P. dU. : Pascale
verkiest een vraaggesprek om aan ieders verwachtingen te kunnen voldoen. Vandaar mijn
eerste vraag :
« Pascale, had je om je genezing gevraagd ? »
Pascale : « Heel
lang geleden heb ik om mijn genezing gevraagd. Je moet weten dat ik meer dan
veertien jaar ziek was. Ik ben altijd gelovig geweest, diepgelovig en was
gedurende gans mijn leven geëngageerd in de dienst van de Heer.Toen gedurende die eerste jaren de eerste
symptomen van mijn ziekte opdoken, heb ik om genezing gevraagd en gesmeekt.
Andere mensen uit mijn familie hebben zich bij mijn gebed aangesloten. Het
antwoord bleef echter uit, althans het antwoord dat ik verwachtte al waren er
wel andere antwoorden! en op een gegeven ogenblik ben ik tot het besluit
gekomen dat de Heer wat anders voorbereidde.
De eerste antwoorden
die ik verkreeg waren de genades om die ziekte te dragen, genades van Kracht en
van Vreugde. Geen voortdurende vreugde, maar wel in alle geval een diepe
vreugde. Een vreugde in het diepste van mijn ziel; je zou kunnen zeggen dat het
diepste puntje van mijn ziel zelfs op ogenblikken van grote nood,door de Vreugde van de Heer bewoond bleef.
Ik geloof vast dat
Gods hand altijd op mij gerust heeft. Ik heb nooit getwijfeld aan zijn liefde
voor mij, ondanks deze ziekte die twijfels aan Zijn Liefde voor ons had kunnen
doen ontstaan.
Enkele maanden
geleden hebben mijn echtgenoot David en ikzelf een dringende oproep gevoeld om
naar Medjugorje te gaan zonder dat we wisten wat Maria voor ons in petto had.
Een absoluut onweerstaanbare aantrekkingskracht. Die oproep verraste me, vooral
het feit dat we die allebei met dezelfde intensiteit voelden. Onze kinderen
bleven daarentegen volkomen onverschillig, opstandig als ze waren tegen God
omwille van mijn ziekte. Ze vroegen me indringend waarom God aan sommigen
genezing schonk en niet aan anderen. Mijn dochter zei me: Mama, waarom bid
jij, die zoveel bidt, niet voor je eigen genezing?. Maar ik had die ziekte na
een jarenlange weg inmiddels aanvaard als een geschenk van God.
Ik zou u willen
uitleggen wat die ziekte mij gebracht heeft. Ik denk niet dat ik de persoon zou
zijn die ik vandaag ben, zonder de genade van die ziekte. Ik was een heel
zelfzeker iemand; de Heer had mij menselijke talenten geschonken; ik was een
briljante en fiere artieste; ik had woordkunst gestudeerd en mijn
schoolcarrière was vlot en buitengewoon goed verlopen. Iedereen bewonderde me.
Om kort te
gaan : ik denk dat die ziekte mijn hart geopend heeft en mijn blik
verlicht . Het gaat immers om een ziekte die de ganse persoon raakt. Ik had
echt alles verloren, ik ben zowel fysiek, geestelijk als psychologisch tot op
de bodem gegaan, maar ik heb ook in mijn hartkunnen ervaren en begrijpen wat andere mensen meemaken. De ziekte heeft
mijn hart en mijn blik geopend. Ik geloof dat ik blind was en dat ik nu zie wat
andere mensen kunnen mee maken, ik bemin hen, ik verlang hen te helpen, ik
verlang er naar hen nabij te zijn.
Ik heb ook de
rijkdom en de schoonheid van de relatie met de medemens kunnen ontdekken. Onze
relatie als koppel werd verdiept ver boven iedere verwachting. Ik had mij nooit
zon diepte kunnen voorstellen. In één woord, ik heb de Liefde ontdekt. De
liefde van de Drie-ene God, van de Gospa (de moeder van God), maar ook die van
de mensen uit mijn naaste omgeving, al die mensen die mij met zoveel tederheid
omringd hebben.
Korte tijd voor ons
vertrek op deze bedevaart, hebben wij besloten onze twee kinderen mee te nemen.
Mijn dochter heeft me toen hoe zal ik het zeggen de inwendige opdracht
gegeven voor mijn genezing te bidden, niet omdat ik die verlangde, maar omdat
zij dat wou.
In de autocar op weg
naar hier, naar Medjugorje, kreeg zij een briefje met een Woord dat zei dat als
zij voldoende geloof had ik herinner me de woorden niet exact zij zieken
zou kunnen genezen door hen de handen op te leggen. Ik heb haar, en ook mijn
zoon, aangemoedigd om zelf die genade te vragen voor hun mama en zij hebben dat
gedaan waarbij ze hun moeilijkheden om te geloven en hun opstandigheid
overwonnen hebben.
Van onze kant was
deze reis voor mijn man en mij een onvoorstelbare uitdaging. We moesten
vertrekken met twee platte rolstoelen; ik kon niet in zithouding blijven. Ik
moest een zetel hebben die zo plat mogelijk kon gelegd worden; we hebben er één
gehuurd. Onze autocar was niet aangepast; vele armen hebben zich opnieuw en
opnieuw aangeboden, gedurende de ganse dag, om me te dragen, om me uit de
autocar te brengen, er weer in
Die solidariteit zal
ik nooit, nooit vergeten. Ze is voor mij het grootste teken dat God bestaat.
Voor al die mensen die me geholpen hebben, terwijl ik niet eens kon praten,
voor het onthaal dat de organisatoren mij voorbehouden hebben, voor ieder mens
die al was het slechts één gebaar voor mij gesteld heeft, heb ik de Gospa
gesmeekt hen Haar bijzondere en moederlijke zegen te schenken en hen het
honderdvoudige terug te schenken van wat zij mij gegeven hadden.
Het was mijn
grootste verlangen de verschijning van Maria aan Mirjana te kunnen meemaken.
Onze begeleider was bereid mijn man en mijzelf ernaar toe te brengen. Opnieuw
mocht ik een genade beleven die ik niet wil vergeten: meerdere mensen hebben de
wetten van het onmogelijke getart door mij in mijn brancardiersstoel dwars
doorheen een compacte menigte te brengen tot op de plek zelf, een klein
altaartje waar de verschijning van Maria plaats vindt.
Verschillende uren
van gebed in afwachting van de verschijning, uren die me één enkel ogenblik
toeschenen, een ogenblik van de eeuwigheid Ik kan u zeggen dat al op dat ogenblik
al onze verwachtingen van onze Medjugorjereis al volkomen vervuld waren.
Een
missionaris-religieuze sprak mijn man en mij aan en herhaalde ons de boodschap
die Maria speciaal bestemd had voor de zieken. Zij herinnerde ons eraan dat de
Gospa genades belooft aan de zieken op één enkele voorwaarde, namelijk dat we
de wil moeten hebben om als uitdrukking van ons geloof, ons lijden aan te
bieden tot op het punt waarop we God danken voor wat we te verduren krijgen.
Drie genades biedt Ze ons dan: Licht, Kracht en Genezing. De eerste twee
genades begrijpen jullie makkelijk. Wat genezing betreft, had ik de zekerheid
dat ik inwendige genezing kreeg. Wat ik bedoel is die volkomen inwendige
Vreugde vergezeld van vrede. Geen enkele opstandigheid meer! Waar ik nu ook
zeker van ben is dat de Heer ons allemaal geneest, maar dat die genezing
progressief van aard is, sneller of minder snel in functie van de plannen van
de Heer voor ons grootste welzijn.
Het staat vast dat
op de dag dat we de Hemel binnen treden, niemand van ons zich in een rolbed zal
bevinden en ik dankte God voor die genezing die me te beurt zou vallen ooit
s Anderendaags,
vrijdag 3 augustus vertrok mijn man s morgens om de kruisweg te doen. Het was
heel erg heet en het was mijn grootste droom hem te kunnen vergezellen. Er was
echter geen drager beschikbaar en mijn toestand was werkelijk heel moeilijk te
verdragen op dat ogenblik. Het was beter voor mij in mijn bed te blijven
Ik zal me die dag
herinneren als één van de pijnlijkste dagen van mijn hele ziekte Ik moest
werkelijk iedere ademhaling zoeken ondanks het ademhalingstoestel, de bipap die
mijn vaste metgezel was tot dan.
Ik was ermee akkoord
gegaan dat mijn man vertrok nooit zou ik gewild hebben dat hij zijn plan zou
opgeven maar ik kon niet eten of drinken, geen medicijnen nemen. Ik was
vastgenageld op mijn bed Ik had zelfs de kracht niet meer om te bidden, ik
bevond me eenvoudig weg in een face-to-face met de Heer
Mijn man was heel
gelukkig toen hij terug kwam, diep geraakt door wat hij op die kruisweg beleefd
had. Hij werd vervuld van medelijden met mij, want zelfs zonder dat ik hem wat
dan ook uitgelegd had, begreep hij dat ik mijn kruisweg beleefd had, in mijn
bed.
Gedurende die
kruisweg had men verschillende episodes uit het leven van Pater Slavko
toegelicht; je moet weten dat mijn man die buitengewone pater pas had leren
kennen via een film tijdens de autocarreis naar Medjugorje.
Ik had verwacht dat
mijn man zou willen rusten na die bergtocht, maar tot mijn grote verbazing had
hij slechts één plan en dat was mij zo snel mogelijk op het graf van pater
Slavko te brengen. Ik liet me er dus naartoe brengen in het begin van de
namiddag onder een verzengende zon. Opnieuw beleefden we daar een onvergetelijk
ogenblik van verdieping en kregen we inwendige genades van Kracht, van
Zachtheid, van Vrede en van Gemeenschap Zonder onderling te overleggen spraken
mijn man en ik hetzelfde gebed uit: Heer, als het uw wil is dat ik zou
genezen, niet half, niet een klein beetje, maar helemaal:, - niet voor onszelf,
want wij werden al zo vervuld door uw Liefde maar voor onze kinderen. We
hebben intens voor hen gebeden, opdat God hen onder zijn bescherming zou nemen
en hen bij voorrang het beste zou schenken.
Mijn laatste
krachten aansprekend, besloten we na het avondmaal deel te nemen aan de
eucharistie.
Ik ben zonder
ademhalingstoestel vertrokken, want het gewicht van dat meerdere kilos wegende
toestel op mijn knieën, kon ik niet langer verdragen.
We waren te laat ik
durf het nauwelijks te zeggen maar we kwamen pas aan tijdens het evangelie
We staken onze
oortjes al in terwijl we nog onderweg waren om toch al iets op te vangen van
wat er tijdens onze afwezigheid gezegd werd.
Van bij onze
aankomst begon ik de tot de Heilige Geest te smeken in een vreugde die ik niet
kan verwoorden. Ik vroeg Hem bezit te nemen van gans mijn wezen. Ik heb Hem
mijn hernieuwd verlangen uitgedrukt Hem toe te behoren naar lichaam,ziel en
geest.
Van toen af aan
voelde ik me niet meer op aarde
De viering ging
verder tot aan de Consecratie en vervolgens tot het ogenblik van de communie
waar ik intens op wachtte. Mijn man heeft me in de aanschuifrij gebracht achter
de kerk. Een priester stak het pad over met het Lichaam van Christus. Hij kwam
onmiddellijk naar mijn man en mij toe en passeerde al de andere mensen in de
wachtrij.
We hebben allebei
gecommuniceerd, alleen wij op dat ogenblik in die wachtrij. Wij zijn vervolgens
aan de kant gegaan om plaats te maken voor de andere mensen die te communie
gingen en om onze dankgebeden te beginnen.
Ik rook een
krachtige en heel zachte geur, een hemels parfum. Ik had al ooit eerder een
dergelijk parfum mogen ruiken en wel in de nabijheid van iconen die een naar
rozen geurende olie afscheiden. Mijn ogen zochten om me heen om na te gaan van
waar die geur wel kon komen maar we waren alleen.
Mijn inwendige blik
heeft zich vervolgens op God de Vader gericht en in mijn geest zag ik
mezelfin witte kledij, ik had het
sacrament van de verzoening gekregen, dansen voor onze Vader Met een kleine
glimlach zei ik hem: enfin je weet wel dat ik dat niet kan doen enfin wel
met mijn ziel! Ik kan u loven en voor u dansen en zingen op een heel spirituele
wijze.Vervolgens voelde ik een kracht
door me heen gaan van links naar rechts, geen warmte, maar een kracht.Mijn ongebruikte beenspieren werden
doorstroomd met een stroom van leven. Ik zei toen tot God: Vader, Zoon,
Heilige Geest, als u aan het doen bent wat ik geloof,dit ondenkbare mirakel aan het realiseren
bent, dan vraag ik u een teken en een genade: laat mij toe met mijn man te
communiceren.
Ik heb mij tot mijn
man gewend en probeerde hem te zeggen: ruik je die geur?.Op de meest natuurlijke wijze antwoordde hij
me: neen,mijn neus is wat verstopt!... Ikzeg natuurlijke wijze omdat hij mijn stem sedert een jaar niet meer
gehoord had! Om hem tot de realiteit te wekken, zei ik: hei! Ik praat, hoor je
me?!
En toen wist ik dat
God Zijn daad had gesteld en in een handeling van geloof, heb ik mijn benen uit
de zetel gelicht en ben ik recht gaan staan Al de mensen om ons heen beseften
wat er op dat ogenblik gebeurde. Eén persoon zei me dat ik er ongelooflijk jong
uit zag. Voor mij was het alsof ik op de berg Tabor was, de berg van de
gedaanteverwisseling...
De volgende dagen is
mijn toestand van uur tot uur verbeterd. Ik heb er geen behoefte meer aan
voortdurend te slapen en de pijnen die mijn ziekte veroorzaakte hebben plaats
geruimd voor spierpijnen veroorzaakt door fysieke inspanningen die me sedert
zeven jaar onmogelijk waren
Dat is dus de
geschiedenis die ik jullie wou vertellen. Als jullie vragen hebben, aarzel
niet..
Op de vraag Hoe
hebben uw kinderen op dit nieuws gereageerd? het volgende antwoord:
Ik denk dat de
kinderen heel, heel gelukkig zijn, maar we moeten er rekening mee houden dat
zij mij bijna constant als zieke gekend hebben en dat deze verandering een
aanpassingstijd van hen zal vergen.
Op de vraag wat is
de naam van uw ziekte? » het volgende antwoord:
De naam van de
ziekte is leuco-encéphalopathie. Het gaat om een zeldzame en ongeneeslijke
ziekte waarvan de symptomen lijken op die van multiple sclerose.
Op de vraag wat
Pascale nu met haar leven wil gaan doen
Dat is een moeilijke
vraag, want als God een genade aanbiedt,is het echt een enorme genade. Daar
gaat een verantwoordelijkheid mee samen. Mijn grootste wens, en dat is een wens
die ook mijn man deelt, is van trouw te blijven aan de Heer, aan zijn genade en
voor zo ver het in onze mogelijkheden ligt, van hem niet teleur te stellen. Om
dus heel concreet te zijn, wat me nu duidelijk is, is dat ik nu eindelijk mijn
verantwoordelijkheid en mijn leven als mama en echtgenoot kan nemen. Dat
heeftvoorrang.Mijn diepe verwachting is ook van een
gebedsleven tekunnen gaan leiden,
parallel met dit aardse, geïncarneerde leven; een leven van contemplatie. Ik
zou ook graag in staat zijn hulp te bieden aan al de mensen die me erom vragen,
welke hulp dat ook moge zijn. En verder wil ik getuigen van de Liefde van God
in ons leven. Het is mogelijk dat andere activiteiten nu overwogen kunnen
worden, maar ik wil geen enkele beslissing nemen zonder eerst diep onderscheid
en inzicht te verwerven via het advies van een geestelijke begeleider, onder
toezicht van God.
Hierna
kopies van drie e-mails over een genezing in Medjugorje op 3 augustus 2012. De
verslagen zijn door verschillende personen geschreven en er is sprake van
verschillende ziektes. Om de mogelijke twijfel die dit verschil kan oproepen
correct te plaatsen heb ik een korte beschrijving van de beide ziektes
opgezocht in Wikipedia. Blijkt dat, in de context van wat volgt, de precieze
definitie van de ziekte van ondergeschikt belang is: beide zijn ongeneeslijk en
uiteindelijk dodelijk.
Uit WIKIPEDIA
Progressieve multifocale
leukencefalopathie (PML) is een zeldzame, progressiefverlopende
demyeliniserende* aandoening van het centrale zenuwstelseldie
meestal overlijden of ernstige invaliditeit tot gevolg heeft.
*Demyelinisatie
is in de neurologieverlies
van myeline, de
stof die als een isolerende laag om
veel zenuwvezelsaanwezig
is en die de geleiding van impulsen
door die zenuwvezels versnelt.
Date: Tue, 7 Aug 2012 09:04:32 +0100 Sent: Monday, August 06, 2012 4:56
PM
Subject:
Medjugorje
6 augustus 2012
Vandaag
slechts één onderwerp, omdat het te mooi is en omdat ik uitsluitend de aandacht
wil houden op dit bericht
Genezing te Medjugorje[volledig
nieuws volgt later]
Zaterdag kreeg ik volgende mail
binnen van Mia Stassen, via Josiane Herben:
Zojuist belde mijn vriendin Patty
[De Vos] vanuit Medjugorje. Zij organiseert al jaren bedevaarten naar
Medjugorje en zie wat er gisteren met een mevrouw uit haar groep gebeurde!
Gisteren vrijdag 3 augustus is iemand die al 7 jaar in de rolstoel lag [platte
rolstoel] op wonderbaarlijke wijze genezen in Medjugorje. Nadat de priester
haar de H.Communie gebracht had rook zij een sterke rozengeur. Ze zei dit tegen
haar man. Haar man had niet direct door dat ze kon spreken, want haar
stembanden waren verlamd, haar longen ook gedeeltelijk en daarom had ze al
zuurstof. Haar man, zoon en dochter [tieners] die meemaakten dat hun moeder
opstond van haar rolstoel waren in alle staten. Het eerste wat haar zoon zei
was: "Mama, nu kunnen we weer terug naar ons eigen huis" En haar man:
"Nu kun je weer viool spelen!" Ze hebben daar men z'n allen gedanst
en gesprongen en God geloofd en geprezen!!
"Zij had een spierziekte die ongeneeslijk is en die je helemaal
verlamt", zei Patty "geen MS, een moeilijke naam, ik kan het nu niet
uitspreken!"
Het zal zeker ALS geweest zijn [Amyotrofische Laterale Sclerose], daar is mijn
broer enkele maanden geleden aan gestorven, een vreselijk ziekteproces. Deze
vrouw zal een getuige worden voor onze lage landen, dat hebben we nodig,
Godzijdank! Maandag komen ze naar huis.
Mia
Ik heb nu een mailtje gestuurd naar Patty om, als ze is uitgerust, het
volledige verhaal te willen doormailen. Ik weet dat, wanneer ons Patty terug
naar huis komt vanuit Medjugorje, ze altijd volledig uitgeput is. Een paar
dagen wachten dus.
Ontvangen per e-mail op 9 augustus 2012:
Genezing van Pascale uit
Court-Saint-Etienne
Een vriendin, Patty De Vos, begeleidde
samen met Patrick dUrsel eind juli begin augustus 2012 een bedevaart naar
Medjugorje bij gelegenheid van het jongerenfestival aldaar. Er waren 30% meer
pelgrims dan andere jaren, het aantal wordt geschat op 100.000.
Ze waren met drie bussen gegaan, waarbij
een jong gezin: vader, moeder en twee tieners een dochter van 13 en een zoon
van 16 jaar. De moeder was totaal verlamd en lag plat op een rolstoel.
Ze had A.L.S.Amyotrofe Laterale Sclerose, een
zeldzame neurologische ziekte waarbij de motorische zenuwcellen in het
ruggenmerg en de hersenstam en de motorische cortex van de hersenen afsterven
wat uiteindelijk de dood tot gevolg heeft.
Vandaag vertelde Patty mij het verhaal
nogmaals vanuit de bus in de buurt van Frankfurt op thuisreis naar België:
Het was gewoon
zielig, ik kon het niet verdagen en durfde haast niet naar haar zien. Ze lag
daar op haar rolstoel, volledig lam, ze kon niet spreken, ze ademde heel
moeilijk en dat alles bij een hitte van 40°. Het zuurstofapparaat dat op haar
benen lag deed haar pijn vertelde Pascale. Ze had na 7 jaar ziekte praktisch
geen spieren meer. Ik dacht dat ze hier zou sterven, ze was gewoon aan haar
einde!
Ze was gaan biechten en stond die vrijdag 3
augustus jl. met haar man buiten achter de kerk aan de
zijde waar dit jaar de nieuwe biechtstoelen zijn gebouwd, om de avondmis bij te
wonen. Tijdens de uitreiking van de communie, kwam plotseling een mooie
priester met blauwe ogen, hij leek wel Jezus, recht naar hen toe om hen de H.
Communie te geven, vertelden ze. Daarna hebben ze die priester niet meer gezien.
Pascale sloot haar ogen en ze zag zichzelf toen in een lang wit kleed dansen
voor God de Vader, ze loofde en dankte Hem en voelde kracht in haar lichaam
komen. Als U mij geneest God, genees me dan helemaal, vroeg ze. Ze wilde nog
leven voor haar kinderen. Ze vroeg ook om een teken en kreeg toen een heerlijke
rozengeur. Ze vroeg haar man of die dit ook rook. Hij antwoordde dat zijn neus
verstopt was. En zij reageerde daarop met: Hoor je me niet? Dan realiseerde
hij zich ook dat zijn vrouw weer kon spreken. God gaf haar de kracht om uit de
rolstoel te komen en zo is ze gelopen tot bij Palma, haar hotel. Het eerste
wat haar man zei was: Nu kun je weer viool spelen en de zoon: Mama, nu
kunnen we weer terug naar ons eigen huis. Daar hebben ze God geloofd en
geprezen en gedanst en gesprongen met iedereen die het maar wilde horen, en de
Italianen trakteerden op ijsjes.
Ze is zelfs de laatste dag, maandag
eergisteren, gaan zwemmen bij de Kravice-watervallen nabij de stad Mostar. Dan
voelde ze ook meer en meer kracht komen in haar bovenlichaam.
Patty kon haar tranen niet bedwingen toen
ze mij dit vertelde en zei: God bestaat Mia, ze zullen het moeten aannemen, ze
zal getuigen!.
Deze genezing is weer een bewijs van de
aanwezigheid van Jezus in de Heilige Hostie, waar men grote eerbied voor moet
hebben.
Het is een ramp voor de Kerk dat heel veel
mensen dat vandaag niet meer geloven , daarom zijn onze kerken leeg
Beste mensen,
Gisteravond ben ik teruggekeerd van het jaarlijkse jongerenfestival in
Medjugorje. Het was een heel mooi festival met meer deelnemers dan ooit
(schattingen tussen 80.000 en 100.000). En in onze groep is iets gebeurd waar
ik u allen graag deelgenoot van wil maken. Er was een mevrouw (Pascalle) mee
met haar man (David) en hun twee kinderen van 13 en 16 jaar.
Pascalle leed aan PML (progressieve multifocale leukencefalopathie), een
zeldzame aandoening van het centrale zenuwstelsel dat meestal ernstige
invaliditeit en overlijden tot gevolg heeft. Als gevolg van deze ziekte
kon Pascalle al zeven jaar niet meer lopen, sinds een jaar niet meer spreken en
had zij een apparaat dat haar hielp bij het ademen. Pascalle en David waren
gelovige en biddende mensen. Enkele maanden geleden kreeg Pascalle het
verlangen naar Medjugorje te gaan. Zij was daar 19 jaar geleden al eens geweest
en ze wilde daar graag bidden om de genade dat God iets zou doen voor de
kinderen omdat die het heel moeilijk hadden met de ziekte van hun moeder. Ze
waren ook een beetje opstandig tegen God omdat Hij hun moeder niet genas, terwijl
ze wisten dat hun ouders veel baden. Toen ze haar man duidelijk maakte dat ze
graag naar Medjugorje zou gaan, zei hij dat hij ook dat verlangen had, terwijl
hij er nog nooit was geweest. De kinderen wilden in eerste instantie niet omdat
"bidden toch niet hielp", maar ze hebben zich uiteindelijk toch
gewonnen gegeven en het hele gezin ging naar Medjugorje, hetgeen nogal wat
vergde daar Pascalle aan een platte rolstoel was gekluisterd en ze met de bus
gingen. Op woensdag 1 augustus kwamen we aan en op vrijdagmorgen 3
augustus ging David de kruisweg bidden op de Kricivac (de Kruisberg). Pascalle
leed die morgen zeer veel. Ze was uitgeput en ze kon ook helemaal niet meer
bidden. Tijdens de Kruisweg vertelde de priester bepaalde dingen uit het
leven van pater Slavko. David kende pater Slavko niet maar hij was onder de
indruk van wat hij hoorde. Toen hij weer in het pension kwam, zei hij tegen
zijn vrouw dat ze naar het graf van pater Slavko moesten gaan. Toen ze daar
aankwamen ervaarde Pascalle een hele diepe vrede en ze was er zeker van dat God
iets zou doen voor hun kinderen. 's Avonds was Pascalle nog
steeds zeer moe, maar ze besloten toch naar de avondmis te gaan. Toen ze
daar aankwamen ervaarde Pascalle een grote vreugde en ze rook een hemelse geur.
Op het moment van de consecratie kreeg ze een visioen van zichzelf; ze zag
zichzelf dansend voor de troon van God. Ze moest glimlachen en zei tegen God:
"U weet wel dat ik dat helemaal niet kan." Toen de priester kwam met
de hosties passeerde hij de hele rij mensen die voor hen stond en ging
rechtstreeks naar David en Pascalle. Toen Pascalle de hostie ontving voelde ze
heel sterk de liefde van God en een kracht in haar benen. Ze zei tegen
God: "wanneer U aan het doen bent wat ik denk dat U doet, geef mij
dan een teken, dat ik kan communiceren met mijn man." Ze draaide zich naar
haar man en vroeg: "Ruik jij ook die hemelse geur?" Haar man
antwoordde alsof er niets aan de hand was: "Nee, mijn neus is wat
verstopt." "Hee, merk je niet dat ik tegen je spreek?" vroeg
Pascalle. Ze legde haar benen van de rolstoel en stond op. In een kwestie van
een ogenblik was zij totaal genezen. De mensen om haar heen zagen het wonder en
waren zeer geraakt. Op zondag hebben wij een mis uit dankbaarheid opgedragen,
waar veel mensen bij aanwezig waren want het nieuws verbreidde zich natuurlijk
snel onder alle Nederlands- en Franstalige pelgrims (Pascalle en David kwamen
uit Wallonië maar Pascalle sprak ook Vlaams). Na de Mis heeft Pascalle een
getuigenis gegeven in het pension waar veel mensen bij aanwezig waren en die
velen tot tranen toe ontroerde. Pascalle gaf haar getruigenis op een heel
mooie, integere manier waarbij zij meer de nadruk legde op het wonder van de
Eucharistie dan op het wonder van haar genezing.
Ik kom al meer dan twintig jaar in Medjugorje en heb al
veel meegemaakt van Gods werkzaamheid daar. Maar een dergelijk mirakel van
plotselinge fysieke genezing had ik nog nooit eerder meegemaakt. Het is zeker
een grote genade. Op de eerste plaats voor Pascalle zelf en haar gezin. Maar
ook voor allen die daar getuige van waren. En ook voor allen - hoop ik - die
hier van horen. Daarom stuur ik u dit verslagje.
Met broederlijke groet, in Christus,
Peter Klos, pr.
«De Boodschap is een stroom van liefde over de wereld. Ze is de weg voor de besluiteloze, voor hen die gebukt gaan onder de huidige tegenstrijdigheden, ze is de vertroosting voor de gekwetste harten die in de geweldige beroering van deze tijd vereenzaamd zijn.” (23.7.68)
Wat is het doel van de Boodschap?
Jezus tot Marguerite
“ Ziehier het doel van mijn Boodschap: grondiger kennis van mijn liefde voor de mensen. Wat Ik vraag: offers, gebeden,verstervingen; levendiger Maria-verering; ijver voor de rozenkrans die overal dient hervat” ( 29.1.67)
Moet men deze Boodschap aanvaarden?
Jezus tot Marguerite
“Voorwaar Ik zeg u: de wereld blijft vrij ze aan te nemen of te weigeren. Ze zal de gevolgen van haar keuze op zich nemen” (18.7.67)
Wat zal de Boodschap teweegbrengen?
Jezus tot Marguerite
“De Boodschap ontsluit de harten voor de liefde en voor de kennis van een God die verliefd is op zijn schepselen.” (5.5.70)
Komt deze Boodschap werkelijk van Jezus?
Jezus tot Marguerite
“Ik ben de auteur van deze geschriften, Ik ben degene die ze ingeeft. Twijfel daar niet aan. Wie zou u nu op dit ogenblik durven bedriegen?”(24.3.66)
Waarom een legioen kleine zielen?
Jezus tot Marguerite
“Omdat Ik goed en barmhartig ben hou Ik meer rekening met het goede dat men doet dan met het kwade dat men mij aandoet.
Mijn gerechtigheid wijkt graag voor mijn barmhartigheid. Ziedaar waarom Ik een leger kleine zielen verlang, die zich innig verenigd tussen mijn gerechtigheid en de zondaars zullen opstellen onder de hoede van mijn Koningin-Moeder” (20.7.67)
Gastenboek
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Druk oponderstaande knop om mij te e-mailen.
Wenst u De Boodschap in boek te lezen, mail me dan even en ik antwoord U op welke adressen U deze kunt aankopen. Vermeldt tevens da gewenste taal De Boodschap is in verschillende talen beschikbaar. If You want to read The Message as a book, sent me a mail , I answer you with the address where to buy. Please indicate which language You wish, The Message is available in different languages. En cas Vous voulez lire Le Message comme un livre, envoi moi un petit mail, et je vous réponds ou vous le pouvez acheter. Le Message est disponible en plusieurs langues.