Voor een democratisch, vriendelijk en flinks socialisme in Menen
05-05-2010
Punt 8 op de agenda de OCMW-raad van 10 mei luidt: Indexering van de ligdagprijzen in de woonzorgcentra
Mijn steeds meer gelezen blog kent succes. Ik ga naar meer dan 1300 lezers en daarenboven beginnen een aantal ideeën een nationaal effect te krijgen. Zelf een reactie door een lezer kwam in De Standaard terecht!
Immers: 60 euro elke maand zouden de oudjes van het rusthuis moeten bijpassen om de megalomanie van de Bossuytisten te bevredigen, of om de "rust in de partij" (welke rust?) te bevorderen. Dat laatste is mijn mening: het gaat niet om rust, die is er niet: het gaat om ongelofelijk cynisme binnen de bobo's van onze partij tegenovert de daadwerkelijk nood aan zorg van de zwaksten, de oudsten en de kwetsbaarsten. Die zouden moeten "wennen aan meer betalen" (Volgens Claude Vancoillie op de vorige OCMW raad).
Men gaat dus preventief nog meer geld vragen voor een slechte huisvesting, om de mensen "aan te passen" aan hogere ligdagprijzen????? Men zou een "Choc" willen vermijden bij een te plotse stijging binnen enkele jaren? Zot zeker?
Deze reactie op mijn schrijven werd dan weer door een reactie van de voorzitter van het OCMW van nu opgevolgd. Een kettingreactie.
Maar de reactie van Claude is niet zo echt socialistisch:
"We hebben aan het ministerie van Economische Zaken de toelating gevraagd om de dagprijs met tweeeuro te verhogen. We kregen de goedkeuring zonder de minste opmerking." (CVC in De Standaard)
Want, beste lieve Claude... Wie is die Minister van Economische Zaken? JUIST! QUICKEY!
Dat een Open-VLD clown, pardon: DE VLD-clown het eens is met het uitbuiten van ouderlingen, kijk, dat geloven wij zonder dat Claude het herhaalt.
Maar dat maakt het plan om oudjes in een te kleine kamer van ouderwetse rusthuizen, met de kakpot op de kamer zonder toilet en met het vooruitzicht op jaren timmer en bouwwerf lawaai niet gelukkiger in hun rusthuis. Oudjes die, volgens Marc Vandamme, in vele gevallen de vele jaren dat ze MEER moeten betalen voor deze miserabele situatie niet eens er ooit van zouden genieten omdat ze tegen dat ze in het nieuwe rusthuis zouden kunnen wonen al overleden zijn... Natuurlijk: het kan allemaal maar loos alarm zijn, en het is te hopen dat met een voltalligheid van stemmen (De open-VLD afdeling in de OCMW-raad vondt dat men niet op mensen moest bezuinigen!) dit barbaars voorstel naar de prullenmand gaat! Dat men eindelijk eens zorgt voor een goede financiering van de gemeente door mijn voorstel, het verhogen van de opcentiemen onverwijld door te zetten.
Mijn vraag is echter: Wie fluisterde de directie van de rusthuizen in om die aanvraag te richten om de dagligprijzen te verhogen? Was het: - de entourage van Schavuit Bossuyt? - de entourage van Johan Vandelanotte (Roosen?)?
Want pas op: al duurt het een paar jaar: vroeg of laat brengen de kraaien het uit. En dan zal degene die vindt dat men bejaarden pijn mag doen, zelf een beetje pijn, beste Johan, de pek en pluimen toegedeeld krijgen die deze verdient.
Het is de moment om alle FATSOENLIJKE mensen op te roepen om deze schurkenstreek een halt toe te roepen. Ik zal vooreerst dus ook preventief handelen: zolang Johan, of één van zijn aanhangers niet formeel tonen dat ze TEGEN dit soort schurkenstreek zijn (dat enkel dient om projecten rondd de jachthaven, het cultureel centrum van Lauwe en de ping-pongers te steunen) dan zal ik NIET op één van de "verdachten" stemmen. Op hen die de minsten onder ons in de steek laten. Op hen die aan jachthavensocialisme doen in plaats van aan fatsoensgebonden humanisme! Maar ook niet op hen die zwijgen en lijdzaam toekijken of zich laten doen door manipulators en dictators. Ik roep iedereen op om hetzelfde te doen!
Ook stem ik niet op Karel, of wie dan ook die niet zich FORS zich schrap stelt tegen deze bandietenstreek. En ik hoop dat ze van deze fratsen niet op de hoogte zijn, of er niet van op de hoogte zijn gebracht. Dat ze niet kozen voor een laffe daad. Zwijgen is instemmen.
Ik hoop dat mensen die het hart op de juiste plaats hebben van andere partijen dat ook doen! Dat zij in hun partij ook dreigen om niet op kopstukken maar op progressieven te stemmen indien het zo voortgaat en de ouderlingen worden geofferd op het altaar van de jachthaven aanbidders!
Ik wil namelijk op twee oren kunnen slapen. En de stank die uit de rusthuizen en de affaires errond, houdt me wakker!
Punt 8 op de agenda de OCMW-raad van 10 mei luidt: Indexering van de ligdagprijzen in de woonzorgcentra:ALLEN DAARHEEN !
Een goed initiatief maar met nog minder volk dan op de 1 mei betoging in Menen L
Toneel- en filmvoorstelling op 3 mei te Menen in het CC de Steiger. Een goed initiatief maar met nog minder volk dan op de 1 mei betoging in Menen L
De avond ingericht door Koepel Armoedebestrijding Menen, ABVV, ACV, Animo, Attac Vlaanderen, COMAC, KAM, Linx+, Oxfam-Wereldwinkel en SROS (Stedelijke Raad Ontw.sam.) kende (onterecht!) een matige belangstelling. Buiten Berenice Bogaert (CD&V) en Rudy Nuytten geen mandatarissen bespeurd, ook niet van de toch zich als sociaal definiërende Sp.a. Weerom grote schande. En dat was een gemiste kans.
Menen, links Menen, zit in een diep dal. De kloof die burgemeester Bossuyt en een paar verloren gelopen would-be socialisten in de partij aanrichtten, hierbij gesteund door de wereldvreemde Johan Vande Lanotte, liet zich al voelen tijdens de 1 mei stoet. Die was dit jaar regionaal, en vanuit verre hoeken van de omliggende partij-afdelingen kwam een beetje volk aangewaaid. Eidoch niet uit Menen zelf Zodat deze grote en regionale optocht even veel of even weinig volk trok dan vorig jaar, toen het nog koek een ei was in Menen.Opvallend hierbij was de aanwezigheid van de flink-linkse socialisten van de PVDA, die blijkbaar in Menen en omstreken beginnen te worden aangezien door de jeugd als een waardig alternatief voor de beunhazen van de grote broeder (Big Brother).We zullen zien wat dit belooft bij de verkiezingen
Er was weinig gemobiliseerd, en de inrichters zelf hadden maar weinig volk bijeen gekregen.De PVDA wel, maar zowel Kam (waar Bernice, Claire en ik blijkbaar de enige vertegenwoordigers van waren) als de vakbonden en de Sp.a hadden niet echt hun volk kunnen warm maken, en dat is dus zeer spijtig.
Het eerste deel, een voorproefje van een toneelstuk, was een meesterwerkje.De acteur die de monoloog bracht was onwaarschijnlijk duidelijk, levendig en geloofwaardig. En dat gebracht met een tekst die naast intelligent ook nog geestig was.Ik kan niet genoeg geduld opbrengen om de volledige voorstelling te gaan bekijken, en hoop dat men ook die in het CC programmeert.Het toeval wil dat ik juist gisteren op deze website een youtube-filmpje van mijzelf publiceerde waarop ook ik met cijfers en met een analyse uitlegde waar het in ons land verkeerd loopt met de sociaal/economische politiek.Maar wat ik in Leve de fiscus hoorde was duizend keer beter en interessanter.Alles kan duidelijk beter!
De film van Michael Moore over het kapitalisme was dan wel voor de ongeschoolde brave borst sensationeel, ik heb bij die man altijd al bedenkingen gehad. Ik geloof de man niet. Het is een Hollywood-style entertainer die grapjes maakt over de politiek, die soms juist zijn, maar ook vaak niet erg betrouwbaar.Het is een linkse populist-millionair die vooral de sensatie en het entertainment zoekt, de populariteit en het gewin en die dat nu eens doet met linkse themas. Griezelig kereltje dat door zijn belhamelgedrag ooit Bush aan de macht heeft gebracht bij gebrek aan enig tactisch inzicht of juist wel.
En dit brengt me op de enige fout van deze avond: Het gebrek aan duiding, aan debat, aan inspelen op deze twee goede bronnen om eens over te discussiëren en de plaatselijke, nationale politiek eens te bespreken. Dit debat was er niet.Wel standjes met boekskes. Zoals vroeger aan de uniefs.Met stilzwijgende activisten erbij, die dus niet actief maar passief waren.
Ik weet wel dat rechtse politici hun populariteit halen uit hun aanwezigheid en de organisatie van voetbal, wielrennen en andere populaire bezigheden.Maar socialisten moeten niet daar hun gezag uit halen, hun bekendheid en vertrouwen van het volk bij winnen. Ook moeten ze dat niet overlaten aan (buitenlandse!) cineasten van verdacht allooi noch enkel aan prima schrijvers van toneelstukken met acteurs die vertolken wat moet vertolkt worden.Ze moeten zelf het woord nemen, de discussie aangaan.Decennia van zwijgzaamheid, van volgzaamheid tegenover een steeds verrechtsende top heeft onze sossen stom gemaakt.
Gelukkig blijkt er goede wil te zijn, maar enkel door t-shirts en boekskes te verkopen, rond te lopen met vlagjes en op facebook de wielrennerij, de voetbal en de volleybal te bespreken kan het socialisme niet groeien, maar door inhoud en door overtuigingskracht van de politici zelf. Populariteit van links moet je niet verwerven door rechts te immiteren en door pollekes schudden, schouderklopjes geven de mensen gerust te stellen. Links dient de ongerustheid te vertolken, en de weg om er uit te geraken steeds weer uit te leggen.
Toch is dit een eerste zeer goede stap. Ik wacht op meer, en vooral op meer met meer engagement van de politici zelf.De samenwerking tussen al deze organisaties is voorbeeldig. Dit is wat links altijd had moeten zijn: een samenwerking tussen allen die de maatschappij op één of andere manier willen veranderen. Volksontwikkeling is een oud woord.Maar zonder water kan men niet overleven, en drinken is ook iets ouderwets mkg,
Waarom bezuinigen en activeren door (rechtse?) politici wordt verdedigd.
Waarom bezuinigen en activeren door (rechtse?) politici wordt verdedigd.
Het wordt bijna als vanzelfsprekend voorgesteld in de media:
-om uit de crisis te geraken moet de overheid bezuinigen
-tevens moet de pensioenleeftijd verhoogd, de mensen moeten langer en meer werken, ze dienen flexibeler te zijn enz
Tevens wordt daar door sommigen ook aan vastgeknoopt dat de belastingen dienen te verminderen (men zegt niet welke belastingen, en voor wie).
Maar waarom is dat nu rechts?
Rechts is alles wat zich neerlegt bij het huidige sociaal-economisch systeem.Die het goed, of onvermijdelijk vinden dat rijken rijk zijn door het feit dat zij nu eenmaal bezitten en dat de anderen arm zijn, of een beetje minder arm, omdat ze moeten werken voor de kost.Met dan de mythe van de middenklasse die het zogezegd goed genoeg heeft, t is te zeggen geen reden van klagen heeft.
Indien men vindt dat alles, inclusief de toenemende armoede, -de schandalige armoede in ontwikkelingslanden (die dan naar hier komen om hun gezin wat zekerheid te geven ) - of in minder economisch ontwikkelde landen (die hier ook voor de deur staan omdat het hier nog altijd beter is) ok is, en er niets moet of kan veranderen dan is men RECHTS.
Socialisten zijn hervormers. -Die geloven niet in het fabeltje dat het niet vooruit kan, enkel achteruit. -Die geloven niet dat je nu eenmaal moet accepteren dat er een kaste is die alles beslist, alles bezit en die gemiddelde zoveel rijker is. Een kleine groep die geen cent van zijn schandalige overdaad wil laten vallen, maar om de ongelijkheid in stand te houden alles over heeft...zolang het anderen maar pijn doet en henzelf niet.
Socialisten leggen zich niet neer bij de praatjes -dat kapitaal gaat lopen als je het belast. -ze vinden niet dat investeringen door zakkenvullers in bedrijven met winst (voor de zakkenvullers) beter zijn dan investeringen door de overheid. -Zij weten dat overheidsinvesteringen alleen maar dienen voor het algemeen belang. Zij weten ook dat investeringen op winst gericht werkgelegenheid zo stabiel maken als drijfzand.
Hoe werkt dat nu: investeringen door de overheid?
In ons land is het zo dat 43 procent van alle goederen en diensten worden geproduceerd door de overheid. De investeerdeers zien dat met lede ogen aan.Alles wat niet in hun handen is brengt (voor hen!) niet op. Daarenboven dienen ze om overheidsdiensten te laten draaien soms bij te dragen aan deze investeringen, terwijl ze liever oppotten in crisistijd en verder investeren in hoogconjunctuurk. Zij strefven er steeds naar om hun pot, om hun deel van de koek, om de ganse bakkerijk in eigen handen te houden.
Indien we nog niet zodanig afzien door de crisis, we zijnde degenen die werken of die van een leefloon leven, dan is dit juist door het feit dat we een stevige overheid hebben, die niet over kop kan gaan. En als socialisten weten we dat dit een garantie is voor welvaart: dat we niet afhangen van de grillen van de markten, lees van de anarchistische (gebrek aan) organisatie van de privé producenten en dienstenverleners.
Bezuinigen is achteruitgaan
Het zijn niet de communisten of de flink-linkse partijen die zeggen dat je in crisis tijd niet mag gaan bezuinigen op de overheidsuitgaven: Het is een liberaal econoom, John M. Keynes die dit reeds eer dan een halve eeuw geleden heeft aangetoond.Maar waarom doen de investeerders en hun vertegenwoordigers in de politiek (de meerderheden in Europa) dat dan toch?
De investeerders willen rap geld.En dat kan door meer te verdienen of minder belast te worden.
Zij redeneren op korte termijn, voor de eigen winkel en niet voor de welvaart van hun streek, hun land, hun continent, de wereld.Zij zijn vaak ook de mening toegedaan dat overheidsinvesteringen, investeringen die met belastingsgelden gebeuren overbodig en oneconomisch zijn.Alhoewel ze steen en been klagen indien de overheid de wegen niet onderhoudt, de research aan de universiteiten onvoldoende steunt, en niet bijspringt als hun banken failliet gaan Zij verwarren kosten met investeringen, en doen alsof investeren in leraars, postbodes, kwaliteitsdiensten bij de overheid die de veiligheid, de communicatie, de gezondheid verbeteren overbodige luxe is, terwijl juist hun eigen economische groei te danken is aan een heel aparaat, een heel land met al zijn investeringen door de overheid gedaan.
Maar eigenlijk denken ze niet aan degenen die voor hen werken: zolang die maar niet staken is alles in orde. En die vanalles wijsmaken, hun werkvee bezig houden met godsdienstconflicten of BHV is ok, als die maar niet inzien dat ze van voor en vanachter worden geneukt.
Overheidsinvesteringen zijn prima: de winst die ze maken, de diensten die ze goedkoop verlenen (zonder winst, dus goedkoper) gaat immers naar iedereen, niet naar sommigen. Daarom moeten ze worden uitgebouwd, zeker daar waar de privé tekort schiet: in het betalen van goede lonen, in het verzorgen en onderhouden van zieken, kinderen, gepensioneerden, in het verschaffen van cultuur, ontspanning en zekerheid. En nogmaals: zelf liberale economisten weten dat men een vrijemarkt systeem in crisistijd enkel kan laten heropleven door MEER uitgaven te doen, en dat de overheid hiervoor de aangewezen macht is!
Daarom moeten vooral in crisitijd de gelden die werden opgepot worden gemobiliseerd.Crisissen worden namelijk niet veroorzaakt door de werklozen!Crisissen worden veroorzaakt omdat de kaste van de investeerders plots niet meer voldoende investeerde.
Juist door het opgepotte geld te mobiliseren via belastingen, maar ook door leningen aan te gaan en die dan af te betalen met belastingen geïnd op het moment dat de rijken terug poen beginnen te scheppen kan de overheid doen wet de privé sector nalaat: investeren wanneer het nodig is, en niet wanneer het voor een minderheid meer opbrengt.
Besparen, bezuinigen in crisistijd is dus catastrofaal. Het zorgt voor een hollende inzakking van de werkgelegenheid, van de productie, van de economie in haar geheel. Degenen die dus in crisistijd roepen we moeten bezuinigen zijn dus geen goede economen.Het zijn rechtsen met oogkleppen. Socialisten zijn het NIET. Daarenboven zorgen ze dat na de crisis de zogenaamde ontvette staat een kwetsbare staat is: een staat waar heel wat overheidsdiensten zijn geschrapt of minder goed werken. En duurt het jaren voor een vorig peil van welvaart voor de gewone mens wordt bereikt. Bezuinigen in crisistijd is de tak afzagen waarop de gewone man en vrouw zitten.
Waarom zijn er dan linkse politici die bezuiniging preken?
Dit is in feite ongehoord.De argumenten die ze hiervoor gebruiken zijn meestal dezelfde als die van de rechtse politici: -evenwicht van de overheidsbudgetten is noodzakelijk, en we hebben hierboven gezien dat het omgekeerde waar is in crisistijden! -te zware belastingsdruk zorgt voor kapitaalvlucht.
Het volstaat niet om vast te stellen welke politici dit soort nonsens verkondigen: juristen zonder economische scholing. Pol&soccers die door een hyperliberale prof een vervalst economisch beeld kregen ingepompt op de unief.Het is zielig maar het is waar.
In een land als België is er maar weinig kapitaalvlucht mogelijk, omdat het leeuwendeel van onze economie uit diensten bestaat en men moeilijk de hier gevestigde activiteiten naar ergens anders kan verplaatsen (je coiffeur in China vestigen, je gsm mast in India opstellen werkt niet zo goed ;) )
Daarenboven, als je ziet hoeveel kapitaal er in zakken van rijken terecht komt om er onnuttige luxe uitgaven mee te doen zou het welhaast verhopen dat zij die geen belastingen betalen maar ophoepelen.Of hebben we zon grote behoefte aan vol luxeboten liggende jachthavens (die nooit uitvaren, te zien als je in Nieuwpoort gaat kijken)? Zijn kasten van villas een bijdrage aan onze welvaart?Zijn allerlei luxe-activiteiten een bijdrage tot het welzijn van eenieder maar vooral: moeten deze mensen door belastingsontduiking (pardon: vermijding) blijven zorgen dat meer dan de helft van het geld naar nonsens gaat terwijl er nu eenmaal nog allerlei sociale noden zijn bij miljoenen mensen?
Indien de belastingen verhogen, in de VS heeft men in de jaren dertig deze opgetrokken tot NEGENTIG procent, zal er een deel gaan lopen.Maar de meeropbrengst bij degenen die blijven (het brengt hen nog altijd meer dan genoeg op ) zouden maken dat er hogere lonen mogelijk zijn in allerlei sectoren, betere sociale voorzieningen, een comfortabeler leven voor de werkende mensen, die MINDER zouden moeten werken. De besparing zou zitten in het minder bouwen van paleizen, jachten en golfcourts.De rusthuizen zouden verfraaien, de pensioenen omhoog gaan en men zou minder tijd besteden aan nutteloos werk.
Maar vele politici, ook van links geloven niet dat men degenen die door oppotten de crisis hebben veroorzaakt kan raken. Dat dit hopeloos is. Dat de werkende mensen maar moeten zorgen voor meer inkomsten door meer, langer, flexibeler te werken. Dat de kaste van de investeerders even heilig is als de franse koningen en de adel voor de Franse revolutie.
Ze hebben zich neergelegd bij de bestaande wanorde. Zij zijn rechts geworden: zij zijn bestuurders geworden in plaats van veranderaars. Zij denken als de adel: Arbeid adelt, maar de adel arbeidt niet!. En zij houden vol dat de crisis niet volgt uit een tekort aan investeringen maar door de luiheid van degenen die werkloos zijn.Een fabeltje, het zoveelste.
En dat is nu precies de reden waarom ik niet zal stemmen op mensen zoals Johan Vande Lanotte, Frank VDB of Gilbert Bossuyt. En zoek naar iemand op de lijsten die zegt dat het systeem moet veranderen. Ik zoek op de lijsten naar mensen die, zonder een broek af te doen en met de kont te staan in de richting van het geld en de macht, duidelijk stellen dat ze de maatschappij willen veranderen in de richting van meer belasting voor de rijken, minder armoede voor de gewone mensen.
Ik stem dus wel, Stijn Meuris, maar op de goede, linkse, syndicalistisch geörienteerde sossen.
Hopelijk staan er op de lijst van de Sp.a, want anders .
Mkg,
Eric Feremans
Wie een filmpje wil bekijken waarin ik de economische situatie rond overheidsdiensten nader toelicht is er een link hieronder.
Vandaag blijkt de grote verdeeldheid tussen de socialisten.
Aan de ene kant heb je de vakb ond. Dit is nog altijd de grootste en sterkste zuil in de socialistische beweging en die pleit voor meer overheidsinvesteringen, meer uitgaven, meer belastingen om de economie te herlanceren en daardoor de werkgelegenheid te behouden of te vergroten. De vakbond pleit voor meer inkomsten door vermogentaksbelasting op de steeds rijker worden minderheid van de bevolking die van nietsdoen en profiteren haar enige vorm van activiteit maakt. De vakbond pleit voor meer herverdeling zodat de toenemende kloof tussen arm en rijk en de ellende van de armsten onder ons wordt opgelost op een sociale manier.
Aan de andere kant heb je sommige socialisten die pleiten zoals de liberalen voor bezuinigingen, en bereiden ze de bevolking voor op een coalitie tussen onze partij met de liberale partijen.
Maar laat ons even kijken naar wat in Menen dan wel nog goed ging en eens met een rode roos werpen naar hen die dit jaar positief aan het socialisme werkten:
Proficiat!
Reeds vele jaren is 1 mei vieren in Menen een oefening in lankmoedigheid, soms ergernis, soms geduld. Dit jaar zou een stoet enkel mogen bestaan uit die socialisten die min of meer hun been stijf hielden. Zij zijn niet zonder meer heiligen van het socialisme: in het verleden deden ze mee met de Big Brother. Zij hebben nu eindelijk eens moed getoond, en dat verdient toch mijn grootst mogelijke waardering.
1 mei was vroeger vooral een strijddag. Tenmidde van een liberale maatschappij laten zien dat wij nog niet ingeslapen zijn. Een slappe generatie socialistische leiders maakte er een soort van karnaval van, een feestdag. Er valt in Menen vooralsnog niet te vieren, er is zelf nog een interne strijd bezig tussen hen die het socialisme begrepen hebben als strijdros en hen die het zien als een draagzetel voor de eigen ambities en een dag om de eigen pretentie een spreekbuis te geven.
Hopelijk wordt er nooit meer samengewerkt met sossen die het socialisme "vergeten" zijn, en die sociale afbraak beschrijven als "het zal een beetje pijn doen". De onvergetelijke en onvergefelijke uitspraak van "generatiepact" Johan Vande Lanotte. Die een zeker Schavuit Bossuyt hielp bij het ergeren van de goede sossen van Menen.
Dus mijn 1 mei lofrede gaat niet naar perfecte sossen, maar naar hen die beter zijn dan perfect: zij die hun fouten inzagen en plots zich ontpopten van meelopers naar voorlopers. Proficiat kameraden!
Na de gemeenteraadszitting van maandag, waarop het debat over het OCMW-budget niet aan bod kwam, gaf de burgemeester van Menen een interview op de lokale radio. Hier bleef hij de nadruk leggen op zijn eis dat het OCMW in de komende jaren bezuinigingen moet doorvoeren.
Als een volleerd Pontius Pilatus (zijn coalitie met de tjeven heeft hem duidelijk aangetast) zegt hij niet te weten hoe het OCMW dat dan wel moet doen.
Hij zegt eigenlijk wel waarom het OCMW moet besparen: Het stadsbudget moet kloppen, er moet verder gewerkt worden aan het verfraaien van de gemeente.
De burgemeester kent zijn prioriteiten niet, hij kent de principes van onze overlegeconomie niet, hij is geen socialist?
Het politieke compromis dat ons land na de tweede wereldoorlog kenmerkt bestaat er in dat de ondernemers, de investeerders, mogen poen scheppen. Maar dat zij een deel moeten teruggeven, in de vorm van belastingen, zodat er geen armoede meer bestaat in ons land. Dit principe, gebaseerd op opgelegde solidariteit, is het pact dat er voor moest zorgen dat er geen gettos ontstonden, ook niet in de Barakken van Menen (Menen eindigt bij de brug over de Leie) en geen ouderlingen die in armenhuizen werden onderhouden door hun kinderen of juist niet.
De OCMWs krijgen dus toelagen van de federale overheid, maar ook van de gemeente waarin zij gevestigd zijn.Dit om aanpassing aan de lokale omstandigheden mogelijk te maken.Zij beschikken over een grote autonomie, zodat geen spelletjes zouden gespeeld worden zoals dit nu aan de gang is, en hebben dus een apart beslissingsorgaan. Daarenboven is dit orgaan verantwoordelijk voor het bepalen van de lokale noden, en dient de gemeente uiteindelijk alle kosten te dragen die deze raad nodig acht om het gepaste sociale beleid te voeren.
Ons land kent dus geen mensen die met hele bevolkingsgroepen in dozen wonen, het kent niet de bedelaars die, zoals in Rijssel, met uitgestoken hand, trachten te overleven.Daarenboven blijkt dit systeem als een buffer te werken bij economische crisissen: per honderd verarmde mensen sluit in landen waar geen OCMWs zijn een kleine onderneming. Bij ons dus niet.Sociaal bekeken is ons systeem een garantie tegen verpaupering, tegen criminaliteit en in de ogen van verlichte investeerders een buffer tegen hollende economische depressies. Het is een goed systeem.
De burgemeester stelt het voor alsof de gemeente een soort van geldbak heeft, die ze aan de ene kant vult, en waar ze aan de andere kant uitgaven moet doen.Hij vergeet hierbij dat deze kassa ook een financiering kan aangaan (op dit moment goedkoop) en dat hij ook fiscale middelen heeft om wie het goed heeft te laten solidair zijn met wie in de stront zit (letterlijk: de rusthuizen hebben chronisch personeelstekort, de oudjes kakken nog op potten in hun kamertjes die iets meer dan de helft groot zijn van wat volgens hedendaagse normen nodig is en dus hangt er een geurtje boven Menen).Hij laat het ook voorkomen alsof de stad (hij dus) beslist wat er naar de verfraaiing gaat (sportclubs, culturele centra, zwembaden, jachthavens) en wat er naar de minsten van ons gaat.
De wil om Menen tot een groen, toeristisch attractief, qua mobiliteit exquis modelstadje te maken is natuurlijk schitterend.Maar in een economisch achteruitgaand en achterlijk gebied is dit onmogelijk tenzij men affreuze besparingen doet waar het niet kan, en Menen wil voorzien van getto wijken zoals dit gebeurt in New York, Parijs en Lissabon.In streken waar ongebreideld liberalisme borg staat voor verpaupering, ellende en criminaliteit.
Natuurlijk is dit een overdrijving! Bossuyt , via de mond van Johan Vande Lanotte, formuleerde het als volgt op een algemene leden vergadering van de Sp.a: Het zal EEN BEETJE PIJN DOEN.Dit deed oorverdovend pijn aan mijn oren.Welke pijn? Bij wie?Hoeveel pijn?Maar vooral: waarom?
De burgemeester wacht niet op een budgetbespreking, die hij zelf manu militari tegenhield op de OCMW raad, misbruik makend van zijn prerogatief als burgemeester en zich verschuilend achter een schepencollege waar hij zelf in eigen rangen niet onverdeeld werd gevolgd.Hij stelt zijn visie voorop, en stelt dat anderen die maar moeten volgen en doet dit zonder dat hij, volgens zijn eigen zeggen, over de nodige informatie beschikte!
Om zich met zijn onbezonnen plan, het opofferen van een deel van de mogelijkheden van onze allerarmsten ten voordele van wat luxe uitgaven, te kunnen politiek schragen, onderhield het Gilbertisme een oud stammenconflict, daterende uit de tijd van de fusies: Die van Lauwe, tegen Die van Menen, schoffeerde hij de helft van zijn partijmandatarissen, liet hij zonder debat en nadat zij juist door de partijleden het vertrouwen kregen een maand voordien, op een algemene ledenvergadering zonder debat, de voorzitter en secretaris van zijn partij ontslaan.
Dat de burgemeester Lauwe een warm hart toedraagt is een mythe, overigens.Hij, met zijn vele contacten op het federale niveau, slaagde er nooit in om een regelmatige busdienst tussen Lauwe en Menen te organiseren.Het is alsof er een permanente aswolk hangt tussen de deelgemeenten van onze stad die enkel optrekt wanneer de burgemeester in zijn partij moet anderen laten wegstemmen van hun functie binnen de partij: dan zijn er plots bussen.
De burgemeester weigerde een petitie in ontvangst te nemen, ondertekend door één derde van de gezinnen van Lauwe, om te vragen een poging te doen het postkantoor van Lauwe te behouden bij de eigen (sociaistische) beheerders van de Post!Dit gecombineerd met het ontbreken van busdiensten maakt dat het doen van bepaalde postverrichtingen een dagreis betekenen: s morgens vertrekken met de schoolbussen, s avonds terugkeren.
Een meester in het verdelen van de bevolking is Gilbert ooit er in geslaagd om zijn eigen falend speelterreinen beleid te gaan contesteren. In een stoet met duizenden mensen, Anciaux Bert aan de arm stapte hij doodleuk mee in een proteststoet tegen zijn eigen gebrek aan beleid!
Wat de financiën betreft van Menen liet de burgemeester een enorme kans liggen, op een, volgens sommigen, niet correcte manier negeerde hij de convenanten die de toen niet legale casinos konden afsluiten met de stad.Deze casinos waren bereid om een forse bijdrage voor de rusthuizen te betalen. Ik kan daar persoonlijk van getuigen vermits ik toen partijvoorzitter van Spirit was.Nu zou volgens sommigen een bedrag van rond de zevenhonderd Euro per Menenaar als schadevergoeding in de lucht hangen.
Bossuyt gedraagt zich als een dromer, niet als een man met een visie.Hij wil in een stad waar één derde van de kinderen in een kansarm gezin wordt geboren, waar ook eenzelfde derde van de bevolking aanklopt bij het OCMW doen alsof hij in een villa stad woont, waar men aan cultuur doet, jachthavens bouwt met overvloedige gelden geput uit de grote inkomsten van de gemeentelijke opcentiemen.
Hij informeert zich niet over de concrete noden van de rusthuizen, van de OCMW cliënten. En hij krijgt dit zelf te horen van LDD en de liberale oppositie!Zijn coalitiepartners zitten op rozen.De burgerlijke vleugel van de CD&V kan zon socialist best pruimen. Maar ga je horen bij de ACW-ers, zoals Marc Vandamme, dan hoor je een heel ander verhaal.
Deze burgemeester is er een die vervreemd is van de realiteit van zijn kiespubliek. Hij noemt zijn partijgenoten ezels.Hij wil ze uit de partij indien ze het niet met hem eens zijn om zijn megalomane plannen te gaan steunen maar kiezen om het doel van het socialisme, de solidariteit, au sérieux te nemen en niet te verdrinken in een jachthaven aan de Leie voor mensen die geen steun nodig hebben.Van één van zijn schepenen zegt hij dat die een puist is die moet worden uitgeknepen. Anderen noemt hij intellectueel minderwaardig en verwijt hen gebrek aan visie.
Een visie die het socialisme vermoordt, die Menen laat ophouden aan de brug over de Leie, die jachthavens en sportclubs prioritair stelt tegenover een goede service aan de minsten onder ons is geen visie. Het is een gebrek aan elementair inzicht in de taak van het socialisme.
Een visie waarbij men zolang Menen een toenemende vergrijzing kent, een economisch achtergesteld gebied blijft bestaat er in om eerst en vooral de oorzaken weg te nemen. Dit vergt samenwerking, ook met de burgerlijke partijen, maar op een economisch én sociaal verantwoorde manier! Het is nu de tijd om plannen te maken hoe men Menen in een situatie brengt waarin er geld is voor luxe. Hoe men ondernemingen aantrekt, subsidies.
Het feit dat subsidies, en overschotten van het OCMW in het verleden systematisch werden overgeheveld naar de lievelingsprojecten van Gilbert wordt vaak verzwegen.Het is uit eerlijke schaamte allicht, maar het mag gezegd worden.Deze sociale afbraak is eigenlijk al jaren bezig. Ze dient te worden gestopt.
Ik roep alle Gilbertisten, alle Bossuytisten in de partij op om van mascotte te veranderen, en zij die door conflicten met onze plaatselijke krokodil op straat werden en worden gezet, uit de partij of uit hun functie, te respecteren als voorbeelden van moed en zelfopoffering.
De liefde heeft me naar Menen doen verhuizen, maar godbeterd: in welk moeras ben ik hier verzand!
Over stieren, onopenbare zittingen en een visie op democratie.
Over stieren, onopenbare zittingen en een visie op democratie.
Ik merkte vandaag dat veel mensen deze blog lezen, sommigen lezen hem helemaal na hem te hebben afgedrukt.24 paginas zegde Els (van Nieuw) mij.
Om mijn vele lezers politieke zeden van Menen te doen ontdekken was ik vandaag op de OCMW raad.
Ik zag ook vandaag weer een stierenvechter gelanceerdworden door een stier, tenminste: ik zag dat op televisie.De man overleefde het.Maar leg nu eens uit tegen een Spanjaard dat je tegen stierengevechten bent omdat daar MENSEN in gedood worden. Of aan een Gaia fanaat.Hopeloos.
Even moeilijk is het om aan Meense politici uit te leggen wat transparantie is, openheid, democratie, informatie, communicatie.Deze worden als overbodig, grappig en onnuttig beschouwd.
Enige voorbeelden:
-De OCMW-raad van vandaag werd voorafgegaan door een informatiebijeenkomst op woensdag ll.Maar die was dan niet openbaar.Wat daar werd informeel overlegd is dus een raadsel voor hen die er niet waren.Nu is overleg tussen politici soms noodzakelijk. Maar niet wanneer deze informele bijeenkomst dan de basis vormt van een openbare vergadering waarin men voortdurend verwijst, zonder te zeggen waarover het gaat, naar besprekingen achter gesloten deuren om dan maar te stemmen. Zonder dat een mens nog weet wat de motivering is, de achtergronden, de motivatie van deze beslissingen. Ongehoord!
-Nooit deed iemand een poging om het BELEID te verdedigen, om af te komen met steekhoudende manieren die aantonen hoeveel geld nodig is om bepaalde zaken te doen en met welk doel.Het was een voortdurend steekspel tussen meer, minder, nog meer, nog minder en buiten een emotioneel oproepen om bejaarden in frissere rusthuizen te verplaatsen, waar een toilet een strontemmer vervangt, werd er eigenlijk nergens een beeld geschetst door iemand wat elke partij, of deelnemer of lid van de OCMW raad, nu eigenlijk ziet als het beeld van een goed draaiend OCMW. Kafkaiaans.Buiten de voorzitter die zijn ding verdedigde (budget) en Schelstraete (LDD) die zo nu en dan eens polste naar wat de meerderheid nu wel van plan was bleef het muisstil.Ook deed de liberale vertegenwoordiging een poging om zich als sociaal te profileren: ze vonden bepaalde tariefverhogingen asociaal (terecht!) maar vergaten dat ze die op de (informele?)vorige vergadering al hadden goedgekeurd. Schimmenspel, bedrog, komedie.
-Het verslag dat werd goedgekeurd is niet gepubliceerd. Het werd ook niet voorgelegd aan publiek, aan de pers. De openbaarheid is dus niet zo openbaar.Men kan dit niet begrijpen in een open maatschappij.
-Waarom en hoe men plots aan een extra budget komt?Het is niet ter sprake gekomen. Ik moet er nog altijd een antwoord op krijgen.
Het democratisch proces van openheid, informatie, woord en wederwoord is vervangen door een vreemd gekonkelfoes.Arm Menen.
De valse cijfers van Gilbert en zijn sabotagedaden
Er verschenen in de pers twee artikelen, vandaag, die de moeite zijn om stante pede in mijn blog te vermelden.
- Eén verhaalt de laatste stoot van de Gilbertisten. Het weeral blokkeren van de werking van het OCMW, dat weer met voorlopige budgetten zal dienen te werken en voor het blok wordt gezet door een hardnekkig en dwaas burgemeester. -Dan een artikel dat meteen aansluit bij wat ik hier (en wat de ocmw raadsleden al jaren) zeggen: het stijgen van de OCMW budgetten is niet afhankelijk van een slecht of slordig beleid maar van de evolutie van de economie, de vergrijzing en de vele maatschappelijke fenomenen waar het ocmw zelf geen greep op heeft...maar het schepencollege in zekere mate wel... En zo zie je dat de pot de ketel... en: Wie vuur eet schijt vonken.
Maar er is meer: In zijn "argumentatie" om het budget van het OCMW te kortwieken gebruikte Gilbert Schavuit telkens een veelzeggend cijfermateriaal. Het bedrag per hoofd van de bevolking, zo stelde hij, zou "het hoogste zijn van Vlaanderen". Hij citeerde telkens een nauwkeurig bedrag: 276 euro per Menenaar. Onze slapende oppositie ging dit bedrag niet na. Niet moelijk: het komt van een liberaal uit onze contreien in een artikel in de rechtse pers:
"Onenigheid vormt de rode draad door deze legislatuur', zeg Tom Vlaminck, politiek secretaris van Open VLD. De interne twist over de toekenning van 2miljoen extra stadstoelage bovenop de al voorziene 7miljoen euro aan het OCMW, is het hoogtepunt.'
"Vlaminck vergelijkt de stadstoelage in Menen (9miljoeneuro) met die in gemeenten als Wevelgem (4miljoeneuro) en Waregem (5,5miljoeneuro), die ongeveer evenveel inwoners tellen. In Menen is die 9 miljoen euro goed voor 25procent van de totale uitgaven van de stadsbegroting. In Vlaanderen is dat gemiddeld 9procent.' Tom Vlaeminck berekende dat 9 miljoen euro, 276,92euro per Menenaar betekent" (Het Nieuwsblad 22 januari 2010)
De attente lezer zal hier vaststellen dat het dus gaat op een schatting op basis van de 9 miljoen Euro die dus niet is toegekend. Leugen nummer 1 Op basis van een budget van 7 miljoen Euro (het door de Gilbertisten voorgestelde en geforceerde bedrag) komen we eigenlijk op 214 Euro per bewoner
Want wat erger is, is de onjuistheid van de bewering dat dit een hoog bedrag is. Uit de cijfers van Dexia, in het artikel dat hier volgt blijkt dat dit bedrag...LAAG IS! Daar waar volgens de studie van Dexia het gemiddelde in Vlaanderen 561 euro per inwoner bedraagt! LEUGEN NUMMER 2 Het gaat hier vanzelfsprekend niet enkel om toelagen van de gemeente aan het ocmw, maar om het totale subsidiebedrag. Maar dit niet vermelden van de reële kost van een ocmw is een verdere vorm van misleiding...
UIt verdere cijfers blijkt dat het aandeel van de OCMW in het stadsbudget in andere gemeenten...hoger ligt!
Maar er is meer. Het is een typisch liberale truc om te zeggen dat deze of gene maatregel "zoveel per hoofd van de bevolking" kost. Dat is misleidend. In de realiteit worden bepaalde kosten meer dan gecompenseerd door inkomsten voor een bepaalde bevolkingsgroep. Indien men bijvoorbeeld de opcentiemen op de huisvesting verhoogt, het voorstel dat ik deed om de financiering van het OCMW mogelijk te maken op een eerlijke manier, dan zijn er mensen die hierdoor meer inkomsten krijgen dan ze meer moeten betalen aan belastingen natuurlijk!
En zo zijn we dan aan de conclusie: Bossuyt is ofwel een leugenaar die zijn gemeenteraad misleidt, ofwel een onbekwame bestuurder die niet eens de cijfers beheerst die elementair zijn. Bossuyt doet alsof een 25 procent van het budget die naar het OCMW gaat ongehoord is. Hij suggereerde dat dit ongelofelijk hoge percentages zijn, en dat er wel iets heel ergs moet gebeuren in de spilzieke geest van de OCMW bestuurders. Niets blijkt minder waar: In ons land bedraagt de gemiddelde bijdrage aan het ocmw immer 43 procent! . Daarenboven betwiste de burgemeester, noch de (conservatieve!) oppositie noch de coalitiepartner dat de sociale toestand in Menen te vergelijken is met die van een grootstad. Welnu daar is de verhouding nog veel GROTER!
Ten slotte: zelf Dexia (geen socialistische organisatie) stelt gewoon vast dat een vermeerdering met tien procent per jaar van het budget van OCMW's normaal is. Ik vraag me af hoe dit rijmt met de situatie in Menen...
Al gaat de leugen nog zo snel... UIt dit verhaal blijkt de leugenachtigheid en/of onbekwaamheid van de burgemeester ten volle. En ook dat hij zijn dossiers niet kent of niet wil kennen. Wat we al enkele jaren beweerden. QED.
En dat hij daarenboven het ontslag vroeg uit de partij van echte socialisten, die zijn waanzin niet wensten te volgen is dan nog klein bier tegenover het ZONDER DEBAT OVER DE REALITEIT een voorzitter van de partij, tevens een goede ocmw bestuurder, een schepen van zijn partij, tevens de secretaris van zijn partij liet ontslaan op een populistische en onfatsoenlijke manier. Dat de man een slecht burgemeester is, is hier wel duidelijk. Of hij eigenlijk een socialist is is nog maar zeer de vraag. En ik herhaal: alle mensen die hem steunden, hebben die al eens nagevraagd wat de reële situatie is van de oudjes, van hun verplegend personeel en van het steunend personeel in de rusthuizen?m En, Heren en Dames journalisten: wanneer gaat u eens horen in de verpleeginstellingen, in de rusthuizen en bij de vijftig mensen wiens job op de tocht staat en hun collega's wat er WERKELIJK aan de hand is in Menen?
Het wordt de hoogste tijd om eens te vragen wie uit de partij moet, uit de gemeenteraad, uit het schepenambt en vooral uit de pluchen zetel van burgemeester! Ik stelde het voorheen al zeer duidelijk: Massale hervormingen zijn nodig om van het economisch achtergestelde gebied dat Menen is een economisch groeiende entiteit te maken. En daar men Menen niet dezelfde rechten toekent als steden met een vergelijkbare problematiek, enkel omdat Menen kleiner is, dient hier ook op gehamerd te worden. Het gemeentebestuur is daar het geijkte orgaan voor. Ondertussen is het financieren van de extra last die het OCMW vormt voor de gemeentekas eenvoudigweg op te lossen door een verhoging van de opcentiemen op de woningen, op het kadastrale inkomen. Maar dit weigert men zelf onder ogen te zien en men gaat de oudjes "pakken" door overdreven bezuinigingen.
Laat het maar allemaal bezinken en denk eraan wie je volgende keer partij, stad en land laat besturen. Het is tijd dat daar eens wat verandering in komt! Eric Feremans
Het Laatste Nieuws van 17 aprl 2010
OCMWbegroting opnieuw uitgesteld...
De goedkeuring van de OCMW-begroting in Menen, die normaal op de agenda van de gemeenteraad van maandag 26 april stond, is uitgesteld naar de zitting van mei. Dat heeft het schepencollege gisteren beslist. Dat gebeurde op de valreep, want gisteren was de laatste dag dat er nog iets aan de agenda gewijzigd kon worden.
"De burgemeester wil gewoon alles in het werk stellen om die extra 400.000 euro die het OCMW nog te kort komt, niet te moeten toekennen", zegt schepen Karl Debuck (sp.a). Hij was gisteren met vakantie en kon dus niet aanwezig zijn op het schepencollege.
Volgens burgemeester Gilbert Bossuyt (sp.a) gaat het evenwel gewoon om een logische beslissing. "De OCMW-raad kan ten vroegste op 26 april de begroting goedkeuren. Amper enkele uren erna zou de begroting al gestemd moeten worden door de gemeenteraadsleden. Onze stadsdiensten moeten tijd genoeg krijgen om alles door te nemen."
De discussie rond het OCMW-budget sleept al aan van in november. Nu zou alles wel duidelijk mogen zijn', meent raadslid Alain Dumont (Nieuw).
De Morgen van zaterdag 17 april 2010
OCMW-kosten sinds 1994 verdubbeld
De kosten van de 589 Belgische OCMW's kwamen in 2009 uit op een recordbedrag van 6 miljard euro. De OCMW's kosten de gemeenschap daarmee dubbel zoveel als 15 jaar geleden. Dat blijkt uit statistieken van de studiedienst van Dexia. De forse groei van het OCMW-budget is zowel in de grote steden als in kleine gemeenten merkbaar, en in alle drie de gewesten. Volgens de prognoses van de gemeenten zullen de budgetten dit jaar nog eens met om en bij 10 procent stijgen.
De 589 OCMW's van het land budgetteren dubbel zoveel kosten als vijftien jaar geleden. Alle OCMW-budgetten samen klokten in 2009 af op 6,02 miljard euro. In 1994 kwam die som, omgerekend naar de prijzen van 2009, nog uit op 'slechts' 3,15 miljard euro.
In sommige steden gaat het OCMW-budget nog sneller omhoog. Zo is dat van de stad Brugge over dezelfde periode verdrievoudigd (na prijscorrectie). Daar komt dit jaar nog eens ruim 9 procent bij, waardoor het OCMW-budget tot een recordniveau van 20,8 miljoen euro klimt, zo bevestigt het kabinet van burgemeester Patrick Moenaert (CD&V). Volgens de burgemeester zijn de stijgingen verdedigbaar omdat ze gelinkt zijn aan maatschappelijke fenomenen als de toenemende vergrijzing.
Brugge is geen uitzondering. Uit een rondvraag bij gemeenten is op te maken dat het gemiddelde OCMW-budget dit jaar met 10 procent zal stijgen. Die jongste stijgingen zijn volgens de Dexia-studiedienst niet alleen toe te schrijven aan de vergrijzing, maar ook aan de toename van het aantal asielzoekers en het aantal leefloners. Door de crisis zijn meer mensen in financiële problemen gekomen, waardoor de OCMW's meer centen nodig hebben dan gebudgetteerd. Vooral in de grote steden moet de stadskas de tekorten bijleggen.
De kosten van het Antwerpse OCMW, het grootste van het land, worden voor dit jaar geraamd op liefst 503 miljoen euro. Daarmee krijgt het OCMW de allure van een grote onderneming. De eigen inkomsten zijn echter lang niet voldoende om dat bedrag te dekken. De stad Antwerpen zal dit jaar daarom 103 miljoen euro bijpassen. Mogelijk schiet het Antwerpse OCMW-budget dit jaar nog verder uit boven het half miljard. Het valt nog af te wachten wat de financiële gevolgen zullen zijn van de regularisatiecampagne voor illegalen. Antwerps OCMW-voorzitster Monica De Coninck (SP.A) trok eerder dit jaar al aan de alarmbel.
"Er is een evenwichtig budget ingediend. Of het budget nog zal stijgen hangt af van de impact van de regularisatie. Daar maken we binnenkort een eerste balans van op", meldde haar kabinet gisteren. "Of er de komende jaren een probleem komt qua financiering, zal afhangen van hoe snel de economie opnieuw aantrekt en van het gevoerde asielbeleid."
Nieuwe diensten
De draagkracht van de gemeenten wordt op de proef gesteld. Ter vergelijking: tegenover de gezamenlijke OCMW-jaarkosten van 6 miljard euro staat dat de gemeenten een gezamenlijk jaarbudget van 13,9 miljard euro hebben en de provincies 1,7 miljard euro.
De aangroei van de bevolking sinds 1994 verklaart de structureel klimmende budgetten maar voor een klein deel. Want ook als je het OCMW-budget per inwoner berekent, zijn er forse stijgingen merkbaar: met 69 procent in Wallonië tot 81 à 82 procent in Vlaanderen en Brussel.
In de Vlaamse centrumsteden, waaronder Brugge, kwamen de OCMW-kosten in 2009 gemiddeld uit op 629 euro per inwoner, zo becijferde de Dexia-studiedienst. In Antwerpen en Gent loopt dat zelfs op tot 1.057 euro. Dat is dubbel zoveel als het Vlaamse gemiddelde (561 euro per inwoner).
"Dat de OCMW-budgetten stijgen, heeft vooral te maken met het feit dat ze er nieuwe diensten bijgekregen hebben", zegt Anne-Leen Erauw van Dexia Bank Research. Vooral de woonbijstand in zijn vele facetten, gaande van thuishulp tot het beheer van rusthuizen, is de voorbije jaren fors ontwikkeld.
De OCMW's (Openbare Centra voor Maatschappelijk Welzijn) hebben als kerntaak om iedereen de kans op een menswaardig bestaan te geven. Maar door de jaren heen werd die taak ruimer ingevuld, met een grote waaier aan welzijnsdiensten. De financiële druk zal de OCMW's ertoe dwingen om te kiezen welke van die diensten echt prioritair zijn, zo waarschuwen specialisten.
Vergrijzing
De Dexia-studiedienst toont zich vooral bezorgd om de ingrijpende impact van de vergrijzing in komende jaren. Die zal een heleboel nieuwe taken in de dienstverlening noodzakelijk maken maar ook de pensioenlasten voor het eigen OCMW-personeel de hoogte injagen.
Er kunnen daarbij sterke verschillen tussen de OCMW's ontstaan. "In sommige gemeenten zal de vergrijzing zwaarder toeslaan dan elders", zegt Erauw. "Het komt er voor de OCMW's op aan tijdig de schok in te schatten. Woonzorg en andere voorzieningen voor de verouderende bevolking zullen nog belangrijker worden dan nu. De vraag zal in veel gevallen zijn: wie past de tekorten bij die het gevolg zijn van de vergrijzing?"
"De vergrijzing zal zeker extra kosten met zich meebrengen", beseft ook het OMCW van Antwerpen. "Daarom stijgt de stadsbijleg de komende jaren, zodat het aanbod aan thuiszorg kan meegroeien met de vergrijzing. Wat betreft de bouw van serviceflats proberen we creatieve financieringsvormen uit te werken", zegt het OCMW van Antwerpen. Dat kan gaan om samenwerkingsverbanden met de private sector of via een systeem van woonrechtcertificaten, waarbij mensen voor een bepaald bedrag het woonrecht van een serviceflat kunnen aankopen.
De financiële druk zal de OCMW's ertoe dwingen om te kiezen welke van hun welzijnsdiensten echt prioritair zijn
De stilte na de storm: Het socialisme in Menen (2)
Het conflict binnen de Meense Sp.a ging over bezuinigingen op het OCMW tegenover het behouden van de rest van het gemeentelijk budget.
Om hier uit wijs te geraken eerst een stukje economische theorie. Ik zal hier proberen zo duidelijk mogelijk een aantal elementaire economische begrippen te illustreren, ze toelichten zodat een leek ze begrijpt.
Eric Feremans
Inkomen uit werken, inkomen uit vermogen
Economie is echt iets anders dan het beheren van zijn eigen huishoudgeld.Het gaat immers niet over een persoonlijk inkomen, en de gevolgen van het te gul of te gierig zijn met zuurverdiende centen.Het gaat over het verleden, de toekomst en het heden van hele bevolkingsgroepen, die daarenboven helemaal niet tot hetzelfde gezin behoren maar vaak heel erg tegenstrijdige belangen hebben.
Iedereen weet wel dat er twee soorten mensen zijn in deze wereld: zij die moeten werken om in hun bestaan te voorzien en zij die dat misschien wel doen maar die dat niet moeten doen: de rijken.
Er zijn dus ook twee soorten inkomens: die uit werken, en die inkomens die voortkomen uit bezit, uit eigendom, uit vermogen.
Nu wil ik even iets heel raars doen: de rijken gaan verdedigen.Het plaatje dat men vaak ophangt in linkse (flink linkse) kringen over de kapitalisten is dat van een egoïstische, bijna barbaarse kaste die laatdenkend neerkijken op het gepeupel, de proletariërs (zij die enkel maar kinderen kweken). Dat is een verpersoonlijking van ons economisch systeem, van onze sociale structuur die nergens op lijkt.Mensen met een immens inkomen hebben vaak gestudeerd, omdat ze daar de tijd en de middelen voor hebben.In ons land leefden ze als student tussen de andere studenten en hebben dus een even realistische kijk als zij die uit een arbeidersbroek zijn geschud.Het meest kapitalistisch (liberale) economisch land ter wereld (als we Rusland even vergeten, dat economisch zeer zwak is) kent een grote inzet van de superrijken voor de vrijwillige bijdrage aan de sociale bijdragen.Op basis van vrijwilligheid dragen vele miljonairs bij aan een vorm van solidariteit op basis van vrijwilligheid.Uit dit alles kunnen we afleiden dat het niet een kwestie is van menselijk falen, of onmenselijkheid van de rijke kaste maar een gevolg van een systeem dat zorgt dat één kaste blijft beschikken over een systematisch recht op automatische rijkdom, terwijl een ander deel van de bevolking van hen afhankelijk blijft als werknemer.
Wie een systematisch mechanisme, een systeem, onrechtvaardig vindt, dient dan ook te zeggen hoe dit systeem werkt en hoe je het kan veranderen. Het gaat dus niet op om, zoals één van de laatste regels van het communistisch manifest beweert, om de rijken te gaan met geweld te lijf gaan. Het gaat erom om via inzicht en overtuiging en politieke machtsvorming een systeem te gaan uitbouwen dat uitbuiting en onrechtvaardigheid countert. Deze uitdaging is het doel van het socialisme.
Het socialisme aanvaardt niet dat één club zich het recht toe-eigent om mensen minder te betalen dan zij verdienen. Dit is altijd de verdienste geweest van de vakbonden, om hier een tegenkracht te vormen en tevens een politieke macht (niet partij-politiek maar machtspolitiek) om de bedrijven democratisch te maken, dat wil zeggen in functie van eenieder te produceren, niet in functie van één kleine groep van bezitters en aandeelhouders.
Het socialisme vindt ook dat men, indien er dan toch een onevenredige toe-eigening van winsten en gelden en vermogens heeft plaatsgevonden, men die moet herverdelen. Niet op basis van weldadigheid, van vrijwillige bijdragen, maar op basis van verplichte solidariteit. Dit moet dus gebeuren door de werkende bevolking rechten toe te kennen op herverdeling, de bezittende klasse moet dan belast worden op haar winsten, op haar aanwas in vermogens, op haar bezit en inkomens hieruit om te komen tot een rechtvaardige verdeling van de opbrengsten.
En op dit ogenblik loopt dit fout: onze westerse wereld is namelijk niet meer sociaal maar liberaal georiënteerd, en het wordt steeds erger .
De grote Meense strijd tussen twee even grote fracties eindigde even onbegrijpelijk als hij was begonnen. Eigenlijk is het de moeite om het politieke en democratische aspect van deze "Slag van Soetenaye" eens te recapituleren.
Nadat een aantal socialistische mandatarissen weigerden om een door burgemeester Bossuyt vooropgestelde vermindering van de toelagen voor het OCMW in de gemeenteraad goed te keuren, ontstond er een breuk binnen de Sp.a van Menen.
Eén groep, met achter zich de meerderheid van de gemeenteraadsleden en schepenen, steunde de burgemeester (Bossuyt, Sp.a) de anderen wilden de bezuiniging (van negen miljoen voorzien in het meerjarenplan, naar zeven miljoen) niet goedkeuren.
Wat vooraf ging.
De socialistische partij in Menen heeft een rijk verleden. Als eerste socialistische stad in West-Vlaanderen, met als eerste een socialistische burgemeester. Stamboeksocialisten (mensen die als vader en moeder socialisten hebben) zijn er eerder de regel dan de uitzondering. De armoede die er heerste lees je niet enkel in romans, ze is er van oudsher geweest en ook gebleven. Dat ook nu nog éénderde van de bewoners dient aan te kloppen bij het OCMW (niet voor een leefloon, maar voor allerlei tussenkomsten) spreekt boekdelen. En natuurlijk hangt daar een prijskaartje aan.
Het zou boosaardig zijn om de armoede van een regio aan onze partij toe te schrijven, want het probleem zit natuurlijk in allerlei geografische, economische en sociale aspecten, maar het is een feit dat men er maar niet in slaagde, ondanks zoveel jaren socialistische overwinningen bij verkiezingen, een definitieve oplossing te vinden. Sommigen beweren zelf dat dit het voor de socialistische bewindslieden gemakkelijk maakte om verkozen te worden. In elk geval bleef het socialistische aandeel in de verkiezingsresultaten groot.
De figuur van de burgemeester speelt hier zeker een rol. Niet dat deze man bijzondere realisaties op zijn naam heeft staan. Hij werd vaak beoordeeld in de media als een middelmatig tot slecht parlementair, minister en burgemeester. Maar de volledige propaganda van de Meense socialisten draaide rond zijn figuur, de laatste vijftien jaar. De comfortabele situatie waarin hij zich als leider van een grootste partij bevond volstond hem niet. Hij "zuiverde" de partij van elementen die hem om de één of andere manier niet aanstonden, tot en met zijn plaatsvervanger en schepen van financiën, bijvoorbeeld. Dit maakte dat men in Menen als trouw partijlid steeds weer dezelfde indruk overhield: een sterke door plaatselijke propaganda tot "goeroe van Menen" opgeklopte figuur, met weliswaar een wat stroef karakter, maar met een grote aanhang. Bij de coalitiepartners, en de vernieuwende partijleden heerste het beeld van een stroeve man, die zich superieur opstelde zonder eigenlijk vaak blijk te geven van veel kennis van zaken. Eerder een koppigaard dan een man met visie, die daarenboven niet over veel dossierkennis beschikte noch over veel inzet. Dit beeld kennen zijn collegea politici ook, en er is vaak tandengeknars omdat deze man bijna zonder er iets voor te hoeven te doen benijdbare functies kreeg toegewezen, zonder dat hij ook maar een fractie van de capaciteiten, de inzet of de visie vertoonde van andere West-Vlaamse socialisten.
Dit alles zou natuurlijk aan banden kunnen worden gelegd door een sterke partijleiding, maar die bleef op de achtergrond, wuifde de burgemeester onverdiend lof toe en hield de interne partijdemocratie voor bekeken.
In de volgende afleveringen van mijn blog ga ik op één en ander nader in. Het is natuurlijk niet verboden om mij (nog) meer informatie te bezorgen over het vrolijke Menen en zijn rare socialisten. mkg, Eric Feremans