79. Peleus en Thetis.xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

< klik op de afbeelding om te vergroten

Agamemnon was dus koning van Mykene. Zijn broer Menelaos volgde zijn schoonvader Tyndareos op als koning van Sparta. De beide broers mogen aanzien worden als de machtigste Griekse koningen van die tijd. Samen met hun respectievelijke echtgenotes spelen zij een hoofdrol in het ontstaan en het verloop van de oorlog van Troje. Voor de oorsprong van die oorlog, de beroemdste aller oorlogen, moeten we teruggaan tot het huwelijk van Peleus en Thetis.

Peleus was een kleinzoon van de oppergod Zeus. Zoals verteld in nr. 72 had Zeus een verhouding met de nimf Aigina. Uit die verhouding sproot een zoon, Aiakos. Deze werd koning van een eiland in de Saronische golf, dat naar zijn moeder genoemd is, Aigina. Aiakos stond in hoog aanzien bij zijn vader. Toen op het eiland een zware epidemie uitbrak en zo goed als alle mensen stierven, smeekte Aiakos zijn vader hem te helpen Aigina weer te bevolken. En ziet, Zeus veranderde de mieren van het eiland in mensen. Aiakos noemde deze mensen en hun afstammelingen Myrmidonen. Na zijn dood werd hij, samen met twee andere zonen van Zeus, Minos en Rhadamantis, aangesteld tot opperrechter in de onderwereld.

Aiakos was getrouwd met Endeïs, een dochter van de goede en wijze kentaur Cheiron. Samen hadden ze twee zonen, Peleus en Telamon. Aiakos had echter nog een derde zoon, bij de nimf Psamante, namelijk Phokos. Peleus en Telamon brachten hun halfbroer om het leven en moesten daarom vluchten uit hun land. Zo kwam Peleus, samen met een aantal Myrmidonen die hem gevolgd waren, in Iolkos terecht, waar Akastos koning was, na de dood van zijn vader Pelias (zie verhaal nr. 51). Akastos’ echtgenote, Astydameia, werd verliefd op Peleus, doch daar ging Peleus niet op in. Astydameia beschuldigde Peleus er bij haar echtgenoot van haar te hebben willen verkrachten. En Akastos geloofde het verhaal van zijn vrouw – hebben we die lichtgelovigheid van zich-bedrogen-voelende-echtgenoten al niet eerder ontmoet? – Hij besloot Peleus om te brengen, al kon hij er niet toe komen zijn gast met eigen hand te doden. Daarom nam hij hem mee voor een uiterst vermoeiende jacht in het Peliongebergte. En toen Peleus inderdaad zwaar vermoeid in een bergkloof neerzeeg en in een diepe slaap verzonk, ontdeed Akastos hem van zijn wapens en liet hem alleen achter, in de overtuiging dat de Kentauren hem daar zouden vinden en hem zouden doden. En de Kentauren vonden de slapende man en ongetwijfeld zouden ze hem inderdaad gedood hebben, ware het niet dat de goede kentaur Cheiron zich toevallig onder hen bevond. Cheiron herkende zijn kleinzoon en gaf de anderen de opdracht Peleus’ leven te sparen. Toen het hem duidelijk was wat men hem had willen aandoen, nam Peleus wraak: hij doodde Akastos en diens echtgenote en hij maakte zich meester van de troon van Iolkos.

Peleus, nu koning van Iolkos zijnde, werd verliefd op een onsterfelijke vrouw, de mooie begeerlijke nimf Thetis. Niemand minder dan Zeus was verliefd op deze nimf, maar van toenaderingspogingen had hij dan toch maar afgezien, omdat het noodlot hem gewaarschuwd had dat een eventueel kind dat door Thetis zou gebaard worden, zijn vader in macht en aanzien zou overtreffen. Zeus moedigde zelfs een huwelijk tussen Thetis en Peleus aan. Maar Thetis was er aanvankelijk niet voor te vinden haar lot te verbinden met dat van de sterfelijke Peleus. Ze nam de gedaante aan van van een slang en een vis en nog andere dieren, om uit de handen van haar aanbidder te ontglippen. Uiteindelijk slaagde Peleus erin haar in de gedaante van een vis te vangen, in een net. Thetis stemde tenslotte toe in een huwelijk. Het zou met veel luister gevierd worden, in aanwezigheid van alle goden. Álle? Niet echt álle. En daar precies werd nu de kiem gelegd van de Trojaanse oorlog…