|
Mea culpa... Mea maxima culpa. Ik ben vandaag over de schreef gegaan. Ik heb gezondigd tegen de ongeschreven wetten van smaak en goed fatsoen die in mijn natuurlijke biotoop aan de orde zijn. Ik heb gesjoemeld met de maten en gewichten waarmee er in die microkosmos gemeten wordt. Die wereld van echte en pseudo-intellectuelen waarin ratio en kritische zin centraal staan. Waarin Foucault en Jean-Paul Sartre de scepter zwaaien en Dostojewski en Goethe op de boekenplanken staan. Waarin Peter Postlewaith en Bruce Willis in al hun getormenteerdheid de helden zijn van het witte doek.
Eén ding staat echter vast. Ik was geheid niet de enige die een scheve schaats reed. Ik deelde alleen maar een publieke schuld. Jaja, beken maar: jij en jij en jij. Hoogmoedig bewijzen jullie lippendienst aan de verzamelde werken van Milan Kundera of Marcel Proust. Beslagen in de letteren citeren jullie foutloos uit 'Il Decamerone' van Boccaccio of de 'Canto General' van Pablo Neruda. Als het even kan outen jullie je als de Encyclopedia Brittanica met een optie op de Hogere Kunsten. Maar in de beslotenheid van de wachtkamers van onze geneesheren of in het scatologisch isolement van het kleinste kamertje gooien jullie je met sturm und drang op dat wat men doorgaans rioolliteratuur pleegt te noemen. Met rode oortjes lezen jullie daar hoe Brad Pitt zijn vunzige lusten botvierde op Angelina Jolie. Met toenemende empathie volgen jullie het relaas van de borstcorrectie van Joyce De Troch. En jullie zijn maar wat content dat het gekroonde en bejubelde volkje ook zijn portie drama te verwerken krijgt. Dat niveleert enigszins hun status en bewijst dat de portie kommer en kwel in deze wereld toch enigszins eerlijk verdeeld is. Maar ééns terug in de buitenwereld gebaren jullie van krommen aas en halen jullie luidruchtig de neus op voor dat soort vulgair volksvermaak. Net zoals het destijds not done was om naar Dallas en Dynasty te kijken. Toch was iedereen op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op de Southfork ranch en gaf iedereen zich over aan speculaties over de verdere lotgevallen van de familie Ewing.
Durf mij dus niet met de vinger te wijzen omdat ik vandaag naar de wederwaardigheden van Sissi keek. Dat monument van sentimentaliteit en boudoir-romantiek. Vergeef mij omdat ik meebeleefde hoe Sissi omwille van een ongeneeslijk gewaande ziekte van haar Franz Jozef gescheiden werd. Hoe haar schoonmoeder het vel van de beer wilde verkopen voor hij geschoten werd en meteen op zoek ging naar een nieuwe partner voor haar zoon. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Niet omwille van Sissi, maar omwille van mijzelf. Ik gaf me volop over aan plaatsvervangende projectie. Beeldde me in dat een prins op een wit paard zoveel van me hield dat hij bereid was voor mij zijn scepter en kroon aan de wilgen te hangen. Heel even leefde ik in een droom die ver boven de alledaagse werkelijkheid stond. En het deed deugd om me even in die sprookjeswereld te verplaatsen en me aan ersatz-romantiek over te geven. Een mens moet af en toe kunnen zwelgen in pathos en weltschmerz om zijn psychisch evenwicht te bewaren. Dus willen jullie zo goed zijn mij deze misstap niet euvel te duiden? Wie weet heeft hij mij behoedt voor een carrière in de criminaliteit of voor opname in de psychiatrie omwille van een depressie. Wie zonder zonde is werpe de eerste steen! Nu nog iemand vinden om mijn tranen af te vegen!
|
