De startpagina voor jong en oud Welkom op dit blog met veel uiteenlopende onderwerpen.
Op rechts van deze site staan
de rubrieken en categorieën
en of u nu onderwerpen zoekt
over ziektes, oorlogen,
politiek, rampen of nieuws
en dies wat meer, u vindt
het allemaal hier op dit
blog van Eef waar u nooit
op uitgekeken raakt!
26-02-2008
De Rode Schoenlapper
Na mijn militaire diensttijd heb ik op het PTT- Hoofdpostkantoor te Nijmegen de cursus loketambtnaar doorlopen en werd na stages op diverse postkantoren in Arnhem, Berg en Dal, Velp en Wageningen aangesteld als allround vervangende employé in Den Haag. Mijn kosthuis was bij de familie Balvers op de Groenteweg. De verdiensten in die tijd waren niet al te hoog en het was passen en meten om met de centjes rond te komen. Doordat ik bijna nooit de tram nam en altijd naar het kantoor liep waar ik wezen moest, versleet ik nogal snel mijn schoenzolen. In het pand vlak naast mijn kosthuis zat een goede schoenmaker die voor het verzolen niet al te veel vroeg. In zijn werkplaats werd nog wel eens over de oorlogstijd gesproken. Ter sprake kwam het verhaal dat hij in het communistisch verzet had gezeten, goed bekend was met De Velser groep van de gezusters Oversteegen, Truus Menger, Hannie Schaft en zijn broer die in Velsen in de Gemeenteraad had gezeten en in het concentratiekamp Mauthausen door de Duitsers was opgehangen. Omdat ik erg belangstellend was, gaf hij me wat Russische tijdschriften mee die gingen over de zware industrie in Siberië. Op het Directiekantoor Mauritskade waar ik die dag voor een zieke ambtenaar moest invallen is er kennelijk door iemand in mijn actetas geschommeld, waarin overigens die gekregen tijdschriften nog ongelezen zaten. Al vroeg in de ochtend van de volgende dag werd mijn kosthuiskamer uitgebreid doorzocht, vermoedelijk door een ambtenaar van de Binnenlandse Veiligheidsdienst, die mij als Rijksambtenaar verdacht van Communistische sympathieën en de lectuur voor nader onderzoek in beslag nam. Hierna volgde een impasse in mijn werk en werd ik uit de buitendienst gehaald en als een soort kneusje op de kwitantie-afdeling van het Hoofdpostkantoor op de Rijswijkseweg te werk gesteld. Op 26 februari 1957 ben ik weer bij onze schoenmaker Weij op bezoek en hebben we het over de Februaristaking van 1941, ook ter sprake komt de Meistaking van 1943 en de Spoorstaking van 1944. Wat hem altijd zo plaagde was dat hij als verzetsman nogal eens goed afgeranseld was door Nederlandse politiemensen, die zonder enige aandrang van Duitse zijde protesterende stakers in elkaar sloegen, arrestaties verrichtten, en de opgepakte burgers naar het bureau van de SD afvoerden. Ter sprake kwam ook het beruchte verhaal over het Englandspiel, waarbij betrokken waren de Duitse Abwehr, de Duitse Sicherheitsdienst en de Engelse spionagedienst de SOE, welke afkorting staat voor Special Operations Executive. Het ontstaan van dit geraffineerde dubbelspel was de schuld van de onbedrevenheid van de SOE en had tot gevolg dat- om bij Holland te blijven-er 59 Nederlandse verzetstrijders opgepakt werden, op een seminarie in Haaren(Nbr) werden gedetacheerd en nadien, vervolgens overgebracht zijn naar het concentratiekamp Mauthausen en tenslotte na brute verhoren door de Duitsers op gruwelijke wijze zijn omgebracht. Het Englandspiel heeft geduurd van 12 maart 1942 tot 1 april 1944. Onze schoenmaker vond het ook verwonderlijk dat vlak voor de bevrijding rechtse vrijheidstijders gespaard werden en het heel frappant dat hierin Nederland 28 en in Frankrijk 430 linkse verzetstrijders in sneltreinvaart zijn opgepakt en zonder verder proces gefusilleerd. Of de Nederlandse Regering in Londen, de Britse Geheime Dienst of de Franse Generaal De Gaulle en aanhorigen hier een aandeel in gehad hebben is tot op heden voor velen een onbeantwoorde vraag; serieus onderzocht is het nooit! Anno 20008 staat het het voor mij klip en klaar vast dat deze betrokken en welingelichte regeringsleiders van toen veel ellende hadden kunnen voorkomen, maar dit uit politieke machtshebzucht bewust hebben nagelaten.
Eind juni/begin juli 1944 waren in ons zakenpand te Huissen ongeveer 200 Duitse soldaten ingekwartierd: 140 lagen er in de zaal achter ons cafë en 60 SS-soldaten hadden hun intrek genomen in de bakkerijschuur. Winkel en Horecabedrijf gingen gewoon door alsof er niets aan de hand was. Bij onze buurman Leen Huberts liepen in een klein totaal omgewoeld bongerdje een viertal varkens, daarachter bevond zich de varkensschuur. Ze zullen er wel vergunning voor gehad hebben, want als je in die tijd er clandestiene varkens op nahield en van de CCOD kwamen ze langs, dan was je de klos: varkens werden in beslag genomen, een fikse boete en vaak ook nog gevangenisstraf. Bij ons hebben die controleurs tijdens de oorlogsjaren verschillende varkens in beslag genomen. Meestal was verraad in het spel en had een of andere Huissenaar die een hekel aan je had de aangifte gedaan. Onze Koningin Wilhelmina huisde in de oorlogsjaren in Engeland maar op haar verjaardag liepen mijn ouders toch nog met een speldje met haar beeltenis erop rond. De hele nacht had ik in bed lopen woelen om een idee op te doen hoe ik die Duitsers eens flink op stang zou kunnen jagen. In onze kruidenierszaak verkochten ze van alles en nog wat, ook verf en zelfs petroleum. In de vroege ochtend had ik in de winkel de juiste kleuren bij elkaar verzameld en nadat ik de beesten verdoofd had met lekbier uit het cafë ging ik tot bodypainting van de dieren over. Toen de Duitsers zich in de vroege ochtend bij de pomp op onze binnenplaats aan het wassen waren"sich sauber machen'' en daarna nog wat looppasjes om ons pand liepen te doen om in conditie te blijven, ontwaarden zij plotseling de varkens in oranje en Rood-Wit-Blauwe kostuums.Alles en iedereen kwam kijken en er was grote hilariteit bij het zien van die steigerende en als gekken hollende zwijnen. Verwacht had ik dat die Duitsers razend zouden worden maar vermoedelijk hebben ze aan het spectakel een heel andere betekenis gegeven , dan ik in mijn gedachten had; ondernomen werd verder niets!
De vraag vandaag op het Web van Jan Marijnissen was: Zijn we allemaal beulen? Mijn antwoord is een volmondig ja ! Simon Wiesenthal heeft over de kampbeulen uit de concentratiekampen ooit gezegd: ''Pas toen ze na de oorlog hun uniformen uit hadden, waren het weer gewoon mensen''. Gaan we terug naar de Tweede Wereldoorlog, dan kom ik tot de conclusie dat de schuld voor de genocide op zes miljoen joden, zigeuners, Jehova-Getuigen, politieke gevangenen en andere tegenstanders van het Nazi-regime niet alleen rust op de schouders van het Duitse volk, maar is te wijten aan de zwijgende stem van Wereld en Kerkleiders van alle gezindten, die alleen een militaire ondergang van Hitler en de zijnen op het oog hadden en hem verder maar lieten begaan. Er is nog niets veranderd, ook nu niet! '' Die Mörder sind immer unter uns!'' Toch een advies in deze: " Wie zijn medemens haat om ras, kleur of geloof moet meteen tot redelijkheid gebracht worden" Wie dit verzuimt is medeschuldig! Vandaag stond er in de krant dat Hitler Pinnokkio en een van de Zeven Dwergen ooit geschilderd zou hebben. De afbeeldingen gaan hierbij met de vraag: "Hoe kan iemand die zo wreed geweest is zoiets creëren?
Voor 65 jaar geleden, toen we nog op de Lagere School zaten, was het heel gewoon dat je in de vakantietijd elke dag naar de kerk ging om de H.H. Mis bij te wonen. In die tijd ging men niet naar het buitenland of naar een bungalowpark of camping; mensen die het zich veroorloven konden gingen een dagje lopend, met de fiets, de bus en nadien met de tram naar Burgers Dierenpark in Arnhem, De Bedriegertjes in Roosendaal(Gld) of met de Jan Plezier naar de speeltuin van de Westerbouwing in oosterbeek. Aangemaakte ranja, warme koffie of chocolademelk in een thermosfles, belegde broodjes met kaas, ham of jam en versnaperingen werden meegenomen en zittend in de berm van de weg of in een stadspark onderweg gedronken en genuttigd. In deze agrarische streek was het heel gewoon dat de jeugd in de vakantietijd meehielp op het land, het plukken van fruit en het verzorgen van het vee op de boerderij. Die meisjes en jongens van toen kwamen niet verder dan het bedrijf van hun ouders en de kerk! Vroeger werden er elke dag 2 missen gelezen: de vroegmis van kwart voor zeven las de kapelaan, de mis van kwart voor acht deed mijnheer pastoor.In schooltijd kwamen alle kinderen eerst naar de mis van kwart voor acht, voordat de school een aanvang nam. Heel gewoon was het in die tijd dat de kinderen pas om kwart over twaalf hun eerste voedsel binnenkregen, omdat men des morgens te communie was geweest; hierbij moest je nuchter zijn om deze te ontvangen-, vandaar! Als je vroeger met de bus ergens naartoe ging, werd door de conductrice je buskaartje gecontroleerd en geknipt. Hetzelfde gebeurde in de vakantieperiodes met een soort kerkknipkaart; een misdienaar of mijnheer Pastoor of kapelaan knipte met een tangetje bij elk kerkbezoek een rondje, vierkantje of driehoekje in de kaart, ten teken dat je die dag de H.H. Mis had bijgewoond. Op het eind van de vakantie werden alle kaarten ingenomen en gecontroleerd. Meestal waren het altijd dezelfde personen die in de vakantietijd elke dag naar de kerk waren geweest. Bij de jongens bleef ik altijd over met Koos Janssen van ''De Dreuggstal'' of Henk Leijser van ''Het Hoedje''. Bij het trekken van de lucifertjes heb ik gedurende de hele schooltijd aan het kortste eind getrokken. Toch had ik ooit een keer een rozenkrans, missaal of médedaillon kunnen winnen, want een van mijn schoolmaten vertelde mij laatst op een feestje dat hij vanwege hulp bij het kalveren één keer verzuimd had. Met een breinaald had zijn vader de kaart voor hem bewerkt. Het was net met een bepaalde vakantie, waarbij wij met ons tweeën een lucifertje moesten trekken. Als Pastoor van Wijk dat destijds in de gaten had gehad, waren de lucifers in het doosje gebleven!
Vroeger bestond er in alle katholieke streken het vrome gebruik dat jonge moeders na de geboorte van een kind God gingen danken voor het jongetje of meisje dat zij gebaard hadden. De Kerk ging uit van het principe dat de jonge moeders uit Gods handen dit kind ontvangen hadden. Een katholieke moeder die het kraambed verlaten had, maakte met mijnheer pastoor zelf de afspraak wanneer zij voor deze ceremonie ter kerke zou komen; meestal vond de zegening plaats op een doordeweekse dag, vaak al in de vroegmis van 7 uur en het werd ook wel gedaan onder de schoolmis van kwart voor acht. Hoe gebeurde dit allemaal? Op het altaar stond een bidstoel, waarop de moeder knielend plaats nam, waarbij mijnheer pastoor of de kapelaan psalm 23 oplas, een ode aan de schepper Onze Heer Jezus Christus. Hierna werd de zegening over de moeder uitgesproken, waarbij de geestelijke die de ceremonie verrichtte de volgende tekst uitsprak: '' Moge de vrede en de zegening van de almachtige God de Vader, de Zoon en de Heilige Geest over u neerdalen en altijd op u blijven rusten,-Amen. Als misdienaar die mijnheer pastoor hierbij assisteerde ben ik vaak bij een dergelijke gebeurtenis aanwezig geweest, al was het alleen maar door het aanreiken van de in het wijwatersvat gedrenkte kwast, waarmee de moeder werd besprenkeld. De meeste moeders die de betekenis van de kerkgang kende, zijn er nu op hun oude dag nog trots op dat zij dit alles meegemaakt hebben. Ik kom ook vrouwen tegen die de kerkgang van toen een schandelijke zaak vonden en er van alle vreemde betekenissen aan geven. Deze moeders ondergingen de kerkgang als een soort reinigingsceremonie voor de gepleegde zonde van onkuisheid. Moeders kerkgang vond plaats in de tijd van het rijke Roomse leven en toen heerste bij heel veel katholieken de gedachte dat alles even zondig was en in dat licht bezien kan ik me verplaatsen in de gedachtengang van vrouwen die er toen en mischien nu ook nog mee zitten. Op tv volg ik op zondag nog wel eens kerkplechtigheden van onze Zuiderburen, louter en alleen, omdat men nog heel veel oude gebruiken handhaaft die men in Holland niet kent of afgeschaft heeft. Prachtig vind ik altijd die plechtigheid aan de zee, waarbij alles wat met varen en de zee te maken heeft gezegend wordt en ook die aanschouwelijke oogstwijding, waarbij dank gebracht wordt aan De Heer dat de oogst weer prima gelukt is. In België is me ook opgevallen dat veel oude kerkgebruiken in een nieuw jasje zijn gestoken. Zo zie ik dat de Kerkgang van toen ingebouwd is in de doop, waarbij de hele familie en ook de vader bij aanwezig is. Moederziel alleen knielend op een bidstoel is er niet meer bij!
Neen, uw blog moet niet dagelijks worden bijgewerkt. Het is gewoon zoals je het zélf wenst. Indien je geen tijd hebt om dit dagelijks te doen, maar bvb. enkele keren per week, is dit ook goed. Het is op jouw eigen tempo, met andere woorden: vele keren per dag mag dus ook zeker en vast, 1 keer per week ook.
Er hangt geen echte verplichting aan de regelmaat. Enkel is het zo hoe regelmatiger je het blog bijwerkt, hoe meer je bezoekers zullen terugkomen en hoe meer bezoekers je krijgt uiteraard.
Het maken van een blog en het onderhouden is eenvoudig. Hier wordt uitgelegd hoe u dit dient te doen.
Als eerste dient u een blog aan te maken- dit kan sinds 2023 niet meer.
Op die pagina dient u enkele gegevens in te geven. Dit duurt nog geen minuut om dit in te geven. Druk vervolgens op "Volgende pagina".
Nu is uw blog bijna aangemaakt. Ga nu naar uw e-mail en wacht totdat u van Bloggen.be een e-mailtje heeft ontvangen. In dat e-mailtje dient u op het unieke internetadres te klikken.
