde is. Ik verlang mijzelf als een vrijwillig offer aan U op te dragen, en voor eeuwig de uwe te blijven.

O Heer, in eenvoudigheid van hart stel ik mij zelf heden in uw voortdurende dienst, tot gehoorzaamheid en tot een voortdurend lofoffer.

Neem mij aan in dit heilig offer van uw dierbaar lichaam, hetwelk ik U heden opdraag in de tegenwoordigheid van de engelen, die onzichtbaar aanwezig zijn, opdat het mij en heel uw volk tot zaligheid strekt.

O Heer, op uw zoenaltaar leg ik al mijn zonden en overtredingen neer, die ik bedreven heb voor U en uw heilige engelen van de dag dat ik het eerst heb kunnen zondigen, tot op dit uur, opdat Gij ze allen samen door het vuur van uw liefde moogt verbranden en verteren, opdat Gij ook de smet van mijn zonden moogt verdelgen, mijn geweten van alle schuld reinigen, en mij de genade opnieuw schenken moogt, welke ik door de zonde heb verloren, mij alles volkomen vergevende, en mij door genade toelaat tot de kus van de vrede.  

Wat kan ik toch doen voor mijn zonden dan ze ootmoedig te belijden en betreuren, en uw verzoening zonder aflaten inroepen? Ik smeek U, verhoor mij genadig, nu ik voor U sta, o mijn God! Al mijn zonden mishagen mij zo zeer, nooit wil ik ze nog begaan, maar ik betreur ze en zal ze betreuren, zolang ik leef, bereid om boete te doen, en zoveel mogelijk voldoening te geven.

Vergeef mij, o God! Vergeef mij mijn zonden om de wil van uw heilige naam, verlos mijn ziel, welke Gij vrijgekocht hebt met uw dierbaar bloed. Zie, ik verlaat mij op uw barmhartigheid, ik geef mij in uw handen, doe mij naar uw goedertierenheid, en niet naar mijn zonden en ongerechtigheden.

Ik draag u ook op al wat ik van goeds heb, hoe gering en gebrekkig het ook moge zijn, op dat Gij het zuiveren en heiligen moogt. Maak Gij het alles U aangenaam, keer het steeds meer ten goede, en geleid mij, een trage en onnutte dienstknecht, tot een zalig en loffelijk einde.

Ik draag U ook op alle vrome verlangens van de Broeders, alle behoeften van mijn ouders, vrienden, broeders, zusters, en allen die mij dierbaar zijn, ook van hen, die mij of anderen uit liefde tot U hebben welgedaan, die mij verzocht hebben voor zichzelf, gebeden en missen op te dragen of ze nog leven of reeds overleden zijn. Opdat allen mogen de hulp van uw genade, de bijstand van uw vertroosting, bescherming in gevaren, bevrijding van straffen en opdat zij van alle kwaad ontheven, blijmoedig dank en eer mogen brengen.

Ook breng ik U gebeden en zoenoffers, in het bijzonder voor hen die mij in enig opzicht beledigd, bedroefd, bespot of mij enig leed hebben aangedaan en mede voor allen die ik ooit bedroefd, verontrust, bezwaard en geërgerd heb door woord of daad, bewust of onbewust opdat Gij ons allen tezamen onze zonden en wederzijdse schulden vergeven moogt.

Neem, o Heer, uit onze harten alle achterdocht, onwil, toorn en twistzucht weg en alles wat de liefde kan krenken, en de broederlijke eensgezindheid kan verzwakken.

Ontferm U, o Heer, over allen, die uw barmhartigheid inroepen, schenk uw genade aan allen, naar behoeven en geef dat wij waardig mogen zijn uw genade te genieten, en verder te gaan op de weg naar het eeuwig leven! Amen.

Ben je kort van stof? Doe dan een akte van berouw. Verneder jezelf voor Onze Heer en ga naar Hem met vertrouwen. Het zou zelfs beter zijn om ook je te verontschuldigen tot je Zuster.

Denk dikwijls aan de woorden die de Allerheiligste Maagd je heeft gezegd: boete! Boete! Je zou de eerste moeten zijn om het in praktijk te brengen. Voor deze intentie, lijd de beproevingen in stilte zodat Jezus en Maria verheerlijkt mogen worden. Vraag Onze Heer en de Allerheiligste Maagd om je het kruis te tonen dat Hij wil dat je draagt dit jaar. Draag het met liefde, trouw en van harte. Geef het elke avond terug aan Onze Heer, die het je zal teruggeven elke morgen wanneer je wakker wordt. Aanvaard het met liefde en van harte. Dit kruis zal je glorie en je troost zijn.

Onderzoek je geweten elke maand. Ben ik trouw in het volgen van het advies dat mijn biechtvader mij heeft gegeven in alle omstandigheden? Ben ik trouw in het vermijden van wat hij gezegd heeft?

Laat het verleden rusten en heb vertrouwen in de toekomst.

Genade om te vragen: nederigheid en generositeit in de beproevingen die ik moet lijden, zowel mentaal als fysiek.

Voornemen: wees trouw in het in praktijk brengen van vroomheid en zelfs in de kleinste details van onze heilige Regel.

Bijzonder te onderzoeken: ben ik kalm in zowel uiterlijke als innerlijke beproevingen en ergernissen. Op de laatste dag, zullen al onze deugden getest worden door vuur. Enkel nederigheid zal kunnen weerstaan.

Instructie over de spirituele verrijzenis van onze zielen: Met een geest van geloof, laat het doel van al onze daden het behagen van Onze Heer zijn. Hoe meer we sterven op het kruis, hoe glorierijker onze verrijzenis zal zijn. Welke dwaasheid is het om zich terug te trekken wanneer Onze Heer vraagt om onze hand om ze tegen het kruis te nagelen. Van nu af aan, hoe meer ik gekruisigd word, hoe meer ik mij erom zal verheugen.

Jezus zegt: Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Maar om mij te volgen moet je jezelf verloochenen, neem je kruis op en draag het tot de laatste dag.

Mijn goddelijke Meester, ik heb mijn keuze gemaakt! Ik zou liever afzien met U tot de dood dan mij verheugen zelfs voor een moment met degenen die U beledigen en verlaten. Ik heb de brede weg overwogen. Ik heb de waarde van de vergankelijke rijkdommen van dit leven gewogen. Ik heb zijn voorbijgaande pleziertjes overwogen. Ik heb zijn ijdel geluk en zijn kortstondige glorie overwogen. Ik zag mooie bloemen waaronder doornen van spijt en teleurstellingen groeiden. Dank zij Uw goddelijk licht, heb ik alles begrepen! En heb ik mijn lippen afgewend van de giftige beker, ik riep uit met de wijze: IJdelheid van ijdelheden; alles is ijdelheid op aarde, buiten het liefhebben van God en Hem te dienen.

Zo keek ik omhoog en ik zag niet langer iemand dan Jezus! Jezus alleen als mijn Doel, Jezus allen als mijn Meester, Jezus alleen als mijn Voorbeeld, Jezus alleen als mijn Gids, Jezus alleen als mijn Vreugde, Jezus alleen als mijn Rijkdom, Jezus alleen als mijn Vriend!

O ja, mijn Jezus! Van nu af aan, wil ik U alleen om mijn alles en mijn leven te zijn. Ik zal U overal volgen waar U gaat. Kom mijn ziel, hou moed. Klim naar Calvarie achter Jezus en Maria voor nog een dag. En dan, met Jezus en Maria, vreugde, eeuwigheid!

O goed Kruis! O kostbare doornen langs de weg, spoedig zullen je wonden glorierijk zijn.

Een religieuze moet leven met versterving zoals een vis in water zwemt. Voor een religieuze ontbreekt er iets als ze zich niet versterft. De serieuze praktijk van al haar taken leidt noodzakelijkerwijze tot de praktijk van een voortdurende versterving op elk moment. Als ze zich niet versterft, doet ze haar taak niet.

Wat is de bron van beledigingen tegen de Regel en tegen iemands geloften? Wat is de bron van laksheid van sommige communiteiten? Is het het feit dat versterving niet wordt gepraktiseerd of in stand gehouden wordt. De versterving dat God van ons vraagt is de precieze observantie van onze Regel, zijn praktijken, zijn gewoonten, en de aanbevelingen die door onze oversten worden gedaan. Een Zuster die werkelijk trouw is op deze weg brengt oordeelkundig versterving in praktijk en zonder gevaar van ijdelheid. Ik geloof dat ze de Hemel zou kunnen binnengaan zonder door het Vagevuur te gaan!

Er zijn vele dagelijkse verstervingen dat een waakzame ziel niet laat voorbijgaan. Bijvoorbeeld, we behagen God wanneer we onmiddellijk opstaan in de winter op het afgesproken uur zonder in bed te blijven liggen. We zouden onze zintuigen moeten in toom houden. Nieuwgierigheid is een hindernis voor gebed. Als iemand het huis binnenkomt, kijk niet op of vraag niet wie het is. Wat de smaak betreft, kunnen we een aantal verstervingen doen zonder dat iemand het opmerkt. Een religieuze zou nooit een voorkeur mogen hebben voor een bepaald gerecht. Je zou nooit een religieuze mogen horen praten over voedsel. Het toont een gebrek aan innerlijk leven. Wanneer ze naar de maaltijden gaat, zou ze nederig moeten zijn door het feit dat dit een noodzaak is dat we gemeen hebben met dieren, en dan zou ze zich moeten herinneren hoe de heiligen hebben gereageerd. Een religieuze die zichzelf toestaat om te drinken of te eten wat ze wil zal nooit een innerlijk leven hebben.

Versterving is de basis van perfectie. Omwille van onze natuur, zijn we ertoe geneigd alles te eten en drinken dat goed smaakt, maar hoe meer we toegeven aan het lichaam, hoe meer het verlangt van ons. Hoe meer we het weigeren, hoe minder het zal vragen van ons. Er zijn zo’n verrukkingen in het praktiseren van al de verstervingen die door onze regel worden voorgeschreven dat een ziel die het heeft ervaren, niet genoeg kan krijgen van lijden en kruisen. Versterving heeft zo’n krachtige aantrekking voor deze ziel dat het nooit teveel is.

Onthoud, een roeping dat je onderscheidt van de rest van de gelovigen en je in een hogere positie plaatst vraagt buitengewone deugden van jou. Ik laat je mediteren over deze paar woorden die ik de korte catechismus noem van de religieuze staat: gehoorzaamheid zelf tot blinde gehoorzaamheid, armoede zelfs tot evangelische naaktheid, versterving zelfs tot kruisiging, nederigheid zelfs tot volledige neerlegging. Dit zijn de offers waartoe je verbonden bent en dat zouden moeten volbracht worden.

Onfeilbaarheid betekent heiligheid bereiken, en perfecte heiligheid: het middel dat God ons ter beschikking stelt: licht, met ander woorden, onze regel. Ware gewilligheid van onze kant, met ander woorden, energiek, moedig, constant, volhardend.

Uit de private notities van Bernadette Soubirous toen ze bij de Congregatie van de Zusters van Naastenliefde en Christelijke Leer was, of kortweg de Zusters van Nevers.

Liefhebben en lijden: de wetenschap van de heiligen - 09/29/2015 (www.josephkarlpublishing.com)

De heiligen zeggen dikwijls dat hun grootste verlangen kan opgesomd worden in 1 zin: liefhebben en lijden. In het volgende artikel, willen we proberen om uit te leggen wat dit betekent: wat het betekent lief te hebben, wat het betekent te lijden en de relatie tussen deze twee.

De betekenis van het lijden

We leven in een wereld dat vlucht van het lijden. Sinds de tijd van onze jeugd, werden we opgevoed om lijden als een belemmering te zien voor geluk. We werden geleerd om te geloven dat hoe minder we lijden, hoe gelukkiger we zullen zijn. Dit geloof is gewoon in de maatschappij. Maar ook in de religies en de filosofieën. Zelfs bepaalde oosterse religies werden gebaseerd op het principe dat lijden een kwaad is in het leven, waarvan de mensheid moet ontsnappen (zoals de vier edele waarheden van het Boeddhisme). Voor vele mensen, is lijden aanzien als een kwaad zonder waarde, en daarom zouden alle middelen moeten aangewend worden om zelfs een verkoudheid te vermijden. Toch kunnen we in de geschriften van de heiligen een heel andere realiteit vinden; dat het precies het lijden is dat ons versterkt, ons vernedert, en ons tot heiligen vormt. Maar er is nog meer, we ontdekken dat lijden van zo’n verlossende waarde is, dat niets eraan gelijk is in de hemel of op aarde.

Zoals Onze Heer aan de H. Faustina zei: “Als de engelen in staat waren te benijden, zouden ze ons benijden om twee dingen: één is het ontvangen van de Heilige Communie en het andere is het lijden. De heiligen leren ons in feite dat lijden een zodanige grote verdienste is, dat het groter is dan bijvoorbeeld prediken, schrijven of zelfs mirakels bewerken. Jezus zei tot de H. Faustina: “Je zult meer zielen redden door gebed en lijden dan een missionaris door zijn leer en preken alleen.” Om dit punt te illustreren, klaagde een demon eens aan de H. Johannes Vianney dat de Hel 80000 zielen verloren was door zijn gebeden en offers alleen. De H. Vianney moest niet reizen in de wereld en prediken. Hij was een eenvoudige parochiepriester van een afgelegen dorpje. En toch, was hij in staat om 80000 zielen te redden door een eenzaam leven van gebed en offer.

Een bezwaar: Hoe is dit mogelijk? Hoe kan een God van liefde ons lijden zo naar waarde schatten? Tenslotte bestaat lijden omwille van zonde. Ja, het is waar. Het lijden kwam in de wereld door de ongehoorzaamheid van onze eerste ouders. Het is dus duidelijk dat God nooit de intentie had om ons te doen lijden. Zelfs op aarde, deed Jezus genezingen voor talloze mensen. Hij genas blindheid, lepra, ziekte en misvormingen. Het is duidelijk dat Onze Heer wil dat we gelukkig zijn en gezond, en niet moeten lijden. Maar het is wanneer we ons lijden offeren—het enige dat onaangenaam is voor onze menselijke natuur—en teruggeven aan de Scheper, dat het een gave wordt van onschatbare waarde; het doet meer genade van de Hemel neerdalen dan enig andere daad die we mogelijks kunnen doen.

Met andere woorden: “We hebben enkel lief in de mate dat we willen lijden.” (Pr John Hardon, S.J.) Instinctief weten we dat dit waar is. Tenslotte, als iemand predikt tot mij met grote ijver, zal ik niet zo overtuigd zijn van hun liefde, als wanneer dezelfde persoon ontbering lijdt voor mij. Evenzo is het beslissende moment van verlossing van de mensheid niet wanneer Onze Heer predikte in de synagogen of de zieken genas. Het was wanneer Liefde werd genageld op een boom en onder Zijn bloed zat. In zekere zin zijn liefde en lijden onafscheidelijk; want liefde wordt bewezen door lijden en lijden wordt geperfectioneerd door liefde. En welk groter bewijs van liefde is er dan iemand die sterf om Zijn beulen te redden? Nergens in de geschiedenis van de mensheid heeft zo’n soort lijden (of eerder, liefde) gepredikt geweest, laat staan in de gedachten van de mens gekomen. En het is precies dit soort lijden (liefde) dat we als Christenen zijn geroepen na te volgen. Gewillig zichzelf vergeten om anderen gelukkig te maken. We zien de betekenis van lijden voor het leven dat het in de zielen blaast door actieve liefde.

De betekenis van Liefde

Dit brengt ons tot onze volgende beschouwing. Wat betekent het om lief te hebben? En hoe kan men dit bereiken? Laat ons eerst herinneren dat elke daad van God beheerst wordt door liefde, omdat God liefde ZELF is (1 Johannes 4:8). Het is Zijn natuur om lief te hebben. Hij kan daarom niets anders doen dan liefhebben. Dit is tenslotte wat het Christendom het meest onderscheidt van andere religies. Het Christendom is de religie van radicale liefde; liefde in zijn hoogste vorm; geen warm, pluizig gevoel, maar een manhaftige liefde; een liefde dat kan vertrappeld worden, een liefde dat kan door de modder gesleurd worden zodat anderen kunnen gered worden. Deze soort Liefde kwam in onze wereld als een baby, en liep op deze aarde lang geleden, zodat de mensheid zou leren hoe te leven als respons. En de enige ware respons op liefde, is liefde. Dit is de voornaamste keuze waarmee elke persoon wordt geconfronteerd in dit leven: om Liefde te kiezen, of om Liefde te verwerpen.

H. Catharina van Sienna: “De ziel kan niet leven zonder liefde. Ze wil altijd iets liefhebben omdat liefde de stof is waarvan ze is gemaakt, en door liefde heb Ik haar gemaakt. Daarom heb Ik jou onder je naasten geplaatst: zo dat je voor hen kan doen wat je niet kunt doen voor Mij—dat is, hen liefhebben zonder enige zorg voor bedankingen en zonder te kijken voor enig voordeel voor jezelf.”

Maar wat betekent het om lief te hebben? Hoe beleven we het in het dagelijks leven? Laat ons eerst beginnen met de vraag: wat is liefde. Zoals we weten, is liefde een theologische deugd, wat betekent dat de mens het niet kan bereiken op zijn eigen. Hij heeft genade nodig. De H. Thomas van Aquino noemt het naastenliefde, en omschrijft het als het voornaamste van alle deugden, omdat het een paraplu is waaronder alle deugden en alle gaven zijn geboren en in stand gehouden. Daaruit vloeit elke gave, genade, en hemelse hulp voort. Het is in het kort, het doel van elke daad in elk moment van ons leven. Maar wat betekent het praktisch? Hoe heeft men lief in het dagelijkse leven? Er is een definitie die de Kerk geeft gebruikt om liefde te definiëren: "het goede willen voor de ander, als de andere." Liefde is een totale zelfgave, die zeer manifest is door liefde in een huwelijk (dat zijn bron vindt in de Heilige Drie-eenheid). Liefde is totaal op de ander gericht, het houdt geen rekening met zichzelf. Om totaal lief te hebben, betekent het om totaal zijn eigen noden te vergeten, en constant te zoeken naar alles wat ten goede komt voor de ziel van de ander. En wat is ten gunste van de ander, dan hem naar de Hemel te leiden? Daarom, is liefhebben God willen (Hij is de Goedheid zelf) voor elke ziel die we ontmoeten, en daarom al onze acties daarop richten.

Catechismus van het Concilie van Trente: “De hele leerstelling moet liefde als doel hebben. Al de werken van perfecte Christelijke deugd ontspringen van liefde, en hebben geen ander objectief dan liefde."

Een bezwaar: Maar, kan men zeggen, als je altijd geeft en geeft, dan raak je opgebrand. Zeker, er zijn grenzen aan hoe we onszelf moeten geven. Tenslotte, zijn we enkel menselijk, en moeten we wat tijd voor onszelf uittrekken. Maar we moeten hiermee oppassen, met deze raad. Christus zegt ons: Hoe meer we onszelf weggeven, hoe meer we beloond worden.

H. Catharina van Sienna: “Degenen die gewillig zijn om hun eigen troost te verliezen voor het welzijn van hun naaste ontvangen mij en hun naaste, en zo genieten ze de goedgunstigheid van mijn naastenliefde ten allen tijde."

De valstrik waarin velen trappen is deze zelfgave verminderen tot enkel externe werken, zoals sociale gerechtigheid. En als gevolg daarvan, worden ze afgemat, want men kan niet geven wat men niet heeft. Mensen steunen te dikwijls op hun eigen kracht, en rennen van de ene activiteit naar de andere, en verwaarlozen gebed—de bron van oneindige genade. We vergeten dat Christus zelf, ons voorbeeld, dikwijls hele nachten doorbracht in gebed, zodat Hij eerst kon gevuld worden met de liefde van de Vader vooraleer Hij terugging in de wereld. Het fundament is gebed en het is essentieel voor liefde, want we kunnen geen bovennatuurlijke gave van onszelf doen tenzij we eerst bezitten wat bovennatuurlijk is.

Ik kan dit niet genoeg benadrukken. Als we liefde willen, moeten we bidden. We moeten eerst leren van de Meester, Liefde zelf, door te knielen bij Zijn voeten in nederige aanbidding. Als men zo handelt, dan wordt liefde gemakkelijk. Dan wordt geven gemakkelijk. Men raakt niet opgebrand, en liefde wordt een stimulans, en we willen ons steeds meer en meer geven. In plaats van neergedrukt te worden van het vuil van de wereld, valt het van ons zoals water van een rots. De enige pijn, die iemand kan ervaren, zegt Catharina van Sienna, is de pijn dat de goddelozen zelf toedienen op hun eigen ziel. In feite is dit het zekerste teken dat iemand totaal liefheeft: wanneer hij degenen die het moeilijkst lief te hebben zijn, uitzoekt, degenen die anderen vermijden. Want liefde is niet tevreden om onder vrienden te blijven, maar verlangt zich uit te storten op degenen die Gods barmhartigheid het meest nodig hebben, degenen wiens ziel in groot gevaar verkeren. Lijden wordt dan gemakkelijker voor degene die liefheeft. Catharina van Sienna zegt dat hoe heiliger men wordt, hoe minder men lijdt!