Vandaag vertrok ik in de morgen uit Constanta voor 3 dagen in Praag door te brengen. Neen, geen vakantie, maar werken ! Een vergadering voor Reclassering Nederland staat op het programma voor morgen en overmorgen. Naar afspraak ontmoette ik in Otopeni met Andre Muit. We reizen van daar samen met het vliegtuig naar Praag. Omstreeks 17 uur (plaatselijke tijd) kwamen we aan Hotel Crowne Plaza toe. Inchechen en de stad in. Een 15-tal jaar geleden bezocht in Praag al, dus het was mij allemaal niet zo onbekend. Als afsluiter vonden we een erg leuk restaurant in de oude binnenstad. We aten er Praagse specialiteiten. De avond eindigde in de bar van het hotel. Morgenvroeg duiken we weer de stad in en om 12 uur begint het echte werk !
Stan
0
1
2
3
4
5
- Gemiddelde waardering: 3/5 - (5 Stemmen) Categorie:Er op uit
Het werd een beetje van het goede teveel ! Er bestaat nog watanders dan alleen maar Roemenie. Nadat ik regelmatig prikker werd op het Nederlands prikbord over Roemenie, de web pagina http://roemenie.start.be/ onderhield en dit blog over Roemenie aanmaakte, startte ik vorige week een forum voor discuties over Roemenie. Dit kwam naar aanleiding van het wegvallen van het prikbord. Op dit forum was er weinig reactie en het werd me allemaal wat te veel op het internet over Roemenie. Ik heb bijgevolg het forum terug weggehaald. Ik hou het bij dit blog.
Het was de laatste jaren vrij rustig in de buurt, er waren niet zoveel straathonden meer. Daar is nu duidelijk weer verandering in gekomen. In de buurt bouwt men een nieuwe wijk aan. De werf is afgezet met draad en het loopt er vol met honden die de bewakers natuurlijk graag hebben, want de honden blaffen als er wat gaande is. Ondertussen blaffen ze de hele nacht, want er komt wel eens iemand laat thuis en dan alarmeert 1 hond de rest van de muite en zo begint de hele buurt te blaffen. De draad is op verschillende plaatsen stuk gemaakt door de honden en zij zwerven uit naar plaatsen waar ze eten vinden en ze jagen ook de mensen achterna. Gisteren ging ik laat op de avond met Micha wandelen. Mijn braaf meije kijk niet eens op naar die (zigeuner)straathonden, maar als we aangevallen worden, beschermt zij natuurlijk ook. Van mij tot aan de buurtbar, ongeveer 300 meter, werden we 4 keer achtervolgt en nagezeten door blaffend straatgedoe. Aan de telefoon kon ik Virgil niet eens verstaan door het geblaf. Bij het kruispunt met de bar, weer van dat ! Er liepen 2 organen in een blauw pakje en ik vroeg hen : "Heren, doen jullie hier nu niets aan ? Kan men hier niet meer wandelen met een wel opgevoede hond ?" Het antwoord was kort en duidelijk : "Dat is mijn taak niet !" Waarop ik nog net kon zeggen : "Wie staat er dan in voor de openbare orde ?" Ze waren vlug weg. Titi, de eigenaar van de bar was getuige van dit gesprek. Ik bestel een glaasje wijn en maak even een gesprek met buren. Micha blijft rustig naast me liggen en veroerd geen vin. Blijkbaar is ze tot rust gekomen na onze zware achtervolgingstocht. Maar, ... we moeten ook nog naar huis. Ik besluit een andere weg te nemen en het loopt vlot, slecht 1 maal achternagezeten. Door het nemen van die andere weg moet ik kort bij mijn blok over trappen en daar ... ja daar gebeurt het ! Terwijl we op de trappen zijn, worden we weer aangevallen. Micha beschermend, blaft de straathonden terug en trekt aan de lijn. Hierdoor verlis ik mijn evenwicht op de trappen en maak ik een val. Gevolg : grote wonde en hevige pijnen in de linker knie, hevige pijnen in de linker borst en schaafwonden aan de linker hand en rechter knie. Ik heb de hele nacht weinig kunnen slapen van de pijn. Vanmorgen werd ik wakker en rond 9 uur wil ik telefoneren, maar ik vind mijn GSM niet. Ik bel met een ander toestel, maar mijn GSM blijkt geen verbinding te hebben. Alles doorzocht, geen resultaat ! Vermoedelijk is door de zware val mijn GSM uit mijn zak gevallen, heeft iemand die gevonden en de kaart er uit gehaald. Ik doe het even met een ander nummer en morgen ga ik de kaart laten vernietigen en een nieuwe laten aanmaken met hetzelfde nummer, zodat ik terug bereikbaar ben op mijn oude gekende nummer. Ik ben wel al mijn contactgegevens kwijt ! Vrijdag vertrekt Mike voor 1 week naar Belgie. Dus moet ik de honden wel buitenlaten ... ik ben nu al bang voor de gevolgen !
Woensdag in de late namiddag vroeg Virgil me aan de telefoon om met hem voor enkele dagen mee te gaan naar Baie Herculane, Timisoara, Orsova, Portile de Fier, ... het zuidwesten van Roemenie, waar ik nooit voordien ben geweest. Na een korte twijfel, besloot ik mee te gaan. We vertrokken rond 21 uur met de trein uit Constanta met eindbestemming Gara Baie Herculane. Hier kwamen we daags nadien vroeg in de ochtend toe. We vertrokken onmiddelijk naar Resita. Terwijl Virgil hier enkele zaken moest regelen, bezocht ik het Stoomtreinmuseum, de enige bezienswaardigheid van het verouderde industriestadje.
Station Baie Herculane
Stoomtreinmuseum Resita
Piata Victoriei met de Orthodoxe Kathedraal
Van Resita trokken we onmiddellijk naar Timisoara, zodat Virgil hier zijn zaken verder kon afhandelen. Ook hier werd alles vrij vlug geregeld en hadden we de tijd om de mooie stad Timisoara even te bezoeken : het oude stadhuis, de Piata Unirii, de uitgestrekte Piata Victoriei met aan de ene kant de Opera en aan de andere kant de Orthodoxe Kathedraal en het mooie stadspark waren zeker een bezoek waard. Via Lugos en Caransebes trokken we met de kamper terug naar Baie Herculane. Hier was het de eerste avond van het 4-daags stadsfeest. Het loonde dus de moeite om naar het hoger gelegen stadscentrum te trekken om de folkloremuziek, dansspectakels, souvenirs-, eet- en drankstands te bezoeken.
Het werk was vroeger gedaan dan voorzien, hierdoor konden we de tweede dag nog aan andere bezoeken besteden. We trokken langs de Donau tot bij de Ijzeren Poort. Onderweg bemerkten we de Valea lui Stan (de Stan-vallei).
Valea lui Stan gezien vanaf het klooster
Van het St. Ana klooster krijg je een mooi overzicht over de Donau en de monding van de Cernarivier
Onderweg bemerkten we de Valea lui Stan (de Stan-vallei). Vandaar naar het stadje Orsova om het prachtige St. Ana-klooster en de moderne Katholieke kerk te bezoeken. Onderweg hielden we nog halt bij een tanta van Virgil die ons vers fruit (dat we zelf van de bomen mochten trekken) serveerde. Na het middageten gingen we terug naar Baie Herculane, zodat we ook bij klaarlichte dag het kuuroord konden bewonderen. Op het onderkomen oude stadsdeel prokt het stambeeld van Hercules. De oude prachtige hotels zijn cultureel beschermde monumenten, maar zijn spijtig genoeg ook verkrot.
Hercules-stambeeld
Folkloristische dans ...
... en zang
In afwachting van de trein die ons rond 22 uur de hele nacht door Roemenie terug naar Constanta moest voeren, trokken we terug naar het stadsfeest en zijn spectakel. Met 'Mici' en een lekkere pint folkloristische muziek, dans en zang brachten we de tijd door. Zaterdagmorgen omstreeks 7u30 kwamen we terug aan de Zwarte Zee toe. Een mooi en niet gepland snoepreisje !
Nu de boot het niet doet, is de taartjesmaker weer toegeslagen.
De zoetebekken moeten er nu van profiteren, want als de startmotor deze week toekomt en de boot het weer doet, zullen ze de taartjesmaker niet meer op het droge vinden.
Ik heb 15 stuks, waarvan er reeds 2 zijn besteld, 1tje voor mezelf en 1tje voor Mike. Dus nog 11 taartjes ter beschikking !
Nabij het Casino van Mamaia is er de hele zomer zowel overdag als 's avonds wat te beleven. Gisteren was ik er getuige van een voorstelling van verschillende lander uit de hele wereld.
Voor het podium dansten alle aanwezige naties met de toeristen op een traditionele Roemeense dans
De presentatie gebeurde door personen in traditionele Dobrogea-kledij. De aanwezig landen stelden in oplucht specialiteiten voor uit hun land. De meesten onder hem waren dan ook in traditionele klederdracht aanwezig. Belgie en ook Nederland schitterden met ... hun afwezigheid. Geen Gilles van Beinge of geen Volendammers boerinnetje te bespeuren.
De Grieken brachten hun traditionele Sirtaki op het podium
Op de Spaanse tafel lag een Saxofoon die dan toch nog even aan Belgie deed denken.
Het was de laatste jaren vrij rustig in de buurt, er waren niet zoveel straathonden meer. Daar is nu duidelijk weer verandering in gekomen.
