Ik heb het in mijn blog al enkele keren aangehaald dat Donald Trump met zekerheid een aparte vermelding zal krijgen in de geschiedenisboeken. Als eerste Amerikaanse president die niet wil aftreden na een verkiezingsnederlaag. En ook als eerste regeringsleider die "de leugen" tot norm heeft verheven.

Hij is ook het eerste staatshoofd dat "de belediging" als geprefereerde communicatievorm geïntroduceerd heeft. Niemand verstaat de kunst om mensen door het slijk te halen zó goed als Donald Trump. Denk maar aan het eerste verkiezings-"debat" met Joe Biden, waarbij hij niets beters kon verzinnen dan dat Joe Biden slechte schoolresultaten zou behaald hebben en dus te stom was om te helpen donderen. Of aan zijn scheldtirades tegenover Hillary Clinton die hij steevast "corrupt" noemt, zonder daar ook maar enig bewijs voor te hebben. Of aan zijn hatelijke uitval tegenover de gouverneur van Michigan, die hij ervan beschuldigde dat ze vreselijk geklungeld had, en waarbij hij opriep om haar te laten opsluiten. Hij heeft trouwens meerdere (democratische) gouverneurs "een zootje ondankbaren" genoemd omdat ze geen waardering hadden getoond voor zijn (naar eigen zeggen) "fantastische aanpak" van de corona-crisis. Helemaal bij het haar getrokken was zijn recente uitval naar dokter Fauci, de "Covid"-specialist van Amerika. Donald Trump bestond het om te zeggen dat de gerespecteerde wetenschapper "een ramp" is: "Als ik naar hem zou luisteren, dan hadden we nu 500.000 doden." Het is algemeen geweten dat Donald Trump géén hoge pet op heeft van Wetenschappers, en dat hij ervan overtuigd is dat hij het zélf allemaal beter weet.

Zoals dat helaas maar al te dikwijls gebeurt als iemand een slechte gewoonte introduceert: Donald Trump heeft hierbij een aantal fanatieke navolgers gekregen. Zoals Tayyip Erdogan, president van Turkije. Of Jair Bolsonaro, president van Brazilië. Of Rodrigo Duterte, president van de Filipijnen. Overigens allemaal grote bewonderaars van de stijl en (gedecideerde) aanpak van Donald Trump.

Erdogan heeft het erg moeilijk met de weerbarstige houding van Europa tegenover zijn beleid, en de kritiek op de schending van de mensenrechten in zijn land, of op het opzij schuiven van het internationaal recht. Daarom gaat hij van tijd tot tijd frontaal in de aanval tegen een Europees staatshoofd. Zo heeft hij Angela Merkel al eens "nazipraktijken" verweten omdat zijn ministers geen verkiezingscampagne (voor de parlementsverkiezingen in Turkije) mochten komen voeren in Duitsland. Maar vooral Emmanuel Macron heeft meestal de boter gegeten. Zo ook nu weer. Omdat Macron de oorlog verklaard heeft tegen de extremistische islamisten die zich te buiten gaan aan barbaarse wreedheden en een leraar onthoofd hebben omdat die het aangedurfd had een karikatuur van Mohammed te bespreken. Volgens de Turkse president heeft Macron "psychische check ups" nodig.

Dat die mannen zélf onbeschoft zijn en niet in staat zich op een waardige manier te gedragen of te verdedigen, is jammer. Het doet ook vragen rijzen over hun bekwaamheid voor de job die ze uitoefenen. Maar erger nog is dat die mannen (vooral in hun eigen land) een voorbeeld en rolmodel zijn voor veel jongeren die hen aanbidden en verafgoden. En die jongeren, dat is "de toekomst".