Ik ben Stien
Ik ben een vrouw en woon in Antwerpen () en mijn beroep is integratiewerkster.
Ik ben geboren op 24/10/1956 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: literatuur, film, politiek, kunst, reizen,.....
Ik hou er van om dingen scherp te stellen, uit te vergroten. Niet alles wat hier staat strookt dus met de werkelijkheid.
Stiens' Kitchen
dank zij mij staat hier geen andere onzin
17-10-2006
De smaak van het succes
Gisterenavond voor het slapengaan tikte de teller van mijn blogje af op vijf bezoekers. Dat was er eentje meer dan dat we doorgaans gewend zijn. Mijn ego kreeg meteen een high voltage stroomstoot. Hoera! 0,000 05 % der Belgen had mijn bestaan ontdekt. Mijn eerste stap in het BV-schap was gezet. Maar meteen kwam de she-devil om de hoek kijken: alles kan beter, zei die onverstoord. En dus begon ik mijn kop te breken over hoe ik die overige 99,..% niet overtuigden alsnog bij mijn fanclub kon inlijven.
Tenslotte is Betty (Boop) van Big Brother ook pas na vijf weken goed uit de kleren beginnen te gaan. Met name toen haar stoeipoesgehalte zich klaar en duidelijk in de kijkcijfers begon af te tekenen. Het verbaasde haar dat niemand haar tot dan toe uit de running had gestemd. Ze had namelijk nog geen gebenedijd woord gezegd. Alleen maar langoureus met haar valse wimpers gewapperd. Toen ze begreep dat ze hiermee de Vlaamse kijker uit de bol (en vermoedelijk ook de rest) deed gaan, ging ze voluit. Het succes steeg naar haar hoofd (oeps, dat ging snel). Ze had een aai gekregen, maar ze wilde de full monty. Met borsten, billen en....euh, de rest, deed ze een gooi naar niets minder dan de onvoorwaardelijke liefde van Jan Modaal.
En wie zou ik dan zijn als ik immuun bleef voor die zoete eerste streling van de roem. Ik sloot dus de ogen en liet de smaak van het succes af- en aanrollen tussen huig en lippen. Het smaakte aangebrand. Toen ik mijn ogen opende bleek dat de melk was overgekookt. Dat bracht me even terug in de realiteit. Ik nam Huggy Bear, mijn knuffeltje, en begaf mij naar de slaapkamer. Toen ik evenwel de kleerkast met de grote spiegels in het vizier kreeg werd het mij te machtig. Ik hulde mij in mijn aubergine négligé, en paradeerde met de allures van een Zsa Zsa Gabor voor het net opgeboende spiegelglas. Met een geraffineerd gebaar trok ik de zoom van het zwoele kledingstuk tot een heel eind boven de knie. Mijn cellulitis openbaarde zich in al zijn aardse lelijkheid aan mijn kritische oog. Maar dat kon mij niet deren. Met Huggy bear dicht tegen me aangedrukt kroop ik tussen de warme dekens. 'Hmmm, I like myself,' dacht ik, 'and I'm gonna like myself a whole lotta more!'
1 november dus. Antwerpen ligt er doods en verlaten bij. Nog niet zo lang geleden werden hier in het centrum Luna en Oulemata vermoord. Het was de dag dat Antwerpen ontwaakte uit de zwartomrande droom die het Vlaams belang ons al jaren in het oor blies. Trop is teveel, moesten zelfs de meest verzuurde Antwerpenaars nu toegeven. Net voordien nog was er een Marokkaanse jongen door autochtone oproerkraaiers in de Schelde gedreven. Verdronken, voorgoed de mond gesnoerd. Even later werd een man op de bus vermoord. Het zinloze geweld had in onze stad volgens de internationale pers een kritisch hoogtepunt bereikt. Tot ver buiten de landsgrenzen maakten de krantenkoppen gewag van de Westside Story-taferelen die zich op Antwerpse bodem afspeelden. De stille optocht was een eerste poging om het tij te doen keren. Met duizenden stapten we op achter het spandoek 'diversiteit is realiteit'. De regen die met bakken uit de lucht viel kon onze mars en goede intenties niet stoppen.
Het was in de nadagen van die mars dat alle positieve energie in Antwerpen zich plotseling scheen te bundelen. Niemand had durven dromen dat zoveel mensen mee hun schouder wilden zetten onder een leefbare, verdraagzame koekenstad. De raamaffiches van de zonder haatstraat werden een vaste waarde in het straatbeeld. Niet minder dan 130.000 gingen er vlotjes over de toonbank. En op een dag deelden wij de tafel met een tengere bruinogige jongeman. Hij leek heel gewoon en doordeweeks. Een Italiaanse pizza-besteller, een 11.11.11. militant. Maar het was niemand minder danTom Barman van DEUS, en hij maakte zich zorgen over de zuurtegraad van zijn stad. En Tom had een plan. Een geniaal plan. Hij zou een concertenreeks organiseren in diverse steden in Vlaanderen, waarop artiesten van diverse origine en pluimage hun geloof in een verdraagzame samenleving zouden uitzingen. Lang moest hij niet zoeken. De artiesten dienden zich zelf aan. Er waren schlagerzangers bij, rai-muzikanten, halve goden... en allemaal hadden zij maar één boodschap: het geweld moest stoppen. De 0110 concerten waren een overdonderend succes. Vanuit het kleinste Vlaamse gehucht waren de believers in een maakbare samenleving komen afzakken om hun tribute te leveren aan dit muzikale statement. De sfeer zat er van bij de aanvang in... schouder aan schouder djiveden de toeschouwers mee of de ritmes van Zita Swoon, of zongen ze het refrein mee van 'Domino' van Clouseau. Bijwijlen liepen de rillingen over mijn rug, niet omwille van de muziek, maar omwille van de samenhorigheid die zelfs door de stortbuien niet kapot te krijgen was. Was dit een storm in een glas water? Zou het VB ondanks dit alles de opiniepeilingen gelijk geven en met vlag en wimpel uit de verkiezingsstrijd komen? Dat waren de vragen die ik mij stelde toen ik na het wegsterven van de laatste gitaarakkoorden terug naar huis liep. Jawel, Vlamingen uit Leut of Denderwindeke, wij maakten ons zorgen. Wie wil er nu wakker worden in een stad waar het recht van de sterkste, of simpelweg Filip Dewinter heerst. Een scenario voor een horrorfilm. Het was dan ook met lood in de schoenen dat wij op 8 oktober naar de Grote Markt afzakten om samen met al die andere mensen de uitslagen van de stembureau's af te wachten. De spanningen liepen soms hoog op. Toen wij vernamen wat de Antwerpse randgemeenten er van gebakken hadden, zonk de moed in onze schoenen. Ter plekke werden bruikbare rampenplannen uitgewisseld: verhuizen naar zuid-west Patagonië, voor zes jaar onderduiken in een atoomschuilkelder, het voormalig 70-puntenplan van FDW van buiten leren, enz. enzoverder. De VB-aanhangers die talrijk waren komen opdagen ontkurkten inmiddels de champagneflessen en slaakten ietwat voorbarig zegekreten. Ach wat hadden ze een pret om al die sossies en linkiewinkies (want dat zijn alle niet VB-stemmen) die hun adem inhielden. Toen dan eindelijk de resultaten van Antwerpen stad bekend werden gemaakt was de opluchting en de vreugde groot. Sossies, linkiewinkies, groenen, blauwen dansten van puur contentement een feilloze horlepijp en zelfs de meest fanatieke CD&V-er zag er geen graten in om een glas te drinken met een bolsjewiek van het eerste uur. Antwerpen was terug van iedereen, en dat zal nu nog wel een tijdje zo blijven. En het is aan deze gebeurtenissen dat ik moet terugdenken op deze gedenkdagen voor alle heiligen en alle zielen. Ik hoop dat Luna, Oulemata, Hafid Bouazza en al die anderen vanuit hun eigen hemel toekijken. Oulemata en Luna die rijstpap eten met gouden lepeltjes, en Hafid omgeven door zeven maagden, en dat zij zien dat hun dood misschien toch niet helemaal zinloos is geweest. Het goede en positieve in Antwerpen heeft terug de bovenhand gekregen , en dat, beste bezoekers, was al lang geleden.
Neen, uw blog moet niet dagelijks worden bijgewerkt. Het is gewoon zoals je het zélf wenst. Indien je geen tijd hebt om dit dagelijks te doen, maar bvb. enkele keren per week, is dit ook goed. Het is op jouw eigen tempo, met andere woorden: vele keren per dag mag dus ook zeker en vast, 1 keer per week ook.
Er hangt geen echte verplichting aan de regelmaat. Enkel is het zo hoe regelmatiger je het blog bijwerkt, hoe meer je bezoekers zullen terugkomen en hoe meer bezoekers je krijgt uiteraard.
Het maken van een blog en het onderhouden is eenvoudig. Hier wordt uitgelegd hoe u dit dient te doen.
Als eerste dient u een blog aan te maken- dit kan sinds 2023 niet meer.
Op die pagina dient u enkele gegevens in te geven. Dit duurt nog geen minuut om dit in te geven. Druk vervolgens op "Volgende pagina".
Nu is uw blog bijna aangemaakt. Ga nu naar uw e-mail en wacht totdat u van Bloggen.be een e-mailtje heeft ontvangen. In dat e-mailtje dient u op het unieke internetadres te klikken.
Bent u voor of tegen de herinvoering van de prachtige woorden 'vierklauwens', 'redekavelen', 'verwatenheid'. Bij voldoende interesse lanceer ik een actie om deze terug op te waarderen!
