|
Een tijdje geleden was ik in totale paniek bij het bericht dat mijn
kat verantwoordelijk zou zijn voor de alarmerende afname van de biodiversiteit
in onze streken, en daarmee dus ook verantwoordelijk voor het naderende einde
van de wereld. Ik heb nachtenlang slecht geslapen, geplaagd door een immens
schuldgevoel.
Maar zie, een recente studie heeft aangetoond dat ik me helemaal niet
schuldig hoef te voelen. Want wat blijkt nu: het is niet mijn kat die de
biodiversiteit om zeep helpt, het zijn al die mensen met hun perfect groen
gazon.
Overal waar je komt langs Vlaamse wegen, zie je diezelfde tuinen met
een grasgroen gazon, perfect onderhouden, gemillimeterd en zonder één afwijkend
sprietje onkruid. Heerlijk om te zien. Maar, zeggen de wetenschappers nu: dat
is een extreme vorm van monocultuur. En monocultuur is nefast voor de biodiversiteit,
omdat veel kleinere diersoorten nood hebben aan een veelheid aan planten- en
bloemensoorten om te kunnen overleven. Als er overal alléén maar gras te vinden
is, dan sterven massa's diersoorten uit, die andere planten, zeg maar onkruid,
nodig hebben.
Je kan niet geloven hoe opgelucht ik me bij die nieuwe onthullingen
gevoeld heb.
Niet alleen is mijn luie kat geheel en al onschuldig verklaard,
bovendien weet ik nu dat ik tot de beste leerlingen van de klas behoor.
Want mijn gazon ziet er niet uit! Als ik steels durf te loeren naar de
wandelaars die voorbij komen stappen, dan zie ik steevast een meewarige blik in
hun ogen bij het aanschouwen van mijn gazon. Het ziet er wel enigszins groen uit, van
ver. Maar gras staat er eigenlijk niet meer. Het is een hobbelige vlakte
begroeid met mos en klaver en paardenbloemen en ander onkruid, en met méér kale
plekken dan op mijn hoofd. "Een schande!" zeggen mijn buren. De vriendelijkste
onder hen geven mij goede raad: verticuteren, bestrooien met ontmosser,
bijzaaien en goed bemesten. Andere buren zijn meer rechtuit of gewoon cru: "Afgraven
dat misbaksel, en matten leggen."
Weten zij veel! Mijn abominabel gazon is een zegen voor de
biodiversiteit, en een garantie voor het voortbestaan van het leven op aarde.
Mijn nachten verlopen weer rustig en vredig. Weg is het schuldgevoel. Het
is met gerechtvaardigde trots en een gerust geweten als ik nu ga slapen.
Tot een volgende studie weer eens helemaal iets anders beweert?
|
