Sinister

Geheel tegen mijn principes in ben ik onlangs toch nog eens te voet op pad geweest in Merelbeke. Ik moest naar het ziekenfonds, kon het niet over mijn hart krijgen om voor die enkele kilometers in mijn auto te stappen. Ik dus te voet op weg. Mét neusmondmasker. Want dat is bij ons verplicht.

En ik heb in stilte nog maar eens ons gemeentebestuur, of ons schepencollege, of wie het ook geweest is, vervloekt.

Niet alléén om de zinloosheid van de maatregel, want ik heb onderweg amper enkele mensen ontmoet, en ben er telkens ruim anderhalve meter van weg gebleven. Maar ook om het vergallen van mijn wandelplezier en het verpesten van wat ik met een wandeling hoop te bereiken: een frisse neus halen. Nee, een "frisse neus" is er met een neusmondmasker niet direct bij. Met die vervelende allergie waar ik nu al zowat acht maanden mee geplaagd zit (of zou het een chronische vorm van Covid-19 zijn?), en waardoor ik de hele dag door met een loopneus geplaagd word, zou ik écht wel baat gehad hebben bij een wandeling in de buitenlucht om mijn geteisterde neus een beetje te laten zuiveren. Niet dus: de allergiedeeltjes werden door mijn neusmondmasker efficiënt tegen gehouden, en ik heb ze gewoon opnieuw ingeademd. Leve mijn neusmondmasker!

Van mijn hoop, lang geleden, dat deze corona-ellende ons misschien toch iets positiefs zou brengen, in de vorm van een warme en begrijpende blik bij de medemens die ik onderweg op mijn wandeling ontmoet, blijft ook helemaal niets over. Die enkelingen die zich zonder mondmasker op de Merelbeekse straten hadden gewaagd, liepen mij gehaast voorbij, met een schuldige en (vooral) schichtige blik in de ogen, doodsbang dat ze alsnog zouden verklikt worden. (Want ook dát lijkt te behoren tot "het nieuwe normaal": de "burgerplicht" om "corona-misdadigers" aan te geven bij de politie.) En bij de anderen, mét mondmasker, zou ik niet kunnen zeggen of die misschien vriendelijk naar mij zouden geglimlacht hebben: dat stomme masker verbergt de helft van ons gezicht. Wél zag ik ook in hun ogen diezelfde onbegrijpende boosheid als in de mijne, en de vraag: "Waarom loop ik in godsnaam met dit idiote mondmasker rond?" Om mijn medemens te beschermen tegen mijn virussen? Niet echt, hee, want ik heb nauwelijks medemensen gezien, en dan nog allemaal vanop afstand. Om mezelf te beschermen? Tegen wie? Nee, de enige reden waarom ik, en die anderen, een mondmasker op hadden, was "omdat het moet".

Onze burgemeesters, die van Merelbeke, Melle, Oosterzele en Destelbergen, hebben besloten dat het moet. Punt.

Waarom? Dat weten ze vermoedelijk zélf niet. Ze hebben alléén maar het bewijs willen leveren van "doortastend optreden". Zonder zich verder vragen te stellen over het nut van hun richtlijn. (Of het zou moeten zijn dat de gemeentekas dringend moest gespijsd worden met corona-boetes?)

Onze "leiders" beginnen meer en meer "Trumpiaanse" trekjes te vertonen: zich doortastend en vastberaden tonen, en vooral niet te veel nadenken. Overhaast en onbesuisd optreden, omdat ze dat met "sterk bestuur" verwarren. En zich al zeker géén vragen stellen over de zin of onzin van wat ze verkondigen.

Ik wéét dat ik nu het risico loop beschuldigd te worden van antipolitiek, maar het moet mij van het hart: "Een bende knoeiers! Dat zijn onze politici. Zonder uitzondering."