Mijn allereerste blog maar ik heb er ongelooflijk veel zin in. De reden waarom ik ermee begonnen ben is vooral om mijn gevoelens kwijt te kunnen. Sinds P, de jongen van mijn leven, me hier alleen heeft laten zitten, zit ik enorm in de put. Hij was degene waar ik alles kon aan vertellen. Zelfs toen het in het begin net gedaan was, was hij nog steeds degene die luisterde naar mij. Het rare was dat ik mijn hart luchtte over hem TEGEN hem! Maar goed.
Heb vandaag geleerd voor examen godsdienst. Ik zie echt op tegen de exames! Verschrikkelijk hoor, in de vakantie leren!
Ik begrijp eigenlijk niet goed waarom ze ons laten leren in de vakantie :( Ik hoop dat het lukt, want ik heb 14 examens! Maar ik ga niet over school praten, ik ben er al de hele dag mee bezig geweest. Dat volstaat.
P dus. Sorry, maar hij zit in mijn hoofd! Maar echt extreem! Ik kan er niet aan doen. Het is zo vreselijk. Het is al meer dan een maand geleden maar ik begin steeds meer en meer naar hem te verlangen. Nog elke dag zit ik te hopen dat hij naar me terugkomt. Ik denk dingen zoals "Misschien wilde hij zich concentreren op zijn examens en komt hij daarna terug." Veel dingen geven me hoop. Ik kwam op een facebook terecht van de broer van een vroegere vriendin. Namelijk A3. Ik zag dat hij terug samen was met het meisje van 5 jaar geleden. Ik had echt zoiets van: "Ik maak dus nog kans bij P! Misschien komt alles goed!" Het feit dat vele vrienden zeggen dat alles misschien nog goed komt, doet er niet goed aan. Ze geven mij meer hoop terwijl er eigenlijk niet te hopen valt. Spijtig genoeg. Maar zo ben ik nu eenmaal. Een hoopvol meisje. Maar ik zie hem zo graag :( We hadden zo een mooie tijd samen. Ik vind het echt spijtig dat 'wij' niet meer bestaat. Het is al een tijdje geleden dat ik hem gehoord heb ook. Misschien is dat goed, maar toch mis ik hem. Zucht. Ik zou hem zo graag willen zeggen dat ik hem nog graag zie (al weet hij dat maar al te goed) en dat ik hem mis. En ik wil hem vragen of hij mij ook mist en nog aan me denkt, maar ik durf niet. Ik weet dat hij het niet leuk vindt als ik zulke vragen stel, wat ik wel begrijp. Hij voelt niet hetzelfde voor mij en weet dan niet goed wat te antwoorden. Een tijdje geleden begon ik een gesprek met zijn beste vriend S op msn. De laatste tijd praten we veel want hij had problemen met zijn liefje die nu ook al status ex-liefje heeft. We luisterden naar elkaars problemen en het was echt fijn om zo iemand te hebben. Hij vertelde mij dat ook dat hij het apprecieerde dat ik naar hem luisterde. Zij waren immers bijna 2 jaar samen. Zucht. Telkens ik met S praat, word ik zo verdrietig. Ik denk omdat hij nog steeds zo close is met P en ik niet. Als hij over P verteld, krijg ik het steeds moeilijk. Het rare is dat ik al mijn gevoelens over P tegen S zit te vertellen. Ik vraag me dan af of ze nog over mij praten als ze elkaar zien, maar dat durf ik niet te vragen aan S. Misschien toch maar doen, ik zou wel een eerlijk antwoord krijgen denk ik. Hij heeft me ook al voorgesteld om boodschappen door te geven aan P zoals bijvoorbeeld te vragen of hij me ook mist en dat ik hem nog graag zie. Maar daar heb ik uitdrukkelijk nee op gezegd. Maar ik vraag me zooo af of P nog aan me denkt. Het kan toch niet dat hij mij zo plots niet meer graag ziet? :( Ik mis hem echt. Alles. Soms vraag ik me af of ik wel genoeg mijn best heb gedaan om hem te overtuigen om bij mij te blijven.
Kus (en dan vooral voor P)

06-01-2011 om 19:55 geschreven door Sterprinses