|
Hoe de Rozenkrans een occulte
Priester bekeerde...
Het
verhaal van de zalige Bartolo Longo (10/2/1841-5/10/1926)
 Bartolo
Bartolo
Longo werd geboren in Latiano, Italie op 10 februari 1841. Hij werd opgevoed in
een gezin en omgeving die sterk verankerd was in traditionele Katholieke
waarden. Zijn familie bad iedere dag tezamen de Rozenkrans. Maar de
dingen veranderden spoedig.
Toen
hij 10 was, stierf zijn vader en zijn moeder hertrouwde met een advocaat. Toen
hij 22 was vertrok hij naar Napels om recht te studeren. Maar in die tijd, was
het oude politieke regime pas omver geworpen, en de Katholieke Kerk werd
veroordeeld voor haar alliantie met het regime en werd aanzien als een
hindernis die vooruitgang en vrijheid in de weg stond. De Universiteit van
Napels was vol van professoren die de Katholieke Kerk minachten en aanvielen.
Bartolo Longo was onder de indruk van dit alles en verwijderde zich van zijn
geloof. Bovendien was hij op zoek naar waarheid en begon hij vele séances bij te wonen, die populair waren in
Napels. Hij was zo enthousiast over mediums en spiritisme dat hij een "priester
van de geest" wilde worden en hij ontving openbaringen van de engel. Verblind
als hij was, geloofde hij dat deze engel de H. Aartsengel Michael was,
terwijl hij in feite de Duivel was. En zo was Bartolo Longo op een avond ingewijd
als priester van Satan. Gedurende deze inwijding klonken er donderslagen uit de
kerk van Satan en er waren overal geesten. De geluiden waren zo vreselijk dat
Bartolo Longo bijna flauw viel van angst.
Spoedig
daarop, begon hij twijfel en teleurstelling te ervaren met de engel. Hij vond
niet de waarheid waarnaar hij op zoek was. Op een avond gedurende een séance,
ontmoette hij de geest van zijn dode vader en was diep in de war gebracht. Hij
wendde zich tot zijn Katholieke vriend, Vincenzo Pepe, die hem doorstuurde naar
een vrome Dominicaanse Priester, Alberto Radente. Deze priester exorciseerde
Bartolo voor een maand en hielp hem af van het spiritisme en occulte. Nadien
kon Bartolo Longo terug de absolutie ontvangen en te communie gaan. Bartolo
ontdekte dat hij vrede begon te ervaren en een diep verlangen had naar een
bekering van het hart. Het duurde niet lang voor hij volledig de valse leer en
praktijken van spiritisme verwierp. In zijn ijver woonde hij zelfs een keer een
séance bij en verweet hij de aanwezigen om wat ze deden. Hij waarschuwde hen
dat hun praktijken vals waren en dat ze moesten terugkeren naar het
Katholicisme om de waarheid te vinden.
Hij begon
zijn carrière als advocaat, dat hem later naar Pompeii zou leiden, waar een
buitengewone missie van OLVrouw op hem wachtte. In 1872, kwam Bartolo aan in
Pompeii om zijn advies te geven voor de administratie van de landgoederen die
aan weduwe, Gravin Marianna Di Fusco toebehoorden. Op 8 oktober 1872 wandelde
hij in de vallei van Pompeii. Hij was vervuld van droefheid, en wanhoop. Hij
werd vervuld van twijfel en angst voor de redding van zijn ziel. Soms werd hij
door de Duivel op de proef gesteld door hem te herinneren aan zijn vroegere eed
en hij bedreigde hem door te zeggen dat hij altijd tot de Duivel zou behoren.
Temidden
van deze gedachten, stopte hij ineens. Zijn hart bonkte. Hij hoorde een vriendelijke
stem die tot hem fluisterde: Als je zoekt om gered te worden, moet je de
Rozenkrans verspreiden. Het is Marias belofte: wie de Rozenkrans verspreid zal
gered worden. (Dit was in feite dezelfde belofte die de H. Dominicus kreeg
door de Heilige Maagd Maria wanneer Ze de Rozenkrans toevertrouwde aan de
Heilige). In wanhoop hief Bartolo zijn gezicht en zijn handen naar de Hemel en
riep tot de Heilige Maagd, Als het waar is wat U beloofde aan de H. Dominicus
dat wie de Rozenkrans verspreid gered is; dan zal ik gered worden want ik zal
deze plaats Pompeii niet verlaten vooraleer ik hier Uw Rozenkrans heb
verspreid. Nadien kwam er een grote kalmte over zijn turbulente ziel. Het was
middag, en een verre kerkklok luidde. Bartolo knielde neer en bad het Angelus.
Toen hij rechtstond, realiseerde hij zich dat een traan van de Hemel zijn wang
had nat gemaakt en hij wist dat zijn belofte werd gehoord en beantwoord.
Om de
Rozenkrans ingang te doen vinden, stichtte Bartolo Longo met de hulp van Gravin
Marianna Di Fusco een Broederschap van de Rozenkrans en zorgde voor de
restauratie van een in verval geraakte kerk. Het Broederschap voor populaire
missies. In deze missies werd er iedere dag catechese gegeven over de
Rozenkrans, om de bevolking te leren en aan te moedigen om de Rozenkrans te
bidden. Hij richtte zelfs een festival in ter ere van de Rozenkrans. Er was een
afbeelding van OLVrouw nodig zodat de mensen ervoor konden verzamelen en
bidden. Op 13 november 1875, ging Bartolo naar Napels om een schilderij te
kopen. Hij kwam echter priester Radente tegen en hij werd naar Zuster Concetta
De Litala van de Abdij van de Rozenkrans te Porta Medina, gezonden die een oud
canvas van OLVrouw van de Rozenkrans had. Ze had dit in bewaring voor priester
Radente.
Op het
eerste gezicht was het portret oud, slecht onderhouden, en door houtwormen
aangetast. Sommige delen van het schilderij ontbraken en de kleuren waren
verbleekt. Bartolo Longo vertelde: Het gezicht van OLVrouw zal eruit als een
ruwe, platvloerse vrouw, in plaats van een beminnelijke Maagd, die vol heiligheid
en genade was. De H. Dominicus leek meer op een idioot dan op een heilige,
terwijl de H. Rosa een dik, ruw en vulgair gezicht had, net als een boerin die
gekroond was met rozen. Bartolo Longo vond het
schilderij lelijk. Maar uit
respect voor de zuster en priester Radente aanvaarde hij het schilderij in alle
nederigheid.
Bartolo zamelde
fondsen in om het schilderij te laten restaureren. Het portret werd op 13
februari 1876 ingehuldigd voor aanbidding. Op dezelfde dag was er in Napels een
12-jarig meisje, Clorinda Lucarelli, die het eerste mirakel ontving door de
voorspraak van OLVrouw van Pompeii. In 1884, op de verjaardag van de consacratie
van het altaar van OLVrouw van Pompeii gebeurde een ander bekend mirakel toen
een jong meisje, Fortunatina Agrelli die terminaal ziek was, werd genezen.
Maria verscheen aan het jonge meisje en zei Wanneer je Mij aanroept bij de
naam van Koningin van de Heilige Rozenkrans van Pompeii, dat Mij zo dierbaar
is, kan Ik je niet weigeren.
 schilderij
In het bekende
portret van OLVrouw van Pompeii, Koningin van de Allerheiligste Rozenkrans,
draagt Zij het Kind Jezus in Haar armen terwijl ze een Rozenkrans geeft aan de
H. Catharina van Siena. Aan de andere kant geeft het Kind Jezus een Rozenkrans
aan de H. Dominicus. Verhalen van de Heilige Rozenkrans gaan dikwijls terug naar
de oorsprong. In 1208 verscheen OLVrouw van de Rozenkrans aan de H. Dominicus
in de kerk van Prouille, Frankrijk, en vertrouwde hem de Heilige Rozenkrans
toe.
Tot op vandaag heeft het schilderij een paar restauraties ondergaan. Voorheen
was het de H. Rosa van Lima die knielde voor OLVrouw. Maar Bartolo Longo liet
haar vervangen door de H. Catherina van Siena omdat ze een Italiaanse was, de
glorie van Italie en Moeder van de Dominicaanse Derde Orde, waartoe Bartolo
Longo behoorde.
 Basiliek
Er
gebeurden talrijke mirakels en het volk stroomde toe in de kerk. Bartolo Longo
werd aangemoedigd door de Bisschop van Nola en begon geld in te zamelen voor de
constructie van een grotere kerkde hoeksteen werd gelegd op 8 mei 1876. In
1885 trouwde Bartolo met de Gravin Marianna di Fusco en ze bleven de kerk
uitbouwen. De kerk werd uiteindelijk geconsacreerd in mei 1891 door Kardinaal La
Valletta (die Paus Leo XIII vertegenwoordigde). Het koppel besliste om het hele
Schrijn over te dragen aan de Heilige Stoel toen Paus Leo XIII stierf in 1903.
Het nam vele jaren in beslag om de details uit te werken maar werd in 1906
overgedragen aan de Heilige Stoel. In 1939 werd de kerk uitgebreid tot een
basiliek, en is tegenwoordig gekend als de Basiliek van OLV van de
Allerheiligste Rozenkrans van Pompeii.
De zalige
Bartolo Longo is een wonderbaarlijk voorbeeld dat zelf in duisternis en
slavernij, we toch kunnen terugkeren naar Jezus en OLVrouw, als we aanvaarden
samen te werken met Gods genade.
Bartolo Longo werd zalig verklaard door Paus Johannes Paulus II op 26 oktober
1980. Deze noemde hem de Apostel van de Rozenkrans.
 Bartolo
Een Nieuw Pompeii en Werken van Naastenliefde
In 79 n. Chr. werd heel Pompeii vernietigd door de uitbarsting van de vulkaan
Vesuvius. Dat is nu wereldbekend voor zijn Romeinse ruϊnes die als Werelderfgoed worden
beschouwd. Als men de Romeinse stad Pompeii bezoekt kan men het paganisme, hedonisme
en het morele verval zien die eens de hele oude stad beheerste.
Bij de komst van
Bartolo Longo in Pompeii in oktober 1872 was de stad in geen betere staat. Het
had geen goede reputatie door het hoge criminaliteitscijfer en de heidense
gebruiken. De bevolking leefde in economische, culturele en godsdienstige
armoede. De streek was aangetast door bijgeloof en paganisme.
Bartolo was erg onder de indruk door de miserie waarin Pompeii verkeerde en
besliste dat iets moest gedaan worden voor de bevolking.
Naast het
Schrijn van OLVrouw van Pompeii bouwde hij een nieuwe stad op rond het Schrijn.
Bartolo Longo richtte
een verpleegsterschool op en werkhuizen voor de bevolking. Daarnaast werden
zijn drie grootste werken van naastenliefde opgericht. Het eerste was het
Weeshuis voor vrouwen in 1887, het Instituut voor zonen van gevangenen in 1892
en het Instituut voor dochters van gevangenen in 1922. Hij zorgde voor de
kinderen door hen educatie, voedsel en onderdak te geven. Hij had vooral
aandacht voor de kinderen van gevangenen omdat hij geloofde dat ze niet moesten
lijden voor de misdaden die ze niet hadden gepleegd. Bartolo Longo zorgde voor
educatie zodat ze niet dezelfde fouten zouden maken als hun ouders.
Het Nieuwe Pompeii stond in sterk contrast
met het Oude Pompeii. Onder Bartolo Longo groeide de stad uit een plaats waar
God en Maria verbleven.
Bartolo beeld
Gebed tot
de zalige Bartolo Longo
O Zalige Bartolo
Longo, u die Maria liefhad met de tederheid van een zoon en die de devotie van
de Heilige Rozenkrans verspreidde en door Haar voorspraak een overvloedige
genade ontving om Christus lief te hebben en te dienen door de zorg voor in de
steek gelaten jongeren, verkrijg voor ons de genade om in de geest van gebed te
leven in vereniging met God, Hem lief te hebben zoals u deed, door onze
broeders. U, die aan het eind van uw aardse tocht verklaarde nooit moe te zijn
geweest om te bidden voor elke pijn, voor elke ontbering, voor elk onheil,
vertrouwend op de almacht van God en de voorspraak van Zijn Goddelijke Moeder,
blijf voor ons bemiddelen voor degenen die uw werk van geloof en liefde doen in
Pompeii en voor allen die de Rozenkrans bidden in de wereld. Bid voor ons dat
we, na de overweging van de mysteries van de Rozenkrans op aarde, met u de
glorierijke mysteries mogen ondervinden in de Hemel met Maria, Koningin van de
engelen en Heiligen. Amen.
Gebed voor de Heiligverklaring van de zalige Bartolo Longo
God, Vader
van Barmhartigheid, we prijzen U omdat U in de geschiedenis van de mensheid,
Bartolo Longo hebt gezonden, die een ijverige apostel van de Rozenkrans was en een
voorbeeld van een leek die een diepgaande getuigenis van geloof en
naastenliefde bracht. We danken U voor deze buitengewone geestelijke tocht,
zijn profetische intuϊties, zijn onvermoeibare
ondernemingen ten bate van de armsten en degenen die in de steek werden
gelaten. Zijn devotie voor uw Kerk zorgde ervoor dat hij een nieuwe stad van
liefde bouwde in Pompeii. We smeken U, verleen dat de zalige Bartolo Longo
spoedig onder de Heiligen mag geteld worden van de universele Kerk, zodat allen
hem kunnen volgen als een voorbeeld in het leven en begunstigd worden door zijn
voorspraak. Amen.
(3x)
Glorie zij de Vader,
|
