Ik ben vier jaar oud en heb je zoveel te vertellen.

Ik hou van schommelen, hoog en snel. Ik voel kriebels in mijn buik als mama me heel hoog laat vliegen. 

Ik heb een ontzettend goed geheugen en ben nogal gehecht aan routines. Ik protesteer wanneer de auto een andere weg kiest dan degene ik gewoon ben.

Ik weet dat ik soms een beetje vreemd kan overkomen maar ik ontdek de wereld met mijn handjes.

Dus ik wil al even sorry zeggen voor handjes die over nylonkousen van onbekenden wrijven. Ook alvast mijn excuses wanneer ik snel even aan jouw koekje ruik of het even tegen mijn lippen wil houden...

Mama zegt soms sorry voor mijn ontdekgrage handen maar daarna fluistert ze altijd lieve dingen in mijn oor .

Sinds een tijdje kan ik zwaaien en geef ik zoentjes op commando.

Mijn fiere ouders vragen me nogal(te) vaak om mijn kunnen te tonen door ostentatief te zwaaien en te vragen om kusjes en ik brave Emiel doe heel braaf wat ze van me verlangen omdat ik beloond wordt met superlatieven die me doen blozen en lachen.

Bij toeval ontdekten mama en papa dat ik eigenlijk een klein waterratje ben. Op vakantie ging ik elke morgen naar het zwembad, eerst op mijn tipjes, dan schoorvoetend, flink stappend en toen we bijna naar huis moesten liep ik mijn voetjes voorbij om snel snel in het water te kunnen zijn.

In het water denk ik dat ik zwemmen kan maar gelukkig houden grotere handjes mijn lijfje tegen. Ik ontdek de glijbaan en ben niet meer te stoppen.

Na 10 keer zijn mama en papa pompaf van het trappen lopen en zuchten ze van opluchting wanneer er geen rij staat aan te schuiven bij het naar beneden glijden.

Dat doet er mij aan denken dat ik  ben vergeten melden dat ik geen geduld heb. En ik weet dat ongeduldig zijn niet echt atypisch is aan mijn leeftijd. Maar graag vermeld ik er even bij dat ik gewoon niet aan aanschuiven doe. Ik steek je voorbij, ik duw en trek, ik zet mijn geweldige sirene aan en ik stamp met mijn voeten. Wachten is niet aan mij besteed.

Ik ben sinds kort ook een pamperloze kerel geworden. Buiten enkele occasionele accidentjes na een avondje teveel drinken(overkomt de beste).

Nu ik echt een officiële potjeszitter ben moet ik mama en papa tegenhouden want de fierheid neemt buitengewone proporties aan. Mama post vol trots potjesprestaties op onze familieblog maar dat vind ik toch een tikkeltje te ver gaan...

Ik zie mijn klasgenootjes oefenen voor het schoolfeest en mama ziet dat ik liefst heel dichtbij  wil komen en wil  opgaan in de groep maar het speelgoed wil dat ik friemel en voel. Vele lief bedoelde handjes trekken me mee naar het dansgebeuren maar al die prikkeltjes doen me stilstaan en mijn lijfje weet niet waarheen. Ik zie mama en de kindjes dansen en dat laat me lachen van plezier. Ik zal niet meedansen op het schoolfeest maar ik moest en zou een gele tshirt hebben(wij dansen op de minions) 

Papa leek de t-shirt sowieso al overbodig maar mijn mama is nogal volhardend als ze echt iets wilt . Op een mooie woensdagmiddag werd ik in de buggy meegetroond op zoektocht naar een effen gele t-shirt en vijf kledingzaken en evenveel lolly's en kusjes later was de buit binnen. Dat ik niet zal meedansen is bijzaak maar ik zal sowieso schitteren in mijn gele t-shirt.

Ik hoop dat mama en papa me blijven kennen en weten wat ik wil zonder woorden. Ik krijg woordjes binnengelepeld op elk moment van de dag. Op het reva, bij mijn juf, thuis, op de speelplaats...maar ik heb geen zin om ze in te slikken en uit te spreken...

Maar mama en papa blijven wachten en hopen op een woordje dat laat zien dat ze juist zijn, dat ze echt  weten wat ik wil en voel..

Ik wenste een glazen bol die koffiedik kijken kon om mama en papa de geruststellende schouderklop te geven waar ze zo naar hunkeren..

Kijk maar , hier ben ik...Ik fiets op mijn loopfietsje, ik schilder, ik krijt, ik ga op mijn potje , ik lach, ik hou van chocolade en chips, ik, lach en speel maar ik doe alles net een tikkeltje anders omdat ik niet anders dan anders kan zijn....