Foto
Inhoud blog
  • Oud
  • Gesprek met zoon
  • Broedermoord
  • Narrige buren
  • Gebed
    Zoeken in blog

    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Over mijzelf
    Ik ben Stien
    Ik ben een vrouw en woon in Antwerpen () en mijn beroep is integratiewerkster.
    Ik ben geboren op 24/10/1956 en ben nu dus 62 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: literatuur, film, politiek, kunst, reizen,.....
    Ik hou er van om dingen scherp te stellen, uit te vergroten. Niet alles wat hier staat strookt dus met de werkelijkheid.
    Stiens' Kitchen
    dank zij mij staat hier geen andere onzin
    30-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Roma

    De jongste tijd staan de kranten weer bol van de berichten over stelende Roma-jongeren. Jan Rap en zijn maat krijgen naar verluidt geduchte concurrentie van kleine, donkere Gadzjo's. Maar hey, geen enkele journalist doet moeite om deze feiten in één of andere context te plaatsen. Mensen worden zodoende weer maar eens bevestigd in hun vooroordelen: ‘Haal de was maar binnen! Alle Roma zijn criminelen!’ Het onveiligheidsgevoel neemt toe, en het Vlaams Belang lacht in zijn vuistje. Dit is precies wat zij nodig hebben om hun positie te verstevigen.

     

    Hoezeer de integratiesector de voorbije jaren ook de nadruk gelegd heeft op het belang van positieve beeldvorming van allochtonen in de media, de pers blijft volharden in den boze. Allochtonen komen meestal op een negatieve manier ‘in the picture’. Akkoord, een dief is een dief, of hij nu van autochtone of allochtone afkomst is, maar enige achtergrondinformatie zou toch niet misplaatst zijn.

     

    Want wat wil de realiteit? Roma zijn afkomstig uit de Oost-blok landen waar zij gediscrimineerd en zelfs vervolgd worden. Vaak worden zij het slachtoffer van agressie. In bepaalde steden kan men zelfs gewagen van een apartheidsbeleid. In strikte zin zijn Roma die in ons land verblijven dus asielzoekers. Maar het Belgische asielbeleid interpreteert de vluchtelingenconventie van Genève dermate eng, dat Roma niet voor het vluchtelingenstatuut in aanmerking komen. Zij kunnen dus ook geen aanspraak maken op financiële steun, met alle gevolgen vandien. Terug naar afzender kunnen ze ook niet, zodat de meesten moeten overleven door een beroep te doen op bijstand van familie, kennissen, of caritatieve instellingen die het zelf ook niet breed kunnen laten hangen. Hun levensstandaard is doorgaans verre van ideaal.

     

    Het moet voor jongeren geen sinecure zijn om arm te zijn in een land waarin de rijkdom op alle mogelijke manieren wordt geëtaleerd. Waarin kinderen van kindsbeen af gestimuleerd worden om te consumeren. Waar ukkies van 8 jaar een GSM hebben, en een MP3-speler en een computer. Wat gaat er door zo'n kind heen dat zich dat allemaal niet kan veroorloven? Er bestaat geen excuus voor criminaliteit. Maar wie zei ook weer dat de gelegenheid, of de situatie de dief maakt? Een gezonde, viriele vrouwengek zet je toch ook niet met zijn gebenedijde musculatuur in een hoerenkast! Quoi! Wanneer houdt de regering eens op met de kop in het zand te steken, en zoekt ze naar een oplossing voor onhoudbare toestanden! Het is een vicieuze cirkel die zichzelf in stand houdt: uit angst voor een afstraffing door het kiespubliek past zij een restrictief beleid toe, waardoor een groot aantal asielzoekers of illegalen in mensonwaardige omstandigheden moeten leven en min of meer in de criminaliteit gedwongen worden, waardoor de modale burger negatief gaat staan t.o. vluchtelingen, enzoverder, enzovoort. Wie doorbreekt de cirkel?

    30-08-2007 om 00:00 geschreven door stien  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (4)
    28-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reebok
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Gisteren was ik op bezoek bij vriendin Lore die in het ziekenhuis lag na een zware val van een ladder. Ze had om mijn spirituele (ahum) gezelschap gevraagd, want het eentonige patroon van eten-uitzieken-slapen begon haar stilaan de strot uit te komen, en ziekenhuisclowns konden haar met hun grappen en grollen niet meer opbeuren. Nu lul ik inderdaad veel en graag, vooral als het over ziektes en taxidermistische technieken gaat, maar dat nam niet weg dat het niet goed ging met Lore. Ernstige kneuzingen aan de wervels, een hersenschudding en een posttraumatische verwardheid zouden haar voor langere tijd aan het bed gekluisterd houden. En maar goed ook, want ze kon geen vriend van vijand meer onderscheiden. Toen ik aan haar bed plaatsnam, hield ze me geruime tijd voor de ziekenhuisproost die met gewijde spic & span de zwarte vlekken op haar ziel kwam retoucheren. Tja, om mij te verwarren met een zieleherder moet je aardig van de kaart zijn. Aanvankelijk was ik dan ook zwaar gebelgd. Jarenlang heb ik me uitgesloofd om een imago op te bouwen van 'rebel without a cause', en dan dit. Maar goed, aan de dwalingen van zieken en simpelen van geest moet men niet al te zwaar tillen. Zij kunnen het tenslotte ook niet helpen dat het af en toe flink tempeest onder hun hersenpan. 

    Gelukkig trok de mist in Lores hoofd al vrij snel op, zodat wij het eindelijk over koetjes en kalfjes konden hebben. Plotseling kwam er evenwel een kudde witjassen binnenvallen, een specialist ostheopaat met in zijn kielzog een tiental artsen in opleiding. Dolenthousiast bogen zij zich over de gekneusde botten van Lore, porden met stethoscopen in haar ribben, en oreerden over het zeldzame karakter van bepaalde breuken en barsten. De kreten van bewondering waren niet van de lucht, maar Lores' gezicht vertoonde hoe langer hoe meer de kenmerken van een vulkaan die op uitbarsten staat. 'Misschien moet ik maar even verdwijnen', dacht ik zo bij mezelf, 'al was het maar om de geur van penicilline, ether en methanol van mij af te schudden'. Ik voegde de daad bij het woord en ging op zoek naar het cafetaria. Onderweg zag ik op mijn pad een oude man die schuifelend zijn weg zocht naar de uitgang. 

    Nu weet ik maar al te best dat er niets grappigs is aan een oude man met een wandelstok, dat het getuigt van slechte smaak en gebrek aan fatsoen om de draak met zo’n eminence grise te steken. Maar deze olijke olibrius was dan misschien slecht ter been, aan zijn voeten droeg hij reebokschoenen die oogden alsof zij moeiteloos alle olympische records konden verpulveren. Het waren blitse stappers die ongetwijfeld een fortuin gekost hadden. Het hele plaatje streek enigszins tegen de haren in. Alsof je rode kool met mosterd op je bord kreeg gepresenteerd. Als het Nike’s waren geweest had je nog in een goddelijke voorzienigheid kunnen geloven. Maar Reebok, of all brands. Misschien was het een cadeautje van zijn kinderen. Misschien ook niet. Maar het zette mij aan het denken.

    Er zijn dingen die je nooit samen moet kopen: een wandelstok en reebokschoenen bijvoorbeeld… Hier zijn er nog een paar: viagra en sexy lingerie, servietten en condooms, wasmachine en vrouw, trouwring en handboeien, pornovideo en playboy, auto en man.

     

    28-08-2007 om 00:00 geschreven door stien  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (3)
    26-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ondergoed commercial

    de vele facetten van ondergoed

    26-08-2007 om 21:20 geschreven door stien  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Paul Potts
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    ‘Van bedelman tot edelman’, het is de natte droom van ieder mens die in het zweet des aanschijns zijn dagelijkse boterham moet verdienen. Onder het motto ‘iedereen rijk’, vullen wij lottoformulieren in, spelen wij op de paardenkoers en meten wij de stand van de sterren, om te zien of de goden ons gunstig gezind zijn. Ook de instant sterrenstatus van Paul Potts sprak tot de verbeelding van miljoenen mensen wereldwijd. In het zog van zijn overwinning van de laatste editie van ‘Britain’s Got Talent’,  ontstond er op tal van fora on- en off line een laaiend debat over de diepere gronden van dit soort succes. Ik vond die discussie zo ongemeen boeiend, dat ik ze hier in verkorte vorm weergeef.

     

    Iedereen kent ondertussen het verhaal van de Britse kikker die een prins werd: Paul Potts, de telefoonverkoper die tijdens de laatste editie van ‘Britain’s Got Talent’ moeiteloos het voltallige publiek en de jury in zijn zak stak. In bouwvakkerskloffie en op lonsdales gaf hij een versie van Puccini’s aria ‘Nessun Dorma’ ten beste, waar menig ambachtelijk tenor een punt aan kon zuigen. Tenminste, dat was de mening van meer dan zes miljoen mensen, die na het bekijken van het You Tube filmpje van Potts’ euforisch uit de bol gingen. Black Metalfans bekeerden zich van de weeromstuit tot de parochie van Pavarotti, huismoeders waagden zich tijdens de afwas plotseling aan La Traviata, en intellectuelen sloegen ijlings de hand aan zichzelf bij het horen van zoveel moois.

     

    Maar de laatste noten van Pauls’ mooie motetteken waren nog niet uitgestorven, of in de coulissen van de operawereld ontstond een laaiend debat tussen believers en non-believers. De lont werd aan het kruitvat gestoken door een aantal recensies van operacritici, die vreesden dat het culturele Armageddon nabij was. Zo’n lulletje rozenwater zonder opleiding of geloofsbrieven, en met een stem als een stalinorgel gaf al die geschoolde, uitmuntende en vers gesteven tenoren zomaar eventjes het nakijken? Niet normaal toch! Een Maria Ewing op het demonische hoogtepunt van haar carrière, of een Maria Callas in ‘Lucia Di Lammermoor’, dat was pas opera van de bovenste plank. Maar die omhooggeschopte kermiszangen van een Potts had even veel met opera gemeen als een pastoor met een zwarte mis. Zelfs in het kapelkoor van Baden-Würtemberg zou hij afgaan als een gieter. Er moest dus een andere verklaring zijn voor die wereldwijde hype.

     

    Ene Hensher van ‘The Chicago Tribune’ kwam met het syndroom van Stendhal op de proppen. De goegemeente die zich volpropt met trash, rap, techno, en andere muzak …is zo cultubeet dat ze bij een ietwat artisanaal gebrachte riedel overspannen uit haar dak gaat. Anderen hadden het dan weer over het Cinderellafenomeen. Jan modaal houdt van kikkers die prinsen worden. Als deze uit volks DNA opgetrokken knul dat kan, kan ik het ook, redeneert hij. Wat er ook van zij, operacritici waren het er vrijwel unaniem over eens dat het spervuur van superlatieven dat Paul wereldwijd oogstte een maat voor niets was. Paul was geen operazanger. Punt. Andere lijn.

     

    Op het discussieforum van Times On Line schopten de Paul Potts fans wild om zich heen. Paul was een natuurtalent dat thuishoorde in het rijtje van grote tenoren dat geschiedenis schreef. En operacritici waren gerateerde muzikale kroonpretendenten die hun gal spuwden op hun meer fortuinlijke pendanten.

     

    Operapuristen hielden echter het been stijf. Het mangelde Paul te veel aan volume en techniek om het ooit tot een achtenswaardig tenor te kunnen schoppen. Er was er zelfs ééntje bij die tot in het detail beschreef waar Pauls’ strottenhoofd en stembanden in de fout gingen.

     

    Dat was het ogenblik waarop ook musici hun wagonnetje aan het debat haakten. Techniek, meenden zij, was maar een vehikel om de stem tot een beter instrument te politoeren. De essentie van muziek is het overbrengen van emoties en daar was Paul wonderwel toe in staat. Een kenner schreef dit toe aan de hoge graad van emotionele prosodie van Pauls’ stem, i.e. de gevoelsintonatie, gecombineerd met tempo en volume. Ook zangers zoals Caruso en Mario Di Lanza hadden die stemkwaliteit in hoge mate.

     

    ‘Een kermiszanger moet geen opera zingen, net zoals Britney Spears geen Tina Turner moet imiteren’, riposteerden de puristen hardleers. En dit was meteen ook het startschot voor een discussie over opera als instituut. ‘Dat het een knekelput was van oude fossiele gezangen en pruiken’, fulmineerden Pauls’ fans, ‘een elitaire ballenkraam, met een starre code van wat mag en niet mag en de geslotenheid van een maçonnieke loge. Zangers zoals Paul Potts en Helmut Lotti boden de unieke gelegenheid om opera dichter bij de man in de straat te brengen, waar hij uiteindelijk thuishoort. De samenzang van ‘de drie tenoren’ met rock- en popzangers van allerlei slag, was een eerste stap in die richting. 'Poperazangers’ zoals ‘Il Divo’, Howard Russell, Sarah Brightman die populaire muziek vertolken met een klassiek geschoolde stem gingen verder op het ingeslagen pad. Het publiek was alvast laaiend enthousiast. Operazangers die zich in het populaire straatje begeven, lopen echter het risico door de operawereld uitgespuwd te worden als goedkope escortegirls en –boys die het met de gangbare zeden van het milieu niet zo nauw nemen.

     

    Het valt nochtans niet te ontkennen dat de doorsnee mens weinig affiniteit heeft met wat er zich op het podium van, pakweg, de Metropolitan of de Scala van Milaan afspeelt. Want wie opera zegt, denkt aan een zondvloed van mediocre melodieën, een zoutloze verhaallijn en enkele mooie aria’s. Komt daar nog bij dat de stemmen van de doorsnee operazangers zo opgeschroefd zijn dat zij hun natuurlijke klankkleur verliezen, en de toeschouwers om de oren slaan met overdadig vibrato en technische tierelantijnen. Het overbrengen van emoties is daarbij van secundair belang. Operazangers die wars zijn van overdadige arabesken, de natuurlijke coloratuur van hun stem weten te behouden en dan ook nog kunnen ontroeren, zijn dun gezaaid. Barbara Bonnie is er zo één, en Andreas Scholl en Sillen Kirkebjö. Maar zij zijn dan ook de spreekwoordelijke naalden in de hooiberg. Op de keper beschouwd is het hele operaconcept aan een grondige facelift toe. Een botox-injectie om de plooien glad te strijken dringt zich op.

     

    En wat met Paul Potts? Gaat hij zijn weg vinden in deze wereld van tradities en conventies. Waarschijnlijk niet. De internationale commotie die hij veroorzaakte was gebaseerd op een filmpje dat vier minuten duurde. Te weinig om een gefundeerd oordeel te vellen over iemands zangkwaliteiten. De CD die hij inmiddels uitbracht mag er best zijn, maar tijdens optredens in diverse steden in Engeland viel hij soms hopeloos door de mand. Zijn versie van ‘Granada’ is een parodie op de versie die door o.m. Juan Florez op You Tube werd gezet. En de vraag is maar of een stemcoach Paul nog iets kan bijbrengen. 36 jaar is wel een hoge leeftijd om nog met een vocale training te beginnen. Spijtig, dat wel, want talent heeft hij in overvloed. Wellicht zal hij nog een aantal CD’s uitbrengen met vulgariserende versies van opera-aria’s en daar ook nog goed mee scoren. Maar zijn ultieme droom: operazanger worden is waarschijnlijk te hoog gegrepen. Al hadden we het hem graag gegund.


    De volledige discussie kan u terugvinden op volgende link: http://screens.blogs.nytimes.com/2007/06/26/die-hard-and-paul-potts/
    Voor Potts versie van 'Granada', klik op deze link: http://www.paulpottsofficial.com/radio/radio11.html
    Wel bloedstollend mooi is Paul Potts' Spaanse versie - ognuno soffre - van 'Everybody Hurts' van REM op zijn eerste CD
    http://fmtune.com/node/785

    En dit is 'Granada' gezongen door het Latijns-Amerikaanse operatalent Juan Florez...

    26-08-2007 om 00:00 geschreven door stien  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    22-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pechvogels
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Schrijfster dezes is niet wat men noemt een handige Henrietta. Te pas en te onpas moet een mobiel team van vrienden, werklozen, en alternatief gestrafte criminelen in de bres springen om haar te redden uit allerlei netelige situaties. Overstromingen, kortsluitingen, pharaomierplagen, grondverzakkingen zijn bij haar dagelijkse kost. Zij zijn er omzeggens kind aan huis en zetten geregeld de boel op stelten. Als schrijfster dezes weer maar eens getroffen word door een catastrofe, troost zij zich met de gedachte dat haar buren nog bedrevener zijn in het stoethaspelen. Die mensen hebben pas een huishouden van Jan Steen, meneer!. Het is er bij wijze van spreken elke dag  vrijdag de dertiende.

    Met dit verhaal haalden Hein en Emma - want zo heten de dutsen - zelfs de krantenkolommen.

     

    Buurman Hein, repareerde zijn motorfiets op de patio terwijl zijn vrouw in de keuken voorbereidingen trof voor het avondmaal. Toen Hein de motor een aantal keren liet aanslaan, sprong die, hitsig als een voetzoeker, in de hoogste versnelling. De gevolgen laten zich raden: met de handen nog aan het stuur, vloog Hein als een ongeleid projectiel door de glazen patiodeur, waar hij met moto en al tegen de vloer van de eetkamer smakte. Zijn vrouw, Emma, hoorde het kabaal en rende naar de plaats des onheils waar ze haar echtgenoot in innige omstrengeling met zijn moto op de grond zag liggen. De patiodeur lag aan gruzelementen. 'Zal 't gaan ja', wilde Emma haar wederhelft toesnauwen, in de waan dat hij zich aan zijn loeimachine vergreep. Maar toen merkte ze dat hij daar toch wel in een erg vreemde bocht lag. Een hyperbool, als het ware. Als de wiedeweerga draaide ze het noodnummer voor een ziekenwagen en niet veel later kwam een uitzinnig loeiend vehikel de oprit van haar huis opgestuiterd. De verplegers legden Hein op een brancard en schoven hem de ziekenwagen in, waarna ze in turbostijl wegstoven, richting ziekenhuis.

     

    Emma ging ondertussen naar de eetplaats om het slagveld te overzien. Ze verzamelde al haar girl power om het vroemijzer recht te trekken en naar buiten te duwen. Toen viel haar oog op een vijftal plasjes benzine, die zich in gespreide slagorde op de vloer hadden gevormd. 'Nou moe, die moto kan ook wel een dokter gebruiken', mompelde ze. Ze trok een aantal velletjes van de keukenrol, en depte de vieze smurrie op. De besmeurde velletjes velijn gooide ze achteloos in het toilet. Een uurtje later kwam Hein weer thuis, nadat ze hem in het ziekenhuis vakkundig met naald en draad hadden bewerkt. Boven zijn rechteroog zat een hechting die hem enigszins op Frankenstein deed lijken. Maar voor het overige zag hij er uit als een gepowershopte versie van het origineel. Hij nestelde zich wat landerig in de sofa, dronk een goeie neut jenever, en ging toen de schade opmeten. Meewarig keek hij naar de verbrijzelde patiodeur en de ravage aan zijn moto. 'Jawadde', zei hij aangeslagen.

     

    Om te bekomen van de emotie zocht hij de contemplatieve stilte van het toilet op. Hij nam plaats op de porseleinen pony om een sigaret te roken. Gretig liet hij het weldadig en rustgevende effect van de nicotine op zich inwerken. Toen de askegel de filter bereikt had, mikte hij de peuk tussen zijn benen door in de toiletpot. Emma die in de tuin de taxushaag snoeide, hoorde een luide explosie en het geschreeuw van haar halve trouwboek. Hij ging te keer als een everzwijn dat in barensnood verkeerde. Emma rende naar het toilet en vond haar man kronkelend op de vloer. Zijn broek was aan flarden, en hij had brandvlekken op zijn billen, de achterkant van zijn benen en zijn lendenen. Ontsteld draaide Emma opnieuw het nummer van de hulpdiensten. Even later stoof de ziekenwagen de oprijlaan op. De verplegers legden Hein met de nodige omzichtigheid op de brancard. Terwijl ze de trap afdaalden naar de benedenverdieping, vroeg één van hen aan Emma, hoe Hein aan die brandwonden kwam. Emma vertelde hem het hele verhaal. De verplegers barstten in een Homerisch gelach uit, schuddebuikten, kletsten op hun dijen, totdat één van hen slipte en zijn greep op de brancard verloor. Hein viel op de grond en brak zijn arm. Op die plaats, en op dat tijdstip verbrak Hein zijn relatie met God De Almachtige. Het is nooit meer goed gekomen tussen die twee.

     

    Zie, aan zo'n verhaal kan een kluns nu eens zijn hart ophalen.

    22-08-2007 om 00:00 geschreven door stien  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (6)
    20-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.You stupid woman!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Wat gaat er door u heen, Power Girl, Macha of moderne vrouw, als u de opdracht krijgt om tijdens de vergadering van de Raad Van Beheer drankjes aan te dragen voor de aanwezige mannen en nadien ook nog eens de afwas te doen? Als u dan thuiskomt in een complete chaos en manlief in de zetel mompelt dat hij niet heeft gekookt omdat mannen van Mars komen en vrouwen van Venus en dat nieuwe mannen watjes zijn, waarna hij de onbekende blonde stoot kust die zich tegen hem aanvlijt. Wat doet u als u op uw werk een promotie misloopt omdat u een vrouw bent, of uw baas zijn post-its op uw nieuwe Gucci trui plakt om zijn computerscherm te sparen (Jawel, jawel,  het gebeurt)! En uw geliefde u bovendien vraagt om sexy lingerie te dragen van een afschuwelijk snit? Tandenknarsen? Binnensmonds verwensingen mompelen? Lijdzaam ondergaan? Ach, van binnenvetten krijgt u kanker, weet u? Mijn remedie is terugdenken aan de tijd dat het allemaal nog veel erger was, en citaten lezen van compleet misogyne, vrouwenvretende mannen die de kiem hebben gelegd voor dit hardnekkige buitenbaarmoederlijke machogedrag. En geloof me maar. Het werkt. Hier hebt u een handleiding bij de vrouw, samengesteld door de crème de la crème uit de geschiedenis…

     

    Het plebs en de vrouwen zijn moeilijk op te voeden (Confusius)

     

    Er is een goed beginsel dat de orde, het licht en de man heeft geschapen; er is een slecht beginsel dat de chaos, de duisternis en de vrouw heeft geschapen (Pythagoras)

     

    Hij die ook maar één dag geen vrouwen meer beschimpt, is een arme man die de naam dwaas verdient (Euripides)

     

    De vrouw is een gestrafte man. Mannen die laf zijn geweest of slecht hebben geleefd, zullen bij hun tweede geboorte in vrouwen worden veranderd (Plato)

     

    Men kan met zekerheid stellen dat de vrouw slechts een mislukte man is, een vergissing van de natuur, het resultaat van een constructiefout (Aristoteles)
     

    De man hoeft zijn hoofd niet te bedekken, omdat hij de afspiegeling van God is. Maar de vrouw is de afspiegeling van de man. Daarom moet zij op haar hoofd een teken van onderwerping dragen. (Echt waar, mijn moeder heeft het hoofddoekendebat uitgevonden). (Paulus)

     

    Man, jij bent de meester, de vrouw is jouw slaaf, dat heeft God gewild. Sara, zegt de schrift, gehoorzaamde Abraham en noemde hem haar meester (…) Ja, jullie vrouwen zijn jullie dienstmaagden, en jullie zijn meester van jullie vrouwen (Augustinus)

     

    Als individu is de vrouw een zwak en gebrekkig wezen. Het is een toevallig en willekeurig wezen (…) De man is geroepen voor het edelste werk, dat van de intelligentie, terwijl de vrouw is geroepen voor de voortplanting. (Thomas van Aquino)

     

    Wanneer u een vrouw ziet, bedenk dan dat het noch een mens noch een wild beest is, maar de duivel zelf (Sint Antonius)

     

    Conform het kerkbesluit van Constantinopel, dat in Trullo wordt genoemd, verklaren wij geëxcommuniceerd alle vrouwen die, door een al te gekunstelde schikking van hun haar, mensen in netten en vallen lokken waarin ze verstrikt raken (concilie van Tours 1583)

     

    Een vrouw is geleerd genoeg wanneer ze onderscheid weet te maken tussen het hemd en de wambuis van haar man (Montaigne)


    De waardigheid van een vrouw bestaat in het onbekend blijven. Haar enige glorie is gelegen in het respect van haar man en het dienen van haar gezin. God heeft haar geschapen om de onrechtvaardigheden van de man te verdragen en om hem te dienen (JJ Rousseau)

     

    Het schone geslacht heeft evenveel intelligentie als het mannelijke geslacht, alleen is het een mooie intelligentie, terwijl de onze waarschijnlijk een diepgaande intelligentie is, wat hetzelfde betekent als verheven (Kant)

     

    De vrouw is een dier met lange haren en korte gedachten. Alleen al uit het uiterlijk van de vrouw blijkt dat ze noch voor grote intellectuele noch voor grote lichamelijke prestaties is bestemd. Ze betaalt haar schuld aan het leven niet door te handelen, maar door te lijden, door de barensweeën en de zorg voor de man. Vrouwen blijven hun hele leven grote kinderen, een soort tussenpersoon tussen het kind en de man. Van kindsbeen af moeten zij gehoorzamen. (Schopenhauer)

     

    Wees dus wat men van u verlangt: zacht, ingetogen, toegewijd, kuis, matig, waakzaam, meegaand, bescheiden en we zullen uw verdiensten niet in twijfel trekken (…). En laat de opsomming van zoveel deugden u niet afschrikken: het komt eigenlijk steeds op hetzelfde neer: wees een HUISVROUW, dat woord zegt alles. (Proudhon)

     

    De laagste man is superieur aan de hoogste vrouw (Nietzsche)

     

    De intelligente man moet de vrouw als eigendom beschouwen, een bezit dat je achter slot en grendel moet bewaren, een wezen dat is geschapen voor dienstbaarheid en alleen in een ondergeschikte positie tot volmaaktheid geraakt. (Nietzsche)

     

    Mannen die voor zaken zijn bestemd, moeten publiekelijk worden opgevoed, vrouwen daarentegen, die voor het huiselijk leven zijn bestemd, mogen misschien slechts in zeldzame gevallen het ouderlijk huis verlaten. (Mirabeau)

     

    Men kan meisjes tot hun zevende of achtste jaar naar school sturen. Daarna moeten ze zich terugtrekken in de ouderlijke woning en uitsluitend leren zich bezig te houden met huishoudelijke werkzaamheden (Mirabeau, pedagoog)

     

    De natuur wilde dat vrouwen onze slaven waren. Ze zijn onze eigendom. Ze behoren ons toe, net als een boom waarvan de opbrengst aan fruit de tuinier toebehoort… (Napoleon I)

     

    Al sinds enige tijd voeren een paar vrijmetselaars van verschillende afdelingen een campagne die tot doel heeft de vrouw in te wijden. Deze campagne gaat van een verkeerd principe, van een onjuiste gedachte uit. Nee, de vrouw is niet de gelijke van de man. Ieder heeft een karakteristieke, speciale rol. Voor de man is dat het optreden naar buiten, voor hem is er de strijd om het bestaan en de politieke strijd. Voor hem de actieve en glansrijke kant (…) Voor de vrouw de rustige, langzame en volhardende bedrijvigheid van het gezin. Zij moet de raadgeefster voor de strijd, de troost na de nederlaag en de beloning na de overwinning zijn. (De Republiek der vrijmetselaars, 1881)

     

    De plaats van de vrouw is thuis (…) de natuur heeft van haar een voedster en huisvrouw gemaakt, laten we haar niet van die sociale functie afhouden, want dan brengen we haar van het juiste pad; voor de man het werk en de studie van de menselijke vraagstukken, voor de vrouw de zorgen voor de kinderen en de verfraaiing van het interieur van de harde werker. (IAO, 1865)

     

    De Jood heeft ons de vrouwen afgenomen door zijn verlangen naar seksuele democratie. Wij jongeren, hebben als taak de draak te doden om ons opnieuw toe te eigenen wat het heiligst op aarde is, de vrouw als dienares en dienstbode (Adolf Hitler)

     

    Een ministerie voor vrouwenemancipatie? Waarom niet een staatssecretariaat voor breiwerk? (Charles Degaulle)

     

    Voor mij is de vrouw de vrouw uit de Corrèze, uit vroegere tijden, een harde werkster, die de mannen aan tafel bedient, nooit bij hen gaat zitten en niet praat (Jacques Chirac)

     

    En zo kunnen wij nog een eindje doorgaan. Voeg ook nog maar Shakespeare, Molière, Lord Byron, de Balzac, Baudelaire, William Burroughs, Flaubert, enz. enz. toe aan dit lijstje van witzige vrouwenbashers en je weet waarom je nog altijd niet de wegenkaart kan lezen. Eeuwenlang bestonden er voor vrouwen namelijk maar drie wegen: die naar de keuken, de kerk, en de kinderkribbe. Na het verorberen van bovenstaande parels van bio-psychologisch vernuft, begin ik altijd weer blijgezind aan de afwas. Zijn het geen schatjes?

    Citaten uit: 'Vrouwen zijn mislukte mannen' van Benoite Groult

    20-08-2007 om 00:00 geschreven door stien  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    19-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Il Divo

    Nog niet zo lang geleden vonden organisatoren uit de showbizz het de max om operazangers uit te nodigen op pop- of rockconcerten. Zo kon je ondermeer Pavarotti bewonderen terwijl hij een duet bracht met de zanger van Queen, Bono en James Brown. De formule bleek aan te slaan bij het grote publiek. Een nieuwe markt lag open. Toen de gewiekste zakenman, Simon Cowell - een platenproducer die ook in de jury zat van programma’s zoals ‘American Idol’ en ‘Britain’s Got Talent' – op een dag Sara Brightman en Andrea Bocelli het nummer ‘con te partiro’ hoorde vertolken, kwam hij op het idee om een groep samen te stellen van operazangers die popmuziek in een klassiek jasje zouden steken. Meteen werd er ook een nieuwe term bedacht voor dit genre: 'popera'. Cowell begon een wereldwijde zoektocht naar jonge zangers die bereid waren om mee te zingen in dit project. Zijn zoektocht duurde twee jaar. De groep bestaat momenteel uit de Zwitser Urs Bühler (tenor), de Spanjaard Carlos Marin (bariton), de Fransman Sébastien Izambard (popzanger) en de Amerikaan David Miller (tenor). De naam van de groep werd 'Il Divo'. Hun eerste CD ‘Il Divo’ was al meteen een schot in de roos. Wereldwijd werden er meer dan 16 miljoen exemplaren van verkocht. De samenzang van de mannen is dan ook bijwijlen magnifiek. Hoewel ik een hele CD wel een beetje te veel van het goede zou vinden wegens het nogal zeemzoeterige karakter van de meeste nummers. Oordeel zelf en luister!


    19-08-2007 om 15:32 geschreven door stien  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    18-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Voor Tom, die op 11 augustus 23 werd
    Huizen zonder vaders

    Zoonlief,
    nog steeds schrijf jij
    met hanenpoten op mijn ziel
    de blauwdruk van je leven
    dat jij geen spruitjes eten wil
    en voor geen wet zal beven

    Jij kent de uitgesleten klank
    van huizen zonder vaders
    waar het gebinte wankel is
    en moeders baarden dragen

    En of! jij wist wat bijstand was
    dat merkkleding een verschil kan maken
    en dat jij als wibrajongen van de klas
    harde noten zou moeten kraken

    Soms zag ik je
    met ogen van gebroken glas
    in de verte staren
    waar vaders zonder zonen op een dag
    hun schuilplaats openbaren

    Maar vaders zijn soms zo geslaagd
    dat ze hun kroost vergeten
    zo moesten wij beiden ongevraagd
    veel rauwe bonen eten

    En zie
    wat je geworden bent!
    een kanjer van een vent
    die met een ziel van zuiver goud
    zijn wereld blindelings kent

    18-08-2007 om 00:00 geschreven door stien  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    14-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Groot nieuws
    Rejoice, Rejoice ik sta op nummer twee in de top 20 van deze uithoek van de blogkosmos, met name de categorie 'wetenschappen', en wel tussen 'Astro' en 'Revolutietheorie'. Bloggers die hoog willen scoren kan ik aanraden om naar deze stek te verhuizen. Succes gegarandeerd! PS. Astro heeft gemiddeld 13 bezoekers per dag

    Misschien moet ik maar eens even toelichten waarom ik naar dit plekje in de blogosfeer verkaste, want ik merk dat er veel mensen met vragen zitten. En aangezien ik de epitheta: giftige pad, valse slang, jaloerse kobold op mijn zondagse jas gespeld kreeg, kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat ik in het hele debacle met Smiling Cobra aan het kortste eind trok. Ten onrechte meen ik nog steeds. Het was een ongelijke strijd, waarbij ik hoe dan ook de duimen moest leggen voor iemand die zoveel bekender was dan ik. Mijn argumenten gingen verloren in de storm van sympathie die SC wist lost te weken. Daarom wil ik hier zo nuchter en objectief mogelijk mijn versie van de gebeurtenissen uit de doeken doen.

    chronologisch:

    vroege lente 2007
    - ik plaats een artikeltje op mijn blog over de Bwards die omstreeks die tijd zullen plaatsvinden. Zapnimf vraagt mij of er interessante bloggers tussen de deelnemers zitten. Ik beveel haar ene smiling cobra aan, en geef hoog op over zijn stijl en taalgebruik
    - Even later stuur ik SC een mailtje met de boodschap dat ik een bewonderaarster ben en ik feliciteer hem met zijn zoveelste post
    - ik plaats een link naar zijn blog
    - hij plaatst een link naar mijn blog
    - aanvankelijk zijn de wederzijdse commentaren bijzonder aimabel, maar na een stukje over winkeldiefstal krijg ik een nogal zure opmerking van SC
    later op de lente 2007
    - ik plaats een brief die ik ontvang waarin een racistische aanslag in Aartrijke wordt aangeklaagd
    - smiling cobra, een Aartrijkenaar, plaatst een commentaar die tamelijk ambivalent is: hij zegt dat hij een andere versie van de feiten heeft gehoord (zonder dit verder te specifiëren), en dat het niet opgaat om Aartrijkenaren als racisten af te schilderen (wat in feite niet het geval is, er is wel degelijk sprake van een aantal individuen)
    - blokwatch die, zoals men weet actie voert tegen racisme neemt - buiten mijn weten of medewerking om, ik ken die mensen namelijk niet - contact op met smiling cobra om hem te vragen hoe de versie die hem ter ore kwam van de aanslag dan wel luidde. Dit vanuit de journalistieke deontologie die gebiedt zo objectief mogelijk over feiten te berichten en alle beschikbare bronnen te raadplegen. Zij sturen hem een drietal mails
    - smiling cobra weigert die informatie vrij te geven en schreeuwt moord en brand op zijn blog. Hij vergelijkt blokwatch met de gestapo, met zachte heelmeesters die stinkende wonden maken en poneert terloops dat ze erger zijn dan het kwaad dat ze bestrijden. Hij beweert dat hij bedreigd werd. Bart Hollevoet van Blokwatch zegt in een commentaar op mijn blog het volgende:

    'Op 24 mei 2007 gingen er 4 mails van mij naar SC en kwamen er 3 mails van SC naar mij.
    De eerste mail van mij aan SC was een verzoek om meer uitleg over de 'andere versie' van het incident die hij schreef te hebben vernomen.
    In het antwoord daarop distantieerde SC zich van zijn bewering en probeerde hij mij af te schepen.
    De tweede mail van mij aan SC legde de mogelijke gevolgen uit van zijn post hier, indien deze zonder verdere uitleg zou blijven: het ontstaan van onterechte twijfel en het zwart maken van personen. In het antwoord daarop wees SC elke verantwoordelijkheid voor zijn schrijven af.
    De derde mail van mij aan SC bevatte een verzoek om dat ook hier te doen, om de redenen die hierboven zijn aangehaald. Het antwoord daarop bevatte geen inhoudelijke informatie.
    In de vierde mail van mij aan SC bracht ik de kern van de zaak in herinnering: de betrouwbaarheid van het verhaal van Guy en de bijdrage die SC kon leveren om die te bepalen.  Deze mail bleef onbeantwoord.'

    - ik krijg een mail van Smiling Cobra waarin hij vraagt om zijn link van mijn blog te verwijderen. Hij zal hetzelfde doen met mijn link op zijn blog, want hij gaat er voetstoots van uit dat ik verantwoordelijk ben voor het incident met blokwatch. En hij moet die hele heisa niet
    - als de links verwijderd zijn krijg ik een bijzonder giftige mail met de boodschap: opgeruimd staat netjes
    - commentaren van mij en anderen om de vuilspuiterij ten aanzien van blokwatch enigszins te nuanceren (ik werk in de integratiesector, en ken die mensen niet persoonlijk, maar wel hun reputatie, en wees gerust, het zijn geen beesten) worden systematisch van zijn blog gewist.
    - omdat het wel degelijk om een artikel gaat dat op mijn blog verscheen, zie ik mij enigszins gedwongen om in het defensief te gaan. Ik vond het niet zo'n prettig vooruitzicht dat lezers zouden gaan denken dat ze door commentaren op mijn blog te plaatsen last zouden krijgen met allerlei instanties. Ik ben tenslotte niet verantwoordelijk voor de acties die andere organisaties ondernemen.
    - ik plaats mijn open brief om de situatie toch nog enigszins in het juiste perspectief te plaatsen en maak inderdaad een paar persoonlijke opmerkingen ten aanzien van SC zelf. Een reactie op zijn wel bijzonder gortige manier van afscheid nemen.
    - ik krijg een mail van SC waarin hij dreigt mij te vervolgen wegens eerroof. Dat doet hij niet. Mensen moeten zich misschien maar eens afvragen waarom niet

    Voorlopig ga ik dus zeker niet meer systematisch bloggen, her en der werd ik zonder veel poespas op de blogindex gezet (jawel, die bestaat in de blogosfeer wel degelijk). Links naar mijn blog werden verwijderd, zonder dat de betrokkenen de moeite namen om mijn versie van het verhaal eens te horen. Enfin, Kafka ten voeten uit, want uiteindelijk was het een kwestie tussen Blogwatch en SC, waar ik maar een minieme rol in speelde. Maar ik meen toch dat ik, zoals iedere blogger, recht heb op een minimum aan respect, ook van bloggers die aan de top van het bloggerspantheon staan. Voor mij gaat het niet op dat je andere bloggers kan schofferen omdat je toevallig een goeie pen een een grote schare fans hebt. Het verbaast mij nog steeds dat SC daar zo gemakkelijk mee wegkwam, want ik was niet de eerste die onverhoeds een serieuze knauw van zijn giftand kreeg, onder luid applaus van zijn fans. En wat als het die fans zelf ooit overkomt? Dat was alvast mijn bedenking: dit kan iedereen overkomen. Bewondering is mooi en goed, maar als die culmineert in beate idolatrie die de ogen sluit voor krassen op het mooie koetswerk, is er iets loos. Bloggers met een dergelijke graad van populariteit hebben de macht om andere bloggers te maken of te breken. Het is aan hen om op een gezonde manier met die macht om te gaan en er zich niet aan te verbranden.

    Jaloers? Ik ben nooit zo erg jaloers uitgevallen, (dat zullen vrienden en collega's volmondig bevestigen) en weet en heb er totaal geen moeite mee dat er mensen zijn die mij klakkelings onder tafel schrijven. Ik zie ook voor anderen de zon graag in het water schijnen. Ik was heel erg tevreden met mijn plaats in de toplijsten van bloggen.be. Ik had zeker niet te klagen. Maar ik mag mij toch verdedigen tegen valse aantijgingen. Het staat uiteraard iedereen vrij om mijn blog te mijden. Voorlopig doe ik het rustig aan. Af en toe leg ik eens een ei. Misschien dat ik in de toekomst terug meer van mij laat horen. Ik vind niet dat ik na dit voorval met de staart tussen de benen moet afdruipen. Ik was tenslotte niet degene die een uitslaande brand veroorzaakte. Ik ben doorgaans geen herriestoker, en heb zelden hommeles met andere mensen. Er waren evenwel nog andere redenen dan de affaire SC om het bloggen tijdelijk te verminderen. Voor mijn lieve diehards, dank u dat u mij niet liet vallen.

    Dank ook aan de enkele bloggers die het 'aandurfden' een kritische noot te laten horen in het koor van ach en wee; met name
    shining cobra
    http://shiningcobra.wordpress.com
    en Hanenwurger, een door mij zeer gewaardeerd schrijverscollectief (http://www.hanenwurger.org)
    http://www.hanenwurger.org/2007/06/19/shining-cobra-en-wat-juni-2007-voor-u-betekende/

    14-08-2007 om 00:00 geschreven door stien  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (4)
    12-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hypochonder? Moi!

    Sommige mensen noemen mij een hypochonder, de snoodaards, maar dat ben ik niet. Ik ben hoegenaamd niet het type om de malade imaginaire te spelen. Louis de Funès deed dat veel beter dan ik en met het theatrale vertoon dat zo typisch is voor de comédie burlesque. Ik speel geen cinema, mijn pijn is echt.

    Gisteren snoot ik mijn neus, en mijn zakdoek zat onder de bloedvlekken. Mag ik daar dan niet uit besluiten dat ik leukemie heb? Ik weet dat bloedneuzen een symptoom zijn van leukemie, want ik zag ooit een TV-film over een schaatsende tiener die aan de lopende band bloedneuzen kreeg, wat  - na een stuk of wat reklamespotjes en laboratoriumtesten - onvermijdelijk tot de diagnose leukemie leidde. Ook blauwe vlekken hadden het op hem gemunt. Met honderden vormden ze een bezettingsleger op zijn uitterende lichaam. Maar hij liet zich niet ringeloren. Hij niet! Heldhaftig torste hij zijn lot, was de steun van weduwen en wezen, riep stichtingen ter bevordering van het oncologisch onderzoek in het leven en wachtte gelaten op wat komen moest. Hij stierf aan het einde van de film, maar niet nadat hij op het ijs nog een virtuoze zwanenzang in de vorm van een afscheidsshow ten beste had gegeven. Het nummer dat hij bracht was een arctische versie van 'De Stervende Zwaan' van Tsjaikovski. Eerlijk, ik wist niet dat een mens in de stervensfase nog zoveel lijfelijk aplomb had. Tranen met tuiten heb ik gehuild.

    Ik schaats niet. Af en toe zorg ik voor wat acrobatisch spektakel (volgens anderen hilarisch) op de rolschaatsen. That’s it. Misschien moet ik die discipline wat verder uitbouwen zodat ik, als mijn tijd gekomen is, een beklijvende afscheidsvoorstelling kan geven. Met veel pirouettes en één puntgave spagaat. Kwestie van niet helemaal roemloos ten onder te gaan. Soms krijg ik visioenen over de nabije toekomst: dan zie ik mijzelf, kwijnend op een bed, een wasbleke huid, en een blauw floers onder de ogen. Ik ben omringd door handenwringende vrienden en familieleden die na al die tijd eindelijk inzien dat ze mispunten waren die mij schromelijk te kort deden. Door wroeging gekweld, smeken zij aan mijn sterfbed om vergiffenis. Tevergeefs, echter. De wonden zijn te diep. Maar mijn begrafenis slaat werkelijk alles: Hugo Claus, Bart De Wever, Bertje traanklier, De Crem, Margriet Hermans verdringen zich om mijn kist om voor de laatste keer hun bewondering te betuigen. En als toetje gooit Flip Dewinter huilend zijn bruingebrand verleden van zich af om de vlag der democratie aan mijn voeteneind te planten. En wie, o wie zingt het Largo van Händel tijdens de homilie, dacht u? Uiteraard Renee Fleming, die met haar gespierd vibrato de talrijke ketters onder de aanwezigen (wees daar maar zeker van) tot inkeer brengt. Daarom moet mijn laatste optreden op rolschaatsen schitterend zijn: met ruches en crenoline, feeëriek licht en onaardse muziek.

    Maar voorlopig moet ik het dus nog met witjassen en stethoscopen stellen. Want dokters? Ze kunnen mij krijgen! Om de haverklap bel ik dokter Janssens met een aantal prangende vragen. Meestal krijg ik zijn assistente aan de lijn. Zij herkent onmiddellijk mijn stem. ‘Wat scheelt er stien?’, vraagt ze doorgaans na iets wat lijkt op een zucht of een vapeur.

    ‘Kan je de dokter vertellen dat ik me de laatste tijd zo landerig voel? Dat ik problemen heb met mijn geheugen en mijn concentratievermogen. Mijn vingertoppen hebben bovendien een abnormaal rode kleur, en ik weet niet hoe dat komt. Ik denk dat het iets te maken heeft met een slechte bloeddoorstroming. Oh ja, vertel hem ook dat ik al een poosje overgevoelig ben voor licht. Wil je dat doen?

    Zucht. Steun. Onderdrukte krachttermen aan de andere kant van de lijn. ‘Ja, ik zal hem de boodschap overmaken.’

    Meestal belt de dokter mij twee dagen later terug om mij het advies te geven dat hij altijd geeft. ‘Ga ’s morgens zo vaak mogelijk een wandeling maken op de nuchtere maag. Dat kan een gunstig effect hebben.’

    Ik haat mijn dokter. Ik bedoel: welk heil mag ik verwachten van de remedie die hij mij telkens voorschrijft. Luistert hij wel naar de beschrijving die ik geef van de symptomen?

    a) ik ben snel vermoeid

    b) ik ben overgevoelig voor licht

    De laatste keer dat ik zijn raad opvolgde, heb ik het geweten. De zon morste die ochtend kwistig met wat ze aan ultraviolet licht in de mars had. En het was verdomd vermoeidend om in een stroboscopisch landschap rond te wandelen. Mijn zwak gestel schreeuwde moord en brand. Misschien toch dokter Peeters eens proberen. Hypochonder? Moi? Komaan zeg!

    12-08-2007 om 00:00 geschreven door stien  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    11-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sterven

    Zo moet dan ook sterven zijn
    als het afleggen van gewaden
    te wijd voor kleine levensvragen
    te nauw
    voor sturm und drang
    in veel te strakke naden

    Zo moet het zijn als
    het achterlaten van gedachten
    van dromen, wensen, daden
    liefde in goede en in slechte dagen
    aan vriend en vijand
    of aan wie het wil

    want blijven doe je toch

    een beetje

    En je neemt afscheid van de tijd
    waarmee je eens zo kwistig morste
    want wat was, was altijd al weer snel geweest
    en wat niet was kon nog steeds wat worden
    zo holde je jezelf voorbij
    en al die anderen die op je wachtten
    je miste de kleine letters van het feest
    en spijt maakte vlekken op je spreken

    welaan, nu kan je eindelijk rusten
    slaap nu maar
    de klok staat stil
    en nooit meer zal pijn je ogen breken

    Zo moet het dus zijn om dood te gaan
    de koele afdronk van een nieuw begin
    een laatste avondmaal met je geliefden
    voor je tramlijn 'paradiso' neemt

    11-08-2007 om 00:00 geschreven door stien  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dagdromen

    'A daydream is a meal at which images are eaten. Some of us are gourmets, some gourmands, and a good many take their images precooked out of a can and swallow them down whole, absent-mindedly and with little relish'

    W.H. Auden 

    Als dit citaat van W.H. Auden enige steek houdt, dan ben ik een ‘gourmand’. In onze eigen volkstaal heet dat een fijnproever. Want dagdromen? Ik heb er een patent op. Ik kan, zo maar, tussen twee boeiende bezigheden door geestelijk op wandel gaan, naar een andere plek, een ander bewustzijnsniveau waar droom en werkelijkheid elkaar raken. Dan lijkt het wel of mijn blik met een vacuumpomp wordt leeggezogen, dat mijn bewustzijn zich naar binnen keert. Dan bereikt geen enkel geluid nog het gehoorcentrum van mijn hersenen. De wereld is één boeddhistische tempel van stilte. 

    Met die mentale slippertjes kan ik alle kanten uit. Ik leg de eerste steen voor een opvangtehuis voor straatkinderen, ik haal mijn vliegbrevet, of ik hak mij een weg door de mangrove in Senegal. Allemaal dingen die ik nog ooit wil waarmaken en die, door ze in ragfijn hersenspinsel om te zetten, dichterbij komen. Want dagdromen zijn onze wensen op poëzie gezet. Luchtkastelen en fantasieën stuwen ons vooruit, dwingen ons om te handelen. Om onze eigen toekomst vorm te geven. Ze vertellen ons ook veel over onszelf. Wensen komen immers uit het diepst van ons wezen zelf, en zijn dragers van vitaliteit. 

    Het spirituele escapisme is uiteraard het hevigst als de verveling toeslaat. Als het leven zelf routine is geworden. Als je je in een cocon van veiligheid hebt ingekapseld en elke nieuwe uitdaging uit de weg gaat. Dan ga je zoals Michelangelo engelen zien in het marmer, en de aandrang voelen om ze uit hun stenen gevangenis te bevrijden. Dan zie je rozencavaliers en peperkoekenhuisjes in wolkenformaties. Want dagdromen zijn ‘the mothers of invention’. Geen menselijke verwezenlijking, of ze kreeg voor het eerst gestalte in de nevelige regionen van de geest. Franklin, Newton, Garibaldi, het waren dromers die op hun rug liggend in het gras, hun eigen werklijkheid creëerden en daarmee de wereld een ander aanzien gaven.  

    Dus als ik op mijn dagdroom van vandaag mag betrouwen, woon ik binnenkort in een oud herenhuis, heb ik drie Afrikaanse pleegkinderen, maak ik een avontuurlijke trip door het Amazonewoud en behoort de oorlog in Irak weldra tot het verleden. Hij gaf me bovendien de nodige brandstof om mijn dagdagelijkse taken met kakelvers enthousiasme aan te vatten. Ik heb bergen werk verzet: de briefwisseling afgehandeld, een folder samengesteld, de boekhouding bijgewerkt. Dagdromen geven mij vleugels.

    Realisten en pragmatici, gelieve zich van commentaar te onthouden. 

     

    11-08-2007 om 00:00 geschreven door stien  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    10-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Liefde
    Je lag daar
    als een vraagteken aan mijn zij
    je maanblanke huid
    een spandoek van verzet
    want liefde was geen lust
    zei je
    geen lijfelijk libretto
    van uitslaand uitheems vuur
    liefde was sudoku
    met zijn twee
    op de bank
    bij regenweer

    Waarom dan, liefste
    lijkt je lichaam
    op een katern met woonideeën
    staat het te huur
    in de koopjeskrant
    heb je dan geen kamer
    voor ongenode gasten
    of voor de pelgrim
    die thuiskomt van zijn reis?

    En heb je dan een tonicum
    om de pijn te blussen
    die de opperhuid bewoont
    als een kwaadaardig melanoom

    Want lust is ook
    bodemloos
    zichzelf verliezen
    in ogen diep
    en heupen wijd
    een vol pension verblijf in aanverwante zielen
    waar het menu vertrouwd is
    en de taal gekend

    Kom, laat mij je lichaam breken
    ik zal het consacreren
    met gepaste tederheid
    neem en eet dit lichaam
    dat uw milde hand ons geeft
    zo simpel is dat
    en meer moet dat niet zijn

    10-08-2007 om 00:00 geschreven door stien  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per maand
  • 06-2011
  • 02-2008
  • 11-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 11-2006
  • 10-2006

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Rondvraag / Poll
    Bent u voor of tegen de herinvoering van de prachtige woorden 'vierklauwens', 'redekavelen', 'verwatenheid'. Bij voldoende interesse lanceer ik een actie om deze terug op te waarderen!
    voor
    tegen
    voor op voorwaarde dat
    Bekijk resultaat


    Beaching for Bloggers


    Foto

    Laatste commentaren
  • stien (greet)
        op Actualiteit
  • vraag (vital)
        op Actualiteit
  • sorry (vital)
        op Actualiteit
  • ozJsNybtrghQzEIV (lVXFbsjYvqTFqic)
        op Sissi
  • stiengoed (pedro patetico)
        op Voor Tom, die op 11 augustus 23 werd
  • Foto


    Foto


    Mijn favorieten
  • bloggen.be
  • linkjelog
  • weblogs tegen racisme
  • creatief schrijven
  • gedachtenkronkelingen
  • kleine keizerin
  • Hanenwurger
  • Dartel
  • adem
  • kerekewere (Menck)

    Foto

    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Mijn favorieten
  • bloggen.be
  • speedy
  • philou
  • elselisa
  • gert bourgeois
  • gerdernissen
  • zabrila
  • Raf/Errare humanum est

    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    zorgloosbouwen
    www.bloggen.be/zorgloo
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    domeinen
    www.bloggen.be/domeine
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    tilloenk
    www.bloggen.be/tilloen
    Foto

    Foto

    Blog als favoriet !

    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    muntenverzamelen
    www.bloggen.be/muntenv

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!