Volgens geschiedkundigen brouwde men in de middeleeuwen bier via gloeiend hete stenen. Men gebruikte een houten kuip (i.p.v. een metalen ketel) om het water dat werd warm gemaakt via stenen die boven een open vuur heet werden en dan in de vloeistof werden gedompeld. Stijn David van de Tieltse brouwerij ‘De Poes’ die zeer gefascineerd is in de brouwgeschiedenis vond in de decanale archieven van het Tieltse kerkgemeenschap een manuscript van Deken Johannes De Mol uit 1624 waaruit blijkt dat deze werkwijze ook in Regio Tielt werd gebruikt en de recepturen werden er uitgebreid beschreven. Deze techniek, was zeer populair in de middeleeuwen maar intussen volledig verdwenen en naar de geschiedenisboeken gezonden. Om zijn ‘Steinbier’ op deze oude wijze te kunnen verwezenlijken vond Stijn, in een Oostenrijkse variant, dat het brouwsel amper kon bewaard blijven (een tweetal dagen) en men het bier warm dronk onder een temperatuur tussen 10 en 15 graden. Stijn wilde die vroegere methode ook wel eens uit proberen en begon zijn eigen steenbier te brouwen. Hij gebruikte exact dezelfde hoeveelheden bij de moutsamenstelling van gerst, tarwe en haver zoals het recept uit 1624 het voorschreef. We gaan eens proeven wat hij ervan gemaakt heeft.

Proefkotje: Donker blond van kleur met zeer licht beige schuimkraag die snel verdwijnde naar een ringetje. Zeer weinig carbonatatie. Een zacht gekruid aroma waarin wat karamelisatie merkbaar is. Deze moutbitterheid heesrt in het mondgevoel en brengt je met zeer aangenaam gekruide inslag en wat notitie van fruit (peer) tussenin naar een karaktervolle moutbittere afdronk met in de keel toch wat zachte hoppigheid. Zeer lekker zetelbier