|
Relaas van een jonge vrouw op avontuur in de modewinkels.
Ik heb mijn kleerkast eens
opgeruimd. Voor een deel omdat ze écht wel helemaal vol hing, en omdat ik er
van alles in gevonden heb dat al lang uit de mode is. Maar ook wel, moet ik met
een klein hartje toegeven, omdat veel van die kleren mij gewoon niet meer
passen. Het maatje 36 van toen ik nog een twen was, behoort definitief tot het
verleden.
Er bleef niet zo héél veel meer
over in mijn kast, en als ik niet elke dag met dezelfde outfit naar het werk
wilde stappen, zou ik toch één en ander moeten bij kopen.
En dus ben ik vorig weekend gaan
shoppen. In onze binnenlandse fysieke winkels. Want ik wilde me schikken naar
de boodschap van UNIZO: ik zou aan winkelhieren doen.
Erg veel keuze was er wel niet
voor mij. Alles leek hoofdzakelijk bestemd te zijn voor mijn tienerdochter:
blits en jong en hip. En allemaal maatje 36. Of soms een 38 waarvan ik al op
het zicht kon zien dat ik me daar nooit zou kunnen in wringen. Nee, dat was
allemaal niet voor mij.
Maar ik had geluk: ik heb een
hoekje "voor de plus-maatjes" gevonden. Wel ja, als het moest, dan zou ik daar
eens gaan kijken. Zij het dat ik er een erg slecht gevoel bij had dat ik bij de
plus-maten zou moeten gaan zoeken. Ik ben toch niet dik? Ik weet dat ik géén
fotomodel ben, en géén figuur om in Baywatch te acteren, maar toch. Dik? Nee
toch! Ik had thuis nog vlug even in de spiegel gekeken vooraleer aan mijn
avontuur te beginnen, en ik was best wel tevreden met wat ik zag. Maar goed: de
plus-maten, dus.
Veel keuze was er niet bij de
plus-maten. Een paar jutezakken waar de boer ooit nog zijn aardappelen in
bewaard heeft, denk ik. En een paar lompe broeken die ik alléén als pyjama zou
willen dragen. En alles in een maat 50 of méér. Ik ben teleurgesteld weer
buiten gestapt.
Maar ik gaf niet op, en ben een
andere winkel binnen gestapt waar de stijl zo te zien beter aansloot op
volwassen vrouwen. En ik heb er een mooie broek gevonden, maat 38. Dat leek me
wel wat. Ik naar het pashokje, en daar heb ik die broek over mijn bips gesjord,
tot op mijn heupen. Ik stond in schuim en zweet van de inspanning, maar het is
toch gelukt. Vol blijde verwachting stapte ik uit het hokje en zocht de
dichtstbijzijnde spiegel op. Daar ben ik in paniek van weg gevlucht: ik zag in
de spiegel een walvis in een spandex; ik wist niet eens dat ik zó veel
rondingen had! Dan maar een maatje 40 gehaald, maar ook die spande nog altijd
véél te veel op plaatsen waar ik liever niet de aandacht wil op trekken. Een
maat 42 dan? Die paste wel, maar het hoefde voor mij al niet meer: ik heb me
nog nooit zó vernederd en gedeprimeerd gevoeld.
's Avonds hadden we bezoek van
vrienden. Ik vertelde het verhaal van mijn ontmoedigend avontuur, en mijn
vriendin repliceerde dat zij bij Zalando zopas een nieuwe broek gekocht had,
die ze trouwens die avond droeg. Maatje 38. Ik was stikjaloers!
Ze bekeek mij kritisch en maakte
de bedenking dat zij en ik toch ongeveer dezelfde figuur leken te hebben. En ze
stelde voor dat ik haar broek eens zou proberen. Ik heb heel erg geaarzeld,
want ik had géén zin in een nieuwe vernedering. Maar ze drong aan, en we zijn
samen naar mijn slaapkamer gestapt. Daar heeft zij haar broek uitgetrokken, en
ik heb die geprobeerd. En ze paste. Perfect. Ik stond er prachtig mee!
Het is wel duidelijk: de ene
maat 38 is de andere niet.
Mij krijgen ze nooit van mijn
leven nog een kledingwinkel binnen! Ik laat het winkelhieren voortaan aan
anderen over. De bezorgschaamte neem ik er dan wel bij; dat kan nooit zo erg
zijn als de passpiegelschaamte in een kledingwinkel met mini-maatjes voor
anorexia-vrouwen.
|
