UPDATE Het parcours voor
zondag ligt vast. Door het gebrek aan training door de barre
weersomstandigheden is het een mini-Ronde geworden. 91 km in totaal. De
idyllische picnic valt weg, want het startschot wordt om 13u gegeven aan
het voetbalplein. Verzamelen dus om 12u45. Rond 17u zou iedereen terug
moeten zijn en dan is er de mogelijkheid om een spaghetti te eten bij
Koen in de Beize. Vooraf bestellen is wel noodzakelijk, dus stuur nu een
bericht naar Stefaan rogiers.stefaan@gmail.com
Zondag 19 mei 2013.
Plaatselijk. Terwijl de echte mannen en vrouw naar Herzele zijn, rijden de
plaatselijke rijders, zeg maar de B-kes, een ritje naar Eksaarde-Sinaai.
Het groepje bestaat uit Yvan R, Dirk H, Luc K, Geert S, ikzelf
en Kenneth V. Niet zotten Kenneth want die heeft nog wat last van een
schouderblessure die hij op onfortuinlijke manier heeft opgelopen bij het
MTBiken (of toch kort erna), als een boompje de Gaver overstak.
Om niet altijd hetzelfde traject te moeten rijden, worden
nog enkele wegels uit de oude doos bereden in de omgeving van t Lammeken.
Op Bs tempo gaan we naar de verre kapelle waar we naar
goede gewoonte even halt houden. Wat we bij mijn weten nog niet hebben
meegemaakt is dat de kapel open stond. Een plaatselijke vedette met een grote
moustache loopt er ook rond en gaat een babbel aan tegen ons. Hij komt pas goed
op dreef als Geert hem vraagt of hij den deken of pastoor van de kapel is.
Blijkbaar ging er een (fake) trouwpartij door en om het met zijn woorden te
zeggen om den dikken nek uit te hangen. Hij vindt genieten van de natuur
hetzij te voet of met de fiets een schone hobby. Zijn hobby is manken. Hier kan
Yvan hem direct in volgen, hij mankt namelijk ook, maar op de velo ziet ge dat
niet hé.
Ik kan natuurlijk niet vertellen wat Yvan heeft voor gehad,
das privé. Het gaat trouwens niemand wat aan dat hij met de voorhamer op zijnen
groten teen heeft geklopt, tijdens het hout klieven.
Van de kapelle gaat het verder naar Sinaai. K moe mee tijen
goe kijken, langs waar we moeten rijden om tenslotte aan de kerk van Snoi uit
te komen.
Daar krijgt Geert telefoon van zijn Carla, zij heeft nen
platten band. Geert geeft een beknopte uitleg hoe ze dienen band terug kan
opblazen. Maar korte tijd nadien gaat zijnen telefon opnieuw. Die enen platte
band zijn er al twee geworden, Carla haar metgezel Christine heeft ook een
lekke band. Ze staan aan dienen wegel in Eksaarde is de eerste omschrijving.
Uiteindelijk komen we te weten dat het in de omgeving van
restaurant t Scheepken moet zijn.
We veranderen van modderfokkers naar VABers en snellen ter
hulp.
Gelukkig ist meewind en binnen de twee uur (zoals VAB het
voorschrijft) zijn we ter plekke. De twee banden worden hersteld en we
besluiten om samen terug te keren naar de Beize of dacht ge dat we weer naar
die kapelle zouden rijden? Onze rit is onderbroken maar deze kunnen we op een
andere keer opnieuw doen. Toch hebben we ongeveer 55 km en iedereen heeft ervan
genoten zonder dat er iemand op zijnen asem heeft getorten.
Na korte tijd komen ook de Herzele-rijders aan, zijnde Els
VP , Stefaan I, Jo R, Dirk DB en Axel T. Ook zij hebben een mooie rit achter de
rug. Enkel Axel heeft hem ne keer gewinteld in de broambezen, zonder al te veel
erg.
Yvan, Luc en Dirk DB geven er nen schub in voor ulderen
verjoardag.
Nog wat nagenieten in t zonneken en den veurnoene es
compleet.
PS. Waar dacht ge anders dat G. Schepens zijn Carla ging
staan dan aan t Scheepken?
met 9 dames op weekend in Vlaams Brabant... Veerle, Machteld, Nancy, Linda, Karine, Sabine, Nadine, Fanny en Annemie Er was zelfs een onverwachte ontmoeting met Marieke Vervoort (Nadine is super fan ) meer foto's op :
Het was
alweer een tijdje geleden dat we ons klimbenen nog eens uit de kast mochten
halen, maar vandaag komen de liefhebbers van het genre ruimschoots aan hun
trekken. We vertrekken om 8 u met den otto naar Opwijk. De opkomst is ondanks
het goede weer maar magerkes. Rudy DC, Axel, Patrick, Danny F, Carlo, Rudy R, Jo,
Els en ikzelf. Danny is
er niet gerust in, want zijn schoonbroer Rudy had hem nochtans beloofd zeker
van de partij te zijn. Een onbeantwoord telefoontje later, zegt hij dat we toch
niet langer moeten wachten, want dat Rudy waarschijnlijk nog in zijn bed zal
liggen, den sukkelaar. Bij aankomst in Opwijk worden we echter opgewacht door
diene sukkelaar, die samen met Dirk DB efkes met de fiets naar ginder gereden
was bij wijze van opwarming. Bij de inschrijving hebben we een overvloedige
keuze van te volgen afstanden. De A-kes gaan voor de 65 km, ikzelf kies voor de
55 en Patje maakt er op zijn eentje 95 van. Tot aan de eerste splitsing
proberen we zo goed en zo kwaad als we kunnen samen te blijven, maar de pittige
klimmetjes zorgen keer op keer voor verbrokkeling. Gelukkig krijgen we de
verhoopte splitsing al na een 15-tal km, waar Axel, Els en RudyDC ook besluiten
voor de iets kortere pijn. Els is hare nieuwe velo al goed gewoon, en rijdt op
haar gemakske mee. Af en toe wel eens een kreet of schreeuw als we een
technische passage krijgen, maar ze rijdt zij toch maar overal op en af. Een
keer loopt het bijna verkeerd af, als een of andere Pipo een biet???? verliest
die we maar op het nippertje kunnen vermijden. Wij vragen ons af wat die gast
met een biet tijdens een MTB-toer doet. Waarschijnlijk was het zijn bedoeling
om onderweg de beestjes te voederen, maar hij had ze beter zelf opgegeten, da
kalf. Het parcours ligt er, op een paar modderpoelen, gelukkig droog bij. Nadeel
hiervan is dat bepaalde stukken keihard liggen, en vree neig stampen, wat niet
meevalt als je met een pijnlijke rib zit. De laatste stukken beginnen dan ook
serieus door te wegen, en een 5-tal km van het einde krijg ik een serieuze
upperkut ( vraag maar aan Els). Na aankomst kunnen we genieten van een
verfrissend drankje, en als even later de fanfare begint te spelen, zit de
sfeer er goed in. De organisatoren hadden goed hun best gedaan. Goed
uitgepijlde toer, en cadeautjes voor en na de rit. Gratis busjes deo, voor wie
zich stinkend in het zweet gereden heeft, en bij inschrijving kreeg iedereen
een scarf (een soort sjaal, muts, bandana). Hierop stond de leuze van de club:
Straf in bergaf, en nen bleken achteraf. Al heb ik er wel een paar opgemerkt
die de spreuk omkeerden: Straf achteraf, en bleek in den bergaf. Nadeel van
zon rit op verplaatsing is het late uur van terugkomst, waardoor bij aankomst
in De Beize de plaatselijke rijders één voor één naar huis beginnen gaan. Of
zou den deo niet straf genoeg zijn. Via een plaatselijke informant krijg ik wel
de namen van de thuisrijders doorgespeeld en brengen zij het totaal op 23
sportievelingen. Ivan.
Vorige week
vroor het nog stevig tot -3°, maar voor vandaag wordt een zonnige dag voorspeld
met temperaturen tot boven de 20 graden.Dat is waarschijnlijk de reden voor de massale opkomst. 14 deelnemers
rijden met de fiets naar Waasmunster: Danny F, Stefan I, Luc K, Rudy DC, Jo R,
Axel T, Patrick R, Rudy V, Geert S, Dirk DB, Bart VH, Jan W, Els VDP en
ikzelf.Johan VH maakt de verplaatsing
met de wagen.Vriendin Sabine wacht op
de rest van de dames, Carla, Nadine, Machteld, Nancy en Annemie, diein extremis besloten een half uurke later te
vertrekken voor een plaatselijk ritje.Els komt hare nieuwe velo showen, zo ene met grote wielen.De fiets mag dan wel in mat zwart zijn,
zijzelf staat te blinken gelijk ne spiegel. We vertrekken met wind in de rug,
en het tempo gaat gezwind naar de 35km per uur.Dit is echter geen probleem voor Els die nog asem over heeft om te
tateren zoals het een meiske betaamd.Als ik haar erop wijs, dat dit toch niet echt motiverend werkt voor
andere personen die al naar lucht zitten te happen, antwoordt Geert dat het
waarschijnlijk opvalt dat hij zelf niet veel te zeggen heeft.Ik was echter in de veronderstelling dat
Geerts zwijgzaamheid eerder uit gewoonte was van als hij samen met zijn
vrouwke Carla op zwier is. Na inschrijving besluiten wij, de B-kes, om het
groot geweld meteen vrij baan te geven, en misschien zelfs voor de 45 in plaats
van de 53km te kiezen.Nadat de eerste
schifting doorgevoerd is, blijken we toch Axel en Danny kwijt te zijn.Als na een tijdje wachten, niemand terugkomt,
besluiten we toch maar verder te rijden.Hoewel vele stukken van het parcours bekend terrein zijn, blijft het
altijd leutig rijden in de Waasse bossen.Iets minder leutig zal het voor de pechvogel geweest zijn, die bij de
afdaling van de talud van een brug ten val kwam, en volgens omstaanders een
open scheenbeenbreuk opliep.Hij zag er
nochtans vrij rustig uit, en zat nog te lachen, merkt iemand op, al kan daar
die baxter die hij toegediend kreeg wel voor iets tussen zitten.Even voor halfweg krijgen we in de verte nen
Modderfokker in het vizier, nog net te ver om te zien wie het is, maar wij
menen het postuur van Axel te herkennen.Als we even later aansluiting krijgen, wordt ons vermoeden bevestigd.Hiermee toont hij het voordeel aan van de
vele lusjes.Je kan er makkelijk eentje
afsnijden, en zo weer bij de bende geraken.Niet veel later krijgen we ook weer het gezelschap van de vliegende
brigade.Blijkbaar hebben wij ( zonder
het te weten ) ook al zon luske afgesneden, met als resultaat dat we aan de
bevoorrading weer allemaal samentroepen.Na een vlugge sna(c)k en een beete vervolgen wij onze rit, en als na een
paar kilometer de posities opnieuw zijn ingenomen, rijden we tot onze grote
verbazing het koerke op waar we twee uurkes geleden vertrokken zijn.Blijkbaar hebben we ergens een pijlke gemist,
en komen zo een uurken en 20km vroeger dan gepland terug binnen.Kwart voor elf en nog een 15km te gaan terug
naar Kalken.Eerlijk gezegd hoor ik
weinig geklaag, en ik persoonlijk zou het erger gevonden hebben als we 20km
teveel hadden gereden.De terugtocht is
er eentje met wind schuin op kop, maar gelukkig hebben we Danny en Patrick als
windbrekers.Bij het indraaien van de
Gaverstraat kan ik mij niet langer uit de wind zetten, en besluit dan maar
ineens over te nemen om de spurt aan te trekken.Als even verder Rudy DC, Luc naar voor brengt
zit het spel op de wagen, en zal de fotofinish moeten beslissen of het Patje of
Luc was die met de zege aan de haal ging.Als we uiteindelijk aankomen aan De Bieze hebben we toch zon 65Km op de
teller.Het terras staat uitgesteld, en
onder een deugddoend lentezonnetje kunnen we genieten van een welverdiend
aperitiefke.Stefan geeft er ne schup in
voor zijne verjaardag, en Krista (madam Boele, die ook jarig is) zorgt voor de
hapjes. Ja, t leven kan schoon zijn hé.
