Bezoek onze GOUDEN sponsors!!!

Bezoek onze sponsors!
IDEA reclame
Brakelsesteenweg 66
9400 Ninove

 

 

Bezoek onze sponsors!
Adviesbureau Walravens
Albertlaan 200
9400 Ninove

 

 

Bakkerij Van der Massen
Driesstraat, 36
9500 Idegem (Geraardsbergen)

 

 

Bezoek onze sponsors!
Dakwerken VANDENBRANDE & Co
Wallestraat, 64
9506 Waarbeke

 

 

Bezoek onze sponsors!
Onderdelen en gereedschappen
Varingstraat, 31
9506 Smeerebbe

 

 

Bezoek onze sponsors!
Houtbewerkingsmachines
Steenstraat, 12
9402 Meerbeke-Ninove

 

 

Bezoek onze sponsors!
Patricks Garden Team
Kattestraat 31
1741 Wambeek

 

 

Bezoek onze ZILVEREN sponsors !

Bezoek onze sponsors!
Ijzerwaren, gereedschappen, ...
Sint-Berlindisstraat, 19
9402 Meerbeke

 

 

Bezoek onze sponsors!
Hardrock Peken Saloon
Bovenhoekstraat, 2
9400 Outer

 

 

Bezoek onze sponsors!
AutoTech Ninove
Brusselsesteenweg, 347
9402 Meerbeke

 

 

Bezoek onze sponsors!
Oudenberghof - Restaurant - Taverne
Edingseweg, 13
9500 Geraardsbergen

 

 

Bezoek onze BRONZEN sponsors !

Bezoek onze sponsors!
DE ROOSE nv
Houtzagerij - Schaverij
Algemene hout- en platenhandel
Leopoldstraat, 112
9400 Okegem-Ninove

 

 

Bezoek onze sponsors!
Bankservice
Verzekeringen - Vastgoed
Edingsesteenweg, 296
9400 Denderwindeke

 

 

Bezoek onze sponsors!
Huishoud-verwarmingcenter
Petroleumproducten
Geraardsbergsesteenweg, 166
9400 Ninove

 

 

Bezoek onze sponsors!
DMK keukens
Brakelsesteenweg, 167
9406 Outer - Ninove

 

 

Bezoek onze sponsors!
Garage De Smet Seat/Skoda
Leopoldlaan 126-130
9400 Ninove

 

 

Bezoek onze sponsors!
Textieldruk en fabricatie van sport- & reclamekleding
Molenveld, 4
9450 Haaltert

 

 

Bezoek onze sponsors!
Borrekent, 36
9450 Haaltert

 

 

Bezoek onze sponsors!
Bandenmonteringsmachines, uitbalanceringstoestellen en kleinmateriaal voor alle bandencentrales
Industriezone - Diebeke, 4
9500 Geraardsbergen

 

 

Bezoek onze sponsors!
Frituur 't Specialeken
Brakelsesteenweg, 100
9400 Ninove

 

 

Bezoek onze sponsors!
Euro - Mousse
Herremansstraat 58-60
9402 Meerbeke

 

 

Bezoek onze sponsors!
Récup
Peugeot Renault Citroen

Rue de Stalle, 107
1180 Bruxelles

 

 

Betonpompwerken - Polybeton
De Groote B.V.B.A

Neuringen 48
9400 Denderwindeke

 

 

Bezoek onze sponsors!
MEGAForce bvba
Computers & Netwerken

Steenstraat, 117
9420 Mere

 

 

Bezoek onze SYMPATHISANTEN !


Cafe Rio
Brusselsesteenweg 19
9400 Ninove

 

 

Bezoek onze sponsors!
Brandstoffen Gabriëls

 

 

De Munck
Grote keuze in geschenken, textiel,
doopsuiker en uurwerken
Halsesteenweg, 32
9402 Meerbeke


 

 


Hekkestraat, 35
9308 Hofstade-Aalst

 

 

Bezoek onze sponsors!
LOW verhuizingen
Strick Walter
Driehoekstraat, 43
9451 Kerksken

 

 

Bezoek onze sponsors!
Drankencentrale Malfroidt BVBA
Oude kaai, 34
9400 Ninove

 

 

Bezoek onze sponsors! Dakwerken Jerom
Lindestraat, 47
9470 Denderleeuw

 

 

Bezoek onze sponsors!
Wijngaardveld, 52
9300 Aalst

 

 

Bezoek onze sponsors!
Brusselstraat, 64
9400 Ninove

 

 

Bezoek onze sponsors!
Edingsesteenweg 416
9400 Denderwindeke

 

 

Bezoek onze sponsors!
Mallaardstraat, 39
9400 Ninove

 

 

Bezoek onze sponsors!
Paul De Montplein, 10
9400 Ninove

 

 

Erik Groenten en fruit

Beneden Hemelrijk, 7D
9402 Meerbeke
tel.:054 /322861 - GSM: 0495 /776239

 

 

The Desertlions goes Mongolia 2010
A daring challenge from Belgium to Mongolia

19-03-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Uitnodiging lezing
Beste lezers,

Op vraag van velen onder u werd in het kader van "Rond Erato, maandag verwendag", een initiatief van de Ninoofse bibliotheek, een lezing van en over de Desertlions ingepland. Deze lezing bestaat hoofdzakelijk uit een bespreking van heel typerende foto's uit onze fotoalbums; het verhaal achter de foto.




De organisatie is in handen van de Ninoofse bibliotheek. Wegens organisatorische redenen is voorinschrijving verplicht en deze dienen in principe in de bib zelf te gebeuren. Echter, gezien lang niet ieder van jullie een Ninovieter is, kunt u alternatief ook inschrijven via onszelf. Wij maken uw inschrijving dan over aan de bib.

Inschrijven via ons kan door storting van 5€ (1,50€ met UiTPAS) per persoon op het rekeningnummer BE83 0357 8320 4515 ten name van de Desertlions én met vermelding van "Rond Erato". De inschrijving zal dan gebeuren op naam van de rekeninghouder.

19-03-2018 om 14:21 geschreven door Webbie


02-10-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Einde missie = start nieuwe missie
Zoals jullie al konden merkten was het de laatste tijd rustig op deze blog, maar de meeste mensen weten dat dit slechts stilte voor de storm is en dat er ondertussen al heel wat onderzoek en planning gebeurde ter voorbereiding van de volgende tweejaarlijkse Desertlions rally.

Uit met de rust want vanaf nu wordt alles op alles gezet voor onze nieuwe missie en kunt u opnieuw alle voorbereidingen en het gehele verloop van de nieuwe missie zelf volgen op onze nieuwe blog http://www.bloggen.be/desertlions3). Vervang uw RSS-feed (of de url in uw favorieten) en u kan opnieuw alle avonturen op de voet volgen.

Tot op de nieuw blog!

02-10-2011 om 00:00 geschreven door Webbie


31-07-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dr Robert Shenk.

Tijdens hun verblijf in de Mongoolse hoofdstad werden de Desertlions er voorgesteld aan Dr Robert Shenk. Deze gepensioneerde Amerikaanse dokter trekt al geruime tijd de wereld rond en geeft overal belangeloos opleidingen aan beginnende artsen.

De dokter was zodanig onder de indruk van de prestatie van ons team en geboeid door hun verhaal dat het idee meteen bij hem opkwam, ondanks zijn gezegende leeftijd van 79 jaar, een gelijkaardige trip te ondernemen. Het gebrek aan ervaring en het ontbreken van enige mechanische kennis leken hem de grootste struikelblok. Maar de Lions konden zijn idee enkel toejuichen en beloofden plechtig alles te doen wat in hun mogelijkheden lag om hem met raad en daad bij te staan.
Nog diezelfde avond werd het ganse traject met al zijn hindernissen en gevaren besproken en zo trok Robert enkele dagen later met een bundel notities onder de arm en een plan in het achterhoofd terug richting thuisstad Chicago.


Puttend uit hun rijke ervaring slaagde het Desertlions team via heel wat heen en weer gemail en skype sessies om de visa aanvragen, routeplanning en keuze van het voertuig samen uit te werken. En tenslotte werd in Engeland een geschikt voertuig, in de vorm van een Ford ambulance op de kop getikt.

Stadsgenoot Norbert werd uitverkoren tot co piloot en het gezelschap reisde af naar Engeland om hun ziekenwagen op te pikken en naar het Desertlions hoofdkwartier te rijden. Eerst en vooral werd proviand ingeslagen en een veldkeuken samengesteld, en de binneninrichting verzorgd. Verder werden in zuivere Desertlions-stijl de carterplaten, jerrycanbeugels en verdere aanpassingen afgewerkt.

En zo vertrokken Robert en Norbert uiteindelijk in de voetsporen van de Lions het avontuur van hun leven tegemoet.


31-07-2011 om 22:47 geschreven door Webbie


30-04-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Filmavond 30/4/2011
Door de massale opkomst en de mooie inrichting werd het vlug een gezellige boel op de Desertlions film- en foto avond.

De bezoekers bewonderden er de film op het grote doek en staarden met verwondering naar de slideschow op de 2 beeldschermen.Verder deed ook iedereen een toertje langs de thema panelen waarop niet alleen foto's maar ook enkele van de vele officiële documenten en vegunningen te zien waren, die ze op deze missie nodig hadden. De lokale pers én de filmploeg van Ninof T.V. kwamen langs voor een intervieuw met de Lions en polsten naar hun Mongolië avontuur en de plannen voor de toekomst.

De fans die er al  lang naar uit keken kregen nu pas een goed beeld van de extreme routes waarmee het team en hun wagens te maken kregen onderweg en overstelpten iedereen nogmaals met felicitaties en respect betuigingen. Op de vraag of het nog voor herhaling vatbaar was kwam een eenduidig antwoord: wordt vervolgd !!!


Voor meer foto's: klik hier
Voor het filmverslag van Ninof-Tv: klik hier

30-04-2011 om 00:00 geschreven door Webbie


03-03-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Film, spectaculaire foto's en een sterk verhaal!

*** Uitnodiging ***

Al onze vrienden en sympathisanten zaten er al zo lang op te wachten en nu is het dan eindelijk bijna zover: op zaterdag 30 april wordt het buurthuis van Outer ondergedompeld in de Mongoolse sfeer. Vanaf 18.30h tonen we doorlopend de film en foto reportage van ons Centraal-Azië avontuur. De tocht van twee maand door de ruigste streken van Azië leverden natuurlijk een boel spectaculaire foto's en een sterk verhaal op. Voor dat verhaal moet je slechts één van de Lions bij de arm grijpen en zij zullen met veel plezier hun belevenissen met je delen.

We hopen jullie dus massaal te mogen ontvangen en wensen alvast iedereen veel kijkplezier ...

Het Desertlions team.

03-03-2011 om 00:00 geschreven door Webbie


30-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aanvulling reisverslagen.
Beste lezer,

Zoals u wellicht al gelezen hebt zijn onze challengers gezond en wel teruggekeerd. Wij (jullie en ik) hadden echter nog een paar reisverslagen en een foto reeks tegoed en dat hebben ze inmiddels goedgemaakt. Snel even terugbladeren naar dag 49 (23/10) om het verhaal weer op te pikken en als je terug hier bent, dan mag u hier klikken om de laatste reeks foto's van de challenge te ontdekken.

Veel leesplezier!



ps: ik heb vernomen dat er nog wel één en ander zit aan te komen dus vergeet niet af en toe nog eens naar deze blog te surfen, kwestie van up to date te blijven.
 

30-10-2010 om 00:00 geschreven door Webbie


27-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.The Lions return!
We zitten uiteindelijk, na een slopende vliegreis, terug in ons kikkerlandje!!

Na een omweg via Korea en London zetten we in Zaventem terug voet op Belgische bodem en na aangifte van een verloren geraakte reistas wandelden we door de uitgang om tot onze grootste verrassing verwelkomt te worden door gans onze trouwe vriendenkring en de lokale pers!!

Als de tranen van blijdschap opgedroogd waren stapten we allen samen in de partybus, die Carine voor ons organiseerde.
Onderweg werd er meermaals geklonken op het welslagen van onze missie en eens in onze thuisbasis werd het feest doorgezet tot in de vroege uurtjes.

De leeuwen zijn terug, maar rusten nog niet op hun lauweren!

Zie ook verslag en foto's aankomst op de blog van Marino Verbeken.

Zie ook verslag en foto's in Het Laatste Nieuws van 28/10/2010.

Zie ook het artikel hierna uit 'De Streekkrant' van 9 november 2010:

De Streekkrant 9/11/2010



Nabeschouwing:

Eens de toegangspoort tot Ulaanbaatar achter ons ligt zetten we de wagens aan de kant. We trekken ons niets aan van het drukke verkeer dat rakelings langs ons heen raast. We feliciteren elkaar voor het verwezenlijken van deze missie. Een missie waar velen aan twijfelden of het wel verwezenlijkbaar was. Hier staan we dan, als een bende soldaten met hun gehavende strijdwagens, net terug van het slagveld. Uitgeput en onder het stof.

We legden in twee maand 16000KM af door 6 tijdszones en 18 landen. We reden over eindeloze wegen, over de hoogste bergpassen en door de diepste valleien. We volgden het spoor van de rivieren, stoven over uitgestrekte vlaktes en wurmden ons door drukke steden. We puften van de hitte en rilden van de koude, we vochten tegen de slaap en de hoogteziekte. We werden overladen met cadeaus en proefden van de sappigste vruchten en exotische gerechten.

We werden bestolen, achterna gezeten door razende honden, uitgescholden, geïntimideerd, ontvangen als koningen, geëerd als prinsessen. We werden omhelst door stoere mannen, vertederd door een kinderlach en uitgenodigd als vrienden, gekust en omarmd. We zaten vast in niemandsland, stonden uren aan grensposten, vulden ontelbare documenten in, zochten tevergeefs achter logica, ergerden ons, barstten uit in lachbuien en overwonnen corruptie.

We doorwaadden rivieren, zaten vast op zandheuvels en in poelen, denderden over rotsen, beklommen steile paden en schoven van hellingen. We rammelden door elkaar, botsten op en neer, genoten van panorama’s en bewonderden fauna en flora. We werden uitgenodigd door imanen, herders, douaniers, dorpelingen, oude mannen en jonge koppels.

We zaten dagenlang achter het stuur en lagen ontelbare uren onder onze auto’s. We sliepen in onze krappe bedjes en picknickten in onvoorstelbare decors. Banden vlogen aan flarden, lagers draaiden stuk, veren braken en velgen plooiden. We hamerden, sleutelden, improviseerden, takelden, duwden en trokken.

We zochten naar banken en internet verbindingen, tevergeefs achter wegwijzers, naar eten en water en soms naar hulp of na elkaar. We werden verblind door de mooiste zonsondergangen, staarden naar ongeziene sterrenhemels, tuurden naar verre horizonten.

We wasten ons in beken,dronken uit rivieren, werden zowat opgepeuzeld door insecten en douchten onder staalblauwe hemels. We ademden de zuiverste berglucht, de smerigste uitlaatgassen en snoven tonnen zand in onze longen.

En ja, we hebben getwijfeld, gevloekt, doorgebeten, genoten, elkaar getroost, ondersteund en aangemoedigd maar bovenal nooit opgegeven.

Langs de eeuwenoude sporen van de zijde route leerden we nieuwe talen en gebruiken, bewonderden historische steden en indrukwekkende monumenten. We werden nagewuifd, begeleid, op het juiste spoor gezet, bewonderd, geprezen en voor gek verklaard. We werden duizenden maal gevraagd waar we vandaan kwamen en waar naartoe gingen. Er werd voor ons gezongen, gedanst en gebeden. We smeedden vluchtige maar oprechte vriendschappen en beloofden ooit terug te komen.

We dronken liters thee, aten ontelbare meloenen, proefden paarden, kamelen, geiten en schapenmelk en lieten ons verleiden door een fles wodka. We ondergingen ontelbare politie controles, checkpoints en pogingen tot het aftroggelen van smeergeld.

We ontdekten verborgen werelden maar vooral een verborgen stukje van onszelf. En bovenal, we slaagden en stonden alle vijf trots aan de stadspoort van ons einddoel, Ulaanbaatar!!



27-10-2010 om 00:00 geschreven door Webbie


26-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 52 : Mongolië - België
Laatste stand van zaken, voor de echte bloggers (die de tijd hebben natuurlijk):
  • de eerste middernacht-vlucht Ulaan Bathaar  (Mongolië) naar Seoul (Korea) is veilig aan de grond gezet;
  • de tussenvlucht van Seoul naar Londen is ook reeds vertrokken met 5 halve lijken aan boord die niet meer weten welke tijd het is (ze moeten immers een uurverschil van 6 uur stapje per stapje terugwinnen). De jetlag zal niet min zijn ...
  • de laatste vlucht vanuit Londen vertrek om 21:15 (onze tijd);   
  • 22:20 AANKOMST ZAVENTEM met, hopelijk, een uitbundig ontvangstcomité;

26-10-2010 om 20:49 geschreven door Webbie


25-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 51 : Mongolië - SOS Kinderdorpen
17:15 Na een drukke dag met de projecten te bezoeken hebben we met pijn in het hart afscheid genomen van onze trouwe desertmobiels. Morgenavond zetten we om 22u20 terug voet aan grond in Zaventem!

Ingezonden reisverslag:

Vandaag bezoeken we ons project aan de andere kant van de stad. Hier werd een opvangtehuis opgericht te midden van de sloppenwijken. Kinderen kunnen er terecht met allerhande problemen maar ze kunnen ook gewoon komen spelen met andere kinderen. Ook opvang terwijl beide ouders uit werken zijn, is een mogelijkheid. Het is een algemeen probleem dat kinderen gewond raken, of erger, omdat de ouders hen gewoon in huis opsluiten terwijl ze weg werken zijn. Er is gewoon geen enkele vorm van opvang en wegens het hoge misdaadcijfer zijn ze verplicht alles stevig op slot te doen. Geregeld komen er zo kinderen om in woningbranden.

Het oude gebouw ligt pal te midden van de dichtbevolkte sloppenwijk maar is binnenin netjes opgesmukt en speels ingericht. De vrouw die hier vrijwilligers werk verricht groet ons vriendelijk en grijpt meteen haar gitaar om ons te verwelkomen met een lied. Daarna stelt ze ons voor aan de kinderen en verteld hun dat deze vijf mensen van héél ver gekomen zijn om hen te helpen. Alhoewel ze hier reeds over een beetje speelgoed beschikken, spelen ze b.v. nog steeds op een zelf getekend dambord met dopjes van plastiek flessen. Hun geluk kan dan ook niet op als we de dozen met speelgoed openen en iedereen er naar hartenlust mag in graaien.

 

De kamer wordt meteen omgetoverd in een grote speeltuin en we zijn aangegrepen hoe gelukkig de kinderen kunnen zijn terwijl ze verder in deze schrijnende omgeving moeten opgroeien. Ze bedanken ons spontaan maar beseffen niet dat dit enkel een klein extraatje is bovenop de financiële hulp die ze van ons mogen verwachten eens onze wagen geveild zijn.

 

GoHelp ondersteunt trouwens meerdere van deze projecten in en rond de hoofdstad en werkt zelfs aan plannen om ook in andere regio’s van het land gelijkaardige tehuizen op te starten. Voor we weer verder gaan laten we het innerlijke kind in elk van ons even de vrije loop en spelen we nog een tijdje mee met deze vrolijke bende. Na de ontbering van de zware reis verwarmen deze momenten opnieuw ons hart. Ze geven ons een enorme boost om verder te zetten.

We storten ons opnieuw in de hel van het verkeer richting centrum en komen na het nipt ontwijken van een aanrijding terug aan bij het Go Help hoofdkwartier waar Dulguum ons ondertussen staat op te wachten. Deze Mongoolse van origine groeide op in Engeland maar besloot enkel jaren terug haar volledige hebben en houden op te geven om terug te keren naar haar roots en hier deze organisatie te komen leiden. Een hele aanpassing weet ze ons nog te vertellen, maar de drang naar verbetering overwon blijkbaar. Ze boeit ons met haar verhaal en tracht ons de situatie op dit moment uit te leggen evenals hun streefdoel voor de toekomst. We praten verder tot laat in de avond en maken verdere afspraken. Voor we afscheid nemen krijgen we elk nog een mooi souvenir cadeau ter herinnering aan het eens zo machtige Mongoolse rijk van Jengis Khan dat nu stilletjes aan weer richting voorspoed stevent dankzij het harde werk van deze barmhartige mensen die hier dagelijks strijden tegen het onrecht èn vechten voor een betere toekomst.

We zijn trots ook ons steentje hierin te hebben bijgedragen en zullen voor de rest van ons leven een speciaal plekje in ons hart voor Mongolië vrijhouden.


25-10-2010 om 00:00 geschreven door Webbie


24-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 50 : Mongolië - SOS Kinderdorpen
Vandaag kreeg ik van de familie van Gunther het bericht dat onze Leeuwen naar alle waarschijnlijkheid dinsdagavond opnieuw voet zullen zetten op Belgische bodem.

Tevens heb ik vandaag 2 reisverslagen toegevoegd (Dag 47 en dag 48) én 250 foto's in het album geladen. Om de nieuwe reeks foto's te bekijken, klik hier. Om alle foto's sinds het vertrek te bekijken, klik hier.


Ingezonden reisverslag:

We bellen het hoofdbureau van het S.O.S. Kinderdorp op om ons bezoek van deze namiddag aan te kondigen. We worden vriendelijk te woord gestaan in perfect Engels en we krijgen aanwijzingen hoe we bij het dorp aan de rand van de stad moeten komen.

Het drukke verkeer zit muurvast en de auto’s rijden luid toeterend kriskras door elkaar. Alle verkeersregels, inclusief stoplichten, worden genegeerd en de politiemannen die hier massaal rondlopen trakteren iedereen op een schitterend fluitconcert. Als we uiteindelijk bij het kinderdorp aankomen, worden we ontvangen door de enthousiaste directeur en zijn secretaresse die tevens dienst doet als tolk. De brave man zelf is het Engels spijtig genoeg niet machtig maar verteld ons trots hoe hun organisatie in elkaar zit. Zijn jeugdige assistente vertaald alles voor ons terwijl we geboeid zitten luisteren. Er wordt een professionele fotografe bijgeroepen om ons bezoek op de gevoelige plaat vast te leggen en dan is het tijd voor de rondleiding.

Het dorp is volledig opgebouwd volgens Westerse normen en bestaat uit een stuk of tien ruime woningen die elk bewoond worden door een adoptiemoeder met een achttal kinderen, jongens en meisjes door elkaar. De moeder wast, plast en kookt voor haar “gezinnetje” maar geeft ze vooral een liefdevolle opvoeding mee zodat “haar” kinderen later als gelukkige volwassenen op eigen benen door het leven kunnen stappen. We zijn aangenaam verrast over de ordelijke, huiselijke sfeer die er hangt in de ruime leefkamer, de gescheiden slaapkamertjes, de speel- annex studeerkamer en het sanitaire gedeelte waar alle tandenborstels netjes in hun bekertje staan.

De kinderen gaan overdag gewoon naar school en komen elke avond terug bij hun “moeder”. Voordat deze projecten hier werden opgericht belandden weeskinderen in instellingen, gerund door politieagenten, zonder enige vorm van opleiding i.v.m. kinderopvang. Bovendien hebben we zelf al dikwijls genoeg de slechte reputatie van de politiemannen zien bewaarheid worden.

De kinderen overdonderen ons met hun enthousiasme en danken ons eerbiedig voor de pluchen knuffels die we voor hen meebrachten. Ze tonen ons trots hun sportmedailles en een klein meisje dat er van droomt om later danseres te worden doet haar mooiste dansje voor ons Eén van haar vriendjes beheerst de kunst van het beatboxen en entertaint ons met een exclusief mini concertje. We zijn getuige van de hechte band dat de kinderen hebben met hun opvoeders en polsen naar de grootse oorzaak van weeskinderen in Ulaanbaatar. Blijkbaar zijn dodelijke werkongevallen en ziektes dè hoofdoorzaak. Eén van de kinderen b.v. verloor haar moeder toen ze onder een trein sukkelde terwijl ze steenkool aan ’t rapen was langs de spoorweg.

We zijn gerustgesteld in de betrouwbare gang van zaken in dit kinderdorp en maken afspraken i.v.m. het doorsluizen van sponsergelden en schenken ter plaatse reeds de 500€ die we van het krasjelrock team meekregen plus een paar laptops. Voor we afscheid nemen worden we overvloedig bedankt en we gaan allen samen nog eens op de foto bij het S.O.S. kinderdorpen logo.

Op de terugweg naar het centrum rijden we met de verkeersstroom mee door een rood stoplicht. Naast alle weggebruikers worden wij er natuurlijk uitgeplukt. De politie agent dreigt met een boete als we hem niets toestoppen. Toegegeven, hij is zeer flexibel en hij wil zowel euro’s, dollars, roebels of toeloek aanvaarden als smeergeld. We zijn ondertussen al goed getraind in dit spelletje en kunnen ons er gelukkig uitpraten zodat we opnieuw zonder betalen kunnen verder rijden.


24-10-2010 om 00:00 geschreven door Webbie


23-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 49: Mongolië - aankomst UlaanBataar.
Ingezonden reisverslag:

Nadat we gisteravond nog met veel moeite door de chaotische verkeersdrukte tot in het hartje Ulaanbaatar doordrongen, parkeerden we onze Françaises op de parking voor het kantoor van GoHelp. We hadden reeds telefonisch contact met de substituut voorzitster die ons vandaag zou ontvangen.

We kropen uit onze bevroren wagens en begaven ons naar de zesde verdieping waar we werden ontvangen door een charmante jonge dame. We ploften ons neer op de sofa en terwijl we koffie met koekjes aangeboden kregen als ontbijt, informeerde ze naar ons reisverhaal. Ze vertelde ons dat Dulguum, de voorzitster van de vereniging, pas volgende maandag terug kwam van een bezoek aan een project in het noorden van het land. GoHelp coördineert verschillende projecten in Mongolië die zich ontfermen over de talloze straatkinderen.

 

Als we door het raam van het kantoor op de stad neerkeken kregen we pas een idee van de omvang van het moderne stadscentrum. Dit was het eerste greintje beschaving dat we hier, tegen alle verwachtingen in, tegenkwamen. Het is echter achter deze mooie façade dat de misdaad, corruptie en onderdrukking schuilgaat. De straatkinderen die door niemand gemist worden zijn hier vaak het slachtoffer van ontvoering waarbij ze als slavinnen naar de buitenland gesmokkeld worden en in de prostitutie gedwongen worden. Ontvoering voor organen diefstal is ook één van de populaire praktijken bij de misdadigers. Een praktijk die naar zeggen ongelofelijk veel dollars in het laatje brengt.

Aan de rand van de stad zien we de smerige industrie die mede verantwoordelijk is voor de smog en de vele dodelijke slachtoffers van werkongevallen die een groot deel van de weeskinderen voortbrengen. Tegen de bergflanken die de stad omringen liggen de sloppenwijken met yurts en een paar gammele huisjes. Vele nomaden kwamen hier nadat ze hun voltallige kuddes verloren tijdens strenge winters hun geluk beproeven. Meestal eindigden ze in de armoede door werkeloosheid.

GoHelp werd destijds opgericht door een groep Engelse vrijwilligers en is een niet gouvermentele organisatie die draait op donaties en de opbrengst van charitie rallys als de onze. De buitenlandse overheidssteun die via de Mongoolse regeringsambtenaren moet passeren, beland meestal in verkeerde handen en komt nooit bij de hulporganisaties aan. Het is ook daarom dat wij rechtstreeks werken met deze mensen zodat we honderd procent zeker zijn dat elke cent goed besteed wordt. Het zijn ook GoHelp die er zal voor zorgen dat de openbare verkoop van onze wagens in goede banen geleid wordt.

We starten vandaag reeds met het administratieve gedeelte dat dit alles meebrengt. Tegen de avond stelt onze gastvrouw voor ons naar een very low-budget guesthouse te brengen waar we voor 5 $ per man de kamer delen met een tof groepje backpackers. We installeren ons in één van de stapelbedjes voor een beetje nachtrust.


23-10-2010 om 00:00 geschreven door Webbie


22-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 48 : Mongolië - sms + verslag
Ik weet niet of ze het zo bedoelden maar ik ontdekte zowaar dichterlijke gaven in het sms bericht van vandaag. Als Webbie ben ik dan ook zo vrij (tot zolang ze niet terug zijn Wink ) u het sms bericht naar best vermogen weer te geven. Bij deze:

14:10 Opgelucht en blij,
maar een beetje triest want het is voorbij.
En al was de rit nog zo zwaar,
we staan gelukkig alle vijf in Ulaan Bathaar.


Ingezonden reisverslag:
Vandaag hebben we nog 450 KM te gaan naar Ulaan Bathaar maar eerste vervangen we nog het alternatorriempje van onze witte citroen dat gisteren opnieuw brak.

De ijskoude wind snijdt ons door merg en been terwijl we voor de laatste maal onder onze desertmobiel liggen. Het asfalt is meestal in goede staat en de kilometers schuiven vlot onder onze wielen door. Het landschap is heuvelig en uiteindelijk kunnen we eens genieten van de Mongoolse natuur zonder constant door elkaar geschud te worden. We zien overal de laatste herders tenten opgeladen worden en het vee bij elkaar gedreven worden voor de winter.

 

De arenden die overal op rotsen langs de weg zitten trekken zich niets aan van de dreigende sneeuwwolken die de zon verhinderen van de temperatuur boven nul te doen stijgen. De neerslag beperkt zich gelukkig tot een vleugje poedersneeuw.

Tegen de avond rijden we de laatste berg over die ons scheidt van de Mongoolse hoofdstad. En in de verte zien we haar reeds liggen onder een dikke waas van uitlaatgassen. Onder het wakende oog van de volle maan rijden we de stadspoort onderdoor.

22-10-2010 om 00:00 geschreven door Webbie


21-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 47 : Mongolië - sms + verslag
9:14 We zitten nu in de voorlaatste stad voor we Ulaan Bathaar bereiken. Eindelijk terug asfaltbaan! Hopelijk blijft het zo want de auto is bijna een wrak. Nog altijd zon en 18°C overdag.

11:10 (mail) Gisteren zijn we hopeloos verloren gereden in de Mongoolse bergen en de Rudy kwijtgespeelt. Volgens laatste sms berichten zit hij vast in de modder. Wij zitten al in de volgende stad ongeduldig op hem te wachten. Normaal gezien hebben we vanaf hier goede baan naar Ulaan Bathaar. Het werd tijd want de wagens hebben al flink klop gekregen.
Alain Gunther Sabine



Een en ander betekent dat ze deze avond, behoudens ze nog terug moeten om de Renault Master te gaan helpen, hun ultieme einddoel zullen bereikt hebben. Ik heb ook voor één week aan reisverslagen doorgekregen die ik nu stante pede voor jullie klaarmaak. Lees, sidder en beef met onze Lions vanaf  Dag 41 (14/10).

Veel leesplezier!

Ingezonden reisverslag:
We zitten in de ger warme geitenmelk en bittere paardenmelk te slurpen als ontbijt terwijl de wagens reeds warmdraaien. We bewonderen nogmaals de mooie versieringen binnenin deze nomadententen en proeven van de gedroogde geitenkaas en van iets wat we niet meteen kunnen omschrijven, maar dat lekker smaakt.

Voor het kleine mongooltje dat hier rondspartelt schenken we wat warme kinderkledij wat met veel dank word aanvaard door deze vriendelijke mensen. Eenmaal onze ruiten ontdooid zijn moeten we spijtig genoeg weer afscheid nemen.

Van Rudy en Christel is er nog geen nieuws en we hopen dat alles goed gaat met hun zodat we spoedig weer tezamen kunnen zijn. GSM verbinding is er hier onderweg nergens en we zitten ongeveer 140km van het volgende stadje waar we hebben afgesproken.

We rijden terug naar de hoofdweg die hier blijkbaar aangelegd is maar in zulke slechte staat dat wij er met onze wagens niet kunnen op rijden. Iedereen rijd hier gewoon naast de rijweg zodat er telkens schillende zandpistes ontstaan zijn waaruit we kunnen kiezen en voortdurend kruiselings wisselen naar wat het best berijdbaar lijkt. Na een twintigtal kilometer stopt de verharde weg en we rijden opnieuw gewoon over de zandvlaktes die bezaaid zijn met grote stenen. Onze gemiddelde snelheid schommelt meestal rond de 30KM/H tot plots een scherpe rots inbeuk top de carterbescherming van onze grijze citroen. We vrezen dat dit één van de laatste aanslagen is dat ons karretje kan verwerken als we opeens een splinternieuwe asfaltweg voor ons zien opduiken.

We kunnen onze ogen niet geloven en denken dat we dromen. We stappen even uit en kussen de grond als was het een godsgeschenk De laatste 30KM naar de stad verloopt dan verder ook vlekkeloos. In de verte zien we ineens een boeddhistische site waar het paard aanbeden wordt en we stoppen even vooreen foto. Naast de mooie tempeltjes en de duizenden gebedssjaaltjes liggen er ook een ganse rij paarden schedels op de heuvel. We zijn hier helemaal alleen en bewonderen nog even de schitterende pilaren met afbeeldingen van Mongoolse paarden alvorens de laatste kilometers voor vandaag af te leggen.

Als we het stadje binnen rijden gaan we meteen op zoek naar een plaats waar we de wagens opeen ramp kunnen rijden om de schade van de voorbije dagen te herstellen. In ruil voor wat oud gereedschap uit onze koffer mogen we bij de lokale mecanicien onze carterplaten nog eens in vorm kloppen. Tegen de avond vinden we een internet verbinding en sturen nog een paar verslagen door.

Tot we plots een sms van Christel ontvangen. Ze zijn met veel moeite bevrijd door de brandweer maar hebben onderweg terug een spiraalver gebroken. Zij is reeds met een voorbijganger mee gelift naar de stad om ons op te zoeken en Rudy slaagde er ondertussen in de gebroken veer opnieuw te monteren en op eigen kracht ook het stadje te bereiken.

Het was een grote opluchting om allen terug herenigd te zijn en we spendeerden de rest van de avond met uitwisselen van de avonturen die we gisteren beleefden in de bergen.

21-10-2010 om 00:00 geschreven door Webbie


20-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 45 : Mongolië - verslag.
Ingezonden reisverslag:

Vandaag begon net als elke andere dag en niemand kon bevroeden wat ons vandaag nog allemaal te wachten stond.

We wachten tot de dageraad om op te staan zodat de zon de temperatuur opnieuw boven nul kan doen stijgen. Helaas voor ons maar de zon krijgen we vandaag niet te zien. Ze verbergt zich de ganse dag achter dreigende wolken.

Eens aangekleed met onze warmste plunjes beginnen we de voorste veerpoten van onze grijze C15 te demonteren en vijzen er meteen ook de carterbescherming vanonder. De spiraalveren blijken gebroken te zijn wat ons niet echt verwonderd gezien de ritten van de voorbije dagen. De reserve veerpoten worden gemonteerd en de carterplaten recht gehamerd en terug onder gebouwd. Tegen 11 uur staat de citroën terug op zijn pootjes en werk alles weer naar behoren. We springen nog even binnen in een winkeltje voor een volle gasfles en wat proviand, tanken de wagens vol en rijden de stad uit.

Opnieuw stuiten we op een gesloten slagboom maar rijden er vlug omheen. We komen er zonder te betalen en met een paar minuten schrik vanaf. Wat later laten enkele mannen ons stoppen. Ze zitten vast met hun wagen op een zandheuvel. Dit probleem komt ons bekend voor en met wat gekreun en een heleboel mankracht is de wagen in een wip terug bevrijd. De volgende brede rivieroversteek verloopt verassend vlot en we zetten koers richting heuvelachtig gebergte.

De weg is als gewoonlijk niet meer dan een barslecht zandpad dat almaar versmalt en verslechtert; ander verkeer komen we hier niet meer tegen. Na een 20KM zijn de Citroën- teams plots het Renault team uit het oog verloren. We keren terug maar vinden geen enkel spoor van de witte Master terug. Er wordt links en rechts van een heuvel gereden en tenslotte van boven op een top gegluurd door de verrekijker naar een stofwolk gezocht maar zo ver het oog reikt zijn enkel bergtoppen te zien en geen spoor van leven. Dan maar terug richting stad gereden tot plots de auto van Alain op een scherpe rots stuit en de stuurinrichting raakt met een stroef sturende wagen tot gevolg. We krikken de wagen op ter inspectie maar hier ter plaatse kunnen we het probleem niet verhelpen.

Ondertussen is er een herder op een brommer uit het niets opgedoken die ons meteen meehelpt bij de werkzaamheden en ons later een tijdje voorrijdt en op het goede spoor zet. Na een kwartiertje de aangewezen richting te hebben gevolgd, hervalt het pad op een flauw spoor en we kunnen niet geloven dat dit de goede richting is. Bijgevolg keren we ons terug en volgen de hoogspanningskabels in de hoop dat deze naar de beschaving leiden. Halverwege een berg wuiven plots twee mannen die lekke band hebben met hun brommer. De binnenband was al vervangen door schapenwol maar ze hadden geen gereedschap om de band terug op de velg te krijgen. Wij klaren de klus even voor hun en ook zij rijden ons vervolgens voor en tonen ons de goede richting door de bergen.

We volgen hun aanwijzingen maar rijden opnieuw verloren in dit onherbergzame gebied tot we plots een radartoren boven op een hoge bergtop opmerken. We rijden er naartoe en er komen twee mannen buiten gelopen aan wie we de weg vragen. Ze wijzen richting oosten maar we zien enkel bergen en in de verste verte geen pad. Opnieuw rijdt één van de mannen ons voor, dwars over de bergen tot we uiteindelijk de weg naar Arayankheer treffen. Vanaf hier is het altijd rechtdoor wordt ons verteld.

Ondertussen is het reeds donker en is er geen enkel contact met Rudy geweest. We rijden nog een uurtje door tot we bij een parking met enkele winkeltjes en restaurantjes (én g.s.m. bereik!!) aankomen. We bellen meteen het Renault team op om te horen dat ook zij de ganse dag in cirkeltje reden en nu net voor de stad van deze morgen vast zijn komen te zitten in een modderpoel. We spreken af individueel naar de volgende stad te rijden morgen en aldaar te verenigen.

In één van de restaurantjes eten we nog vlug een portie noedels met een kopje warme melk (nationaal gerecht blijkbaar). We parkeren onze wagens achter de yurts voor een vleugje nachtrust. Eens we goed en wel te bed liggen horen we mensen op onze bagagedragers kruipen en in onze spullen neuzen. We bonzen op onze daken en jagen ze weg. Hier zullen we blijkbaar niet met rust gelaten worden en daarom springen we terug achter het stuur en rijden een half uurtje verder de nacht in tot we van de hoofdweg afrijden tot bij een herders tent.

Als we daar om 23 uur halt houden komen er meteen drie mannen buiten om ons te begroeten en in hun yurt uit te nodigen maar we maken ze duidelijk dat we liever in ons eigen bed slapen en doen een tweede poging vandaag om wat slaap te vatten.


20-10-2010 om 00:00 geschreven door Webbie


19-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 46 : Mongolië - sms + verslag
17:10 Na 130 km, 4 kapotte veringen 2 lekke banden hebben we ons vandaag tot in Bayankhongor gesleept. Morgen opnieuw een helse rit van 200 km naar Arvayheer op het programma.

 


Op het kaartje hieronder is de rit voor morgen aangegeven (van A naar B). Als je voldoende inzoomt kan je de prachtige omgeving ontdekken.


Grotere kaart weergeven

Ingezonden reisverslag:

‘s Nachts moeten we twee keer opstaan om de kinderen van onze bagagedragers te jagen. Als we ’s morgens op staan blijkt het Jaguar embleem dat Alain voor de grap op zijn bullbar laste gestolen te zijn.

We halen onze luchtfilter op dat ondertussen gedroogd is boven de kachel en monteren hem zodat we kunnen verder trekken. De Mongolen zijn eerder schuw en het is moeilijk contact met ze te maken. Vooral de nomaden zijn afstandelijk van aard. Ze zijn dan ook niet gewend westerlingen te zien en spreken geen letter Engels. Als we even later Rudy uit het oog verliezen keren we terug om hem te gaan zoeken en treffen hem met een scheefgezakte Renault te midden van de woestijn. De linker spiraalveer van de ophanging blijkt gebroken te zijn. Net op deze plaats vinden we nog een gebroken veer van één of ander voertuig die net in de onze past. We monteren de twee veren en binden ze vast met een spanbandje en rijden verder met een slakkengangetje. Niet veel later komt de Master vast te zitten in een paar diepe sporen. De motor en het chassis zitten volledig tegen het verharde woestijnzand. We ondergraven het boeltje met veel moeite, krikken de wagen zo hoog mogelijk op en maken twee sporen onder de wielen en terwijl een C 15-tje aan het sleeptouw trekt duwen de overige lions met man en macht.

Na een uurtje zwoegen is de Master terug bevrijd. Het geluk is echter van korte duur want even later springen de veren terug van onder de vooras en staan we terug stil. Ook de twee voorste schokdempers blijken het begeven te hebben. We hebben nog één reserve en die monteren we dan maar. Deze keer gebruiken we één van de achterste reserve veren van een C15 die blijkbaar redelijk goed past onder onze Renault. Tijdens de werkzaamheden merken we op dat ook één van de achterbanden van de Master leeggelopen is. Onze 12V compressor wordt aangesloten om de band terug op druk te zetten maar na enkele ogenblikken vliegt de comressor in stukken uit elkaar, onherstelbaar zo blijkt na demontage. Dan maar het versleten reservewiel van de bagagedrager halen om te constateren dat ook dat lek is.

Murphy is blijkbaar terug uit verlof en heeft ons terug weten te vinden in deze verlaten uithoek van de wereld. We zitten hier moederziel alleen in deze grote zandbak en de enige optie is verder te rijden op een half platte achterband. Stapvoets sukkelen we een uurtje verder tot bij een Yurt waar we achter een pomp gaan vragen, zonder succes natuurlijk. Na nog een paar te vergeefse pogingen vinden we uiteindelijk een versleten handpomp bij een nomaden tent waarmee we met vier handen tegelijk er toch in slagen enige druk in onze band te krijgen.

We rijden langzaam verder over een eindeloos zandpad tot we de stad Bayankhongor tussen de bergen zien liggen. We deden er welgeteld zeven uur over om 130 KM af te leggen vandaag en de dag zat er nog niet op. De carterplaten van Gunthers’ C15 zaten opnieuw volledig tegen het blok geslagen en de twee voorste veren van Alains’ C15 waren ondertussen ook gebroken. In totaal hadden we vijf banden te herstellen en gingen op zoek naar een bandenhersteller.

Daar laten we de kapotte banden van de velgen halen en herstellen ze zelf met de reparatie pluggen uit onze gereedschap koffer. De jongeman die ons van dienst was keek de ogen uit zijn hoofd: hier herstellen ze hun banden namelijk nog met simpele lapjes binnenband. Ondertussen wordt Gunthers’ C15 scheef op een primitieve ramp gereden en demonteert hij nogmaals zijn carterbescherming.

Overnachten mogen we op de afgesloten parking achter het hokje en we koken een bord extra spaghetti voor de bandenman die voor ons zijn kachel aansteekt en zijn kamertje ter onze beschikking stelt. Als we hem uit dankbaarheid een t-shirt geven snelt hij nog even naar de winkel achter twee flessen cola voor ons die we niet mogen weigeren.

We zijn allen trots deze helse dag met een flinke dosis teamspirit te hebben doorstaan en kruipen doodmoe onder de veren. Morgen is er echter nog wat sleutelwerk aan de winkel.


19-10-2010 om 00:00 geschreven door Webbie


18-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 45 : Mongolië - verslag.
Ingezonden reisverslag:

We worden wakker met het propaganda gedichtje dat door de luidsprekers van de bouwwerf naast ons galmt. Het blijft op een zagerige toon telkens hetzelfde verhaaltje herhalen om zo de werkers te stimuleren hard te werken voor vadertje staat. Zuivere brainwashing noemt men dat bij ons; hier echter de normaalste zaak van de wereld.

Terwijl we ons klaarmaken om Altay te verlaten duiken er plots vier mannen op die onze auto’s willen kopen. We trachten hun uit te leggen dat we nog naar U.B. moeten en dat de auto’s daar geveild zullen worden. Ze blijven maar aandringen maar dat baat natuurlijk niet en na een tijdje druipen ze het teleurgesteld af. Voor we vertrekken moeten we eerst nog op de foto met onze tv man van gisteren. Hij is net als zo velen onder de indruk van onze uitgeruste wagens en bijzonder geïnteresseerd in onze isolatie folie en fotografeert uitbundig onze voertuigen voor we zijn parking verlaten. We gooien de tanks nog even vol met minderwaardige Chinese diesel want we moeten het hiermee wel stellen omdat de Russische brandstof hier niet meer verkrijgbaar is.

De wegen in het centrum zijn volledig stuk gereden en eens buiten de stad word het er niet beter op. Het eerste uur rijden we door een heuvelachtig landschap over zandpistes. Als we over één van de heuveltjes rijden duikt het pad onder ons plots steil naar beneden. We trappen hard op de remmen en trekken zelfs de handrem bij doch de wielen blokkeren en de wagen schuift met grote snelheid naar beneden. We komen er gelukkig met de schrik en een flinke adrenaline stoot vanaf en verwittigen onmiddellijk de volgende ploeg via de c.b. zender. We doen het vanaf hier eventjes wat rustiger aan !

Het plateau wordt geleidelijk weer vlak als voorheen en de zandpistes worden stilaan wat beter. Het zijn vooral de scherpe rotsen op de track die verdwijnen waardoor we wat relaxer kunnen sturen. Toch moeten er vandaag ook weer twee banden aan geloven. Als we aan dit tempo blijven lek rijden gaan we nog in de problemen raken. Op dit hoogplateau is er geen enkel teken van leven te bespeuren en de begroeiing is ook al ver te zoeken. De herders hebben hun yurts afgebroken en zijn met hun kuddes voor de winter naar lagergelegen gebieden getrokken.

Plots zien we een bende kamelen in een ronde stenen omheining die staan te wachten op begeleiding naar hun overwinterings gebied. Omdat het net middag is smeren we hier onze boterham en bewonderen de prachtige dieren eens van dichtbij en zijn verwonderd dat we zelfs hun zachte vacht mogen strelen.

We scheuren vervolgens verder over het kurkdroge maanlandschap en moeten op grote afstand uit elkaar rijden om enigszins uit elkaars stofwolk te blijven. Van de ganse dag komen we geen enkel levend wezen tegen tot we plots in de mot hebben elkaar uit het oog verloren te zijn. We hebben geen flauw idee meer wie voor of achter rijdt en trachten van op een heuveltje een stofspoor op te vangen maar zover het oog reikt is er niets dan verlaten woestijn zichtbaar. Dan maar zoals afgesproken doorrijden tot het eerste dorpje om daar terug te herenigen.

Na verschillende uren moederziel alleen richting Bayankhongor gereden te hebben komen we aan in een nomadenkamp bij de rivier Baydrag. We vragen of iemand soms Belgische wagens gespot heeft maar hier was vandaag blijkbaar nog geen mens gepasseerd. We besluiten de rivier reeds door te steken nu het nog klaar is maar tijdens de overtocht van deze brede stroom slokt het luchtfilter zodanig veel water binnen dat de wagen met gorten en stoten de oostelijke oever bereikt. De materiaalkoffer ligt bij het andere team en zo stranden we dus tussen en tiental yuts en een bende uigelaten kinderen.

Als bij wonder arriveren een uurtje later de verloren zonen aan de overkant en kunnen we uiteindelijk ons verhaal van vandaag met elkaar delen. Het luchtfilter wordt gedemonteerd en boven de kachel in één van de yurts te drogen gehangen tot morgen. Tot het slapengaan komen de kleine jongens ons entertainen met wat kattenkwaad terwijl de herdershonden komen bedelen om geaaid te worden.


18-10-2010 om 00:00 geschreven door Webbie


17-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 44 : Mongolië - sms + verslag.
14:38  Na zoveelste helse rit van 300 km zijn we in Altai aangekomen.Onze bakskes hebben het hard te verduren: hoe lang zullen ze het nog houden?

Onze leeuwen plannen om Ulaan Bathaar eind deze week te bereiken en zoeken een terugvlucht te boeken rond 27 oktober.


Grotere kaart weergeven

Ingezonden reisverslag:

We kruipen voor de dageraad vanonder de veren want we komen slechts met mondjesmaat vooruit op deze tracks en we moeten nog ongeveer 1200 km afleggen tot U.B.

Vandaag willen we een beetje kilometers op het tellertje krijgen. Onze gastheer nodigt ons uit op de thee en wil ons een kan melk en een groot stuk geitenvlees meegeven. We kunnen dit echter niet bewaren en moeten het aanbod afslaan. De gedroogde geitenkaas accepteren we wel. We verlaten het dorp terwijl de ganse familie ons uit wuift en we zetten koers richting zonsopgang. De donzige wolkjes lossen vlug op in het ochtendlicht en gauw krijgen we terug een vlekkeloze hemel boven ons. De rit verloopt even moeilijk als de dagen voordien maar de bergen wijken stilletjes verder uit elkaar en het plateau spreid zich verder open.

Na een uurtje botsen en stoten, treffen we het volgende dorpje waar wel een klein winkeltje is en we gaan voorraad inslaan. We kijken toe hoe het dorpsleven stilletjes op gang komt en de vrouwen en kinderen met grote kannen op stootwagentjes naar de waterput achter hun voorraad voor de dag gaan. De oude mannen staren ons met verwondering aan. Bij het verlaten van deze kleine nederzetting stoppen we nog even bij de prachtige boeddhistische tempel voor een foto.

Snelheid kunnen we niet maken want we laveren constant tussen diepe kuilen en scherpe rotsen, veelal aangevuld door de ribbelige wasborden. Het is een vermoeiende marteling voor mens en machine: de wagens beuken onophoudelijk tegen het aardoppervlak en we vrezen bij elke slag het ergste. Op een gegeven moment wordt het plateau licht heuvelachtig en de voorste wielen verkiezen geregeld het luchtruim. Omdat we alle drie off track rijden is het moeilijk iedereen in ’t oog te houden. We moeten voldoende afstand houden om niet in elkaars stofwolk te komen en na een tijdje raken we natuurlijk elkaar kwijt tussen de heuvels. Gelukkig kunnen we gauw hergroeperen en een paar verlies-procedures afspreken.

Alhoewel we reeds gewend zijn aan de grote zwermen kamelen die hier ronddwalen blijven ze ons nog steeds boeien. Het zijn vooral de gebleekte skeletten van de gesneuvelde woestijnschepen die ons soms de rillingen geven. Buiten een spoor van aan flarden gereden autobanden en legen vodka flessen is de natuur nog volledig ongerept. Drankmisbruik is, nota bene, nog steeds de grootste struikelblok van dit land.

Naarmate de dag vordert volgen de yurts van de herders elkaar steeds vlugger op tot opeens een klein blauw autootje onze aandacht trekt. We stoppen even om polshoogte te nemen. Het blijk een oude Renault 4 te zijn uit de jaren zestig die hier ooit eens door een Engelsman achtergelaten is. Een oude man blijkt de trotse eigenaar te zijn van deze afgeleefde klassieker. Hij nodigt ons onmiddellijk uit voor een ritje en Gunther stapt als uitverkorene in voor een klein woestijnritje. De verbazing van de herder is nog groter als blijkt dat onze Master ook een Renault is en dit schept meteen een vriendschapsband. Ondertussen is de rest van de familie er komen bijstaan en we houden een gezellige handgebaren babbel alvorens terug verder te botsen.

We rijden verder terwijl onze ogen beginne te tranen en onze spieren verkrampen van het constant bijsturen en ontwijken van de diepe putten. Tegen de avond treffen we, op zo’n 60 kilometer voor de stad Altay, een relatieve goede zandweg en beginnen aan de beklimming naar het 1000 meter hoger gelegen plateau. De temperatuur gaat meteen een stuk omlaag en tegen dat we de stad binnenrijden liggen er reeds sneeuwtapijtjes langs de weg. Onze wagens hebben dringend een nazicht nodig en we rijden ze op een scheefgezakte ramp voor een gesloten auto servis. De carterplaten worden nogmaals gedemonteerd en in vorm geklopt en bij Alain’s Citroën blijkt de aftapplug van de versnellingsbak er erg aan toe te zijn maar we hebben geen nieuwe koperen dichting. Zo’n dichting is echter nergens vindbaar tot een vriendelijke televisie reparateur, gevestigd in een oude chaotische treinwagon, ons er eentje snijdt uit een koperen koffiekan die ergens rondslingerde tussen al zijn rommel. We monteren de handgemaakte dichting en parkeren onze auto’s op de man zijn ommuurde parking. Na een tweetal uur onder de wagens te hebben gelegen zijn de mannen bevroren van de koude en besluiten we uit te gaan eten.

Onze redder belt een vriend met een Russisch busje die met ons de stad rondrijdt op zoek naar een restaurant dat nog open is. Na de derde stop hebben we geluk en kunnen we ons een beetje opwarmen en iets gaan uitkiezen in de keuken. Na het eten springen we nog even binnen in de lokale bar waar Christel het opneemt in een partijtje snooker tegen een groepje mannen die blijkbaar al de ganse dag aan de vodka zaten. De Belgen moesten echter het onderspit delven maar komen er met een toerneetje vanaf. We nemen afscheid van onze brabbelende vrienden en duiken ons bed in want we zijn van plan morgen opnieuw op tijd verder te trekken.


17-10-2010 om 00:00 geschreven door Webbie


16-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 43 : Mongolië - sms + verslag.
8:15 We zijn nu in Khevt. De resterende 1400 km zullen langs zeer slechte wegen gebeuren: de challenge is nog niet voorbij!!! Maar we durven nog altijd hopen op een goed eind!

Ingezonden reisverslag:

Als we ‘s morgens door ons raam kijken zien we een dertigtal wilde paarden die staan te drinken bij de rivier. We springen vlug uit bed en gaan ze van iets dichterbij bewonderen. We warmen ons nog even aan het nog steeds smeulende kampvuur van gisteren en rijden na een koffietje terug de wildernis in.

De zon heeft vandaag moeite om door het wolkendek te breken maar de temperatuur blijft gelukkig positief. De rit van deze morgen verloopt over een uitgestrekte vlakte volledig omzoomd door hoge bergen. Dit boomloze landschap is enkel begroeid met wat dor steppegras en hier en daar een dapper struikje. De kuddes paarden en kamelen die hier massaal ronddwalen hebben dan ook de grootste moeite om nog iets eetbaars te vinden. Een zwerm uit de kluiten gewassen aasgieren doen zich tegoed aan een kamelen kadaver en vliegen verschrikt op als we voorbij razen. Iedereen is geschrokken door de omvang van deze uitzonderlijke vogels.

De tracks zijn barslecht en na een tijdje bezwijkt de volgende band aan een scherpe steen met een gedeukte velg als gevolg. De voorraad reserve banden blijft gestaag slinken. Tegen de middag bereiken we het kleine stadje Khovd. We zien het van op de heuvel liggen onder een rookwolk van de mestkacheltjes. De stad stelt niet veel meer voor dan wat lage huisjes en yurts ommuurd door lemen muurtjes. Gelukkig vinden we er toch een banden hersteller, beslist één der drukste beroepen in deze streken. We kloppen de gedeukte velgen terug wat rond en laten er onze losse reservebanden omleggen voor 1,5 $.

Intussen ontmoeten we er Robert en zijn Heather, een Amerikaans /Engels koppel vrijwilligers die hier al tien jaar les geven in een dorpsschooltje. Zij vertellen ons over de schrijnende politieke situatie en hoe de corrupte ambtenaren, en vooral de president, schatrijk werden in korte tijd door buitenlandse donaties terwijl de gewone mensen er nooit een cent van te zien krijgen en steeds armer worden. Ze kaarten ook nog eens het probleem van de straatkinderen aan en als we zeggen dat wij deze rally ten voordele van die kinderen organiseerden en het rechtstreeks overdragen vinden zij dit GREAT!! Ze wensen ons nog een veilige doorreis naar U.B.

Als we het stadje willen buiten rijden staan we terug voor gesloten slagbomen en moeten we net als elke dag voordien een zeker bedrag “road tax” betalen. Deze politiemannen zonder uniform of enige vorm van betalingsbewijs staan aan elke in en uitgang van de dorpen. We weigeren elke keer te betalen en kwamen er tot nu toe steeds mee weg. Net voorbij de slagbomen stopt de weg opnieuw en rijden we terug door de diepe sporen van de tracks.

De onderkant van onze auto’s wordt geteisterd door een regen van opspattend grind en meestal zijn de tracks zo slecht dat we gewoon off track moeten rijden. Het pad bestaat meestal uit een viertal sporen naast elkaar waar we het beste moeten uitkiezen. Zowat alles davert en de carterplaten worden opnieuw tergen het motorblok geslagen. We vragen ons niet af “of” er iets stuk zal gaan maar wel ”wanneer” het stuk zal gaan. Verstralers breken af , het ganse dashboard trilt en de cameraladers bezwijken aan de vibraties. Als er al eens een medeweggebruiker opduikt is het steevast een Russische jeep of een ouderwetse vrachtwagen.

We moeten ons best doen om de moraal hoog te houden als we bedenken dat we nog meer dan duizend kilometers moeten afleggen op deze manier maar we beuren elkaar op met de gedachte dat we dit met een doel doen en dan nog wel met een goed doel.

We stoppen even later bij een gestrand gezin met een Japans vrachtwagentje geladen met dierenmest voor hun kachel te stoken. De jongens buigen zich over het probleem en komen na een kwartiertje met de diagnose van een defecte dieselpomp. Hiermee kunnen we ze spijtig genoeg niet helpen en moeten, nadat ze een lift naar de stad afwezen, hun eenzaam bij hun voertuig achterlaten. Ze wuiven ons dankbaar uit terwijl we in een grote stofwolk verder scheuren richting oosten.

Navigeren doen we nog steeds met succes op de zonnestand. Het plateau veranderd soms in een met stenen bezaaide zandwoestijn om even later terug over te lopen in immense steppes. Overal op de vlakte zien we de yurts van de herders opduiken en hun kuddes. De meeste veeboeren wuiven ons na terwijl de schapen en geiten het op een loopje zetten. Maar het zijn vooral de indrukwekkende Yaks die onze aandacht trekken.

Even later moet er opnieuw een band aan geloven en houden we een uurtje halt om onze veerpoten terug wat door te schuiven in hun klemmen om zo wat meer grondspeling te krijgen. Door de ontelbare slagen die we te verwerken krijgen zakt deze na een paar dagen steeds terug naar standaard hoogte wat beslist onvoldoende is onder deze omstandigheden. We krijgen van de ganse dag geen enkele meter aanvaardbare weg onder onze wielen en het varieert van zeer slecht tot onvoorstelbaar slecht en geregeld zelfs tot “buiten categorie”. De grote kuddes Mongoolse paarden die hier ronddraven hebben er blijkbaar minder last van dan wij.

We rijden in de schemering het eerste dorpje langs onze weg van vandaag binnen en vragen aan een oude man of we binnen zijn lemen omheining kunnen overnachten. Hij maakt hier geen probleem van en nodigt ons meteen uit op de thee. Zo krijgen we nogmaals de gelegenheid een blik te werpen in de primitieve woningen van dit bergvolk. Deze vriendelijke oude mensen met verweerde gezichten en typische klederdracht willen ons ook iets te eten aanbieden maar wij keren de rollen om en koken een portie spaghetti voor hun mee. Ze hebben dit gerecht blijkbaar nog nooit gezien maar gebaren na voorzichtig geproefd te hebben dat ze het lekker vinden.

Vanavond vloeien twee werelden opnieuw even in elkaar en we gaan met een tevreden gevoel slapen.


16-10-2010 om 00:00 geschreven door Webbie


15-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 42 : Mongolië - verslag.

Ingezonden reisverslag:

Net als gisteren lezen we deze morgen twee graden onder nul af binnen onze wagens. Ons gastgezin is al op de been en we mogen ons binnen gaan opwarmen en ontbijten. De Mongoolse thee die we gisteren proefden viel niet bij iedereen in de smaak en dus maken we zelf een kopje in onze mobiele keuken.

Even later komen de twee jeugdige motorrijders,zoals afgesproken, trots hun motoren aan ons laten zien. Alain kan de verleiding niet weerstaan en gaat op het aanbod om een testritje te maken gretig in. Na een ritje over de steppes keert hij glimlachend terug en merkt op dat geen van beide remmen werken en de vering volledig vast zit maar uit beleefdheid looft hij toch de kleine Chinese machines.

Even later merken we tot onze verbazing op dat onze video camera en een reservewiel verdwenen zijn uit onze wagens. We weten niet precies wanneer dit gebeurde maar klaarblijkelijk heeft iemand met lange vingers zijn hand op onze spullen gelegd. We zijn door dit voorval zeer aangegrepen zeker na al de gastvrijheid die we reeds mochten ervaren. Maar omdat we geen flauw benul van de dader hebben maken we er niet te veel heisa rond. Hierdoor zijn we natuurlijk een paar uur uniek filmmateriaal kwijt maar we bedenken dat we dit wel zullen overleven en de beelden staan immers voor altijd in ons geheugen gegrift. Het is terug een les in waakzaamheid.

De motorrijders begeleiden ons het dorp uit tot bij de eerste river crossing. Hier wordt een plannetje in het zand getekend en dan ploeteren we het riviertje door waarbij ‘Alain’s C15 een flinke teug water binnenslikt met een haperende motor en dikke witte rookpluimen uit de uitlaat tot gevolg. Enkele minuten later loopt alles terug zoals het hoort en stuiven we de zanderige vlaktes over.

We navigeren op de zon en trachten ons het plannetje van de bergen te herinneren want van wegen is hier geen sprake en de sporen lopen opnieuw in alle richtingen. We rijden helemaal alleen over de pistes en beklimmen met moeite de steile hellingen. Na een hele tijd vallen we op de beschreven hoofdweg naar het volgende stadje. Deze bestaat uit een paar kilometer schaarse asfalt maar lang zal de luxe niet duren want eens het standje doorgereden te hebben zitten we terug op barslechte tracks.

In het stadje zelf laten we voor 3$ onze afgescheurde bagagedragers lassen omdat deze anders nooit Ulan Bathaar zullen halen. De grindweg is onvoorstelbaar, vol gaten en diepe sporen maar bovenal bezaaid met scherpe stenen die maar al te graag onze banden willen doorprikken. Het is hier kurkdroog en we laten immense stofwolken in ons kielzog achter. Hierdoor moeten we op grote afstand van elkaar blijven zodat we buiten elkaars cb bereik vallen en dus extra hard moeten opletten elkaar niet te verliezen in deze woestenij van stenen en zand. We rijden dwars door het Mongoolse landschap waar de natuur nog overheerst en de invloed van de mens nagenoeg onbestaand is. Aan beide zijden ontrafelen zich de mooiste taferelen: bergen in alle kleuren en vormen volgen elkaar op, al dan niet bedekt met flarden sneeuw. Wilde paarden worden opgeschrikt en arenden, met schrikbarende spanwijdte, cirkelen boven ons hoofd. Als we even stoppen bij een bergmeer zien we de holen van de woelratten die geregeld ons pad kruisen.

De zon die opnieuw hoog tegen de blauwe hemel staat zorgt overdag voor een aangename 15 graden. Tegenliggers ontmoeten we vandaag maar drie keer en als we vrezen het spoor naar Altay bijster te raken zijn we aangewezen op de richtlijnen van de enkele herders die we soms ontmoeten. Als we boven op een bergpas een gebedsheuveltje treffen willen we de goden niet tarten en lopen een er een rondje omheen alvorens ons steentje bij te dragen en de rit verder te zetten. Verblind door de natuurpracht om ons heen is het soms moeilijk ons te concentreren. Glijdend door het mulle zand of uit elkaar rammelend op de eindeloze wasbordjes, trachten onze weg te vinden. De rivieren worden steeds dieper en breder en leveren buiten de sensatie en een paar spectaculaire foto’s telkens een koud voetbad op én een paar litertjes water in de cabine.

Tegen de avond gaan we op zoek achter een plekje waar we beschut tegen de koude wind ons kamp kunnen opstellen. We rijden over een stenen woestijn tot bij een bergflank waar een klein riviertje met groene oevers onze stek voor de nacht zal worden. Terwijl het stoofpotje staat te garen gaan de jongens op zoek naar hout. Het totale gebrek aan bomen in deze streek dwingt hem wat struiken te kappen en gedroogd mest te verzamelen. Hiermee steken we een knetterend kampvuur aan waar we ons tot het slapengaan lekker kunnen aan warmen.

Hier op deze eenzame hoogvlaktes, ver van de bewoonde wereld, genieten we nog even van de mooiste sterrenhemel die je maar kan bedenken tot elkeen vermoeid van deze uitputtingslag, in zijn krappe bedstee duikt. n krappe bedstee duikt.

15-10-2010 om 00:00 geschreven door Webbie


14-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 41 : Rusland/ Mongolië - sms + verslag.
5:57 (mail) Internet is hier bijna onvindbaar: na het internet café (zonder verbinding ) en de school en de bank zijn we in de post toch aan een zeer trage verbinding geraakt. Foto's zullen van hier niet lukken.

Nu rijden we straks naar de Mongoolse grens 70 km verderop en beginnen aan de zware rit tot Ulaan Bathaar. De eindstreep is niet ver meer maar nog niet in zicht
 
Groetjes aan iedereen !!!

Opgelet: als trouwe lezer zal u het intussen wel al doorhebben: als er gemaild wordt zijn er ook reisverhalen te sprokkelen en dat is deze keer niet anders. De ingezonden reisverslagen starten deze keer vanaf dag 33 tot en met gisteren.
Veel leesplezier !!

Ingezonden, reisverslag:

In het midden van de nacht worden we wakker van de koude die langs het kleinste kiertje onze wagens binnendringt. We proppen wat kledij tussen de kieren en trachten nog even door te slapen.

Wanneer we onze ogen opnieuw opendoen zien we tien graden onder nul op de buiten thermometer staan maar binnenin onze wagen is het slechts twee graden onder nul. We glippen naar buiten en zetten een kopje thee om op te warmen. Even later komt ook onze gastvrouw van gisteren buiten en nodigt ons uit voor ontbijt. Helaas moeten we weigeren omdat we zo spoedig mogelijk naar de Mongoolse grens willen zodat we nog voor de avond kunnen oversteken naar het land van Jengis Khan. Als we rond kijken beseffen we pas hoe mooi het hier is. Overal rondom ons zien we de besneeuwde bergruggen van de Alkay. We nemen afscheid van Baboeskha en zelfs de buurman die gisteravond flink aangeschoten door de vodka zijn ganse leven aan ons plachte te vertellen, komt ons uitwuiven. Blijkbaar had hij vandaag ook al een “stevig ontbijt” achter de kiezen.

We rijden over een prachtige hoogvlakte die rondom omringt is door hoge besneeuwde toppen. Deze mythische bergen worden nog extra geaccentueerd door het felle ochtendlicht en we wanen ons even op een andere planeet. Een uurtje later houden we halt bij het laatste stadje dat de naam nauwelijks waard is. We gaan op zoek naar een internet verbinding en een jongen neemt ons mee op sleeptouw. Na de bank, de school en de telefoon winkel te hebben aangedaan vinden we uiteindelijk een zeer trage lijn in het lokale postkantoor,. We sturen een paar reisverslagen door maar foto’s krijgen we hier onmogelijk doorgestuurd.

Wanneer we terug de vlakte oprijden trekken een groep imposante wilde kamelen onze aandacht. We rijden ze tegemoet en nemen als goede westerlingen een paar foto’s ter herinnering. Tegen de middag komen we aan bij de Russisch–Mongoolse grens.

Na controle van onze documenten blijkt dat we binnen de drie dagen moesten registreren bij de politie maar omdat we hierin verzuimden krijgen we 250 dollar sjtraf (boete). We krijgen allerhande formulieren voorgeschoteld met inbegrip van het volledige wetsboek, ondertekend door de grote Poetin himself! We hebben natuurlijk allang begrepen dat hier wel een oplossing voor gevonden kan worden .Iedereen houd vol dat we geen valuta meer op zak hebben en na plechtig beloofd te hebben onze mond te houden over dit voorval komen we er met een paar warme truien als cadeau voor de douanier, vanaf. Ze worden haastig in een kast gestopt en wij krijgen de laatste stempel in ons paspoort zodat we het land kunnen verlaten. Lang leve de corruptie!!!

De klok tikte ondertussen lustig verder maar we rijden opgelucht de slagbomen door en rijden zo’n tientalkilometer door niemandsland tot de Mongoolse zijde. Hier zijn we blijkbaar samen met twee vrachtwagen bestuurders de enige klanten voor vandaag en gelukkig maar want het zou tot zeven uur vanavond duren voordat we de streep over mogen. De administratieve chaos is ongelooflijk en we hebben het al lang opgegeven om er enige logica in te zoeken.

Doordat onze wagen hier permanent ingevoerd worden moeten er verschillende procedures in evenveel loketjes doorlopen worden en net voor het ons allemaal te veel wordt krijgen we de finale stempel. Echter, voor we verder kunnen moeten we ook nog eens alle dozen op onze bagagedragers afladen en openmaken. De eerste doos zit gelukkig vol teddybeertjes en als we er twee schenken aan de vrouwelijke douanierster mogen we plots zonder verdere controle verder rijden.

Het is ondertussen al flink aan het schemeren maar we besluiten toch nog door te rijden tot het eerste dorpje over de grens. Eens we het zware hek doorrijden houdt de weg op en vallen we terug op een hobbelige gravelbaan. De wasborden schudden onze karretjes volledig door elkaar en na een tijdje heerst er volledige duisternis rondom ons. Er is geen enkel referentiepunt meer en van een rijweg is er eveneens geen sprake meer. De bandensporen lopen kriskras door elkaar op deze stofferige zandvlakte tot we plots opnieuw op de prikkeldraad afspanning van de grens stuitten. We beseffen we dat we elk spoor bijster zijn. Na wat rondjes gereden te hebben houden we halt en laten het stof rondom ons optrekken om te besluiten dat we hopeloos verloren zijn, in deze kille nacht.

Als bij wonder komen er in de verte twee koplampen onze richting uit en wanneer we voor de wagen springen en ons probleem voorleggen vertelt de man ons dat we de elektriciteit palen moeten volgen tot bij het dorpje. We volgen zijn advies en komen uiteindelijk toch in het bewuste dorpje aan. Door gebrek aan elke vorm van verlichting rijden we een beetje gedesoriënteerd tussen de huisjes door als er plots uit de duisternis een man opduikt en in onze wagen springt.

Hij brengt ons tot bij zijn kleine primitieve woonst en nodigt ons uit op thee met brood. Binnenin beperkt het meubilair zich tot het uiterste minimum. We krijgen een soort Mongoolse thee voorgeschoteld. Doordat dit drankje met yakmelk vermengt is smaakt het ietwat ongewoon maar uit beleefdheid slurpen we toch een kopje naar binnen. De drie peuters komen bij ons op verkenning en vader haalt zijn fles vodka boven voor deze speciale gelegenheid. We halen wat speelgoedautootjes uit onze bagage voor de jongens en spelen samen met moeder en haar kroost nog even botsautootje tot groot jolijt van de kleintjes natuurlijk.

Vanwege privacy redenen slaan we het aanbod om binnen te slapen af en stellen ons bed op in de wagens tot er plots nog een paar jonge kerels opduiken en een praatje in beperkt Engels komen slaan. Ze vragen of we ook motorrijders zijn en vertellen ons trots over hun Chinese honderdvijfentwintigers. Hun oudere broer baat het lokale winkeltje uit en ze nodigen ons uit op een biertje in de winkel. De schoonzus wordt wakker gemaakt en de deur van de winkel ontgrendeld. We drinken ons eerste Mongools pintje en na een kwartiertje staat er plots een achttal man rondom ons.

Het is echter al laat en we moeten dringend gaan slapen want we krijgen te horen dat we de volgende dagen zeer slechte wegen te verwachten hebben. De jonge mannen begeleiden ons door de duisternis terug naar onze wagens en we doen ze nog een t-shirt van de Belgische Harley club cadeau zodat ze fier als een gieter ook terug naar hun huisje terugkeren.


14-10-2010 om 00:00 geschreven door Webbie





Inhoud blog
  • Uitnodiging lezing
  • Einde missie = start nieuwe missie
  • Dr Robert Shenk.
  • Filmavond 30/4/2011
  • Film, spectaculaire foto's en een sterk verhaal!
  • Aanvulling reisverslagen.
  • The Lions return!
  • Dag 52 : Mongolië - België
  • Dag 51 : Mongolië - SOS Kinderdorpen
  • Dag 50 : Mongolië - SOS Kinderdorpen
  • Dag 49: Mongolië - aankomst UlaanBataar.
  • Dag 48 : Mongolië - sms + verslag
  • Dag 47 : Mongolië - sms + verslag
  • Dag 45 : Mongolië - verslag.
  • Dag 46 : Mongolië - sms + verslag
  • Dag 45 : Mongolië - verslag.
  • Dag 44 : Mongolië - sms + verslag.
  • Dag 43 : Mongolië - sms + verslag.
  • Dag 42 : Mongolië - verslag.
  • Dag 41 : Rusland/ Mongolië - sms + verslag.
  • Dag 40 : Rusland - sms + verslag.
  • Dag 39 : Rusland - verslag
  • Dag 38 : Rusland - sms + verslag.
  • Dag 37 : Kazachstan/ Rusland - verslag.
  • Dag 36 : Kazachstan - sms + verslag
  • Dag 35 : Kazachstan - sms + verslag
  • Dag 34 : Kazachstan - verslag.
  • Dag 33 : Kirgizstan/ Kazachstan - mail + verslag.
  • Dag 31 : Kirgizstan - sms + reisverslag
  • Dag 31 : Kirgizstan - sms + reisverslag.
  • Dag 30 : Kirgizstan - sms + reisverslag.
  • Dag 29 : Tadzjikistan - Kirgizstan: mail + sms + reisverslag
  • Dag 28 : Tadzjikistan - sms en reisverslag.
  • Dag 27 : Tadzjikistan
  • Dag 26 : Tadzjikistan - sms + reisverslag.
  • Dag 25 : Tadzjikistan - sms + reisverslag.
  • Dag 24 : Tadzjikistan - sms + reisverslag.
  • Dag 23 : Tadzjikistan - sms + reisverslag.
  • Dag 22: Tadzjikistan
  • Dag 21: Oezbekistan - sms berichten.
  • Dag 20 : Oezbekistan - reisverslag
  • Zoals het klokje thuis tikt
  • Dag 19 : Oezbekistan
  • Dag 18 : Oezbekistan - sms + verslag
  • Dag 17 : Turmenistan - sms + verslag
  • Dag 15 : Turmenistan - sms + verslag
  • Dag 14 : Azerbeidjan - verslag
  • Dag 13 : Azerbeidjan - sms berichten
  • Dag 12 : Azerbeidjan - sms berichten
  • Dag 10 : Geogië - sms + verslag.
  • Dag 9 : Turkije - sms + verslag
  • Dag 8 : Turkije - sms + verslag
  • Volgsysteem
  • Dag 7 : sms + verslag
  • Dag 6 : sms + verslag
  • Dag 5 : sms berichten
  • Dag 4 : sms berichten.
  • Dag 3 : sms + verslag
  • Dag 2 : sms + verslag.
  • Dag 1 : sms berichten.
  • Start van de missie!
  • Communicatie onderweg
  • Dankwoord
  • Exit donor car
  • Materiaal testen.
  • Mission Impossible
  • Dodentocht voor het goede doel
  • Overuren
  • Rock for Mongolia
  • Rock for Mongolia
  • Inrichting Renault Master
  • Pluim van de week
  • Topdag Ninove
  • Tandpijn
  • Wortelmanneken
  • Renault Master
  • Garagewerken mei 2010
  • Evenementen kalender (update)
  • DSL in de media
  • Tussenstand individuele sponsoring.
  • Een gewichtig team ...
  • Eetfestijn
  • Druk druk druk!
  • Uitnodiging eetfestijn.
  • Tot onderdelen zult gij wederkeren.
  • Kevertreffen
  • Het schurend scharniertje
  • Afscheid van de Suuz
  • Winterkwalen
  • Beste wensen !
  • Kerstmarkt Mongolië?
  • De Suzi: eerste sneeuwtest!
  • Kerstmarkten 2009
  • Stuurmanskunsten?
  • De Suzi: voorbereiding TK.
  • The desertlions te gast bij AGB Ninove.
  • Materiaal gezocht!
  • DSL op Open Bedrijvendag?
  • Avondmarkt Kerksken.
  • Evenementen kalender (update)
  • Jaarmarkt Ninove
  • DSL halen opnieuw vlot de media.
  • Garagewerken: het verfijnde werk ...
  • Kèsken Zwingt 21/8
  • Kèsken Zwingt 8/8
  • Mongoolse straatkinderen.
  • Zoete broodjes ...
  • Nomadenbloed!
  • De tweede blog van de Desertlions is online !!!

    Archief per maand
  • 03-2018
  • 10-2011
  • 07-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009

    Blog als favoriet !

    Zoeken in blog



    Forum / Gastenboek
    Wilt u een bericht nalaten of in contact treden met onze leeuwen kik dan HIER.

    Hoofdpunten blog desertlions
  • Uitnodiging lezing
  • Afsluiting van het project Gambia
  • In memorium
  • Een avonturier met het hart op de juiste plaats.
  • Film & diapresentatie 28 maart 2009
  • Harthouse news letter
  • Opbrengst verkoop voertuigen
  • Nieuwe reisverslagen en foto's.
  • Reisverslag dag 2x: de projecten.
  • De laatste dagen ...
  • Bericht van Welpje
  • Nieuwe reisverslagen en foto's.
  • Reisverslag dag 20
  • Reisverslag dag 19
  • Reisverslag Welpje D -0
  • SMS 29-10-2008
  • Laatste berichten
  • Reisverslag Welpje D -1
  • Reisverslag Welpje D -2
  • SMS 27-10-2008
  • Reisverslag dag 16
  • Reisverslag Welpje D -3
  • Groetjes uit Senegal!
  • De tijd vliegt voorbij
  • Aan familie & vrienden
  • SMS 26-10-2008
  • Reisverslag dag 15
  • SMS 25-10-2008
  • Reisverslag dag 14
  • SMS 24-10-2008
  • Reisverslag dag 13
  • Van leeuwen, leeuwinnen en welpjes.
  • Reisverslag dag 12
  • SMS 22-10-2008
  • Reisverslag dag 11
  • SMS 21-10-2008
  • Reisverslag dag 10
  • In het oog & in het hart!
  • SMS 20-10-2008
  • Reisverslag dag 9
  • SMS 19-10-2008
  • The Desertlions in the desert!
  • Voor mama and the kids, friends and .....
  • Aan mijn collega's van postkantoor Ninove.
  • Reisverslag dag 8


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!